Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

The Wire...

The Wire
Το "The Wire" είναι μια τηλεοπτική σειρά του HBO που ξεκίνησε το 2002 και ολοκληρώθηκε το 2008... Η πλοκή διαδραματίζεται στη Βαλτιμόρη και έχει να κάνει με μια ειδική μονάδα αντιμετώπισης εγκλημάτων η οποία κάνει παρακολουθήσεις και παγιδεύσεις τηλεφώνων (wiretaps)... Κάθε σεζόν εστιάζει σε συγκεκριμένα κοινωνικά προβλήματα όπως τα ναρκωτικά, τη γραφειοκρατία, το σύστημα εκπαίδευσης, η διαφθορά κτλ...

Η σειρά είναι καταπληκτική... Δεν μιλάμε για μια ακόμα μπατσοσειρά τύπου "CSI" και "Law and Order"... Την παρακολουθώ εδώ και κανένα μήνα, είμαι στην τέταρτη σεζόν και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί... Δεν νιώθω ότι παρακολουθώ σειρά αλλά κάποιο ντοκιμαντέρ... Κάθε επεισόδιο είναι ένα κοινωνικό σχόλιο, σκέτη καταγγελία... Δεν προσπαθεί να ακολουθήσει τα κλασσικά σχήματα, "καλός μπάτσος / κακός εγκληματίας", δεν προσπαθεί να καλλωπίσει τίποτα... Σου δείχνει απλά τα γεγονότα, την ωμή αλήθεια των πραγμάτων, όσο δύσκολη ή άσχημη είναι, και σε αφήνει να καταλάβεις μόνο σου τι συμβαίνει, να βγάλεις μόνο σου τα συμπεράσματά σου... Δεν είναι σειρά που τη βλέπεις για να χαλαρώσεις, να σκοτώσεις την ώρα σου... 

Η σεζόν που παρακολουθώ έχει να κάνει με τα σχολεία και το σύστημα εκπαίδευσης... Πολλές φορές όταν τελείωνε το επεισόδιο έπιανα τον εαυτό μου να είναι οργισμένος ή στενοχωρημένος για τα όσο πολύ σκληρά παρακολούθησα στην οθόνη μου... Η ζωή των καθημερινών ανθρώπων στο  "The Wire"  είναι ζωή σε μια εμπόλεμη ζώνη, όπου έχεις μόνο δύο επιλογές, είτε να πεθάνεις είτε να συνεχίσεις να ζεις χωρίς καμιά ελπίδα για κάτι καλύτερο παρά μόνο φτώχεια, ναρκωτικά, έγκλημα, διαφθορά και βία πάσης φύσεως...

Η σειρά δεν κέρδισε πολλά βραβεία ή εξαιρετικά υψηλά ποσοστά τηλεθέασης αλλά για πολύ κόσμο είναι ίσως η καλύτερη τηλεοπτική σειρά που έχει γυριστεί ποτέ... Ένα δημοψήφισμα σε μια σελίδα στο internet όπου είχε αναδειχτεί πρώτη στην προτίμηση των συμμετεχόντων ήταν αυτό που με έβαλε στη διαδικασία να την ψάξω και να τη δω, την συστήνω ανεπιφύλακτα...

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Δύο χρόνια μπαμπάς...

Σήμερα έχεις τα γεννέθλιά σου κι εγώ κλείνω δυο χρόνια μπαμπάς σου...

Πέρυσι, σου έγραψα τι έγινε την ημέρα που γεννήθηκες καθώς και την προηγούμενη...

Φέτος θέλω απλά να σου πω ότι είμαι πολύ ευτυχισμένος που υπάρχεις στη ζωή μου όσο και αν δεν τα καταφέρνω να σου το δείχνω πάντα με τον σωστό τρόπο...

Είναι κάτι βράδια που πριν πέσω για ύπνο έρχομαι να σε σκεπάσω και κάθομαι και σε κοιτάζω για κανένα πεντάλεπτο κι εκεί καταλαβαίνω ποιο είναι το πραγματικό νόημα στη ζωή και για ποιους λόγους αξίζει να θες να γίνει ο κόσμος καλύτερος....

Χρόνια σου πολλά, σε αγαπώ πολύ...

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Τα πάντα εν σοφία εποίησε...

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι ο καλός Θεούλης την πρώτη μέρα έφτιαξε τα ψάρια, τη δεύτερη τα δέντρα, την τελευταία... τον Ολυμπιακό!
 Νίκος Μπογιόπουλος, "Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε"

Μην ψαρώνεις, το βιβλίο δεν είναι χαζοχαρούμενο, είναι πολύ καλό, απλά μέσα σε ένα καταιγισμό πολιτικής και οικονομικής ανάλυσης μια τέτοια ατάκα στα ξαφνικά μου προκάλεσε ασυγκράτητα γέλια...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Προσοχή στο τυράκι ή Μαύρο στον Μαυρογιαλούρο...

Η φάκα είναι στημένη και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πολλοί έχουν ήδη τσιμπήσει... Η ΔΗΜΑΡ είναι το κρυφό χαρτί του πολιτικού συστήματος, τώρα που το ΠΑΣΟΚ κατακρημνίζεται, αδειάζει η θέση του "προοδευτικού, φιλοευρωπαϊκού και υπεύθυνου κόμματος" και κάποιος πρέπει να την καλύψει, η βαλβίδα αποσυμπίεσης της χύτρας που λέγεται Ελλάδα... 

Δίνει στέγη σε ρετάλια του ΠΑΣΟΚικού παρελθόντος που εγκατέλειψαν το καράβι τώρα που βυθίζεται και αναμασούν τις ίδιες παπαριές που τάιζαν τόσα χρόνια τον κόσμο, για ευρωπαϊκή προοπτική και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, τι σύμπτωση, τα ίδια που έλεγε και ο Γιωργάκης το 2009... Ρετάλια που ακόμα και σήμερα δεν ντρέπονται να μιλούν για συμπαράταξη με δημοκρατικές δυνάμεις (μην χέσω!!!) όπως ο Ολάντ, ο Σμιτ και ο Μόντι!!! 

Όσο μαύρο πρέπει να φάει ο δικομματισμός άλλο τόσο πρέπει να φάνε και τα μασκαρεμένα αντίγραφά του που έρχονται να κοροϊδέψουν ξανά τον Έλληνα και να τον ταΐσουν φούμαρα με στόχο να μην αλλάξει στην ουσία τίποτα... Με πορδές δεν βάφονται αυγά, αυτό που η χώρα χρειάζεται είναι μια ρήξη εκ βάθρων με το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό σύστημα... 

Τίποτα δεν είναι εύκολο, δεν υπάρχουν εύκολες επιλογές, υπάρχουν όμως αναγκαίες επιλογές, αναγκαίες για να επιβιώσουμε εμείς κι όχι οι επιχειρήσεις, τα χρηματιστήρια και οι οικονομικοί δείκτες...

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Περί της σημασίας της λευκής ψήφου...

Πολύς λόγος γίνεται κατά καιρούς και προσφάτως ακόμα περισσότερο, για την αξία (μην χέσω) της λευκής ψήφου... Την άποψή μου περί της συμμετοχής στις εκλογές την έχω πει, σήμερα μου στείλανε με mail και το παρακάτω ΦΕΚ οπότε κάθε μύθος καταρρίπτεται, το λευκό δεν έχει απολύτως καμία αξία... Δημοκρατία σημαίνει συμμετοχή, όχι άρνηση και παραίτηση....

ΦΕΚ

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Σκατόψυχοι σκλάβοι...

Ακούω ραδιόφωνο και απελπίζομαι... Μετά από όσα έχουν συμβεί, μετά το γαμήσι που έχουμε φάει όλοι πια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, υπάρχουν ακόμα σκλάβοι που στέλνουν μηνύματα και παίρνουν τηλέφωνα στις εκπομπές και πανηγυρίζουν για τις συντάξεις που κόβονται, ηδονίζονται με τα μέτρα, καυλώνουν με το μαστίγωμα της Ελλάδας από τον Σόιμπλε... 

Άκουσα ένα μαλάκα τώρα στο Ράδιο 9 να πανηγυρίζει για τις μειώσεις στις συντάξεις του δημοσίου και να εύχεται να πάνε οι συντάξεις στα 300 ευρώ και να αναγκαστούν οι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι και νυν συνταξιούχοι να ξεπουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να ζήσουν...

Κι εγώ σου εύχομαι σκατόψυχε, σκατόπουστα, ανεργία και εξαθλίωση, να κοιμάσαι στα παγκάκια.... Και το ωραίο είναι ότι δεν θα μου πάρει πολύ καιρό ακόμα να σε δω να σέρνεσαι...

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Ιλαροτραγωδία...

Να βλέπεις ανθρώπους μισθωτούς, χωρίς καβάντζες και off-shore, καταθέσεις στο εξωτερικό και ομόλογα, να ξιφουλκούν υπέρ του μνημονίου, να υπερασπίζονται με πάθος το δίκαιο των επιχειρήσεων, την "ανταγωνιστικότητα", την "επιχειρηματικότητα", να μην βλέπουν πέρα από την μύτη τους... Να αρνούνται να δεχτούν αυτό που έρχεται, να νομίζουν ότι θα τους προσπεράσει, δεν θα τους αγγίξει ή να βλέπουν αυτό που έρχεται αλλά να νομίζουν ότι οφείλεται στους ανίκανους διαχειριστές της εξουσίας... 

Ο φόβος παράγει την άρνηση, το καταλαβαίνω, όλοι φοβόμαστε, αυτός ο φόβος όμως οδηγεί στον γκρεμό... Αν δεν δούμε την αλήθεια, δεν την χωνέψουμε, δεν την επεξεργαστούμε καλά μέσα μας για να δούμε πού και πώς θα πάμε εκεί που εμείς θέλουμε κι όχι κάποιοι άλλοι, σωτηρία δεν υπάρχει...

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Υποκρισίας το ανάγνωσμα...

Διαμαρτυρία έξω από το Αττικόν με κεριά οργανώνεται απόψε μέσω Facebook... Απέναντι από το ιστορικό σινεμά εδώ και καιρό κοιμόντουσαν άστεγοι... Καμιά διαμαρτυρία όμως και κανένα group στο Facebook δεν οργανώθηκε γι' αυτούς...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Τίποτα δεν τελείωσε...

Το Μνημόνιο ψηφίστηκε αλλά τίποτα δεν τελείωσε, τώρα αρχίζουν όλα... Χθες το απόγευμα και το βράδυ έκαναν ότι μπορούσαν για να διώξουν τον κόσμο από την πλατεία Συντάγματος, να μην φαίνεται στις κάμερες ότι υπήρχαν συγκεντρωμένοι...

Μην πιστεύετε ότι και αν πουν τα media σχετικά με το ποιος ξεκίνησε τα επεισόδια... Τα πρώτα δακρυγόνα έπεσαν 10 μέτρα από τα πόδια μου (η τύχη του πρωτάρη) κι ενώ καμία πρόκληση δεν υπήρχε από πλευράς συγκεντρωμένων, τα ΜΑΤ μας επιτέθηκαν απρόκλητα με φανερό στόχο να διαλύσουν την συγκέντρωση και να προκαλέσουν πανικό...

Χθες μπορεί να κατάφεραν να τρομάξουν και να διώξουν κόσμο σαν και μένα, πρωτάρηδες και άκαπνους, αλλά θα ξαναγυρίσουμε στο δρόμο και στις πλατείες και θα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι...

Θα τα ξαναπούμε...

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Το τέλος του φόβου...;

Λίγο πριν ξεκινήσω για το Σύνταγμα διαβάζω στον Παραλληλογράφο μηνύματα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στους Έλληνες απ' όλο τον κόσμο που βάζουν φωτιά στην ψυχή μου... Σκέφτομαι διάφορα αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια... Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι κουράστηκα να φοβάμαι...

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Ερώτηση...

Ο κόσμος που δεν μένει κοντά σε σταθμό του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου, όπως εγώ ας πούμε, πώς θα κατέβει στο κέντρο για να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις όταν μετρό, λεωφορεία και τραμ απεργούν όλο το 48ωρο, σήμερα και αύριο; 

Ευτυχώς που την Κυριακή δεν έχει κηρυχτεί απεργία...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Η ενότητα δράσης της Αριστεράς είναι απαραίτητη...

Η αντίδραση στα νέα μέτρα που απαιτεί η νέα δανειακή σύμβαση εκφράστηκε χθες το απόγευμα σε πρώτη φάση, έστω και εν μέσω νεροποντής, σε τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις... Το ΚΚΕ στην Ομόνοια, ο ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην Κλαυθμώνος... Τρεις συγκεντρώσεις αντί για μία...

Το ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν, θα πουν ότι το κάθε κόμμα και ο κάθε πολιτικός χώρος έχει διαφορετική πολιτική και διαφορετικά συνθήματα, κι εγώ μαζί σας... Όμως φτάσαμε στο νυν και αεί... Αν πραγματικά θέλει η Αριστερά να πάρει ο λαός την μοίρα του στα χέρια του πρέπει να ενωθεί σε ένα minimum πολιτικό πλαίσιο και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το "Όχι στο μνημόνιο"... Να ενωθεί, όχι πολιτικά σε επίπεδο κομμάτων αλλά σε επίπεδο κοινής δράσης... Πρέπει να υπάρξει σαφής στοχοθέτηση των εχθρών του λαού και συντονισμένη δράση για να πέσουν από την εξουσία τα κόμματα και οι μηχανισμοί που στηρίζουν το μνημόνιο και να καταργηθεί στην πράξη αυτή η ληστρική συμφωνία... Αν θέλει η Αριστερά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δείξει ότι μπορεί και θέλει να πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια της, να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον μουδιασμένο και φοβισμένο Έλληνα που παρακολουθεί λουφάζοντας, πρέπει να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα... Όταν ξεμπερδέψει με τους μνημονιακούς και τα συμφέροντά τους, έχει όλο τον χρόνο να λύσει τις εσωτερικές διαφορές της...

Η Ρωσική Επανάσταση ξεκίνησε πρώτα τον Φεβρουάριο του 1917 με όλες τις αντιτσαρικές δυνάμεις συνασπισμένες απέναντι στον κοινό εχθρό και κορυφώθηκε με την Οκτωβριανή του ιδίου χρόνου οπότε και οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία, αφού είχαν ενισχύσει την θέση τους μέσα στο εργατικό κίνημα και είχαν πάρει υπό τον έλεγχό τους τα Σοβιέτ... Η ιστορία μας προσφέρει πολύτιμα διδάγματα, οφείλουμε να τα αξιοποιήσουμε αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα άλλο κόσμο...

Απορρώ με το θράσος τους...

Χθες το απόγευμα, με την νεροποντή, πήγαμε στο ΙΚΕΑ του αεροδρομίου... Όπως ίσως δεν γνωρίζετε όσοι δεν έχετε πάει ποτέ, σε αυτό το IKEA το parking είναι υπαίθριο και με την χθεσινή βροχή μια θέση κοντά στην είσοδο του καταστήματος ήταν το ζητούμενο για όλους τους επισκέπτες... Κάποια γυφτοελληναριά βέβαια είχαν λύσει αυτό το πρόβλημα...

Ο μοναδικός χώρος με υπόστεγο στο parking του IKEA είναι ο χώρος φόρτωσης των εμπορευμάτων στα αυτοκίνητα ο οποίος όμως δεν προορίζεται για στάθμευση αλλά για στάση λίγων λεπτών, φόρτωση του αυτοκινήτου και άμεση αναχώρηση... Αρκετοί πιθηκάνθρωποι, που θέλουν να λέγονται συμπολίτες μας, θεώρησαν σωστό για να μην ταλαιπωρηθούν σαν εμάς τους μαλάκες που παρκάραμε πιο έξω και βραχήκαμε μέχρι να μπούμε στο μαγαζί, να παρκάρουν στον στεγασμένο χώρο φόρτωσης των εμπορευμάτων... Αποτέλεσμα της "εξυπνάδας" τους ήταν να έχουν απομείνει 2 θέσεις όλες κι όλες για όλους εμάς τους υπόλοιπους που απλά θέλαμε να φορτώσουμε τα αυτοκίνητά μας και να πάμε στην ευχή του Θεού και να γίνεται της κακομοίρας... Η βροχή έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα...

Απορώ πραγματικά με το θράσος αυτών των ανθρώπων... Δεν σκέφτονται ότι θα ενοχλήσουν, ότι θα ταλαιπωρήσουν τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού, καταπατούν τους κανονισμούς της επιχείρησης που επισκέπτονται, θεωρούν (προφανώς) τον εαυτό τους έξυπνο και τους υπόλοιπους μαλάκες, κορόιδα που έγιναν μούσκεμα στην νεροποντή... Απορώ με τι τσίπα αντιμετωπίζουν την παρατήρηση άλλου πελάτη του καταστήματος ή ακόμα και εργαζόμενου ή μάλλον δεν απορώ, είμαι σίγουρος ότι απαντούν με τσαμπουκά και νταηλίκι, "και τι θες να κάνω τώρα;"… Υπολείπονται στοιχειώδους ευγένειας, στοιχειώδους σεβασμού στον διπλανό τους και στους κανονισμούς του χώρου που βρίσκονται.... Στενοχωριέμαι για τα παιδιά που μεγαλώνουν, μια νέα γενιά με ίδια και απαράλλαχτη νοοτροπία, σημαία της ο εαυτός της και οι άλλοι ας πάνε να κουρεύονται...

Όταν η Μ. διαμαρτυρήθηκε σε υπάλληλο του καταστήματος για την κατάσταση της απάντησε ότι τους διώχνουν διαρκώς αλλά κάποιους δεν τους προλαβαίνουν, παρκάρουν, κλειδώνουν τα αυτοκίνητα και φεύγουν...

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Δεν είμαι ότι έχω...

Διαβάζω στο blogging 4 nothing για τον Andrew Hyde και την lifestyle άρνηση της ιδιοκτησίας ή μάλλον τον περιορισμό της στα απολύτως απαραίτητα... Θυμάμαι την σκηνή στο "Fight Club" που ο Edward Norton μελετούσε ευλαβικά τον κατάλογο του IKEA, όριζε την ύπαρξή του στο τι και πόσα πράγματα είχε στην κατοχή του...

Προσπαθώ να μην είμαι σκλάβος όσων έχω... Δεν είμαι το αυτοκίνητό μου, η τηλεόρασή μου, τα έπιπλά μου, τα ρούχα μου... Προσπαθώ να μην έχω εξαρτήσεις τέτοιου είδους, έχω πολύ σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθώ... Ξεσκαρτάρω πράγματα που δεν χρησιμοποιώ πια, είτε γιατί έχουν φθαρεί είτε γιατί δεν τα χρειάζομαι και όπως ο eriol78 ξεκίνησα από τα ρούχα και τα παπούτσια...

Γεμίζουμε ντουλάπες με εκατοντάδες πράγματα όταν στην πραγματικότητα φοράμε ελάχιστα... Αυτό που σε εμάς είναι άχρηστο, σε κάποιον άλλο φαίνεται χρήσιμο... Στις μέρες που ζούμε πρέπει να κοιτάμε λίγο και τι ανάγκες έχει ο δίπλα... Άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να βρεθείς κι ο ίδιος από την κάτω πλευρά του τροχού...

Φυσικά, τα προβλήματα που υπάρχουν σήμερα δεν λύνονται με την όποια αλληλεγγύη και σαμαρειτισμό  επιδεικνύουμε... Άλλες είναι οι διαδικασίες που θα δώσουν λύσεις οριστικές...

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Αυτός ο κόσμος πρέπει να τελειώσει μέσα στις φλόγες...

Κάτι δεν πάει καλά με τον κόσμο, με την κοινωνία έτσι όπως την φτιάξαμε... Φαίνεται με γυμνό μάτι... Βία, εκμετάλλευση, φτώχεια, δυστυχία, πείνα, καταστροφή του περιβάλλοντος είναι μερικές από τις συνισταμένες του κόσμου που ζούμε... Μπορεί εμείς να μην βάλαμε τις υπογραφές μας, μπορεί να μην βγάλαμε κέρδος αλλά η άγνοια και η αδιαφορία μας βοήθησε να δημιουργηθεί αυτό το έκτρωμα... Μόνη λύση για να διορθωθεί αυτή η κοινωνία είναι να γκρεμιστεί συθέμελα και να χτιστεί από την αρχή...

Αυτές τις μέρες διαβάζω το "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" του Νίκου Μπογιόπουλου... Σε αυτό το βιβλίο διάβασα και μια ιστορία, άρθρο για την οποία βρήκα και στο site των Γιατρών Χωρίς Σύνορα... 

Αξίζει να το διαβάσει κανείς για να δει πώς οι φαρμακευτικές εταιρείες στο βωμό του κέρδους και της απληστίας καταδίκασαν σε θάνατο εκατομμύρια φορείς του ιού του AIDS στις χώρες του Τρίτου Κόσμου...