Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

"Desperation" του Stephen King

Desperation - Stephen King
Υπάρχουν βιβλία που σε κάνουν να βλέπεις εφιάλτες ή να φοβάσαι να τα διαβάσεις όταν η νύχτα πέφτει και όλοι οι υπόλοιποι στο σπίτι κοιμούνται... Αν διαβάζεις βιβλίο τρόμου έχεις κάνει jack pot, αν όχι πέτα το και μην το ξαναπιάσεις στα χέρια σου...

To "Desperation" μπορεί να μην είναι το καλύτερο βιβλίο του Stephen King είναι όμως ένα βιβλίο που κατάφερε να με τρομάξει... Στην έρημο της Νεβάδα, σε μια πόλη που το όνομά της τα λέει όλα (Desperation=Απελπισία) διασταυρώνονται οι ζωές διάφορων ετερόκλητων ανθρώπων εξαιτίας του τοπικού σερίφη, ενός θηριώδη και αλλόκοτου τύπου που παραληρεί ακατάληπτα... Πολύ σύντομα ο τρόμος θα ξεχυθεί σε όλο του το μεγαλείο, θα καταλάβουν ότι ο σερίφης δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται και ότι ο θάνατος περιμένει στη γωνιά να τους αρπάξει...

Στο "Desperation" ο τρόμος ουσιαστικά δεν έχει πρόσωπο, εκτός από την τρομακτική καρικατούρα του σερίφη Collie Entragian, καθώς δεν βλέπουμε ποτέ την πραγματική μορφή της οντότητας που λέγεται Tak και κρύβεται πίσω από τον θάνατο και τον τρόμο που φωλιάζει σε αυτή την πόλη της ερήμου και που εξουσιάζει τα ζώα και τα έντομα αλλά διαβάζοντας την μια σελίδα μετά την άλλη ο αναγνώστης νιώθει διαρκώς την απειλή του αγνώστου και του υπερφυσικού... Στην κορύφωση του βιβλίου η αίσθηση του πεπρωμένου και του καθήκοντος είναι αυτή που οδηγεί τους πρωταγωνιστές στην τελική σύγκρουση με αυτό το υπερκόσμιο κακό...

Το "Desperation" θα σας κάνει να κοιτάζετε πίσω από τον ώμο σας και να νιώθετε ένα ρίγος στην ραχοκοκαλιά σας...  Να το διαβάσουν αυτοί που γοητεύονται από τον τρόμο και την αδρεναλίνη... Οι υπόλοιποι ας το αποφύγουν...

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Η μάχη της οδού Cable (The Battle of Cable Street)

Αναμνηστική πλακέτα των γεγονότων της Cable Street
Αντίθετα με όσα μπορεί να πιστεύουν οι περισσότεροι, οι Άγγλοι δεν είναι ένας λαός ο οποίος μόλις πρόσφατα ανακάλυψε την διαμαρτυρία και την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής... Η ιστορία του αγγλικού εργατικού κινήματος έχει να επιδείξει μια σειρά από γεγονότα κατά τα οποία στάθηκε απέναντι και συγκρούστηκε τόσο με τις δυνάμεις της αστυνομίας όσο και με φασίστες και νεοναζί... Ένα τέτοιο γεγονός είναι και η μάχη της οδού Cable που συνέβη στις 4 Οκτωβρίου του 1936...

Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο φασισμός και ο ναζισμός, λόγω και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, γνωρίζουν τεράστια ανάπτυξη και καταφέρνουν όχι μόνο να καταλάβουν την εξουσία, όπως στην Ιταλία και τη Γερμανία, αλλά και να "εμπνεύσουν" μιμητές σε πολλές χώρες της Ευρώπης... Η Αγγλία δεν μπορούσε να διαφέρει κι έτσι οι φασιστικές ιδέες γνώρισαν άνθηση κι εκεί και είχαν κύριο εκφραστή  το κόμμα του Oswald Mosley , τη Βρετανική Ένωση Φασιστών (British Union of Fascists)... Η συνθηματολογία και η πρακτική του BUF ήταν ξεκάθαρα φασιστική... Εμπνευσμένο από το φασιστικό κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι, με κύριους ιδεολογικούς άξονες τον αντικομμουνισμό, τον αντισημιτισμό και τον αντικοινοβουλευτισμό, με τους οπαδούς του να παρελαύνουν στους δρόμους φορώντας ομοιόμορφα μαύρα πουκάμισα, κατάφερε να συγκινήσει και να συμπαρασύρει τόσο κάποια κομμάτια της μεσαίας τάξης που είδε τη ζωής της να χειροτερεύει λόγω της οικονομικής κρίσης όσο και της εργατικής τάξης η οποία μαστιζόταν από την ανεργία και την φτώχεια...

Αφίσα που καλεί σε αντισυγκέντρωση στην πλατεία Trafalgar
Στις αρχές του Οκτώβρη του 1936 το  BUF ανακοινώνει ότι θα κάνει πορεία μέσα στο East End, στην Cable Street, την Κυριακή στις 4 του μήνα... Η πορεία αυτή είχε στόχο μόνο την πρόκληση... Το East End είναι μια εργατική περιοχή όπου ζουν πάρα πολλοί Εβραίοι, Ιρλανδοί και οπαδοί του ευρύτερου χώρου της Αριστεράς, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικοί... Παρά τις αντιδράσεις της Ισραηλιτικής κοινότητας που κατήγγειλε την πορεία ως αντισημιτική αλλά και των κομμάτων της Αριστεράς και των συνδικάτων, η αστυνομία  δεν απαγορεύει την πορεία... Το Ισραηλιτικό Συμβούλιο καλεί τους Εβραίους του Λονδίνου να αποφύγουν την περιοχή την συγκεκριμένη ημέρα ενώ το Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί σε συγκέντρωση-διαμαρτυρία  στην πλατεία Trafalgar (πολύ μακρυά από την Cable Street) την ίδια μέρα για να καταγγείλει την πορεία των φασιστών... Τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν ούτε ο Mosley και η αστυνομία αλλά ούτε και τα κόμματα της Αριστεράς...

Την ημέρα της πορείας οι Blackshirts του BUF κατέβηκαν στους δρόμους υπό την προστασία περίπου 10.000 αστυνομικών, εκ των οποίων περίπου 4.000 έφιππων, οι οποίοι ανέλαβαν να διαλύσουν οποιαδήποτε αντισυγκέντρωση και να κρατήσουν την Cable Street ανοιχτή, αυτό που αντιμετώπισαν όμως δεν το περίμεναν καθώς ένα τεράστιο ετερόκλητο πλήθος από Εβραίους, Ιρλανδούς Καθολικούς, σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικούς ύψωσαν οδοφράγματα και χρησιμοποιώντας πέτρες, ξύλα και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και τους φασίστες... Οι συγκρούσεις κράτησαν αρκετή ώρα και είναι χαρακτηριστικό ότι η αστυνομία δεχόταν επιθέσεις ακόμα και από νοικοκυρές οι οποίες εκτόξευαν σάπια φρούτα και λαχανικά από τα παράθυρα των σπιτιών τους κατά μήκος της Cable Street όπου λάμβαναν χώρο οι συγκρούσεις... Μετά από αρκετή ώρα συγκρούσεων ο Mosley   συμφώνησε να σταματήσει η πορεία για να αποφευχθεί η αιματοχυσία και οι οπαδοί του BUF  κατευθύνθηκαν προς το Hyde Park όπου και διαλύθηκαν... Πίσω στην Cable Street οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα 150 συλλήψεις και εκατοντάδες τραυματίες, μεταξύ αυτών και 100 αστυνομικοί... Οι συλληφθέντες κατήγγειλαν αργότερα την αστυνομία για κακομεταχείριση...

Τα γεγονότα της οδού Cable έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην θέσπιση του νόμου Public Order Act 1936 σύμφωνα με τον οποίο οποιαδήποτε πολιτική συγκέντρωση πρέπει να έχει την συγκατάθεση της αστυνομίας καθώς και την απαγόρευση της οποιαδήποτε στολής από τα μέλη των κομμάτων όταν βρίσκονται σε δημόσιους χώρους... Η απαγόρευση της κομματικής στολής έκανε το προφίλ των μελών του  BUF  πιο ελκυστικό στην μεσαία τάξη που τρόμαζε από την παραστρατιωτική τους εμφάνιση και την ανέδειξε ως τον κυριότερο χώρο άντλησης οπαδών μέχρι το 1940 οπότε και το κόμμα απαγορεύτηκε με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

No news, good news...

...που λένε και οι Αμερικάνοι... Τριήμερο χαλαρό, με βόλτες, φίλους και συγγενείς, καλό καιρό και καλή διάθεση... Έχω κλειδώσει τον κόσμο απ' έξω και ασχολούμαι με πράγματα που με ευχαριστούν και το πολύ καλό βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες... Αύριο η εβδομάδα ξεκινάει και θα (ξανα)μπούμε όλοι στην κουραστική καθημερινή ρουτίνα αλλά μέχρι αύριο έχουμε χρόνο και η μέρα είναι και σήμερα ωραία... Καλημέρα!!!

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

"Το νησί των καταραμένων" του Dennis Lehane

Το νησί των καταραμένων - Dennis Lehane
Έχω διαβάσει δύο βιβλία του Dennis Lehane, το "Σκοτεινό Ποτάμι" και το "Νησί των Καταραμένων"... Και στις δύο περιπτώσεις είδα πρώτα την ομώνυμη ταινία και μετά διάβασα το βιβλίο... Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για εξαιρετικές κινηματογραφικές μεταφορές...

Το "Νησί των Καταραμένων" ξεκινάει πάνω σε ένα φέρι που μεταφέρει σε ένα νησί/άσυλο φρενοβλαβών  εγκληματιών δυο μάρσαλς που θα ερευνήσουν μια εξαφάνιση... Ο Τέντι, ο ένας εκ των δύο μάρσαλς, έχει πολλούς δαίμονες που τον κυνηγούν ενώ ο Τσακ φαίνεται να είναι ένας πρόσχαρος άνθρωπος... Η άφιξη και η παραμονή τους στο νησί θα πυροδοτήσει μια αλυσίδα γεγονότων και ανατροπών που διαδραματίζονται εν μέσω μιας τρομερής καταιγίδας και όλα αυτά θα συνθέσουν τη δραματική κορύφωση του φινάλε...

Ο Lehane πλέκει μια υπέροχη,  noir ατμόσφαιρα όπου κυριαρχεί η αβεβαιότητα και η καχυποψία... Όλα σε αυτό το νησί φαίνονται να είναι διαφορετικά από αυτό που δείχνουν αλλά η ανεύρεση της αλήθειας μοιάζει εξαιρετικά πολύπλοκη υπόθεση... Οι περιγραφές του Lehane είναι εκπληκτικές... Όποιος έχει διαβάσει το "Νησί των Καταραμένων" θα θυμάται την σκηνή με την κρίση ημικρανίας του Τέντι... Όποτε την σκέφτομαι νιώθω πόνο να μου σφυροκοπάει το κεφάλι...  Το βιβλίο δεν πλατειάζει καθόλου, δεν φλυαρεί, μπαίνει κατευθείαν "στο ψητό" και κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση... Το μέγεθος του (περίπου 300 σελίδες μικρού μεγέθους) είναι ενδεικτικό της σωστής διαχείρισης της πλοκής που έχει γίνει από τον συγγραφέα... Ο συγγραφέας μέσα από τις σελίδες του "Νησιού" αναρωτιέται πόσα μπορεί να αντέξει η ανθρώπινη ψυχή μέχρι να σπάσει ενώ θέτει και το ερώτημα της ηθικής  της ιατρικής και του πόσα και ποια πράγματα είναι ανεκτά στο βωμό της επιστήμης...
Την απάντηση καλείται να δώσει ο αναγνώστης...

Ο κύριος Σ. πάει για φαγητό...

Χθες το μεσημέρι ο κύριος Σ., το μικρό αφεντικό, βγήκε για πρώτη φορά για φαγητό σε εστιατόριο... Δεν είναι ακριβώς η πρώτη φορά, έχει ξαναβγεί για φαγητό, αλλά χθες έκατσε για πρώτη φορά στο τραπέζι μαζί μας, χάρη στο νέο καθισματάκι-γκατζετάκι (όχι ακριβώς αυτό αλλά δεν το έβρισκα το δικό μας)... Είχαμε μαζί μας και το δικό του φαΐ, αλλά λίγο έφαγε από αυτό καθώς προτίμησε να φάει ψωμί, πατάτες τηγανητές, ελιές (!!!) και κολοκυθάκια τηγανητά... Όταν χόρτασε δε, άρχισε να παίζει το αγαπημένο του παιχνίδι: Να πιάνει το φαγητό (πατάτα και κολοκυθάκι στην προκειμένη περίπτωση) να το λιώνει στο χέρι του και να ακούει τον ήχο... Προκαλέσαμε ένα μικρό χαμό αλλά δεν ενοχλήσαμε και όταν τελειώσαμε το φαγητό μαζέψαμε μόνοι μας την ακαταστασία μας... Στο τέλος βγάλαμε και φωτογραφίες με το κινητό (γιατί ξεχάσαμε την φωτογραφική μας στο σπίτι) και ρίξαμε και κάτι γελάκια πονηρά!!!

γελάκια!!!

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Το ταμείο είναι μείον...

Εν τω μεταξύ τα φαρμακεία αρνούνται να εξυπηρετήσουν συνταγές από τα ταμεία του Δημοσίου ενώ πολλοί συμβεβλημένοι γιατροί αρνούνται να δεχτούν βιβλιάρια Δημοσίου... Η πεθερά μου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, αναγκάζεται να πληρώσει από την τσέπη της τα φάρμακα και τους γιατρούς που μέχρι χθες καλύπτονταν από το βιβλιάριό της... Το ίδιο μου είπε συνάδελφος ότι συνέβη στον πατέρα του, συνταξιούχο δημοτικό υπάλληλο, όταν πήγε χθες σε συμβεβλημένο, υποτίθεται, οφθαλμίατρο... Ουσιαστικά μιλάμε για στάση πληρωμών των ασφαλιστικών ταμείων του Δημοσίου... Παρ' όλα αυτά συνεχίζονται κανονικά οι κρατήσεις σε συντάξεις... 

Τα ΜΜΕ τι κάνουν; Μα φυσικά σφυρίζουν κλέφτικα... Το θέμα φαίνεται δεν είναι αρκετά σοβαρό για να τα απασχολεί άσε που η επικαιρότητα (Ιαπωνία, Λιβύη, εμμονή Πάγκαλου με ΣΥΡΙΖΑ) προσφέρει πλούσιο ειδησεογραφικό υλικό, λιγότερο "δυσάρεστο" από την πραγματικότητα των ασφαλιστικών ταμείων...

Μαζί τα φάγαμε...(?)


Υ.Γ. Τι μανία καταδίωξης με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή ρε Θόδωρα, παντού βλέπεις φαύλους ΣΥΡΙΖΑίους που σε καταδιώκουν... Να το κοιτάξεις γιατί δεν σε βλέπω καλά, σου έχει γίνει εμμονή...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

"Το Κινητό" του Stephen King

Το Κινητό - Stephen King
Πιθανότατα οι ορκισμένοι οπαδοί του King θα φρίξουν με αυτό που θα πω αλλά αν έχω αναπτύξει μια σχέση αγάπης με τον συγγραφέα από το Maine αυτό οφείλεται στο "Κινητό"... Μέχρι τότε είχα διαβάσει μόνο το "Πράσινο Μίλι" και τίποτε άλλο, το "Κινητό" όμως έκανε αυτό το κλικ μέσα στο μυαλό μου και με "ανάγκασε" να το διαβάσω μέσα σε δύο μέρες και κλείνοντας το, όταν είχα διαβάσει και την τελευταία σελίδα, να νιώσω μια θλίψη επειδή το είχα τελειώσει... Αν αυτό δεν σημαίνει ότι ένα βιβλίο τα "σπάει" πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς...

Ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στις 3, αρχίζει να εκπέμπεται ο Παλμός μέσα από τα κινητά τηλέφωνα και όποιος τον ακούει μετατρέπεται σε ένα αιμοδιψές, άμυαλο κτήνος... Υπάρχουν και αυτοί που δεν άκουσαν τον Παλμό, οι επιζώντες οι οποίοι προσπαθούν να επιβιώσουν και να σωθούν... Ένας από αυτούς είναι ο Clayton ο οποίος θα προσπαθήσει μέσα στο χάος και την καταστροφή να γυρίσει στην πόλη του στο Maine και να βρει το γιο του... Θα συμπορευθεί μαζί με άλλους επιζώντες μέσα σε μια διαλυμένη, μετα-αποκαλυπτική Αμερική για να συνειδητοποιήσει στην πορεία ότι τα άμυαλα κτήνη αναπτύσσουν ταχύτατα έντονες τηλεπαθητικές δυνάμεις και ένα συλλογικό υποσυνείδητο το οποίο είναι ικανό να παρεμβαίνει στα μυαλά των επιζώντων και να τους οδηγεί στην τρέλα ή και την αυτοκτονία... Όλα αυτά σε μια πορεία για το μυστηριώδες Kashwak όπου κορυφώνεται η ιστορία...

Το "Κινητό" είναι ένα εξαιρετικό, απόλυτα κινηματογραφικό, μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα τρόμου... Ο ρυθμός του είναι καταιγιστικός και η πλοκή παίρνει φωτιά ήδη από την πρώτη σελίδα... οι περιγραφές του King είναι ολοζώντανες και ρεαλιστικές, σχεδόν νιώθεις στα ρουθούνια την μυρωδιά του αίματος... Ο αναγνώστης  ταξιδεύει μαζί με τους επιζώντες σε μια κατεστραμμένη Αμερική όπου ο άνθρωπος έχει γίνει θήραμα και τρομαγμένο ζώο για μια νέα φυλή που εξελίσσεται ραγδαία με ένα τρομακτικό και μυστηριώδη τρόπο...

Το βιβλίο έχει πολλαπλές αναγνώσεις... Ο Stephen King  διατυπώνει τον σκεπτικισμό του απέναντι στην χρήση της τεχνολογίας, όπως αυτή γίνεται σήμερα από τον άνθρωπο, η οποία μπορεί να αποτελέσει και την αιτία της καταστροφής του... Σε κάποιο σημείο του βιβλίου διατυπώνεται η θεωρία ότι ο Παλμός δημιουργήθηκε από κάποιο πρόγραμμα, από κάποια τεχνητή νοημοσύνη ίσως, που αποφάσισε να εξοντώσει το ανθρώπινο γένος όπως αυτό είναι σήμερα... Επίσης, ο King  θέτει προς προβληματισμό το, αδιανόητο για την ανθρώπινη φυλή σήμερα, ερώτημα του τι θα γινόταν αν ο άνθρωπος γινόταν θήραμα, δεν ήταν ο κυρίαρχος του πλανήτη και αποτελούσε βορά μιας άλλης φυλής, πιο βίαιης και με περισσότερες ικανότητες από αυτόν... Μέσα από αυτούς τους προβληματισμούς ξεχωρίζει και η πατρική φιγούρα του Clayton που αψηφά κινδύνους και την καταστροφή για να βρει το γιο του, μια φιγούρα αφοσίωσης, αγάπης και αυτοθυσίας...

Το "Κινητό" είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο, από τα πολύ αγαπημένα μου του King  ... Κάπου διάβασα ότι έχει ήδη συμφωνηθεί η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου... Ελπίζω να είναι αντάξια της "ταινίας" που έπαιζε στο μυαλό μου όταν το διάβαζα...

Στιγμές ευτυχίας...

Το είχα γράψει παλιότερα ότι αλίμονο σε αυτούς που περιμένουν το εντυπωσιακό και το μεγάλο για να χαρούν γιατί η ευτυχία βρίσκεται στις στιγμές και στις λεπτομέρειες τις καθημερινότητας... Τότε το έγραφα έχοντας στο μυαλό μου κάποιους άλλους αλλά τελικά εγώ ο ίδιος έπρεπε να πιστέψω περισσότερο αυτά που έγραφα... Μετά από μια περίοδο έντονης ενδοσκόπησης που δεν έχει τελειώσει ακόμα νομίζω ότι έχω καταφέρει να εντοπίζω ξανά αυτές τις στιγμές ευτυχίας στα απλά πράγματα όπως μια βόλτα στην παραλία ή την εικόνα της χιονισμένης Πεντέλης μέσα από το παράθυρο του λεωφορείου...

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

"Οι 15 πιο αδίστακτοι μαφιόζοι όλων των εποχών" της Lauren Carter

Οι 15 πιο αδίστακτοι μαφιόζοι όλων των εποχών - Lauren Carter
Είναι κρίμα όταν ένα καλό βιβλίο χαντακώνεται από την κακή μετάφραση... Αυτό συνέβη στην πολύ ωραία έρευνα που έκανε η Lauren Carter στο βιβλίο της "Οι 15 πιο αδίστακτοι μαφιόζοι όλων των εποχών" που όμως δεν ευτύχησε στην ελληνική του έκδοση από την Intro Books...

Το βιβλίο αποπειράται να παρουσιάσει τον βίο και την πολιτεία 15 από τις μεγαλύτερες εγκληματικές προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος στην Αμερική... Προσπαθεί να παρουσιάσει το έγκλημα και την ιστορία αυτών των ανθρώπων απογυμνωμένη από τη γοητεία που του χάρισαν οι παραγωγές του Χόλιγουντ, εστιάζοντας στο γεγονός ότι το έγκλημα παρά τις όποιες κοινωνικές αιτίες που το προκαλούν δεν έχει γοητεία, είναι ένας κόσμος γεμάτος βία, πλεονεξία και βαναυσότητα... Η συγγραφέας έχει κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να συγκεντρώσει στοιχεία από μια πλούσια βιβλιογραφία, το φωτογραφικό υλικό είναι πολύ και ενδιαφέρον... Είμαι σίγουρος ότι αν είχα διαβάσει το βιβλίο στο πρωτότυπο θα ήμουν πολύ ικανοποιημένος, αυτό όμως που διάβασα με άφησε με μια πικρή γεύση στο στόμα και ένα μικρό θυμό... Θυμό γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει μεταφραστής που μπορεί να κάνει παιδαριώδη λάθη του στυλ να μεταφράζει την λέξη "states"  (πολιτείες της Αμερικής) σε "κράτη" ή να μπλέκει τα ονόματα μεταξύ τους έτσι ώστε ο Lucky Luciano να συμμαχεί με τον Salvatore Maranzano εναντίον του... Maranzano  και άλλα πολλά ευτράπελα... 

Το "Οι 15 πιο αδίστακτοι μαφιόζοι όλων των εποχών" μου άφησε την αίσθηση ότι κάποιοι απλά το ξεπέταξαν άρπα κόλλα απλά και μόνο για να πάει στα ράφια των βιβλιοπωλείων χωρίς να του δώσουν σημασία και να το φροντίσουν...

Κρίμα διότι οι προθέσεις της Lauren Carter ήταν και καλές και τίμιες...

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

"Χαμογέλα ρε... Τι σου ζητάνε;" του Χρόνη Μίσσιου

Χαμογέλα ρε... Τι σου ζητάνε; - Χρόνης Μίσσιος
Είχα σκοπό να γράψω κάτι και για το δεύτερο βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου αλλά με πρόλαβε ο ΝΟ14ΜΕ που τα λέει μια χαρά... Εγώ απλά θα συμπληρώσω δυο πραγματάκια...

Όπως και στο "Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς", ο συγγραφέας αφηγείται σε κάποιον την ζωή του... Ο αναγνώστης μπορεί να υποθέσει ότι είναι κάποιος σύντροφος που χάθηκε στο πεδίο της μάχης αλλά εγώ είμαι πεπεισμένος, όπως υποπτεύεται και ο ΝΟ14ΜΕ, ότι τα βιβλία του δεν είναι αφηγήσεις αλλά προσωπικοί μονόλογοι, ο τρόπος που βρήκε ο Μίσσιος  να εκλογικεύσει και να ξορκίσει τους δαίμονες που τον βασανίζουν είτε αυτοί είναι με την μορφή του μπάτσου που τον βασανίζει και του πρωινού που περιμένει την εκτέλεση του είτε με την μορφή του σαρακιού της απογοήτευσης για τη ζωή που ξόδεψε για ένα όνειρο που δεν επαληθεύτηκε ...

Ο τίτλος του βιβλίου "Χαμογέλα ρε... Τι σου ζητάνε;" προέρχεται από το διάλογο του συγγραφέα με ένα αστυνομικό όταν κατά τη διάρκεια της ανάκρισης κι ενώ προσπαθούν να τον πείσουν για κάτι χωρίς βασανιστήρια, αν θυμάμαι καλά, του πετάει αυτή την ατάκα για να αντιμετωπίσει το σοβαρό ύφος του συγγραφέα... Η οικειότητα που αναπτύσσεται μεταξύ ανακριτή και ανακρινόμενου είναι τόσο ανθρώπινη και τόσο παρανοϊκή ταυτόχρονα που τρομάζει... Η προσπάθεια αυτού του ανθρώπου να κάνει χιούμορ μοιάζει με κάθε άλλου απλού ανθρώπου που καλαμπουρίζει στον χώρο εργασίας του, γυρνάει το βράδυ στο σπίτι και αγκαλιάζει τα παιδιά του, ποτίζει τις γλάστρες στο μπαλκόνι αλλά αυτός ο άνθρωπος έχει αναλάβει ένα ρόλο που είναι αποκρουστικός και αυτό κάνει την απόπειρά του για χιούμορ σχεδόν διεστραμμένη...

Για τους 300...

Αναδημοσιεύω δύο κείμενα που διάβασα σήμερα σε δύο διαφορετικά blogs και αφορούν και τα δύο τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας... Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι... Ανεξαρτήτως των απόψεων του καθενός για την μετανάστευση είναι και ηθικό και δίκαιο να ζητάς την νομιμοποίησή σου σε μια χώρα που έζησες κι εργάστηκες για χρόνια...

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Από τις 25 Ιανουαρίου τριακόσιοι μετανάστες, που ζουν και εργάζονται για χρόνια στη χώρα μας, θύματα οικονομικής εκμετάλλευσης και κοινωνικού αποκλεισμού, ξεκίνησαν απεργία πείνας, διεκδικώντας το δικαίωμα σε μια ανθρώπινη ζωή. Αγωνίζονται με το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει, με το ίδιο τους το σώμα, για τη νομιμοποίησή τους.

Την εποχή αυτή της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, οι τριακόσιοι δείχνουν με τη στάση τους ότι υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι έτοιμοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμη για ηθικές αξίες.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο συγκλονιστικό τους αγώνα.Καλούμε την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την αναλγησία και την αδιαλλαξία της και να δώσει άμεση λύση στα προβλήματά τους, προτού να είναι πολύ αργά.

Η κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Ήδη πάνω από πενήντα έχουν μεταφερθεί στα νοσοκομεία με σοβαρές επιπλοκές, που οι γιατροί προειδοποιούν ότι είναι μη αναστρέψιμες. Η ζωή τους πλέον κρέμεται από μια κλωστή.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μέγεθος μη συμψηφισμό με κανέναν επικοινωνιακό, πολιτικό ή νομικό υπολογισμό. Ο θάνατος του πρώτου μετανάστη, ο οποίος κάθε στιγμή που περνάει γίνεται όλο και πιο πιθανός, θα είναι μια κηλίδα ανεξίτηλη για την ελληνική κοινωνία, για όλους μας.

Από Ιχνηλασίες

«…Για τους δικούς σου, από την ώρα που φεύγεις μετανάστης είσαι ήδη σαν νεκρός, στρώνουν κάθε βράδυ τραπέζι κι εσύ λείπεις. Τους είπα να με κλάψουν 40 μέρες, κι αυτό ήταν. Κι εμείς αν πεθάνουμε, θα κοιμόμαστε για πάντα ήσυχοι. Όμως, αυτοί που δε μας δίνουν μια σφραγίδα δε θα κοιμούνται ήσυχοι ποτέ. Θέλω να πω και μια κουβέντα στους Έλληνες φίλους που έκανα: μπήκατε στην καρδιά μου. Ζήσαμε ευτυχισμένοι. Και σε όλους αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα, μας έφαγαν λεφτά: σας τα χαρίζω, σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Αντίο σας».

Χασάν
Ένας από τους 300 εργάτες μετανάστες απεργούς πείνας

«Νερό κι αλάτι»

Σαράντα μέρες κλάψε με πατέρα,
ρημάξανε τον τόπο μας, θα φύγω.
Ανθρώπινη ζωή θα πάω να χτίσω,
τους φράχτες και τις νάρκες θ’ αψηφήσω.

Στη φτώχεια που γεννήθηκα η ανάγκη με παιδεύει.
Αδιέξοδες οι μέρες μου κι οι νύχτες μου συντρίμμια.
Δουλέμποροι σταθήκανε μπροστά μου,
σε μαύρα σαπιοκάραβα με ρίξαν.

Με φόρτωμα της γης τους κολασμένους
στα άγρια τα πελάγη ξανοιχτήκαν.
Στο κύμα που λυσσομανά η ανάσα μας κομμένη,
να κρέμεται απ’ το βλέμμα μας μια τόση δα ελπίδα.

Σε τούτα εδώ τα χώματα που ήρθα,
στ’ αμπέλια, στις ελιές, μέσα στους κάμπους
αβγάτιζα το βιος του αφεντικού μου,
φωνή δεν είχα, μαύρη η δουλειά μου.
Κλεισμένος σ’ εργοτάξια, θαμμένος σε υπόγεια,
να τρέφονται απ’ τη σάρκα μου αχόρταγα θηρία.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο ιδρώτας μου κυλούσε μες στις πόλεις,
σε δρόμους, εργοστάσια, ναυπηγεία.
Τα χέρια μου πληγιάζαν στους χειμώνες
που μάτωνα για ξένα μεγαλεία.
Και στήριγμα στους γέροντες που απόβλητοι σωπαίναν.
Στο άδειο προσκεφάλι τους μια στάλα από φροντίδα.

Αυτοί που νόμιμα μ’ απομυζούσαν
λαθραία ονομάσαν τη ζωή μου,
να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω,
μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου.
Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε.
Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο θάνατος πια δε θα με τρομάξει,
πεθαίνω τώρα πλάι σε συντρόφους.
Πατρίδα μου είναι η σφιχτή γροθιά μου
κι ο αγώνας για της τάξης μου τα δίκια.
Ζωή να χτίσω πάλεψα κι αυτοί με πολεμάνε.
Αυτοί που όλο το μόχθο μας δικό τους τον κρατάνε.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,
πριν με μετρήσει η ζυγαριά
να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Αντίο σας.

Αμπντούλ, Νορντίν, Αχμέντ,
Εργάτη μετανάστη
Χαμίντ, Χασάν.
αδερφέ μου.

ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ
24/2/2011

Από Antista/Chef


Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Πρώτα εγώ...

Μια φίλη με την οποία συζητάμε πολύ και ουσιαστικά τον τελευταίο καιρό μου είπε ότι μπορεί σε κάποιους να φαίνεται εγωιστικό αλλά το να φροντίζεις τον εαυτό σου πρώτα απ' όλα, την σωματική και την ψυχική σου υγεία, είναι η μέγιστη πράξη αλτρουισμού, διότι αν εσύ ο ίδιος δεν είσαι καλά τότε δεν μπορείς να προσφέρεις και στους γύρω σου, στους ανθρώπους που αγαπάς, αυτά  που χρειάζονται από εσένα... 

Πιστεύω ακράδαντα ότι έχει απόλυτο δίκιο, ότι αυτό πρέπει να κάνω και αυτό κάνω ήδη... Αφαιρώ από την ζωή μου ανθρώπους και καταστάσεις "τοξικές" για την ηρεμία μου και την καλή μου διάθεση και επικεντρώνομαι σε μένα και σε αυτούς που αγαπώ και νοιάζομαι, οικογένεια, φίλους και συγγενείς... Η ζωή είναι πολύ σύντομη και δύσκολη για να την κάνουμε δυσκολότερη και πιο δυσάρεστη απ' όσο μπορεί να γίνει... Όσοι εννοούν να ζουν στην μιζέρια, με το καλό... απλά εγώ δεν σκοπεύω να παίξω άλλο το παιχνίδι, τελικά με αγαπάω πολύ περισσότερο απ' όσο πίστευα... 

:)