Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Rename...

Όλα τριγύρω αλλάζουν, η διάθεσή μου αλλάζει, οι εποχές αλλάζουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν (οι πολιτικές δεν αλλάζουν), καιρός να αλλάξει και ο τίτλος του blog... Εμπνευσμένος από το νέο template του blog, αντανακλά το πνεύμα αισιοδοξίας της εποχής...

Αυτά που δεν θα αλλάξουν είναι τα RSS Feeds του blog οπότε όσοι έχετε subscriptions σε αυτά δεν χρειάζεται να αλλάξετε κάτι παρά μόνο (αν θέλετε) τον τίτλο του feed στον reader σας... Μην βιαστείτε πάντως διότι μπορεί μέχρι αύριο ο τίτλος να έχει αλλάξει πάλι...

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Κάφροι στα parking του metro...

Κάθε Πέμπτη έχει λαϊκή αγορά στο δρόμο που είναι η δουλειά μου και γι' αυτό παρκάρω στο πάρκινγκ του πλησιέστερου σταθμού του μετρό, πέντε λεπτά ποδαρόδρομο από το γραφείο... Στο πάρκινγκ έχει θέσεις για αναπήρους που βρίσκονται κοντά στην έξοδο για προφανέστατους λόγους διευκόλυνσης αυτών των ανθρώπων αλλά παρ' όλα αυτά κάθε φορά οι θέσεις είναι κατειλημμένες από αυτοκίνητα που κάθε άλλο παρά αναπηρικά φαίνονται... Ανήκουν προφανώς σε ανθρώπους συναισθηματικά και ηθικά ανάπηρους που αδιαφορούν για τον διπλανό τους και θεωρούν απόλυτα λογικό να καταλαμβάνουν την θέση στάθμευσης ενός ανθρώπου με πρόβλημα απλά και μόνο για να μην κουνήσουν την κωλάρα τους και περπατήσουν 50 μέτρα παραπάνω... Σήμερα, μεταξύ των αυτοκινήτων που είχαν παρκάρει στις θέσεις αναπήρων του πάρκινγκ, ήταν ένα Smart κι ένα ταξί τα οποία κάθε άλλο παρά αναπηρικά φαίνονταν, το δε ταξί είχε παρκάρει σχεδόν διαγώνια στην θέση στάθμευσης καταλαμβάνοντας και την διπλανή... Δεν γνωρίζω αν μπορείς να καλέσεις την αστυνομία σε τέτοιες περιπτώσεις αλλά σε κάτι κάφρους σαν και αυτούς θα άξιζε να γυρίσουν και να βρουν και τα τέσσερα λάστιχα σκασμένα μπας και βάλουν μυαλό αλλά δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα καταλαβαίνανε... Οι αμοιβάδες δεν έχουν νοημοσύνη...

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Ο προφητικός κύριος Gibson...

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο William Gibson δημοσίευσε τον "Νευρομάντη", το μυθιστόρημα που εγκαινίασε το λογοτεχνικό ρεύμα του κυβερνοπάνκ, περιέγραφε ένα μελλοντικό κόσμο όπου ο έλεγχος των κρατών έχει περάσει στα χέρια μεγάλων εταιρικών κοινοπραξιών, των ζαιμπάτσου, οι οποίες είναι παντοδύναμες, απρόσωπες και αιώνιες... Τα πρόσωπα και τα διοικητικά συμβούλια αλλάζουν, άνθρωποι χάνουν τις ζωές του, εξαφανίζονται, αυτές όμως ζουν για πάντα... Σήμερα, με τα γεγονότα των ημερών να αποκαλύπτουν την ανυπαρξία της ΕΕ και την αδυναμία των κρατών της Ευρωζώνης να προστατευτούν από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων και τις απανωτές υποβαθμίσεις των επενδυτικών οίκων και να φαίνεται κάθε μέρα όλο και πιο δύσκολο να προστατέψουμε την ποιότητα ζωής μας, ο κύριος Gibson μοιάζει προφητικός...

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Σαν σήμερα πριν από 69 χρόνια αυτοκτονεί η Πηνελόπη Δέλτα... Η συγγραφέας των παιδικών μου χρόνων τα βιβλία της οποίας διάβασα και ξαναδιάβασα, τα είδα με άλλο μάτι μεγαλώνοντας αλλά δεν έπαψα ποτέ να τα αγαπώ...


Πηνελόπη Δέλτα
Η "Σιωπή" της Πηνελόπης Δέλτα...

Απρίλης 1941. Στις 27 του μηνός, τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα και η Πηνελόπη Δέλτα μπαίνει στη λίστα με τους «ιδανικούς αυτόχειρες». Παίρνει δηλητήριο και πέντε μέρες αργότερα ξεψυχάει αφήνοντας ένα λιτό σημείωμα για τα παιδιά της.

«Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα». Στην ταφή της, στον κήπο της Κηφισιάς, ιερουργεί μόνος ο παλιός φίλος Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Επάνω στον τάφο της χαράχτηκε μόνο η λέξη «Σιωπή».

Όσοι έχουν διαβάσει τον «Τρελαντώνη» δεν μπόρεσαν παρά να αναγνωρίσουν στη αδερφή του, τη μικρή Πουλουδιά, μία από τις πιο σημαντικές Ελληνίδες συγγραφείς, την Πηνελόπη Δέλτα. Γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια κι ήταν το τρίτο παιδί του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη, το γνωστό «Τρελαντώνη» του ομώνυμου βιβλίου της. Μετά τη γέννησή της ακολούθησαν άλλα τρία παιδιά, ο Κωνσταντίνος (που πέθανε σε ηλικία 2 ετών), ο αγαπημένος της αδερφός Αλέξανδρος που σκοτώθηκε πέφτοντας από το άλογο σε αγώνα πόλο κι η Αργίνη.

Η οικογένεια μετακόμισε προσωρινά στην Αθήνα το 1882, όπου η Πηνελόπη παντρεύτηκε τον πλούσιο Φαναριώτη βαμβακέμπορο Στέφανο Δέλτα. Μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: τη Σοφία (μετέπειτα Μαυροκορδάτου), τη Βιργινία (μετέπειτα Ζάννα) και την Αλεξάνδρα (μετέπειτα Παπαδοπούλου). Πρόκειται ωστόσο για ένα γάμο που εξυπηρετεί κυρίως οικονομικά συμφέροντα. Ωστόσο, ο Στέφανος Δέλτα θα επηρεάσει την πνευματική της κυρίως εξέλιξη καθώς θα τη φέρει σε επαφή με πρωτοπόρους της εποχής και δημοτικιστές.

Το αληθινό έρωτα πάντως η Πηνελόπη Δέλτα θα τον γνωρίσει επιστρέφοντας το 1905 στην Αλεξάνδρεια. Πρόκειται για τον Ίωνα Δραγούμη, υποπρόξενο της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια. Ο έρωτας είναι αμοιβαίος και παράφορος. Ωστόσο, πλατωνικός. Η ίδια τον βιώνει μαρτυρικά και τον περιγράφει με τρόπο που ξεπερνά την ίδια την τέχνη του λόγου σε χειρόγραφες σελίδες μέρος των οποίων έχει σωθεί. Μην μπορώντας να αντιταχθεί στις κοινωνικές συμβάσεις, κάνει δύο διαδοχικές απόπειρες αυτοκτονίας και ομολογεί τον έρωτά της στον άνδρα της με την ελπίδα να μείνει ελεύθερη. Το τέλος μέσα της θα έρθει το 1912 όταν ο Ίωνας Δραγούμης θα συνδεθεί ερωτικά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, η Πηνελόπη Δέλτα θα ντυθεί στα μαύρα, μέχρι το τέλος της ζωής της.

Στην δύσκολη προσωπική περίοδο που διανύει αρχίζει η άνθιση της συγγραφικής της πορείας. Το 1909 δημοσιεύει το πρώτο της διήγημα στον «Λαό» της Πόλης. Την ίδια χρονιά εκδίδεται και το πρώτο της παιδικό μυθιστόρημα «Για την Πατρίδα». Λίγο αργότερα τελειώνει τον «Καιρό του Βουλγαροκτόνου». H επανάσταση στο Γουδί και η απογοήτευσή της από τη στάση του Κωνσταντίνου την ωθούν να γράψει το «Παραμύθι χωρίς όνομα», ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματά της.

Τα έργα της μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες. Τα παραμύθια («Παραμύθι χωρίς όνομα» (1910) και η συλλογή «Παραμύθια και άλλα» (1915), τα ιστορικά («Για την Πατρίδα» (1909) και «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου» (1911), «Η ζωή του Χριστού» (1925), «Τα μυστικά του Βάλτου» (1937), «Μάγκας» (1935) και τα αυτοβιογραφικά («Ταξιδιωτικό ημερολόγιο του 1901», «Πολιτικό ημερολόγιο (1917-1933)», «Προσωπικό ημερολόγιο, Turis Eburnea» (1917-1941), «Πρώτες Ενθυμήσεις», «Αναμνήσεις 1899», «Αναμνήσεις 1921», «Αναμνήσεις 1940», «Ο Ίων Δραγούμης».

Το 1916 οι Δέλτα εγκαθίστανται οριστικά στην Κηφισιά. Η χρονιά αυτή σημαδεύεται από σημαντικές πολιτικές εξελίξεις: τα «Νοεμβριανά». Ο πατέρας της Εμμανουήλ Μπενάκης, δήμαρχος Αθηναίων από το 1914, συλλαμβάνεται. Η Δέλτα καταστρέφει το πρώτο πολιτικό της ημερολόγιο κι αρχίζει να το συμπληρώνει από την επόμενη χρονιά με την περιγραφή των «Νοεμβριανών». Ταυτόχρονα αρχίζει να γράφει το πολύ προσωπικό της ημερολόγιο, το «Τuris Εburnea», όπου καταγράφει τις πιο ενδόμυχες σκέψεις της και περιλαμβάνει κομμάτια του ημερολογίου και των γραπτών του Ίωνα Δραγούμη. Το 1920 η τραγική εμπειρία της δολοφονίας του Ίωνα Δραγούμη από βενιζελικούς θα κοστίσει στη Δέλτα. Πέντε χρόνια αργότερα θα παραλύσει και θα καθηλωθεί στην καρέκλα. Θα φύγει δεκαέξι χρόνια αργότερα αφήνοντας πίσω της ένα τεράστιο λογοτεχνικό έργο.

Ιδιαίτερα τα παιδικά της βιβλία θεωρούνται κλασικά, βρίθουν ιστορικών στοιχείων και έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. «Κάμνω τα δυνατά μου να πω του Ελληνόπαιδου μερικά ιστορικά γεγονότα που δεν μπορεί να μάθει αλλού» έγραφε η ίδια στον Κωστή Παλαμά.


Από το TVXS

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Τι καταλαβαίνουν;

Είμαι ο μέσος Έλληνας μισθωτός... Είμαι παντρεμένος κι έχω ένα παιδάκι... Πληρώνω ενοίκιο και δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα... Έχω πανεπιστημιακή μόρφωση και εργάζομαι στο αντικείμενο σπουδών μου... Ζω μια καλή ζωή, δουλεύει και η γυναίκα μου και κάνουμε το κουμάντο μας... Δεν έχω πολλές πολυτέλειες αλλά δεν παραπονιέμαι... Το καλοκαίρι μπορούμε να πάμε διακοπές και πριν γεννηθεί το μωρό μπορούσαμε να κάνουμε κι ένα ταξίδι στο εξωτερικό μια φορά τον χρόνο, αυτή ήταν η πιο μεγάλη μας πολυτέλεια... Όλα αυτά μέχρι τώρα διότι φαίνεται ότι τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο...

Το ΔΝΤ και ο μηχανισμός στήριξης θέλουν να βάλουν χέρι στα επιδόματά μου, να περικόψουν τον μισθό μου, να μου πάρουν τον 13ο και τον 14ο μισθό, να με βάλουν να δουλεύω μέχρι να πεθάνω... Όλα για να σωθεί η πατρίδα... Αλήθεια ποια πατρίδα; Τι σημαίνει πατρίδα για μένα και τι σημαίνει πατρίδα για τον τραπεζίτη; Ποια πατρίδα θα σωθεί και ποια θα πεθάνει;

Με έχουν βάλει στην πρέσα του λαδιού και με ξεζουμίζουν... Δεν ξέρουν ότι δεν πρέπει να το κάνουν αυτό, δεν έχουν διαβάσει ιστορία; Δεν ξέρουν ότι δεν πρέπει να με ζορίζουν πολύ; Είναι πολλοί σαν και μέσα, απλοί, μισθωτοί, μικρο αστοί, σπίτι-δουλειά/δουλειά-σπίτι που δεν έχουν πολλές απαιτήσεις... Αυτό ήταν και το λάθος μας...΄Οτι δεν είχαμε πολλές απαιτήσεις... Βολευτήκαμε με την ψεύτικη ευημερία των τελευταίων 25 χρόνων και δεν είχαμε απαιτήσεις, απλά ζούσαμε την ζωούλα μας... Τώρα όμως ούτε τη ζωούλα μας δεν θα μπορούμε να ζήσουμε, θα πρέπει να μάθουμε αλλιώς... Γιατί να μάθω αλλιώς; Γιατί να μην μάθουν κάποιοι άλλοι αλλιώς; Αυτοί που πραγματικά ευθύνονται... Κάτι τραπεζίτες, κάτι πολιτικοί, κάτι διοικητές οργανισμών...

Δεν μπορούν να μου παίρνουν διαρκώς, πρέπει να μου αφήσουν κι ένα ξεροκόμματο να γλύφω... Τα ξεροκόμματα έθρεψαν τον φόβο μου τόσα χρόνια.... "Μην απεργήσεις, μην δυσαρεστήσεις τους από πάνω γιατί θα χάσεις τα ξεροκόμματα σου"...Κι είναι ωραίο να έχεις κάτι, έστω και ξεροκόμματο... Τώρα θα μου πάρουν κι αυτό; Και τι θα μου μείνει; Μόνο ο φόβος; Δεν ξέρουν ότι ο φόβος μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε οργή ειδικά όταν είσαι απελπισμένος; Ότι μπορεί ένα πρωί να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να μην αντέξω άλλο αυτό που βλέπω και να βγω στο δρόμο κι ότι γίνει; Τι καταλαβαίνουν, να τα κάνω όλα πουτάνα και ρημαδιό;

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Checkpoint George...

Checkpoint George

Psychotherapy Session #4...

Κάποιοι φίλοι που ξέρουν τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το nickname Snowball μπορεί να εκπλαγούν διαβάζοντας αυτό το post... Είμαι καλός ηθοποιός και κρύβομαι καλά αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω τα χάλια μου... Για την ακρίβεια βρίσκομαι σε αδιέξοδο, δεν πάω ούτε μπρος, ούτε πίσω, το μυαλό μου έχει μπλοκάρει... Συνέβησαν και συμβαίνουν τόσα πολλά που ζορίζομαι πολύ να τα βάλω σε τάξη στο μυαλό μου, οπότε δεν το κάνω και στοιβάζονται όλα το ένα πάνω στο άλλο... Υπάρχουν καταστάσεις που τις έκρυβα κάτω από το χαλί αλλά φτάσανε στο νυν και αεί πλέον, πράγματα που περίμενα ότι θα ήταν αλλιώς, συμπεριφορές δικές μου και άλλων που με εκπλήσσουν δυσάρεστα τις περισσότερες φορές... Μετά είναι κι ο Φόβος... Ο φόβος για τα πάντα, για το παιδί, αν είναι καλά, αν του δίνω αυτό που χρειάζεται, οι σχέσεις με τους άλλους, με την Μ., οι λεπτές ισορροπίες... Ο φόβος για το αύριο, για τη δουλειά που έχεις και αύριο μπορεί να μην έχεις, για τα λεφτά που φτάνουν δεν φτάνουν (?), για τα δικαιώματα που χάνουμε κάθε μέρα και δεν τολμάμε να μιλήσουμε γιατί (φοβόμασταν και πριν αλλά) τώρα έχουμε και παιδί οπότε σκάσε μαλάκα... Έχω ξεκινήσει πάλι το κάπνισμα μετά από 1,5 χρόνο άκαπνος γιατί το κεφάλι μου θα σκάσει, χρειάζομαι μια κατάχρηση για να κάνω αποφόρτιση... Βγαίνω το βράδυ στο μπαλκόνι, έξω από την κουζίνα, αφού κοιμηθεί το μωρό, και καπνίζω δυο τρία τσιγάρα μονοκοπανιά σαν χαρμάνης, η κάφτρα του τσιγάρου φωτίζει σαν φακός... Είμαι σε mood φυγής, να έβρισκα μια δουλειά κάπου στο εξωτερικό, να έπαιρνα γυναίκα και παιδί και να έφευγα για μερικά χρόνια... Το ξέρω βέβαια ότι τα ζόρια που τραβάει ο καθένας δεν είναι αποσκευή να τα παρατήσεις στο αεροδρόμιο και να την κοπανήσεις, τα κουβαλάς μαζί σου όπου πας είτε στο Μπραχάμι βρίσκεσαι είτε στη Γη του Πυρρός... Δεν θα ήταν άσχημη πάντως μια "απόδραση"...

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Μη διανοηθείς Σωκράτη...

sportday

...να κάνεις τέτοια μαλακία... Δεν χωράνε άλλα παιχνιδάκια και πειράματα με "μαθητευόμενους μάγους" και πρωτάρηδες που μαθαίνουν στην καμπούρα του Ολυμπιακού και το μεγαλύτερο προσόν τους είναι ότι δεν θα σου ζητήσουν λεφτά για μεταγραφές και όταν θα έρθει η ώρα να απολυθούν θα σου πουν κι ευχαριστώ...

Σοβαρός προπονητής με όραμα και πρόγραμμα τώρα!!! Όχι το καλοκαίρι τελευταία στιγμή... Όχι αχυράνθρωπος... Για να ξαναδούμε λίγο μπάλα γιατί ο φετινός Ολυμπιακός δεν παλευόταν με τίποτα.... και η υπομονή έχει εξαντληθεί...

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Τα ναρκοπέδια των ελληνικών πεζοδρομίων...

Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα καταγγελτικά posts αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν συμβαίνουν κάποια σημαντικά γεγονότα στην ζωή σου, όπως η γέννηση του παιδιού σου, αλλάζει η οπτική που έχεις πάνω σε κάποια πράγματα και κάποιες καταστάσεις... Μία από αυτές είναι η κατάσταση των πεζοδρομίων της πόλης και η οδηγική συμπεριφορά πολλών από εμάς... Ομολογώ ότι δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στις φωνές που μιλούσαν για αυτά τα θέματα... Ok, τα πεζοδρόμια της πόλης δεν είναι τα καλύτερα αλλά και τι έγινε, γιατί μας παίρνουν τα αυτιά όλοι αυτοί...;

Όλα αυτά μέχρι χθες οπότε και βγήκαμε πρώτη φορά με την Μ. και τον μπέμπη, βόλτα με το καρότσι... Η κατάσταση είναι επιεικώς απαράδεκτη... Ζούμε σε ένα, και καλά, καλό προάστιο της Αθήνας, κάτω από τον Υμηττό, σε ένα δήμο όπου διαφημίστηκε στην τηλεόραση για το μεγαλεπήβολο σχέδιο της πεζοδρόμησης του κεντρικού του δρόμου, με βιοκλιματικά πεζοδρόμια και δεν συμμαζεύεται... Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική... Τα πεζοδρόμια στους δρόμους της πόλης μας είναι ανύπαρκτα... Πάρα πολύ στενά και σαν χωράφια από τις τρύπες και τις κακοτεχνίες... Σε κάθε έξοδο πολυκατοικίας έχει φτιαχτεί μια ράμπα η οποία έχει διαφορετικό ύψος η καθεμία και συνήθως είναι σε κακή κατάσταση... Όσο για το μεγαλεπήβολο έργο της πεζοδρόμησης, ήταν μια υπέροχη τρύπα στο νερό... Τα πεζοδρόμια του συγκεκριμένου δρόμου όχι μόνο εξακολουθούν να είναι σε κακή κατάσταση, έχουν χειροτερέψει καθώς τα έργα έμειναν στην μέση και όταν δεν έχεις να αντιμετωπίσεις την κακή κατάσταση του πεζοδρομίου, έχεις να αντιμετωπίσεις τον Έλληνα οδηγό που εννοεί να παρκάρει όπου βρει και να κλείνει τη διέλευση από το άθλιο, όπως είπαμε, πεζοδρόμιο...

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, είναι η βόλτα με το καρότσι να γίνεται μετ' εμποδίων και με την Μ. να προχωρά μπροστά σαν ανιχνευτής εδάφους, σαν ναρκαλιευτής, κι εγώ να ακολουθώ από πίσω σπρώχνοντας το καρότσι στο "ασφαλές" μονοπάτι...

Στην χθεσινή μας βόλτα κι ενώ κινούμαι σε ένα πεζοδρόμιο πλάτους το πολύ ενός μέτρου, ένα αυτοκίνητο που έχει παρκάρει φαρδύ πλατύ πάνω σε αυτό, μπλοκάρει το πέρασμα με αποτέλεσμα να είμαι υποχρεωμένος να κατέβω στο δρόμο... Η Μ. πάει μπροστά για να κόψει την κίνηση των αυτοκινήτων για να μπορέσουμε να περάσουμε με ασφάλεια κι εκείνη την στιγμή ένας παππούλης βγαίνει από ένα κατάστημα, βλέπει την σκηνή και μου λέει: "Προσοχή, προσοχή, προσέξτε πολύ!"..."Έχετε απόλυτο δίκιο", του λέω, "αλλά καλό θα ήταν να μας προσέχουν κι οι άλλοι και να μην παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια"... "Κοίταξε να σωθείς μόνο σου, δεν πρόκειται να σε βοηθήσει κανείς", μου απαντάει... και γαμώτο είχε δίκιο...

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Αλλάξαμε (πάλι)...

Γιατί κατά βάθος είμαστε μινιμαλιστές...
Γιατί το προηγούμενο template παραήταν φωτεινό και αισιόδοξο και δεν ταίριαζε στην ψυχοσύνθεσή μας...
Γιατί μας την "είπε" ο zarathustra (και είχε δίκιο)...
Γιατί έχει λάσκα σήμερα στη δουλειά κι έχουμε λίγο χρόνο ελεύθερο...
Γιατί έτσι θέλουμε...


Σχόλια...

Οφείλω να παρατηρήσω ότι παρά τις φιλότιμες "προσπάθειές" μου για συγγραφή αναρτήσεων με πολιτικό περιεχόμενο (φαίνεται άλλωστε και από το μέγεθος της ετικέτας της Πολιτικής) αλλά και άλλες για την Οικονομία ή την Επικαιρότητα, την μερίδα του λέοντος στα σχόλια σε αυτό το blog απολαμβάνουν αναρτήσεις με προσωπικό περιεχόμενο γεγονός που μπορεί να σημαίνει δυο πράγματα... Είτε οι αναγνώστες αυτού του blog πιστεύουν ότι έχω καταπληκτικές απόψεις που τα λένε όλα χωρίς να χρειάζεται να συμπληρώσεις ούτε κόμμα, είτε θέλουν με έμμεσο τρόπο να μου υποδείξουν ότι είναι καλύτερο να περιοριστώ σε αναρτήσεις προσωπικού περιεχομένου, όπου (μάλλον) τα πάω καλύτερα...(?)

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Αυγά τουρσί...

Μετά το Πάσχα, πάντα ξεμένουν βαμμένα αυγά τα οποία δεν τρώγονται και καταλήγουν στα σκουπίδια... Φέτος είπαμε να τα αξιοποιήσουμε... Είχα δει στην τηλεόραση σε κάποιες εκπομπές μαγειρικής ότι στην Αγγλία φτιάχνουν και τρώνε αυγά τουρσί και το ίδιο μου είπανε και στην Κύπρο κάποιοι συνάδελφοι όταν υπηρετούσα τη θητεία μου... Ο πατέρας μου έψαξε και βρήκε συνταγή για αυγά τουρσί... Αργότερα χαζεύοντας στο internet εντόπισα μια σχεδόν ίδια κι εδώ... Ξεκίνησα να τα ετοιμάζω χθες το απόγευμα, δεν έχω δοκιμάσει ακόμα... Πάρτε συνταγή...


Αυγά τουρσί

  • 10 με 15 βραστά αυγά
  • ένα φλυτζανάκι του καφέ ξύδι μπαλσάμικο
  • ξύδι από κόκκινο κρασί
  • μυρωδικά της αρεσκείας σας
  • ένα γυάλινο βάζο που να κλείνει σφιχτά

Εκτέλεση

Βράζουμε και καθαρίζουμε τα αυγά και τα τοποθετούμε μέσα στο βάζο. Τα περιχύνουμε με ένα φλυτζανάκι του καφέ μπαλσάμικο ξύδι. Βάζουμε σε ένα μπρίκι να ζεσταθεί ξύδι από κόκκινο κρασί μαζί με μυρωδικά της αρεσκείας μας. Εγώ χρησιμοποίησα σκόρδο, θυμάρι, δάφνη, πιπέρι και λίγο τσίλι. Αφήνουμε το ξύδι να κρυώσει και το προσθέτουμε στο βάζο με τα αυγά αφού πρώτα το έχουμε σουρώσει. Συμπληρώνουμε με ελαιόλαδο έτσι ώστε να καλυφθούν τα αυγά, κλείνουμε σφιχτά το βάζο και το αφήνουμε για 48 ώρες στο ψυγείο (Σ.Σ.: Εγώ είχα ένα μικρό πρόβλημα καθώς το βάζο που είχα είναι αρκετά μεγάλο και δεν χωράει στο ψυγείο, οπότε το έβαλα σε ένα σκοτεινό και δροσερό ντουλάπι. Δεν πιστεύω ότι τίθεται θέμα συντήρησης αφού τα αυγά συντηρούνται στο ξύδι και στο λάδι απλά στο ψυγείο η συντήρηση θα είναι πιο μακρόχρονη). Μετά από 48 ώρες, σουρώνουμε τα λάδια και τα ξίδια από το βάζο. Βάζουμε σε ένα μπρίκι ελαιόλαδο μαζί με μυρωδικά της αρεσκείας μας να ζεσταθεί. Το αφήνουμε να κρυώσει και περιχύνουμε τα αυγά. Συμπληρώνουμε με ελαιόλαδο για να καλυφθούν τα αυγά, σφραγίζουμε το βάζο και το βάζουμε στο ψυγείο για άλλες 48 ώρες οπότε είναι έτοιμα να τα δοκιμάσουμε.

Καλή όρεξη!

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Spread the knowledge...

Αν προσπαθήσει κάποιος να αποτιμήσει την προσφορά του Internet στην κοινωνία θα βρει σίγουρα πολλά θετικά στοιχεία... Το σημαντικότερο είναι για μένα η δωρεάν και αθρόα προσφορά γνώσης... Γνώσης που μπορεί να αφορά λογοτεχνία, ιστορία, ποίηση, τέχνες, τεχνολογία, τα πάντα μπορεί να βρεις, τα πάντα μπορείς να μάθεις φτάνει να το προσπαθήσεις... Θα πει κάποιος ότι υπάρχει και πολύ σκουπιδαριό, πολλές φορές η γνώση παρουσιάζεται διεστραμμένη, ελλειπής, βλαβερή, μεροληπτική... Δεν είπε κανείς ότι πρέπει κάποιος να καταπίνει ότι του σερβίρεται αμάσητο... Πρέπει να φιλτράρεις και να διασταυρώνεις την πληροφορία, όπως ο καλός ρεπόρτερ... :P

Με την αλλαγή του template μου είχε προκύψει ένα προβληματάκι καθώς κρύβοντας το navbar του blog, εμφανιζόταν ένα άσπρο περιθώριο στην κορυφή της σελίδας... Οι γνώσεις μου στο CSS δεν είναι πολύ advanced και το μόνο που κατάφερα να κάνω μόνος μου είναι να μεταφέρω το άσπρο περιθώριο στο κάτω μέρος της σελίδας έτσι ώστε να μην χτυπάει κατευθείαν στο μάτι τουλάχιστον... Απευθύνθηκα για βοήθεια στον hackaday που έχει το πολύ καλό blog locus blogus, το οποίο έτσι κι αλλιώς παρακολουθώ και τις προτάσεις του έχω ακολουθήσει στο παρελθόν, και πόσταρα την απορία μου [*] και στο forum της τεχνολογικής κοινότητας του Freestuff.gr ... Η απάντηση ήταν άμεση... Έτσι απλά, δωρεάν και εύκολα, το πρόβλημα λύθηκε... Λύθηκε γιατί υπάρχει το μέσο (Internet) και η κοινότητα των ανθρώπων εκείνων, είτε είναι bloggers είτε συζητητές στα φόρα, που έχουν τη διάθεση να μοιραστούν τις γνώσεις τους και να βοηθήσουν και τους άλλους...και αυτό ,αν μη τι άλλο, είναι σημαντικό...

[*] Το link για την συζήτηση στο Freestuff.gr βρίσκεται εδώ...

[**] Ο τίτλος του post είναι "εμπνευσμένος" από το logo του locus blogus...

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Αλλάξαμε...

Αλλάξαμε ρούχα, βάλαμε τα ανοιξιάτικα... Να φύγει η μαυρίλα και από το blog και από την διάθεσή μας που δεν λέει να πάρει τα πάνω της... Την ιδέα μου έβαλαν αυτό το post  από το locusblogus και αυτό από το bloggertricks... Γιατί όχι, ευκαιρία για ανανέωση...

Ξεκούραση για 4 μέρες (αν μας το επιτρέψει κι ο μικρός), ελπίζω να περάσουμε καλά... Καλή Ανάσταση σε όλους, σε περίπτωση που εξαφανιστώ το 4ήμερο, καλά να πάτε, καλά να φάτε, καλά να γυρίσετε...