Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Τα καλύτερα δώρα...

Φέτος, για τη γιορτή μου, σχεδόν όλοι, λες και ήταν συνεννοημένοι, μου πήραν για δώρο βιβλία... Βιβλία που ήθελα και άλλα που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα σκίζοντας το χαρτί του περιτυλίγματος και είχα απλά ακουστά και  ένα που ήδη είχα και θα το αλλάξω... Το ράφι γέμισε και το διάβασμα ξεκινάει...


Wordl of Warcraft: Η γέννηση της Ορδής - Christie GoldenGame of Thrones: Το Παιχνίδι του Στέμματος - George R.R. MartinΕίναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε - Νίκος Μπογιόπουλος Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους - Ian Rankin Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος - Aldous Huxley
[*] Ο "Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος" θα αλλαχτεί καθώς βρίσκεται ήδη στη βιβλιοθήκη μου και το έχω διαβάσει εδώ και χρόνια...




Update: Ο "Θαυμαστός, καινούργιος κόσμος" αλλάχτηκε και την θέση του πήραν οι "Επικυρίαρχοι" του Arthur C. Clark και ο "Εκλεκτός" του Thomas Mann...

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Είμαστε όλοι "φασίζουσα μειοψηφία"...

Για τον "κύριο" Παπουτσή οι πολίτες σε όλη την Ελλάδα που εκδήλωσαν την οργή και την αγανάκτησή τους για την κατάντια της χώρας και της ζωής τους, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 28ης Οκτωβρίου, είναι "φασίζουσες μειοψηφίες"... Προφανώς ο "κύριος" Παπουτσής προτιμά τις "δημοκρατικές πλειοψηφίες" που παραμένουν στα σπίτια τους κλειδωμένες και παρακολουθούν σιωπηλά τις ζωές τους να καταστρέφονται... Ο "κύριος" Παπουτσής αγνοεί προφανώς ότι τα γρανάζια της ιστορίας τα κινούν συνήθως "φασίζουσες μειοψηφίες" όπως αυτές που κατέβασαν την σβάστικα από την Ακρόπολη, που πήραν τα όπλα και βγήκαν στο βουνό, που μπήκαν στο Πολυτεχνείο κτλ...

Η μόνη φασίζουσα μειοψηφία είναι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει  ο "κύριος" Παπουτσής η οποία παρά την πλήρη πολιτική και κοινωνική της απομόνωση, παρά τη λαϊκή οργή και απαξίωση, με μοναδικό της σύμμαχο τα ΜΜΕ και το Κεφάλαιο, έχει αγκιστρωθεί στην εξουσία και δεν εννοεί να την εγκαταλείψει... Μια εξουσία που κατέλαβε εξαπατώντας τον ελληνικό λαό, λέγοντας ψέματα για να κερδίσει την ψήφο του  για να εφαρμόσει τελικά οτιδήποτε άλλο πλην των προεκλογικών της εξαγγελιών... Είναι επιτακτική ανάγκη πλέον να φύγει αυτή η κυβέρνηση και να προκηρυχθούν εκλογές το αποτέλεσμα των οποίων πρέπει να ορίσει ένα νέο ξεκίνημα για την πολιτική κατάσταση της χώρας, να δοθεί ένα τέλος στο πολιτικό σύστημα τη χώρας, όπως το γνωρίζουμε μέχρι τώρα......

Όσον αφορά τα γεγονότα που συνέβησαν τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια οι εορταστικές εκδηλώσεις απέκτησαν ένα πραγματικά ουσιαστικό νόημα και δεν παρέμειναν απλά στα εθιμοτυπικά... Τα ιστορικά μηνύματα που μας στέλνουν οι εθνικές μας επέτειοι δεν είναι νεκρά σχήματα και σήμερα τα είδαμε να παίρνουν σάρκα και οστά με τον λαό να εκφράζει την αντίδρασή του και να λέει ΟΧΙ σε αυτούς που του κηρύσσουν τον πόλεμο, με αποκορύφωμα την λαϊκή παρέλαση που έγινε σήμερα στην Σύρο....

Για το τέλος θα ήθελα να πω αυτό... Δεν πιστεύω ότι ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, είναι προδότης... Θα ήθελα όμως ο πρόεδρος να κάτσει να σκεφτεί μήπως με την στάση του, την σιωπή και την απουσία του,  επικυρώνει και ενισχύει τις πολιτικές εκείνες που οδηγούν τον ελληνικό λαό στην εξαθλίωση... Επίσης να του υπενθυμίσω, χωρίς να αμφισβητώ τους αγώνες που έδωσε στο παρελθόν, ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Παλικαρίσια, αντρίκια συμπεριφορά...

Οι άνδρες των ΜΑΤ με γενναιότητα και παλικαριά αντιμετωπίζουν υπέρτερες, αριθμητικά, δυνάμεις, προστατεύοντας τη δημοκρατία και τους θεσμούς, με κίνδυνο της ζωής τους...

Εμπρός, παλικάρια μου!!!

Φωτογραφία από Enet

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Σύντροφοι, καλύτερα χώρια...

Όταν ανακοινώθηκε προ ημερών η περικύκλωση της βουλής από το ΠΑΜΕ την ημέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου σκέφτηκα ότι ήταν μια θετική εξέλιξη... Το ίδιο είχαν επιχειρήσει οι "Αγανακτισμένοι" το καλοκαίρι κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου αλλά δεν είχαν καταφέρει να αποτρέψουν/επηρεάσουν την ψηφοφορία... Η σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ σε κινητοποιήσεις (μου) υποσχόταν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα...

Χθες το πρωί, όπως και σήμερα, δεν πήγα στην δουλειά, όχι γιατί απεργούσα (δυστυχώς οι συνθήκες στη δουλειά μου δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο ή εγώ είμαι πολύ χέστης, και οι δύο δικαιολογίες έχουν μεγάλη δόση αλήθειας) αλλά γιατί ήμουν άρρωστος, οπότε θρονιάστηκα από το πρωί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τα γεγονότα... Παρακολούθησα την άφιξη των μπλοκ του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τη γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μπροστά στον φραγμό της Βασιλίσσης Σοφίας, όπου απλά... σταμάτησαν!!! Υπέθεσα ότι περίμεναν να μαζευτεί η κύρια μάζα των διαδηλωτών για πιο δυναμικές ενέργειες αλλά η μέρα περνούσε και τίποτε δεν συνέβαινε, απλά πλήθαινε ο κόσμος...

Προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα έχει να στέκονται απλώς απ' έξω και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα επηρεάσουν αυτό που γινόταν μέσα στη βουλή... Υποτίθεται ότι η περικύκλωση της βουλής θα εμπόδιζε την είσοδο των βουλευτών και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αυτό που παρακολουθούσα όμως ήταν η περιφρούρησή της από το ΠΑΜΕ, ώστε όλα να κυλήσουν "ομαλά"... Μήπως η παρουσία του ΠΑΜΕ αποτελούσε κυματοθραύστη και βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των διαδηλωτών;... Θεός φυλάξει...

Η εικόνα των συγκρούσεων μεταξύ των διαδηλωτών χθες ήταν θλιβερή... Το ΚΚΕ εννοεί να αντιμετωπίζει άπαντες πλην των μελών των μπλοκ του ως εν δυνάμει προβοκάτορες/φασίστες/πράκτορες της ασφάλειας... Διαχωρίζει πλήρως την θέση του με το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα επιδεικνύοντας από την μια ελιτισμό και καχυποψία και από την άλλη καθεστωτική νοοτροπία... Τι δουλειά είχε χθες το ΠΑΜΕ να υποκαταστήσει την αστυνομία; Μπορεί το ΚΚΕ και οι εκπρόσωποί του να διατείνονται σε όλους τους τόνους από χθες το βράδυ στα κανάλια ότι στόχος του ΠΑΜΕ ήταν η προστασία των μελών του αλλά ποιο ήταν τελικά το αποτέλεσμα αν όχι η προστασία της ίδιας της βουλής, το ραχάτι των ανδρών των ΜΑΤ και τελικά η σύγκρουση των διαδηλωτών μεταξύ τους; Τι φοβόταν το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ χθες; Μην μπουκάρει ο κόσμος στη βουλή και γίνουν έκτροπα;

ΚΑΙ;;;

Πώς είναι δυνατόν να δηλώνεις επαναστατικό κόμμα και να πιστεύεις ότι θα μπει η οργή σε καλούπι και αν βγει αυτή η οργή από το καλούπι να ταμπελώνεις με τίτλους όπως προβοκάτορες και φασίστες και πράκτορες της ασφάλειας; Δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει λάθος; Δεν καταλαβαίνεις ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και οι αντικειμενικές συνθήκες για πολλούς συμπολίτες μας και ότι δεν γίνεται να προσπαθείς να αναλύσεις τα πάντα με συνταγές του παρελθόντος; Αν ο στόχος σου είναι τα εκλογικά ποσοστά έχει καλώς αλλά ας υπάρχει μια τιμιότητα και μια ειλικρίνεια μεταξύ μας... Δεν με ενδιαφέρει κύριε η , όποια, επανάσταση, με ενδιαφέρει να προσελκύσω όλους εκείνους που απλά ψάχνουν μια εναλλακτική λύση, όχι απαραίτητα την επανάσταση...

Πραγματικά πώς νιώθει το ΚΚΕ με τον πρωθυπουργό να εξαίρει την ψύχραιμη στάση του και τον Άδωνη Γεωργιάδη να δηλώνει ότι με το ΠΑΜΕ έξω από την βουλή ένιωθαν σιγουριά; Και αλήθεια ποιος ο λόγος να γελοιοποιείται βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και των... Νεφελίμ προσπαθώντας να επιρρίψει αλλού ευθύνες και να αποπροσανατολίσει την προσοχή από πάνω του ενώ στην ουσία "στρώνει την μπάλα" στον κάθε Άδωνη;

Από την άλλη πλευρά είναι οι υπόλοιποι διαδηλωτές και οι "γνωστοί άγνωστοι"... Το έχω πει πολλές φορές ότι διαφωνώ κάθετα με την λογική και την πρακτική του αντιεξουσιαστικού χώρου... Κάποια στιγμή αυτός ο χώρος πρέπει να κάνει, κατά την άποψη μου, μια βαθειά αυτοκριτική και ένα ξεκαθάρισμα σε βάθος για να πετάξει από μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία (αποδεδειγμένα) εξυπηρετούν άλλους σκοπούς και άλλους αφεντάδες... Επίσης πρέπει να καταλάβει ότι η τακτική του πετροπόλεμου και του αντάρτικου από ομάδες των 200-300 ατόμων δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα πλην του σχετικού "ξεκαυλώματος"...

Τόσο η στάση του ΠΑΜΕ όσο και αυτή των "γνωστών αγνώστων" κατάφερε να πετύχει αυτό που ευχόταν η κυβέρνηση... Τη διάλυση της συγκέντρωσης έξω από τη βουλή και την ανενόχλητη υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου... Τα πλάνα με την άδεια Βασιλίσσης Αμαλίας κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, μιλούσαν από μόνα τους... Εν ολίγοις μηδέν εις το πηλίκο για τον διαμαρτυρόμενο λαό...

Μέσα σε όλα αυτά είχαμε κι ένα νεκρό εργαζόμενο μέλος του ΠΑΜΕ που σύμφωνα με το ρεπορτάζ υπέστη ανακοπή καρδιάς... Ας είναι ελαφρύ το χώμα...

Θέλω να κλείσω λέγοντας αυτό: Η ενότητα της Αριστεράς είναι όνειρο για πολλούς, ουτοπία για άλλους... Είμαι κι εγώ μεταξύ αυτών που την θεωρούν ουτοπία και πιστεύω ότι αν είναι να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων εικόνων όπως οι χθεσινές καλύτερα η Αριστερά να πορεύεται χώρια, ο καθένας μόνος του...



Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Δεν παίρνει το μήνυμα...

Προσπαθώ αλλά δεν θυμάμαι άλλη κυβέρνηση τόσο πολύ κοινωνικά και πολιτικά απαξιωμένη όσο η σημερινή... Ακόμα και οι απριλιανοί (δυστυχώς) χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης από την κυβέρνηση του ΓΑΠ, πράγμα που είναι κατόρθωμα, όπως και να το δεις... Παρ' όλα αυτά όμως και όλη αυτή την αγανάκτηση η κυβέρνηση είναι αγκιστρωμένη στην εξουσία και δεν λέει να πάρει το μήνυμα και να ξεκουμπιστεί... Να δούμε αν μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα έχουμε εξελίξεις...  

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Ο κόσμος καίγεται και το μουνί χτενίζεται...

Μα πόσο μαλάκες...

iphone junkies
ΗΠΑ: Στην ουρά στήθηκαν από νωρίς το πρωί της Παρασκευής οι φανατικοί φίλοι του iPhone, προκειμένου να αποκτήσουν το νέο iPhone 4S, που μόλις κυκλοφόρησε σε επτά χώρες


Φωτογραφία από Enet.gr

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Εξαθλίωση...

Καταγγελίες από εκπαιδευτικούς για λιποθυμίες παιδιών από ασιτία σε σχολεία

Δραματική και σοκαριστική η κατάσταση που περιγράφει στο δελτίο τύπου ο Α' Σύλλογος Εκπαιδευτικών Αθηνών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, στα σχολεία αφού, όπως αναφέρει, υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από ασιτία. Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση που δημοσιεύει η Lifo, οι σύλλογοι εκπαιδευτικών, γονέων και κατοίκων στην περιοχή Αμπελοκήπων – Ερυθρού – Πολυγώνου διοργανώνουν εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 15 Οκτωβρίου, στις 11:00 το πρωί στην πλατεία Πανόρμου για να διαμαρτυρηθούν.
Όλη η είδηση στο tvxs

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Lady in red...

Sexy Aleca

Stencil που βρίσκεται στην έξοδο της Κηφισίας προς την Παπανικολή, κάτω από τη γέφυρα... Η φωτογραφία τραβήχτηκε από μένα, με το κινητό μου, όταν ήμουν σταματημένος στο φανάρι...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

30 φορές την ημέρα...

Την Παρασκευή το απόγευμα ανεβαίνω, εγώ η Μ. και ο κύριος Σ., με το αυτοκίνητο από Κηφισιά προς Κεφαλάρι... Στην Κολοκοτρώνη, στη διασταύρωση με την Χλόης, νομίζω, βλέπω ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα να είναι ξαπλωμένος φαρδύς πλατύς στην άσφαλτο... Σταματάω το αυτοκίνητο και τον κοιτάζω, γυρίζει το κεφάλι και με κοιτάζει κι αυτός...(?) Επειδή έρχονταν αυτοκίνητα από πίσω πάω 10 μέτρα πιο πάνω, βάζω το αυτοκίνητο στην άκρη και κατεβαίνω να δω τι γίνεται ενώ η Μ. παίρνει τηλέφωνο το 166... 

Πλησιάζω και βλέπω ότι ένας περαστικός έχει ήδη σηκώσει τον πεσμένο νεαρό, ο οποίος φαίνεται να χαίρει άκρας υγείας... Ο δε περαστικός, μάλλον κάτοικος της περιοχής, δείχνει να μην έχει θορυβηθεί από το συμβάν... Επιστρέφω στο αυτοκίνητο να διηγηθώ στην Μ. τι έγινε η οποία μου λέει κατευθείαν να φύγουμε... Την ρωτάω τι έγινε απορημένος και μου περιγράφει την συνομιλία της με το τηλεφωνικό κέντρο του 166...

Μ. : Καλησπέρα, υπάρχει ένας νεαρός άντρας ξαπλωμένος στην άσφαλτο στην Κηφισιά, διασταύρωση Κολοκοτρώνη και Χλόης...
166: Πρόκειται για ένα νεαρό μελαχρινό, με μαύρη μπλούζα με κουκούλα και βερμούδα;
Μ. : (???)... Ναι...
166: Μην ανησυχείτε, ο (ας πούμε ότι τον λένε) Ψαλίδας είναι , το κάνει 30 φορές την ημέρα, ξαπλώνει μέσα στην μέση του δρόμου και περιμένει να του δώσει κανένας περαστικός κανένα δίευρω για να σηκωθεί... Σήμερα δεν ξέρω πόσες κλήσεις μας έχουν κάνει γι' αυτόν... Πάντως, ευχαριστούμε πολύ που καλέσατε να αναφέρετε το συμβάν...

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

"Μείνετε πεινασμένοι...Κάντε την τρέλα σας..."

Δεν έχω αγοράσει ποτέ ούτε ένα από τα προϊόντα που κατασκευάζει η εταιρεία του... Έχω έντονες ενστάσεις για το hype που τα συνοδεύει και το marketing που επελέγη για την προώθησή τους παγκοσμίως καθώς και για την τιμολογιακή πολιτική που ακολουθεί η Apple... Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω όμως ότι ήταν ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος με όραμα και επιμονή... Διαβάζοντας τον παρακάτω λόγο/αυτοβιογραφία που έβγαλε το 2005 στην τελετή αποφοίτησης του Stanford μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα για το τι άνθρωπος ήταν ο Steve Jobs ο οποίος πέθανε σε ηλικία 56 ετών χθες από καρκίνο... Καλό ταξίδι, κύριε Jobs...

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλα αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μου ξαναήρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

Η τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Έκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα:

Μείνετε πεινασμένοι. Κάντε την τρέλα σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Πηγή tvxs