Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

"Μπλέηζ" του Stephen King ως Richard Bachman

Μπλέηζ - Stephen King ως Richard Bachman
Το "Μπλέηζ" είναι μια ιστορία που ο Stephen King έγραψε πριν το "Carrie" αλλά δεν του έμελε να δημοσιευτεί παρά πολλά χρόνια αργότερα... Ο ίδιος θεωρούσε ότι παραείναι μελό... Η ιστορία αφορά τον Μπλέηζ, ένα γιγαντόσωμο μικροεγκληματία με νοητική στέρηση, λόγω ενός ατυχήματος όταν ήταν παιδί, και την προσπάθειά του να κάνει την μεγάλη "μπάζα"... Παράλληλα παρακολουθούμε με flashback την ιστορία της ζωής του από όταν ήταν παιδί μέχρι το παρόν...

King, πίσω από τον τρόμο και την φαντασία κρύβει ένα βαθιά τρυφερό χαρακτήρα... Η ιστορία του Μπλέηζ είναι στενάχωρη, είναι ένας άνθρωπος που η μοίρα του επιφυλλάσει μόνο πόνο, θάνατο και απώλεια με τον πιο σαδιστικό τρόπο... Δεν μπορείς να αντιπαθήσεις τον Μπλέηζ, όχι γιατί δεν είναι σοβαρά τα εγκλήματά του αλλά γιατί νιώθεις ότι ο Μπλέηζ δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, παίζει απλά ένα παιχνίδι που είναι προδιαγεγραμμένο από πριν και αυτός δεν μπορεί να κάνει κάτι για να αλλάξει τις παραμέτρους του...

Μου άρεσε πολύ το "Μπλέηζ" αλλά δεν βρίσκω κάτι άλλο να γράψω για αυτό... Ίσως να είχε δίκιο ο King ότι παραείναι μελό αλλά καμιά φορά και το μελό χρειάζεται...

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

"Παιχνίδι" ρόλων...

Αν κάτι συντέλεσε καταλυτικά στο να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, τόσο σαν χώρα όσο και σαν μονάδες, είναι το γεγονός ότι σαν κοινωνία κι εγώ προσωπικά, επιλέξαμε τους ρόλους που θα παίξουμε στη ζωή μας αγνοώντας ή παραμελώντας εσκεμμένα, γιατί έτσι μας βόλευε, κάποιους άλλους ρόλους... Επιλέξαμε να παίξουμε τους ρόλους που θέλαμε, που πιστεύαμε ότι μας ταίριαζαν, του πατέρα, του φίλου, του συντρόφου, του επαγγελματία αλλά αμελήσαμε να παίξουμε τον ρόλο του ενεργού πολίτη... Είτε γιατί δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε, είτε γιατί φοβόμασταν τις ευθύνες που απορρέουν από τον ρόλο μας, τις παραδώσαμε εκούσια ή ακούσια στα χέρια επιτήδειων, σαφώς πιο συνειδητοποιημένων από εμάς στο τι θέλουν και πώς να το αποκτήσουν, πιστεύοντας/ελπίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά,ότι θα μας φροντίσουν, θα μας προσέξουν...Όταν αυτό δεν συνέβη αλλά αντίθετα τα πράγματα έφτασαν σε απελπιστικό σημείο, ο κόσμος γκρεμίστηκε κι εμείς μείναμε να κοιτάμε τα συντρίμμια αποχαυνωμένοι...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Η εθνική μας κατάθλιψη...

Συζητώντας πριν μερικές μέρες με μια γνωστή,στην ερώτηση τι κάνει και πώς τα περνάει μου απάντησε ότι είναι καλά αν εξαιρέσεις την "εθνική μας κατάθλιψη" που δεν την αφήνει ανεπηρρέαστη... Η "εθνική μας κατάθλιψη"... Προσπαθώ να καταλάβω γιατί η αγανάκτηση αντί να εξελιχθεί σε οργή έχει οδηγήσει στην παραίτηση και την μεμψιμοιρία... Είναι ο φόβος; Είναι οι ενοχές ("Μαζί τα φάγαμε"); Υπάρχει ακόμα λίπος να καεί ή μήπως παρακολουθούμε την ηρεμία πριν την καταιγίδα;

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Μέτρα, μέτρα, μέτρα...

... κι άλλα μέτρα, βουίζει το κεφάλι μου... Και stress, πολύ stress... Τα όνειρα για κάτι καλύτερο είναι απαγορευμένα, όνειρο θα είναι να διατηρήσεις τη ζωή σου, όσο γίνεται περισσότερο, στα επίπεδα και τα στάνταρ που είναι σήμερα...

Πρέπει να σταματήσω να βλέπω ειδήσεις, με επιβαρύνουν φοβερά... Τις είχα κόψει για πολύ καιρό αλλά  τον τελευταίο καιρό παρακολουθούσα και πάλι... Λάθος... Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι κάθε φορά ... Παράδειγμα προχθές το βράδυ ο Άρης Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ αγανάκτησε που οι μαθητές που διαδήλωσαν έξω από τη βουλή για το χάλι της παιδείας πέταξαν DVD στον άγνωστο στρατιώτη διότι "απαξιώνουν το μέσο και την τεχνολογία"... Μα δεν μας χέζεις ρε Ρανταπλάν Άρη.... Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ#@νί χτενίζεται... Πάλι καλά που δεν άρχισε τίποτε κορώνες περί ανακύκλωσης των DVD...

Κι εμείς καθόμαστε και ανεχόμαστε... Κυβερνήσεις, κανάλια, δημοσιογράφους... Δεν είναι δυνατόν να συγκεντρώνουν κοντά στο 50% τα κόμματα εξουσίας στις δημοσκοπήσεις... Είναι πια τόσο μεγάλοι οι στρατοί των κομματόσκυλων ή είναι τόσο πρόβατο και μαλάκας ο Έλληνας; Τίποτα δεν μάθαμε τόσα χρόνια από όσα μας έκαναν; Οι εφημερίδες, τα κανάλια που μας φλομώνουν στον τρόμο και στο παραμύθι... Σταματήστε να τις αγοράζετε, βγάλτε τις συχνότητές τους από την τηλεόραση, κάντε τους κακό με τον τρόπο που καταλαβαίνουν, μέχρι να γίνει επανάσταση με τα όπλα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να τιμωρηθούν όλοι αυτοί...

Σκέφτομαι πολλές φορές ότι έχουμε κάνει λάθος... Επιλέξαμε να σκύψουμε το κεφάλι για να μην "ενοχλήσουμε", για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα μας αλλά το μόνο που καταφέραμε είναι να χάνουμε τα κεκτημένα μας λίγα-λίγα και να ζούμε σε ένα καθημερινό άγχος, κάθε πρωί που ξυπνάμε να σκεφτόμαστε τι άλλο θα μας βρει... 

Δεν αξίζει... Το λέω για να το ακούσω πρώτα απ' όλους εγώ...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Karate kid...(?)

Karate σίγουρα... Για kid δεν νομίζω, έχω καβαλήσει τα 33...

Έκανα χθες την πρώτη μου προπόνηση στο karate... Ψαχνόμουν εδώ και καιρό να βρω κάτι να κάνω για να αθληθώ... Δεν είμαι τύπος του γυμναστηρίου, πάντα το βαριόμουνα, οι πολεμικές τέχνες πάντα μου φαινόντουσαν πιο ενδιαφέρουσες αν και δεν είχα δοκιμάσει ποτέ να κάνω... Στην πρίζα με έβαλε ο eriol78 ο οποίος έχει ξεκινήσει kung fu πριν από το καλοκαίρι... Ο eriol78 έχει την ίδια ηλικία με μένα και είναι full time  εργαζόμενος και πατέρας δύο παιδιών... "Αφού προλαβαίνει και τα καταφέρνει αυτός γιατί όχι κι εγώ", σκέφτηκα...

Έψαξα πολύ τις σχολές πολεμικών τεχνών της περιοχής μου, από το internet αλλά κι ο ίδιος, και τελικά κατέληξα στο karate στην συγκεκριμένη σχολή που γράφτηκα η οποία ήταν αυτή που πληρούσε τις περισσότερες προϋποθέσεις που είχα θέσει... Χθες, εν μέσω νεροποντής έκανα το πρώτο μου μάθημα και οι εντυπώσεις, αν και αρχή, είναι κάτι παραπάνω από θετικές και ήδη ανυπομονώ για το επόμενο μάθημα...

Μέχρι τότε (για να αντιγράψω το closing line του eriol78 στο αντίστοιχο post του) ... Oss!

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς μπορεί;

Πριν από λίγες μέρες, εξαιτίας ενός post, μου ρώτησε κάποιος πώς μπορώ να βλέπω και να δίνω σημασία στη δυστυχία γύρω μου την στιγμή που έχω μια γυναίκα που αγαπώ και με αγαπά, ένα γιο που είναι αστέρι και μια δουλειά που ακόμα θεωρείται σταθερή και προνομιακή... Αλήθεια, πώς μπορεί κάποιος να ΜΗΝ τη βλέπει, να κλείνει τα μάτια σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να επικεντρώνεται απλά στον μικρόκοσμό του...;

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

B-boys και b-babies...

Την Κυριακή το απόγευμα κάνουμε βόλτα στο κέντρο οι τρεις μας... Στην πλατεία στο Μοναστηράκι, μερικοί πιτσιρικάδες b-boys  έχουν στήσει ένα ghetto blaster με ένα ενισχυτή και μικρόφωνο και χορεύουν breakdance... Ο κόσμος μαζεύεται γύρω τους και τους χαζεύει... Ο κύριος Σ. δεν αρκείται σε αυτό... Εισβάλλει στο κέντρο της νοητής πίστας δίπλα στον κάθε χορευτή και προσπαθεί να τους μιμηθεί... Ο κόσμος ξεκαρδίζεται στα γέλια, εμείς καμαρώνουμε, ο κύριος Σ. χειροκροτεί ενθουσιασμένος για το κατόρθωμά του και όταν τελειώνει η μουσική ένα από τα παιδιά λέει στο μικρόφωνο:  "Όπως βλέπετε, ο χορός αρέσει σε όλες τις ηλικίες..."

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ο "Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" στο Android!!!

Κυκλοφορεί στο Android Market free application που περιλαμβάνει όλα τα βιβλία του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" του J.R.R. Tolkien, στα αγγλικά, σε μορφή ebook που σου δίνει τη δυνατότητα να κρατάς bookmarks... Ωραίο, λιτό, καλαίσθητο application, σου δίνει την τριλογία του "Άρχοντα" στην οθόνη του κινητού σου, στο δικό μου (Samsung Galaxy 3) είναι και εξαιρετικά ευανάγνωστο... Όσοι πιστοί (ή junkies) του "Άρχοντα" , σπεύσατε!!!

"Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον" του Richard Bach

Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον -  Richard Bach
Ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο έχοντας μεγάλες προσδοκίες...Ένα Νεοϋορκέζος βιβλιοκριτικός είχε γράψει :

"Από μια άποψη, αυτός ο Ιωνάθαν είναι ένα πελώριο μαρξιστικό παραμύθι..."

Ο Ray Bradbury είχε πει για τον Ιωνάθαν:
"Ανακάλυψα στον Ιωνάθαν τα μυστικά θεμέλια της ψυχής μου..."
Ο "Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον" είναι ένα αλληγορικό παραμύθι για ένα γλάρο που αποφασίζει να σπάσει τα δεσμά και την ηθική της κοινότητας που ζει και να εξερευνήσει τους δρόμους που θα τον οδηγήσουν στην ελευθερία και την αυτοπραγμάτωση αγνοώντας το προσωπικό κόστος της απομόνωσης από την κοινότητα... Τελικά ο Ιωνάθαν βρίσκει την ελευθερία και σπάει τα δεσμά που ορίζουν οι κανόνες της κοινότητας αλλά ακόμα και αυτά του χώρου και του χρόνου και αποτελεί πρότυπο και παράδειγμα για άλλους γλάρους που ακολουθούν το παράδειγμά του... Αυτό ακριβώς είναι και το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Richard Bach, ένας ύμνος στην ελευθερία και το κυνήγι του ονείρου...

Για να μην μακρηγορώ δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό γύρω από το βιβλίο...  Νιώθω λίγο περίεργα όταν εκφράζω αρνητική γνώμη για βιβλία που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην παγκόσμια λογοτεχνία αλλά οφείλω να πω ότι το ύφος του βιβλίου και ο τρόπος γραφής μου θύμισαν αφόρητα τον "Αλχημιστή" του Paulo Coelho, ενός συγγραφέα που επιεικώς αντιπαθώ και θεωρώ ότι το βιβλίο που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό είναι μια μεγάλη μπούρδα... Το μήνυμα του Ιωνάθαν είναι υπερβολικά προφανές και απλοϊκό, όπως και ο τρόπος που δόθηκε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου... Απορώ πως θεωρήθηκε τόσο σημαντικό έργο από τόσο πολύ κόσμο, ειδικά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 όπου, υποτίθεται, η σκέψη των ανθρώπων, λόγω των μεγάλων κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών αλλαγών που συντελούνταν, ήταν απαλλαγμένη από στεγανά...

Δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας "παίζει" με τσιτάτα του στυλ:

"Ο παράδεισος δεν είναι τόπος και δεν είναι χρόνος. Παράδεισος είναι το να είσαι τέλειος..."
ή
"Σπάστε τα δεσμά της σκέψη σας και τότε, ταυτόχρονα, θα σπάσετε και τα δεσμά  του σώματός σας..."
Μπορεί τέτοιου τύπου αναγνώσματα να συγκινούν εφήβους και έφηβες (κυρίως)  που έχουν εσωτερικές αναζητήσεις ή αναγνώστες της στήλης της βιβλιοκριτικής σε lifestyle περιοδικά αλλά εγώ δεν συγκινούμαι καθόλου...

Μη φας, έχει γλάρο...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Το χρονικό του έπους της φωτοτυπίας...

Πολιτικές αποφάσεις και εκπαίδευση στα χρόνια του Μνημονίου... Κάποιες λεπτομέρειες που αφορούν άμεσα και την "προσπάθεια να σωθεί η χώρα" αλλά και χρονικό του έπους της φωτοτυπίας, μιας ιστορίας γελοιότητας, ανικανότητας, σκοπιμότητας και γνήσιας ελληνικής τρέλας...

Οι φωτοτυπίες 5 φορές ακριβότερες από τα βιβλία!

Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

Ακόμη μία γκάφα, κόστους πολλών εκατομμυρίων, από την ίδια την κυβέρνηση και τις ευφυείς κεφαλές που έχουν αναλάβει την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, αποδεικνύεται η υπόθεση της καθυστέρησης των σχολικών βιβλίων για τη φετινή χρονιά.

Το ψάρι πάντα βρομάει από το κεφάλι και αυτή η υπόθεση άρχισε να μυρίζει από την αρχή της χρονιάς με την καθυστέρηση της έγκρισης του προϋπολογισμού του ΟΕΔΒ για το 2011, που οδήγησε στο τύλιγμα ενός τεράστιου κουβαριού από στάσεις πληρωμών, πλήθος συνταξιοδοτήσεων, παύση προσλήψεων, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και εν τέλει την καταβολή εκατοντάδων εκατομμυρίων σε ιδιωτικές εταιρείες (για παροχή προσωπικού και προμήθεια χαρτιού) ώστε να τείνουν επειγόντως χείρα βοηθείας. Αποτέλεσμα; Το κόστος της παραγωγής των φετινών βιβλίων εκτοξεύτηκε σε ύψη άγνωστα ακόμα, ενώ την πληρωμή θα αναλάβει όχι μόνο το κράτος, αλλά και οι ελληνικές οικογένειες.

Οι φωτοτυπίες κοστίζουν πολύ ακριβότερα από τα βιβλία, επισήμαναν χθες οι εργαζόμενοι του ΟΕΔΒ. Το ένα βιβλίο κοστίζει 80 λεπτά, ενώ σαράντα σελίδες φωτοτυπιών ανεβαίνουν στα τέσσερα ευρώ.

Λεπτομέρεια όχι αμελητέα: όλοι αναζητούν ευθύνες και κανείς δεν την αναλαμβάνει από τα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία (Παιδείας, Οικονομικών, Εσωτερικών, Ανάπτυξης) και το Ελεγκτικό Συνέδριο.

«Η φετινή χρονιά είναι από τις χειρότερες των τελευταίων 35 χρόνων», δήλωσαν χθες οι εκπρόσωποι του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (ΟΕΔΒ) σε συνέντευξη Τύπου, όπου και απαρίθμησαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην τραγελαφική κατάσταση των τελευταίων ημερών, η οποία δεν συνοδεύεται από καμία αίσια προοπτική, αφού με τους υπολογισμούς του Οργανισμού, τη Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα έναρξης της φετινής σχολικής χρονιάς, θα έχει φτάσει μόλις το 20% στο 60% των σχολείων, ενώ σε πολλά σχολεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης το ποσοστό θα είναι πολύ χαμηλότερο. Λίγο πιο τυχερά ορισμένα νησιά, όπου έχει φτάσει το 70% κάποιων τίτλων. Η εικόνα, πάντως, δεν αλλάζει. Εχουν διατεθεί ελάχιστα από τα 32 εκατομμύρια αντίτυπα των 1.200 τίτλων που θα έπρεπε να είναι ήδη στα σχολεία. Δεν έχει διατεθεί ούτε το 40% των βιβλίων πρώτης προτεραιότητας.

«Υπάρχουν ευθύνες για την καθυστέρηση στην εκτύπωση των σχολικών βιβλίων και στα τέσσερα συναρμόδια υπουργεία», τόνισε ο πρόεδρος του ΟΕΔΒ, Μ. Λυκόπουλος, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως το Ελεγκτικό Συνέδριο και οι καθυστερήσεις στις αποφάσεις του επί των διαγωνισμών για την προμήθεια χαρτιού είναι το τέλος του νήματος που μπλέχτηκε γύρω από τις αιτίες του κακού. Προηγήθηκαν πολλά και το χρονολόγιο είναι μακρύ.

Συγκεκριμένα:

* Αρχές του 2011 αποχωρεί-συνταξιοδοτείται το 60% των υπαλλήλων του ΟΕΔΒ. Εχουν μείνει ελάχιστοι και εδώ και μήνες σε κρίσιμες οργανικές θέσεις υπηρετεί μόνο ένας εργαζόμενος.

* Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2011 το υπουργείο Οικονομικών μπλοκάρει την έγκριση του προϋπολογισμού του Οργανισμού (δημιουργείται σύγχυση ως προς την ερμηνεία των διατάξεων του Μνημονίου σε σχέση με τον εγκεκριμένο προϋπολογισμό). Πραγματοποιείται στάση πληρωμών.

Οι πιστώσεις ανοίχτηκαν για πρώτη φορά στο τέλος Ιουνίου, ενώ αυτό γίνεται συνήθως τέλος Μαρτίου με μέσα Απριλίου. Την ίδια εποχή ζητούνται οι απαραίτητοι εποχικοί υπάλληλοι. Το Εσωτερικών δεν ξέρει, δεν απαντά.

* Φεβρουάριο είχε ήδη ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για την εκτύπωση και τη βιβλιοδεσία των βιβλίων, ενώ υπήρχε απόθεμα 5.000 τόνων χαρτιού ικανό για την εκτύπωση ενός μέρους των τίτλων. Δεν προχωρά τίποτα λόγω έλλειψης των πιστώσεων.

* Μάιο συζητείται στο Ελεγκτικό Συνέδριο η σύμβαση για την προμήθεια χαρτιού.

* Ιούνιο ο ΟΕΔΒ προχωρά στην εξεύρεση εταιρείας για εργατικό προσωπικό. Η μειοδότρια εταιρεία εισπράττει 102 ευρώ για το ημερομίσθιο των εργατών και 145 ευρώ για το ημερομίσθιο των χειριστών κλαρκ.

* Ιούλιο το Ελεγκτικό δεν εγκρίνει τη σύμβαση (βλέπει διάφορες παρατυπίες), παρεμβαίνει το υπουργείο Παιδείας για επίσπευση διαδικασιών, το Ελεγκτικό ξαναβγάζει απορριπτική απόφαση. Το υπουργείο αποφασίζει απ' ευθείας ανάθεση για την προμήθεια χαρτιού.

* Τέλη Αυγούστου (25) το ανώτατο δικαστήριο ανάβει επιτέλους το πράσινο φως. Πολύ αργά.


Από Enet.gr

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

"Η περίπτωση Ευρυδίκη (Κλινική της Τοξικομανίας)" της Κατερίνας Μάτσα

Η περίπτωση Ευρυδίκη (Κλινική της Τοξικομανίας) - Κατερίνα Μάτσα
Το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών και την επέκταση της χρήσης της μεθαδόνης που παρουσίασε η κυβέρνηση μέσα στον Αύγουστο είναι ακόμα μια μάχη στον πόλεμο που διεξάγεται εδώ και πολλά χρόνια στους ψυχιατρικούς κύκλους μεταξύ των υποστηρικτών των στεγνών προγραμμάτων αποτοξίνωσης και αυτών που υποστηρίζουν την χρήση υποκατάστατων, όπως η μεθαδόνη... Η κυβέρνηση υιοθετεί κατά πως φαίνεται την θεωρεία των υποκατάστατων η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρεί ότι "μια φορά πρεζάκιας, για πάντα πρεζάκιας" και ρίχνει το βάρος στην "καταστολή" του τοξικομανούς και όχι την θεραπεία του, χορηγώντας του μια εξίσου εξαρτησιογόνα ουσία, όπως η μεθαδόνη, η οποία δεν του προσφέρει τελική θεραπεία αλλά τον καθιστά αιωνίως εξαρτημένο από μια νόμιμη ουσία...

Η λογική των στεγνών προγραμμάτων είναι εντελώς διαφορετική... Εστιάζουν στην ψυχική θεραπεία του τοξικομανούς και προσπαθούν να εντοπίσουν, να αναλύσουν και να εξηγήσουν τα ψυχολογικά αίτια που οδηγούν τον τοξικομανή στην χρήση χωρίς την παροχή υποκατάστατων... Δεν αγνοούν τα σωματικά συμπτώματα της απεξάρτησης αλλά θεωρούν ότι ο ψυχικός πόνος και όχι ο σωματικός είναι αυτός που οδηγεί τον τοξικομανή στην χρήση και αυτόν προσπαθούν πρωταρχικά να θεραπεύσουν...

Το βιβλίο "Η περίπτωση Ευρυδίκη - Κλινική της Τοξικομανίας" της Κατερίνας Μάτσα, επιστημονικής υπεύθυνης της Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών Ψ.Ν.Α. - 18 ΑΝΩ, είναι ένα βιβλίο που παρουσιάζει και εξηγεί την λογική των στεγνών προγραμμάτων μέσα από την καταγραφή των σκέψεων ενός παλιού μέλους του προγράμματος, της Ευρυδίκης... Η Ευρυδίκη, όντας βραδύγλωσση, επέλεξε τον γραπτό λόγο ως μέσο επικοινωνίας κατά την ψυχοθεραπεία της και ξεφυλλίζοντας το βιβλίο διαβάζουμε κάποια από αυτά που έγραψε κατά τη διάρκεια των δύο ετών που κράτησε η θεραπεία της... Τα κείμενά της είναι συγκλονιστικά και είναι μια πραγματική κατάδυση στον ψυχικό κόσμο ενός ανθρώπου ο οποίος είναι χαμένος μέσα στα προσωπικά του προβλήματα αλλά ψάχνει με απόγνωση να βρει την άκρη του νήματος και να ξαναβγεί στο φως της ζωής...

Το βιβλίο περιλαμβάνει, πλην των κειμένων της Ευρυδίκης, επιστημονική ανάλυση της λογικής των στεγνών προγραμμάτων από την συγγραφέα η οποία εστιάζει στις συνθήκες του περιβάλλοντος, είτε αυτό είναι το οικογενειακό είτε το ευρύτερα κοινωνικό, οι οποίες παράγουν τις συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη των ψυχολογικών προβλημάτων και ελλειμμάτων που οδηγούν στην τοξικομανία.... Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στον αυτοπροσδιορισμό του Εγώ μέσα από την ένταξη του μέσα στην Ομάδα όπου εκεί θα μπορέσει ο τοξικομανής (αλλά και ο καθένας από εμάς) να αντιληφθεί την διαφορετικότητά του, να εκτιμήσει τα καλά του στοιχεία και να εντοπίσει τα όχι και τόσο καλά και να τα διορθώσει... Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα επίμετρο γραμμένο από τον Σάββα Μιχαήλ ο οποίος επιχειρεί μια προσέγγιση της περίπτωσης της Ευριδίκης δια μέσου του αρχαίου μύθου του Ορφέα ο οποίος κατέβηκε στον Άδη για να σώσει την αγαπημένη του από το βασίλειο των νεκρών...

Σήμερα η Ευρυδίκη ζει με τον άνδρα της και την κόρη της, παραμένει "καθαρή", εργάζεται και δραστηριοποιείται κοινωνικά και καλλιτεχνικά, βοηθώντας και η ίδια ανθρώπους που περνούν όσα πέρασε και αυτή κάποτε... 


Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Η ζωή με το παιδί σου...

Αναδημοσιεύω το σχόλιο που άφησα στο blog της mama 35+ που περιμένει το πρώτο της παιδάκι... Είναι κάποιες σκέψεις που ίσως τις έχω ξανακαταγράψει αλλά ήθελα να τις έχω κι εδώ:

Όταν κάνεις παιδί για πρώτη φορά ο κόσμος θα έρθει τούμπα... Η προσαρμογή δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου, όχι λόγω του ότι δεν αγαπάς το παιδί σου ή συνειδητοποίησες ότι κουράζεσαι περισσότερο από όσο πίστευες αλλά γιατί είσαι υποχρεωμένος να ξαναστήσεις τη ζωή σου, την καθημερινότητα δηλαδή, από την αρχή... Όταν το καταφέρεις αυτό όμως θα ανοίξουν μπροστά στα μάτια σου και την καρδιά σου εικόνες και συναισθήματα που δεν θα μπορούσες ποτέ να τα φανταστείς ότι υπήρχαν...

Από τότε που έγινα πατέρας, ο γιος μου μου έχει χαρίσει απίστευτη ευτυχία, που δεν φανταζόμουν ότι θα έβρισκα ποτέ, μου έδωσε την μεγαλύτερη στενοχώρια και απελπισία της ζωής μου όταν πέρσυ το καλοκαίρι αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας και ήταν ο καταλύτης για μια μεγάλη αλλαγή που έκανα στη ζωή μου και την αντίληψη των σχέσεων με τους γύρω μου... Το πρόσωπο του Θεού είναι το πρόσωπο του γιου μου, η ζωή η ίδια είναι ο γιος μου... Κουράζομαι κι εγώ κι η γυναίκα μου και κακοκεφιάζω μερικές φορές αλλά ο γιος μου είναι αυτός που μου θυμίζει πάντα ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι άλλα και δεν είναι ούτε η δουλειά, ούτε το χρήμα, ούτε οι μικρότητες μεταξύ των ανθρώπων...

Σου εύχομαι ολόψυχα να ζήσεις τον ανεμοστρόβιλο των συναισθημάτων που θα σου χαρίσει το παιδάκι σου και να ζήσεις την κάθε στιγμή μαζί του δυνατά...

Να είσαι καλά!

:)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Τι είναι το iSmug;

Σίγουρα προβοκατόρικο αλλά περιέχει και αρκετές αλήθειες... Πώς βλέπουν τα apple fan boys οι "αντίπαλοι", τα android fan boys... Το άρθρο είναι μεγάλο και στα αγγλικά οπότε πάρτε link...

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

4...

Είμαστε μαζί 14 χρόνια αλλά σαν σήμερα πριν από 4 παντρευτήκαμε... Ήταν καλά αυτά τα χρόνια και θα είναι καλύτερα αυτά που θα έρθουν, κόντρα στην δυστυχία που μας περικυκλώνει, εμείς θα τα καταφέρουμε... Σε αγαπώ πολύ...