Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Απολογισμός 2011 - Οι στόχοι μου για την χρονιά που έρχεται...


Δεν κατάφερα να ξανακόψω το τσιγάρο, ο στόχος ανανεώνεται και για την νέα χρονιά...

Ξεκίνησα karate, έχασα πολλά μαθήματα διότι ο Δεκέμβρης ήταν εξαιρετικά δύσκολος μήνας και δεν υπήρχε χρόνος αλλά συνεχίζω κανονικά...

Η διατροφή μου έχει διορθωθεί, έχει τις καλές της μέρες και τις κακές αλλά είναι καλή γενικά...

Ελάττωσα το άγχος, έγινα πιο ψύχραιμος, πιο επίμονος, πιο υπομονετικός, μπράβο μου (εγκάρδιο χτύπημα επιβράβευσης στην πλάτη)...

Λεφτά παραπάνω έβγαλα, αφού δούλεψα αυτό τον χρόνο περισσότερο από κάθε άλλο... Το κακό είναι ότι τα λεφτά αυτά δεν κάνανε τη διαφορά, ούτε αντικατοπτρίζουν την κούραση και την προσπάθεια αυτής της χρονιάς...

Το βιβλίο της Python δεν το τέλειωσα ποτέ... Έκανα πολλές απόπειρες μέσα στην χρονιά να εμβαθύνω σε κάποια γλώσσα προγραμματισμού, πέρα από τις στενές απαιτήσεις της δουλειάς μου, αλλά δεν τα κατάφερα... Δεν έχω καταφέρει ακόμα να βρω αυτό που μου ταιριάζει και μάλλον δεν έχω την υπομονή αλλά ούτε και τον χρόνο που χρειάζεται να επενδύσω για να μάθω κάτι νέο...

Διάβασα πολλά ωραία βιβλία, είδα πολλές ωραίες ταινίες και πολλές ωραίες σειρές... Τελευταία, την παρακολουθώ αυτές τις μέρες, το καταπληκτικό, "Game Of Thrones"...

Ταξίδι στο εξωτερικό, δυστυχώς, δεν κάναμε... Θες η οικονομική αβεβαιότητα, θες ο φόβος του να μην ταλαιπωρηθούμε εμείς και το παιδί, δεν πήραμε την απόφαση... Δεν ξέρω αν θα την πάρουμε μέσα στο 2012, το ελπίζω... Ελπίζω επίσης, το ταξίδι, εφόσον γίνει, να είναι μετ' επιστροφής και όχι one way (βλέπε μετανάστευση)...

Σε γενικές γραμμές το 2011 ήταν μια δύσκολη χρονιά, τόσο προσωπικά όσο και γενικότερα, σε προσωπικό επίπεδο όμως, το πρόσημό της ήταν θετικό... Ειπώθηκαν αλήθειες, βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα, αλλάξανε πολλά πράγματα, επαναπροσδιορίστηκαν σχέσεις, άλλες προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο, η αλήθεια είναι συγκρουσιακή πολλές φορές... Από το 2011 δεν θα ξεχάσω ποτέ το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου και την απόλυτη ευτυχία που ένιωσα τις μέρες των διακοπών μας... Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ άλλοτε έτσι, εκείνες τις μέρες έζησα πραγματικά τον παράδεισο...

Για τους στόχους της νέας χρονιάς φέτος δεν θα φτιάξω λίστα... Το 2012 θέλω να συνεχίσω να περπατάω στο δρόμο που ανοίχτηκε το 2011... Η αλήθεια, το θάρρος της γνώμης, η κατάργηση πάσης φύσεως εξαρτήσεων που με κρατούν πίσω συναισθηματικά, η ζωή μου που ορίζω εγώ και κανένας άλλος, η επιμονή, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, αυτά που έμαθα να εφαρμόζω το 2011, αυτά είναι οι στόχοι μου και για την νέα χρονιά... Αν όλα αυτά επιτευχθούν, ή έστω κάποιο μέρος τους, όλα τα υπόλοιπα, τα επιμέρους, θα έρθουν μόνα τους...

Καλή χρονιά, με υγεία, να έχουμε όλοι, μακάρι το 2012 να είναι καλύτερο από το 2011!!!

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Πρωτοσέλιδο θράσος...

Αυριανή - 28/12/2011

Τι μας λέει το σημερινό πρωτοσέλιδο της "Αυριανής"; Ότι οι εργαζόμενοι του ALTER είχαν το θράσος και την απαίτηση να... πληρώνονται για την εργασία τους για 9 ολόκληρα χρόνια!!! Ότι υπήρχαν μισθοί των 100.000 Ευρώ που προφανώς η διοίκηση του σταθμού τους έδινε (όταν τους έδινε) επειδή της είχε βάλει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό... Ότι το ALTER πλήρωνε και Εφορία, άκουσον, άκουσον!!! Μήπως πλήρωνε και εισφορές στο ΙΚΑ;;; Δεν θα αντέξω τέτοια συγκίνηση, τόσο αλτρουισμό... Τέλος, για κερασάκι, μαθαίνουμε ότι άδικα κυνηγάνε τον γέροντα Εφραίμ, σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να πλήξουν την σχέση μας με το ξανθό γένος...

Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, εφημερίδες σαν την "Αυριανή" που στήριξαν το κρατικό/παρακρατικό οικοδόμημα για δεκαετίες, συνεχίζουν να κυκλοφορούν πουλώντας τρέλα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη Δύση και ότι τα κοκόρια μας γεννάνε... Έχουν φτάσει σε σημείο να διαστρεβλώνουν τόσο αναίσχυντα την αλήθεια που φτάνουνε στα όρια του σουρεαλισμού... Όσο εμείς όμως εξοργιζόμαστε ή ξεκαρδιζόμαστε με τις απίθανες ανοησίες της "Αυριανής", οι εργαζόμενοι του ALTER εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι, χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική... Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από τον εργαζόμενο που έχει εργαστεί και δεν έχει πληρωθεί για την εργασία του... Δεν είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης να πουλάνε τρέλα ανενόχλητοι... 

Αλήθεια, αυτός που συνέταξε αυτό το πρωτοσέλιδο, μπορεί να κοιταχτεί στον καθρέφτη; Για όσους δεν το γνωρίζουν και στην "Αυριανή" οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες...

Δείτε και αυτό, όσοι δεν το ξέρετε : Blog εργαζομένων ALTER.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία...

Μεγάλωσα στην πολυκατοικία που έχτισε ο παππούς μου... Στο ισόγειο το μαγαζί, στον πρώτο όροφο η θεία μου, στον δεύτερο εμείς, στον τρίτο ο θείος μου με τους παππούδες... Υπήρχαν και άλλα διαμερίσματα στην πολυκατοικία, εκτός από αυτά που μέναμε το σόι, τα οποία ενοικιάζονταν από τον παππού, το σύνολο έξι...

Κάθε χρόνο λέγαμε τα κάλαντα μαζί με τα ξαδέρφια μου, τα παιδιά της θείας μου από τον πρώτο όροφο και οι πρώτοι "πελάτες" που τα ακούγανε ήταν όσοι μένανε στην πολυκατοικία... Χτυπούσαμε τις πόρτες των διαμερισμάτων, των δικών μας και των νοικάρηδων, όλοι άνοιγαν, όλοι ακούγανε τα κάλαντα και όλοι μας έδιναν χαρτζιλίκι, άλλος λίγο άλλος πολύ, ότι μπορούσε ο καθένας...

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι εκτός των περιπτώσεων των ανθρώπων που δουλεύανε εκείνη την μέρα, οπότε δεν υπήρχε κανείς να ανοίξει την πόρτα, η πόρτα άνοιγε πάντα στο χτύπημα του κουδουνιού μας και όλοι είχαν πάντα διάθεση να ακούσουν τα κάλαντα από εμάς... Ούτε ένας , ούτε μια φορά δεν μας είπε, "Μας τα 'παν, άλλοι"... Ίσως επειδή είμαστε τα εγγόνια του ιδιοκτήτη και δεν ήθελαν να τον "δυσαρεστήσουν"...

Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές και χρόνια πολλά σε όλους με υγεία!!!
Μακάρι όλα να πάνε καλά για όλους μας...

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτικά ορθές μαλακίες...

Έχω ένα θέμα με την πολιτική ορθότητα, μου την σβουρίζει διότι πιστεύω ότι κατά βάση είναι ένας εύσχημος τρόπος να καμουφλαριστεί η υποκρισία... Υπάρχουν δύο πολιτικά ορθές εκφράσεις που με εκνευρίζουν αφάνταστα...

Η πρώτη είναι ο "έγχρωμος" όταν αναφέρεται κάποιος σε άνθρωπο μη-λευκό / Καυκάσιο και ειδικά σε μαύρους... Τι πάει να πει έγχρωμος, για άνθρωπο μιλάμε όχι για τηλεόραση... Υπάρχουν λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, γιατί τους λευκούς τους λέμε λευκούς και τους υπόλοιπους έγχρωμους; Για να μην φανούμε ρατσιστές; Από πότε είναι ρατσιστικό να λες την αλήθεια; Είναι ντροπή να λες ότι κάποιος είναι μαύρος; Το τραγούδι του James Brown και μετέπειτα moto της Black Power έλεγε "Say it loud, i 'm black and i 'm proud" δεν έλεγε "Say it loud, i 'm coloured and i 'm proud"... Το να αποκαλείς κάποιον μη-λευκό έγχρωμο δεν επιδεικνύει ευαισθησία και σεβασμό στη διαφορετικότητα αλλά τύψεις που ενδεχόμενα νιώθει ο λευκός για ότι του έχει κάνει και μια υποκριτική, τάχα μου ανθρωπιστική στάση, "να δείτε με, σέβομαι όλους τους ανθρώπους, σέβομαι το διαφορετικό, δεν τους λέω μαύρους τους λέω έγχρωμους"... Μη χέσω...

Η δεύτερη πολιτικά ορθή έκφραση που με εκνευρίζει είναι το να ονομάζεις τους ανθρώπους με αναπηρία, "άτομα με ειδικές ικανότητες"... Ok, καλή η θετική σκέψη αλλά το να βαφτίζεις το ψάρι κρέας, δεν καλυτερεύει κάτι στις ζωές αυτών των ανθρώπων... Υπάρχουν άνθρωποι που είτε γεννήθηκαν έτσι είτε τους συνέβη να έχουν κάποια αναπηρία, είναι υποχρέωση της κοινωνίας μας να τους αποδεχτεί και να τους βοηθήσει να ενταχθούν σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, στην εκπαίδευση, την εργασία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό... Το να προσπαθείς να λειάνεις τις γωνίες τις αναπηρίας ονομάζοντάς την "ειδική ικανότητα" είναι σκέτη υποκρισία, ένα όνομα δεν κάνει τη διαφορά, ησυχάζει απλά τον τρόμο που νιώθουν οι υπόλοιποι, μη - ανάπηροι, στο άκουσμα ή στην θέα ενός ανάπηρου ανθρώπου και τις τύψεις για την κρυφή, άγρια χαρά που νιώθουν γιατί δεν συνέβη σε αυτούς και τους αγαπημένους τους, στη ζωή του πραγματικά ενδιαφερόμενου δεν αλλάζει κάτι... Είμαι σίγουρος ότι ένας ανάπηρος θα προτιμούσε να έχει συμπολίτες που σέβονται την ύπαρξή του, δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια πάνω στις ράμπες διέλευσης αμαξιδίων, ούτε παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ ειδικά για αυτόν στα πολυκαταστήματα και ένα κράτος που δεν είναι αδιάφορο, για να μην πω εχθρικό, απέναντί του, που δεν τον αντιμετωπίζει σαν στατιστική και σαν βάρος του συστήματος υγείας... Είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε όλα αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τίτλο "άτομο με ειδικές ικανότητες"... όπως είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε τις "ειδικές ικανότητες" του εν μια νυκτί για να έχει την υγεία του και την αρτιμέλεια του... Αν είχε περιεχόμενο το ενδιαφέρον και ο ανθρωπισμός, οι λέξεις δεν θα έπαιζαν ρόλο...

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Περί γεύσης...

Αν μας ρώταγε κάποιος ποια αίσθηση δεν θα θυσιάζαμε με τίποτα, σίγουρα όλοι θα επιλέγαμε μεταξύ της όραση και της ακοής και δεν θα είχαμε άδικο, η απώλειά τους είναι φοβερό χτύπημα για κάθε άνθρωπο... Τι θα γινόταν όμως αν χάναμε την γεύση; Στο πρώτο άκουσμα δεν ακούγεται και τόσο τραγικό αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι... Δεν είναι μόνο ότι χάνεις την απόλαυση ενός φαγητού ή ενός ποτού... Όλα στη ζωή έχουν γεύση... Το φαγητό, το ποτό, το τσιγάρο, τα συναισθήματα έχουν γεύση, ο φόβος, το άγχος, η χαρά, ο έρωτας, όλα έχουν γεύση... Φαντάσου μια ζωή χωρίς γεύση, πουθενά, το φαΐ και το ποτό να είναι μηχανικές συνήθειες που εξασφαλίζουν την επιβίωση, ένα κόσμο που δεν θα υπάρχει λόγος να δεις τους φίλους σου και την οικογένειά σου γύρω από στρωμένο τραπέζι...Μια ζωή που τα συναισθήματα δεν θα περιγράφονται με γευστικές εναλλαγές, όπου η χαρά δεν θα φέρνει γλύκα, το άγχος και ο φόβος πίκρα στα χείλη και ο έρωτας δεν...θα είναι έρωτας... Τι άνοστη και μισή ζωή θα ήταν αυτή...

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

T.G.I.F. ...

Δύσκολη εβδομάδα, πολύ δουλειά για μένα και την Μ., ατέλειωτα ωράρια, σήμερα μπήκα στο σπίτι στις 7:30, η Μ. θα δουλεύει και την Κυριακή... "Ο γιος μας μεγαλώνει μόνος του", είπα στην Μ. (αστειευόμενος) στο τηλέφωνο... Η άδειά μου που θα ξεκινούσε τη Δευτέρα παίρνει αναβολή για την Τρίτη και βλέπουμε... Πρώτη φορά μου κόβεται άδεια, δεν μου έχει ξανατύχει... Ευτυχώς απόψε είναι Παρασκευή... 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Μποστανάκι στο μπαλκόνι...

Πριν από μερικούς μήνες η Μ. είχε αγοράσει μια πιπεριά σε γλάστρα που την βάλαμε στο μπαλκόνι... Έκανε κόκκινες, καυτερές πιπερίτσες τις οποίες κόψαμε και κρεμάσαμε στο μπαλκόνι από μια κλωστή για να ξεραθούν... Πριν καμιά 10 μέρες έφτιαξα ωραιότατο, καυτερό μπούκοβο που μπήκε σε βαζάκι για να καρυκεύσει τις φασολάδες, τις μακαρονάδες και τις μαρινάδες του χειμώνα... Έχουμε και μια γλαστρούλα με δεντρολίβανο στο μπαλκόνι, το πήραμε κυρίως γιατί είναι ανθεκτικό σαν φυτό, το δεντρολίβανο το τρώμε μόνο στην ρεβιθάδα... Σκέφτομαι τώρα τον Φλεβάρη, που είναι η εποχή του φυτέματος,  να πάρω μια ζαρντινιέρα και να φυτέψω πατατούλα... Έχω διαβάσει ότι δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα και η επιτυχία είναι σχεδόν εγγυημένη... Λέω να βάλω και κανένα κρεμμυδάκι... Έχει βάλει η μάνα μου στο μπαλκόνι της και πιάσανε κάργα, την Κυριακή που ήμασταν στο πατρικό μου φάγαμε μαρουλοσαλάτα με κρεμμυδάκι παραγωγής της...

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Cloud9 IDE...

Cloud9 IDE
Έψαχνα να βρω κανένα free editor με intellisense για Javascript για να τον εγκαταστήσω στο laptop της Μ. έτσι ώστε να μπορώ να δουλεύω και στα δύο μηχανήματα που έχω στο σπίτι και ψάχνοντας βρήκα το Cloud9...

Το Cloud9 είναι ένας on line editor για CSS, HTML και Javascript αλλά υποστηρίζει και αρκετές άλλες γλώσσες (PHP, Ruby,etc)... Προσφέρει integration με GitHub, Bitbucket και FTP (έστω και σε beta) από όπου μπορείς να σηκώσεις τα projects σου και να δουλέψεις από οποιοδήποτε υπολογιστή, φτάνει να έχει browser... Επίσης δίνει τη δυνατότητα να προστεθούν και άλλοι χρήστες που θα μπορούν να βλέπουν και να δουλεύουν το ίδιο project παράλληλα...

Δεν έχω σηκώσει κάτι στο GitHub ή το Bitbucket οπότε δοκίμασα το FTP και οφείλω να ομολογήσω ότι παίζει μια χαρά... Το μόνο πρόβλημα που εντόπισα είναι ότι για κάποιο λόγο, που μπορεί να φταίω κι εγώ, έχει πρόβλημα με τους ελληνικούς χαρακτήρες, βγάζει "κινέζικα"...

Το Cloud9 υπάρχει και σαν extension του Chrome στο Chrome Web Store...

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Για φούρνους που δεν γκρεμίστηκαν...

Μου αρέσουν οι φούρνοι... τα αρτοποιεία εννοώ... Πρέπει να παίζει ρόλο το γεγονός ότι το πατρικό μου είναι πάνω από φούρνο, τα παλιά τα χρόνια ήταν του μπάρμπα μου... 

Θυμάμαι διάφορες σκηνές από όταν ήμουν μικρός, τα καλάθια που έμπαινε το ψωμί καυτό όπως έβγαινε από τον φούρνο, τον κοφτό ήχο του ξύλινου φτυαριού όπως ξεφόρτωνε τις λαμαρίνες, τα ταψιά με το φαΐ που φέρνανε τις Κυριακές για ψήσιμο... Η μυρωδιά του ψωμιού τι ωραία που είναι, να φανταστείς ότι για χρόνια, δεν το έτρωγα, σπάνια το έβαζα στο στόμα μου και μόνο όταν το τράβαγε το φαΐ, σάλτσες και τέτοια... 

Τα παλιά τα χρόνια που η Μαραθώνος ήταν κατσικόδρομος και το να πας για μπάνιο στην Νέα Μάκρη, ταξίδι κανονικό, όταν πηγαίναμε με την Μ. για μπάνιο σταματάγαμε σε ένα μεγάλο Βενέτη που έχει στη διαδρομή για να πάρουμε εφόδια, καφέ και κάτι σαντουιτσάρες που έκανε με όλου του κόσμου τα καλά...  Ωραίος φούρνος, από τους πρώτους "μοντέρνους" που θυμάμαι εγώ, αυτός και ο Βενέτης στην Κηφισιά, με αμέτρητα πράγματα, αλμυρά, γλυκά, που σου χόρταιναν πρώτα το μάτι και μετά το στομάχι...

Στην Κύπρο θυμάμαι χαρακτηριστικούς φούρνους και παραδοσιακούς και μοντέρνους... Ο φούρνος του χωριού της μάνας μου, παραδοσιακός, πουλούσε μόνο ψωμί, εκείνα τα μεγάλα, χοντρά, χωριάτικα καρβέλια... Χρόνια μετά, όταν υπηρετούσα την θητεία μου σε ένα χωριό έξω από την Λεμεσό, το Sunfresh στο round about της Αγίας Φύλας, 24-ωρης λειτουργίας, σκέτος παράδεισος, ξεφούρνιζε φρέσκα ψωμιά, κουλούρια, τυρόπιτες και αλμυρά ακόμα και στις 2:00 το πρωί...

Στην αγαπημένη μου Αίγινα, πέρσι το καλοκαίρι, ο φούρνος που πηγαίναμε κάθε πρωί , Κρητικός νομίζω λεγόταν, για να πάρουμε ψωμί, τυρόπιτες, κουλούρια για το πρωινό μας και όχι μόνο... Κρατούσα τον Σ. μου αγκαλιά για να είναι ψηλά και να διαλέξει το κουλούρι που ήθελε...

Αν με ρωτήσεις τι είδους φούρνος είναι ο αγαπημένος μου, δεν θα απαντήσω βάση της ικανοποίησης του ουρανίσκου μου αλλά του πόσο δυνατή είναι η ανάμνηση που τον συνοδεύει...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Για το ίδρυμα...

Τώρα ειλικρινά πιστεύουν πραγματικά εκεί στον ΣΚΑΙ ότι το "Ίδρυμα" είναι η απάντηση, το αντίπαλο δέος να πούμε στην "Ελληνοφρένεια"; Στα σοβαρά;;;;;

Είχα εδώ και καιρό την άποψη ότι το "Ίδρυμα" είναι εντελώς ΓΤΠ, ακούγοντας την ραδιοφωνική εκπομπή, κάνοντας αγωνιώδεις προσπάθειες να καταλάβω πού ακριβώς κρυβόταν το χιούμορ ή η κοινωνική σάτιρα αλλά δυσκολευόμουν αφάνταστα... Χθες το βράδυ είδα και την τηλεοπτική version, σε επανάληψη, και απέγινε το κακό... Ηλίθιες πρόζες μέσα σε ένα δήθεν μου ευρύτερο concept (το about στο site τους λέει: "Το Ίδρυμα είναι στη χώρα σας για να σας βοηθήσει να εξελιχθείτε από πιθηκάνθρωπους Ελληναράδες σε υπεύθυνους πολίτες. Ακολουθήστε Το Ίδρυμα και εκπαιδευτείτε. Το Ίδρυμα πιστεύει ότι βαθιά μέσα σας υπάρχει ένας πολιτισμένος άνθρωπος.") που προφανώς έχει στόχο να μετατρέψει άπαντες σε Πορτοσάλτε και δύο (τόσα άντεξα να δω) άνοστα και ξενέρωτα σκετς όπου στο ένα ούτε λίγο ούτε πολύ μας παρουσίαζαν τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που κάνανε την κατάληψη στη Μεσογείων ως κοινούς τραμπούκους και στο δεύτερο, όπου υποτίθεται ότι γινόταν σάτιρα στον ΠΑΟ και τις πριγκιπικές περιπέτειες του όπου ακούστηκε το πετυχημένο ότι η εξωτερική εμφάνιση, η εμφάνιση μανάβη συγκεκριμένα, καθορίζει την σοβαρότητα του συνομιλητή...

Μη μου πει κανένας, "Εντάξει πλάκα κάνουν οι άνθρωποι, μην τα παίρνεις στα σοβαρά"... Μπααα, σοβαρά; Τα σοβαρότερα πράγματα λέγονται στα αστεία που λέει και το άσμα και έχει απόλυτο δίκιο... Άσε που μέσα από τον ΣΚΑΙ περνάει πολλάκις φοράκις η θέση της εξέλιξης του Έλληνα από πιθηκάνθρωπο που λέει και το "Ίδρυμα"  σε κάτι πιο "εκλεπτυσμένο", "πολιτισμένο", "ευρωπαϊκό", σε  ...Πορτοσάλτε εν ολίγοις...

Επίλογος για να μην μακρυγορούμε.... Αν στον ΣΚΑΙ πιστεύουν ότι το "Ίδρυμα"  είναι το αντίπαλο δέος της "Ελληνοφρένειας", είναι για το ίδρυμα...