Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Περί ACTA, SOPA, PIPA...

Πολύς λόγος γίνεται για τις καταιγιστικές αλλαγές που συμβαίνουν στο πως αντιλαμβανόμαστε το internet και το πως θα είναι από εδώ και πέρα ή μάλλον πως το θέλουν κάποιοι να είναι από εδώ και πέρα... Αναδημοσιεύω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα στο freestuff.gr το οποίο περιέχει ένα μεγάλο αριθμό links σε εξίσου ενδιαφέροντα άρθρα τα οποία κάνουν "λιανά" το πώς και το γιατί συμβαίνει ότι συμβαίνει...

Στο χέρι μας είναι να αντιδράσουμε αν διαφωνούμε με ότι πάει να γίνει και η πρόταση των Anonymous για αποχή από τις αγορές προϊόντων πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ένα σωστό πρώτο βήμα...

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία του διαδικτύου;

Είμαι ο μόνος που βλέπω οργανωμένες διεθνείς προσπάθειες να διαλύσουν την ελευθερία (για άλλους αναρχία, για άλλους απόλυτη δημοκρατία) του διαδικτύου



Αν θέλουμε ένα ελεύθερο διαδίκτυο, θα πρέπει να απαιτήσουμε οι επιλογές φίλτρων και η ροή πληροφοριών και δεδομένων, να γίνονται από εμάς τους χρήστες χωρίς καμία παρακολούθηση και όχι από ηλεκτρονικούς μπάτσους και αυτοματοποιημένα φίλτρα που τα ορίζουν κάποιοι βάση των δικών τους συμφερόντων.


Όσο ακόμα μας τα προσφέρει το διαδίκτυο μας: Ενημερωθείτε. Ψαχτείτε. Διαβάστε. Αντιδράστε.


Νομοσχέδια, προτάσεις, συνθήκες που στην ουσία περιορίζουν τα δικαιώματα των χρηστών στο διαδίκτυο:


Ποιοί "βολεύονται" με τις πληροφορίες που ανεβαίνουν στο διαδίκτυο:

Ποιοί "βολεύονται" με τους περιορισμούς:

Γνωστές εταιρείες και sites που κάνουν περιορισμούς και αλλαγές στους όρους τους:

Χώρες που περιορίζουν την πρόσβαση στο παγκόσμιο δίκτυο ή φτιάχνουν δικά τους:

Διαμοιρασμός αρχείων, File sharing:

Αντιδράσεις:
  • Anonymous: Καλούν σε αποχή από τα προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ζωή σε μιάμιση ίντσα...

Το μήκος διαγωνίου μιας οθόνης κινητού τηλεφώνου ποικίλει από μία με μιάμιση ίντσα μέχρι και τις πέντε... Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν εκεί μέσα μια ολόκληρη ζωή...

Την παρακάτω ιστορία μου τη διηγήθηκε η Μ. εδώ και καιρό....  Ήταν μια μέρα στο μετρό, καθιστή στην τετράδα των καθισμάτων που είναι αντικριστά ανά δύο... Σε κάποιο σταθμό έρχεται και κάθεται διαγώνια απέναντί της ένας μετανάστης ο οποίος από την εξωτερική του εμφάνιση έμοιαζε να είναι από Πακιστάν ή Ινδία... Βγάζει το κινητό του και κοιτάει την οθόνη... Σε λίγο η Μ. παρατηρεί ότι ο μετανάστης δακρύζει, φαίνεται συγκινημένος... Στην επόμενη στάση η Μ. κατεβαίνει και όπως σηκώνεται με την άκρη του ματιού της βλέπει ότι αυτό που κοιτάζει ο μετανάστης και δακρύζει στην οθόνη του κινητού του είναι μια φωτογραφία μιας γυναίκας από Πακιστάν ή Ινδία, όπως κι αυτός... Η γυναίκα αυτή προφανώς ήταν η γυναίκα του, η αρραβωνιαστικιά του ή η αδερφή του που είχε μείνει πίσω...

Η εικόνα αυτή είμαι σίγουρος ότι επαναλαμβάνεται σε άλλες χώρες με πρωταγωνιστές Έλληνες μετανάστες αυτή την φορά... Με την χώρα διαλυμένη και χωρίς μέλλον, χωρίς δουλειές, τα μεταναστευτικά κύματα έχουν ξαναρχίσει να "ξεβράζουν" κόσμο εκτός Ελλάδος στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής...

Είχα δει κάποτε ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο με σπρέι που έλεγε "Οι μετανάστες είναι εικόνα από το μέλλον των ντόπιων εργατών"... Αληθινό μέχρι κεραίας κι ας μην το πίστευα κάποτε...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)...

Όσο αργές και στατικές ήταν οι ταινίες του τόσο απότομος και γρήγορος ήταν ο θάνατός του... 

Δεν τον γνωρίζω καλλιτεχνικά, έχω δει μόνο τον "Θίασο", το είδος του σινεμά που υπηρέτησε δεν ήταν το καλύτερό μου... 

Αυτό που θα μου λείψει είναι η ψωροπερηφάνια που ένιωθα όταν άκουγα και διάβαζα για την εκτίμηση που του είχαν στο εξωτερικό, για τον θαυμασμό του Κουροσάβα στο πρόσωπό του, για τον Χρυσό Φοίνικα, λες και λίγη λάμψη από αυτά τα επιτεύγματα την μοιραζόμουν κι εγώ...

Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι η πνευματική ερημιά στην οποία βουλιάζει ακόμα περισσότερο η χώρα, μετά τον θάνατό του...

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Η βία μέσα μας...

Συζητούσα σήμερα με ένα συνάδελφο στην κουζίνα, την ώρα του μεσημεριανού... Πιάσαμε κουβέντα για το karate, είχε κάνει κι αυτός για τρία χρόνια πριν πολύ καιρό... Πάνω στην κουβέντα κι ενώ λέγαμε γιατί μας αρέσει μου είπε κάτι που με εντυπωσίασε πολύ...

"Ο λόγος", μου είπε, "που μου άρεσε το karate εκτός από την φυσική κατάσταση, την ευεξία, την αρμονία που προσφέρει, ήταν κυρίως ότι βρήκα ένα σωστό τρόπο να εξωτερικεύσω την βία που έχω μέσα μου... Όλοι οι άνθρωποι κρύβουν βία μέσα τους και συνήθως είναι δύο ειδών, η βία που πηγάζει από την οργή και η βία που πηγάζει από τον φόβο... Η βία που πηγάζει από τον φόβο είναι η πιο επικίνδυνη γιατί εμπεριέχει το στοιχείο της απελπισίας... Πρέπει να βρεις ένα τρόπο για να διοχετεύσεις αυτή τη βία σωστά με τρόπο τέτοιο ώστε να μην κάνεις κακό στους γύρω σου και τον εαυτό σου..."

Ωραίες σκέψεις, βαθιά φιλοσοφημένες...

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Η χρυσή τομή...

Στο post της 29ης Δεκεμβρίου 2011 έγραφα κάνοντας ένα απολογισμό της χρονιάς που τελείωνε:

Ελάττωσα το άγχος, έγινα πιο ψύχραιμος, πιο επίμονος, πιο υπομονετικός, μπράβο μου (εγκάρδιο χτύπημα επιβράβευσης στην πλάτη)...
Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην πεις... 

Κάτι το αβέβαιο αύριο για μένα, τους άλλους και την χώρα, κάτι που την εβδομάδα που μας πέρασε μας ανακοίνωσαν περικοπές, κάτι κάποιες οικογενειακές προστριβές και καυγάδες, κάτι που βρήκα ένα εξωτερικό πελάτη και κλείσαμε μια δουλειά και έτρεχα να προετοιμαστώ καλά γιατί θέλω να τον κρατήσω και για το μέλλον, κάτι που ο Σ. έχει γίνει σκέτος διάολος και αρνείται να κοιμηθεί με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε ησυχία μέσα στο σπίτι... 

Αγχώθηκα... Με πήρε από κάτω, ένιωθα σαν να ήμουν εγκλωβισμένος κάπου και δεν μπορούσα να βγω, παράλυτος, ανίκανος να διαχειριστώ και την πιο απλή κατάσταση... 

Σήμερα είναι μια καλύτερη μέρα, αν και αντιμετώπισα μια mini κρίση ερχόμενος στο γραφείο, βγήκα παλικάρι...

Με προβληματίζει κάτι πάντοτε όταν έρχονται και φεύγουν τέτοιες φάσεις... Την ώρα της έντασης κάνω πάντα σκέψεις οι οποίες σίγουρα έχουν μια μεγάλη δόση υπερβολής αλλά φαίνονται, ακόμα και όταν τις "ξεψαχνίζω" μετά με την ηρεμία μου, να έχουν αρκετή αλήθεια μέσα τους... Είναι συνήθως σκέψεις που ρίχνουν μια ξεκάθαρη ματιά πάνω στα πράγματα και δεν χαρίζουν κάστανα, ούτε σε μένα ούτε στους άλλους... Ξαναλέω, σίγουρα περιέχουν πολύ υπερβολή, διάθεση για καυγά και αυτομαστίγωμα αλλά δεν μπορώ να κάνω ότι δεν βλέπω την αλήθεια τους, έστω και αν είναι λιγοστή... 

Στην φάση της ηρεμίας και της ευδαιμονίας στρογγυλεύω τις γωνιές, είμαι γενναιόδωρος με τον εαυτό μου και τους άλλους, αποφεύγω τις κακοτοπιές (=σκέψεις και καταστάσεις που θα μου χαλάσουν την ηρεμία) αλλά είμαι ψυχραιμότερος, μπορώ να κρίνω ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς συναισθηματική φόρτιση...

Και στις δύο καταστάσεις (ηρεμία - ένταση) υπάρχει υπερβολή και παραμόρφωση της αλήθειας αλλά υπάρχει αλήθεια!!! 

Το ζήτημα είναι να βρεθεί η χρυσή τομή, μια κατάσταση μεταξύ ηρεμίας και έντασης που θα επιτρέπει την αντικειμενικότερη θεώρηση των πραγμάτων με τον πιο ειλικρινή τρόπο...

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

3 χρόνια Ψαροκόκαλο...

Σήμερα, ανήμερα του Αγίου Αθανασίου, το "Ψαροκόκαλο" γίνεται 3 ετών... Εγκαταλείπει την βρεφική του ηλικία και περνάει δόξη και τιμή στην νηπιακή... Άλλοτε με τα κέφια του άλλοτε με τις μαύρες του, είναι ένα νήπιο που προσπαθεί να αποτυπώσει τον χαρακτήρα του "μπαμπά" του, ένα παράθυρο προς τα μέσα, άλλοτε μισάνοιχτο κι άλλοτε μισόκλειστο... Χρόνια του πολλά, anyway...

Υ.Γ. Σήμερα γιορτάζει κι ο πεθερός μου, να' ναι καλά ο άνθρωπος, πέρασε κι ένα ζόρι με την υγεία πολύ πρόσφατα, ευτυχώς από αυτά που περνάνε...

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Περί dress code και επαγγελματισμού ο λόγος...

Εργάζομαι σε εταιρεία που επιβάλλει dress code στους εργαζόμενους... Στους άντρες πουκάμισο, γραβάτα, υφασμάτινο παντελόνι, δερμάτινα παπούτσια και αντίστοιχα στις γυναίκες... Για κάποια τμήματα της εταιρείας ίσως και να έχει μια κάποια λογική, έρχονται σε απευθείας επαφή με πελάτες  και προωθούν το προϊόν και μέσω της "κυριλέ" εμφάνισής τους... 

Οι δικοί μου πελάτες είναι τα υπόλοιπα τμήματα της εταιρείας, είμαι προγραμματιστής... Μιλάω στο τηλέφωνο μαζί τους και δεν τους βλέπω σχεδόν ποτέ... Παρ' όλα αυτά είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ το dress code της εταιρείας καθημερινά... Όσο και αν έχω προσπαθήσει, ούτε έχω καταλάβει γιατί εφαρμόζεται στο IT αυτό το dress code, ούτε και το έχω "χωνέψει"... Ανέκαθεν θεωρούσα γελοίο να εκτιμάται η ποιότητα της δουλειάς ενός εργαζόμενου από το αν φοράει γραβάτα ή όχι... Πόσο μάλλον όταν εξωτερικοί συνεργάτες τους οποίους χρυσοπληρώνει η εταιρεία εμφανίζονται ντυμένοι casual... 

Εταιρείες κολοσσοί όπως η Microsoft, η Google και το Facebook είναι προφανώς κορόιδα και κακοί επαγγελματίες επειδή δεν επιβάλλουν dress code στο προσωπικό τους και δη σε προγραμματιστές και τεχνικούς κι επειδή έχουν εγκαταλείψει την λογική του χαρτογιακά αλλά αντίθετα προσπαθούν να δημιουργήσουν όσο γίνεται ευνοϊκότερες και πιο χαλαρές συνθήκες εργασίας για τους υπαλλήλους τους...

Εμείς ξέρουμε καλύτερα...

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Europe puts Greece on eBay...

The Simpsons

:lol:

Μου την στείλανε με mail...

Thanks Bill!  :)

Μικρές επιτυχίες...

Κάνουν τη ζωή πιο όμορφη και σου φτιάχνουν την μέρα... Πραγματάκια ασήμαντα στα μάτια των άλλων, σημαντικά όμως στα δικά σου, σου ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση και σε κάνουν να νιώθεις σπουδαίος... 

Στην περίπτωσή μου ήταν το να πειράξω το CSS του blog για να αποκαταστήσω ένα πρόβλημα στο layout... 

Δεν πρέπει να είμαστε μίζεροι με την χαρά... Η ζωή έχει τόσα ζόρια, τόσες πολλές αφορμές για να στενοχωρηθείς που όταν βρίσκουμε την ευκαιρία να χαρούμε ή να γελάσουμε πρέπει να τη βουτάμε από τα μαλλιά...

Καλημέρα!

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

500...

Άλλο ένα milestone για το Ψαροκόκαλο, ανάρτηση αριθμός 500...

Λίγες μέρες πριν τα τρίτα γεννέθλια του blog, συμπληρώνονται 500 αναρτήσεις σοφίας, εμπειριών και γνώσης... 

Αυτές τις μέρες έχω πολλά πράγματα στο μυαλό μου  για τα οποία θα μπορούσα να γράψω αλλά για κάποιο λόγο δεν μου βγαίνουν στην οθόνη... 

Μέχρι να καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά θα περιοριστώ σε αυτήν την επετειακή ανάρτηση προσθέτοντας ένα ευχαριστώ πολύ σε όσους μπαίνουν στη διαδικασία να ασχοληθούν με αυτά που γράφω εδώ... 

Κακά τα ψέματα όλοι ζητάμε την αποδοχή των άλλων...

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Να σώσει την συνταξούλα του...

Αναδημοσιεύω από την Αυγή ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα διαχρονικό...Η ποιότητα των κυβερνόντων ή "δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις"... Η υπογράμμιση δική μου...

Για μία από τις πολλές συντάξεις του!

Ψάχνοντας διάφορα στο Διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε μια ερώτηση του Γιάννη Βαρουφάκη προς τον κ. Λουκά Παπαδήμο. Συγκεκριμένα: “Αν ο κ. Παπαδήμος πραγματικά πιστεύει ότι εμείς οι Έλληνες πρέπει να δράσουμε με γενναιότητα, αποδεσμευόμενοι από τα κεκτημένα μας, τον καλώ να δώσει το παράδειγμα. Πώς; Παραιτούμενος από τη θέση του καθηγητή που κατέχει στο Τμήμα μου, σε κατάσταση αναστολής για πάνω από δέκα χρόνια, έτσι ώστε να μπορέσουμε να προσλάβουμε έναν νέο επιστήμονα για να διδάσκει τους φοιτητές μας. Μπορεί να χάσει ένα ευτελές μέρος της σύνταξής του, όμως με αυτή την κίνηση θα καθιστούσε πειστικότερες τις προτροπές του προς τους υπόλοιπους.”

Επειδή το θέμα ήταν σοβαρό, τηλεφώνησα στον κ. Βαρουφάκη για να διασταυρώσω την ακρίβεια της πληροφορίας που είχα εντοπίσει. Μου την επιβεβαίωσε και με πληροφόρησε πως τελικά ο κ. Παπαδήμος συνταξιοδοτήθηκε εφέτος, κρατώντας τη θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κενή για 13 ολόκληρα χρόνια, ώστε να εξασφαλίσει τη σύνταξη, μία από τις πολλές συντάξεις που θα έχει όταν με το καλό αποσυρθεί. Είχαν δίκιο τελικά αυτοί που κατοικούσαν στα χώματα που πατάμε πριν 2.500 χρόνια, όταν έλεγαν πως χωρίς την ανδρεία (με την έννοια της γενναιότητας) καμία άλλη αρετή δεν μπορεί να κατακτηθεί από τον άνθρωπο.

Δ.Χ.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

"Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους" του Ian Rankin

Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους - Ian Rankin
Πρώτο post για το 2012, ξεκινάμε με βιβλίο, καλή χρονιά να έχουμε...

Το "Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους", του Ian Rankin, είναι το τελευταίο βιβλίο που διάβασα το 2011 και το πρώτο βιβλίο του Σκωτσέζου συγγραφέα που έπεσε στα χέρια μου... Το διάβασα μέσα σε ένα μήνα,το Δεκέμβριο που ήταν ζόρικος και κουραστικός, γι' αυτό και μου πήρε τόσον καιρό να το τελειώσω... Πρόσημο θετικό (στο τέλος) αλλά βιβλίο ψυχοβγάλτης...

Ο Ρέμπους, η κεντρική φιγούρα των μυθιστορημάτων του Rankin, ο αντισυμβατικός, ιδιόρρυθμος επιθεωρητής της αστυνομίας του Εδιμβούργου, συνταξιοδοτείται σε μια εβδομάδα όταν η δολοφονία ενός διάσημου, Ρώσου, νομπελίστα ποιητή με γνωστή αντιπάθεια από και προς την επίσημη ρωσική κυβέρνηση, έρχεται να ταράξει τα νερά της επικείμενης συνταξιοδότησης ... Ένα τεράστιο κουβάρι από πολιτικά συμφέροντα, αμφιλεγόμενους επενδυτές και εμπόρους ναρκωτικών ζητεί την λύση του ενώ ο Ρέμπους προσπαθεί να τακτοποιήσει τις εκκρεμείς υποθέσεις του λίγο πριν πάρει την άγουσα για τα αποδυτήρια...

Το βιβλίο, λογικά, κατατάσσεται στη νέα γενιά αστυνομικού μυθιστορήματος η οποία πλέκει την αστυνομική πλοκή μαζί με κοινωνικό και πολιτικό σχολιασμό, απενοχοποιώντας την ένοχη απόλαυση που ένιωθαν κάποιοι (εγώ πάντως όχι) με την ανάγνωση ενός καλού αστυνομικού μυθιστορήματος το οποίο όμως δεν προσέθετε πόντους στο ιντελεκτουέλ προφίλ του αναγνώστη... (Πάντα πίστευα ότι υπάρχουν καλά και κακά βιβλία όχι καλά και κακά λογοτεχνικά είδη)... Ο  Rankin τοποθετεί την πλοκή το 2006 τις ημέρες που ήρθε στο προσκήνιο η υπόθεση Litvinenko, την ξετυλίγει περιδιαβαίνοντας τους δρόμους του Εδιμβούργου, με τόση λεπτομέρεια, είναι αλήθεια, που είναι σαν να τους περπατάς και σχολιάζει την πιθανολογούμενη Σκωτική ανεξαρτησία και την αμφιλεγόμενη ηθική των επίδοξων πατρόνων της... Παράλληλα διατυπώνει τον προβληματισμό του για τα διάφορα προσωπεία του εγκλήματος και για το αν το νόμιμο είναι και ηθικό, ένα δίλημμα που έχει ήδη απαντηθεί στην Ελλάδα...

Όταν διαβάζεις ένα βιβλίο σε μια περίοδο ζόρικη, θες το βιβλίο αυτό να σε συνεπάρει, να σε τραβήξει μαζί του και να ξεχάσεις την κούραση της ημέρας και τα ζόρια που τραβάς, να είναι ένα καταφύγιο... Το "Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους", ένα βιβλίο 560 περίπου σελίδων, όχι ευκαταφρόνητο μέγεθος, σπαταλιέται περίπου το μισό σε μια αμήχανη ανάλυση της υπόθεσης και σε βόλτα στους δρόμους του Εδιμβούργου... Δεν ξέρω αν γίνεται εσκεμμένα από τον συγγραφέα αλλά για μένα ήταν θαύμα το ότι δεν το παράτησα καθώς η πλοκή δεν είχε ούτε αιτία, ούτε σκοπό και δεν καταλάβαινα πού το πάει ο  Rankin... Από την μέση και μετά ο ρυθμός αλλάζει, τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στην θέση τους κι επιτέλους διαβάζουμε ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα το φινάλε του οποίου οφείλω να πω ότι δεν ήταν αυτό που περίμενα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακό...

Εν κατακλείδι, όπως είπα και στην αρχή, το πρόσημο μετά την ανάγνωση του "Τελευταίο τραγούδι για τον Ρέμπους" ήταν θετικό αλλά δύσκολα θα επιλέξω ξανά βιβλίο του Σκωτσέζου συγγραφέα... Δεν έχω την πολυτέλεια αλλά ούτε και την διάθεση να περιμένω ξανά τόσο πολύ μέχρι του σημείου να δεήσει ο συγγραφέας να δώσει πνοή και ένταση στο βιβλίο του, ειδικά από την στιγμή που από το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου περιμένω ακριβώς αυτό...