Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Τι πρέπει να κάνουμε...

Τα ψέματα τελείωσαν, η φούσκα της αυταπάτης ότι "δεν θα συμβεί σε εμάς" έσκασε και η πραγματικότητα μας έδειξε την μούρη της... Στην αρχή υπήρχαν συνάδελφοι που αρνούνταν να δεχτούν το γεγονός, έψαχναν να βρουν αιτίες για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους) ότι η διεύθυνση είχε κάποιο λόγο να προχωρήσει στις απολύσεις... Όσο περνούν οι μέρες φαίνονται να το χωνεύουν...Τώρα πρέπει να πειστούν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, να σταθούμε όλοι μαζί απέναντι σε κάθε προσπάθεια να υπονομευτεί η ζωή μας... Το ξέρω ότι δεν είναι εύκολο... 

Γράφω αυτές τις γραμμές αλλά ακόμα και τώρα η πρώτη αντανακλαστική σκέψη μου είναι το πως θα επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου, ας πάει να κουρεύεται η κοινωνία... Τη διώχνω όσο πιο γρήγορα μπορώ, εκπαιδεύω τον εαυτό μου να το κάνει... Η γενιά μου, η γενιά των ανθρώπων που είναι υποτίθεται ο παραγωγικός ανθός της χώρας, μεγάλωσε σε μια κοινωνία όπου ο ατομισμός και ο φιλοτομαρισμός ήταν προσόντα... Μάθαμε να μην συμμετέχουμε πουθενά, να τα έχουμε όλα έτοιμα... Περιμέναμε από τον βουλευτή το διορισμό, από το συνδικάτο την σύμβαση, από την ΕΕ την επιχορήγηση και όλα καθήμενοι στον καναπέ μπροστά στην plasma...

Ε, αυτά τελείωσαν...

Τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε από την αρχή σαν κοινωνία το δικαίωμα να ζούμε με αξιοπρέπεια γιατί ακριβώς αυτή η απάθεια και ο ατομισμός μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα... Λουφάξαμε, δεν μιλήσαμε, χαμογελάσαμε συγκαταβατικά όταν βλέπαμε την κάθε μικρή αδικία και τώρα πληρώνουμε τον λογαριασμό...

Το ξέρω ότι ο κόσμος φοβάται... Ένας συνάδελφος χθες μου είπε την ρήση Κουτρουμάνη,"καλύτερα μισός μισθός παρά καθόλου"... 

Κι εγώ φοβάμαι...  

Κάθε μέρα σκέφτομαι το αύριο, το παιδί, πώς θα μεγαλώσει αν μου κόψουν τον μισθό ή με απολύσουν, όλα τα όνειρα που είχα και ματαιώνονται... Δεν μπορώ όμως να φοβάμαι συνέχεια... Αυτό που μας εγγυώνται κυβερνήσεις και αφεντικά είναι ακριβώς αυτό, μια ζωή μέσα στον φόβο και την αγωνία... Η ζωή που ζήσαμε μέχρι τώρα μας εγγυάται αυτό το μέλλον... Έχει έρθει ο καιρός να δοκιμάσουμε κάτι άλλο που ίσως και να μας βγάλει από τον φόβο... Να αντιδράσουμε τώρα όλοι μαζί, όπου μπορούμε, όσο περισσότερο μπορούμε...

Δεν ζητάω από τους άλλους να κάνουν κάτι που δεν θα έκανα εγώ... Δεν περιμένω από τον συνάδελφο που μέχρι χθες δεν ήταν καν μέλος στο σωματείο να κατέβει σε απεργία... Πώς να κατέβει όταν στην Γενική Συνέλευση την προηγούμενη εβδομάδα και ενώ είχε σκάσει το κανόνι των απολύσεων ήμασταν μόνο 50 άτομα παρόντες... 

Μπορεί όμως να γραφτεί στο σωματείο και να έρθει στις συνελεύσεις και να συζητήσει με τους άλλους συναδέλφους, να πει τη γνώμη του... Να δει ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν και αυτόν που έχουν τις ίδιες αγωνίες, τα ίδια προβλήματα, να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος, να πάρει δύναμη... Τα υπόλοιπα θα έρθουν με την ώρα τους...

Πολλοί σκέφτονται ότι το να έχεις παιδιά είναι ανασταλτικός παράγοντας στο να αντιδράσεις στην αδικία... Για μένα το γεγονός ότι είμαι πατέρας, έχω ένα γιο, έδρασε αντίστροφα... Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να αντέξω να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη αν δεν πήγαινα στο σωματείο μου, δεν έκανα τα λίγα-ελάχιστα που κάνω... Δεν θα μπορούσα να αντέξω όμως την ξεφτίλα που θα ένιωθα όταν το παιδί μεγαλώνοντας θα ερχόταν να με ρωτήσει γιατί δεν έκανα κάτι όταν είδα την αδικία...

Εκεί θα έπρεπε ή να του πω ότι όσα του έλεγα από μωρό για το δίκιο είναι μαλακίες ή να πηδήξω από το μπαλκόνι...

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

"Οι Επικυρίαρχοι" του Arthur Clarke

Οι Επικυρίαρχοι - Arthur Clarke
Με μπέρδεψε αρκετά αυτό το βιβλίο... Από την μια μεριά, στην αρχή, μου φάνηκε ότι ο συγγραφέας τσαλαβουτάει σε θολά νερά χωρίς να ξέρει ακριβώς που θέλει να πάει και από την άλλη όταν διάβασα και την τελευταία σελίδα αυτό που μου είχε μείνει ήταν ένα αίσθημα μελαγχολίας και προβληματισμός...

Όλα ξεκινούν όταν θεόρατα εξωγήινα σκάφη εμφανίζονται στον ουρανό της γης από το πουθενά... Οι εξωγήινοι δεν αποκαλύπτονται στους εμβρόντητους γήινους αλλά μέσω τεχνολογιών ασύλληπτων για τον ανθρώπινο νου, επιβάλλουν την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, καταργούν τον πόλεμο... Η ανθρώπινη φύση αδυνατεί να χωνέψει αυτή την άνωθεν επιβολή, ακόμα και των στόχων που η ίδια θεωρητικά έχει θέσει... Οι Επικυρίαρχοι (οι εξωγήινοι εισβολείς) όμως αδιαφορούν για τις όποιες αντιδράσεις και αφήνουν τον χρόνο να φέρει τα πράγματα εκεί που τα θέλουν...

Μέσα στις 290 περίπου σελίδες αυτού του βιβλίου ο Clarke ανοίγει πολλά μέτωπα και θέτει πολλά ζητήματα προς προβληματισμό... Η φύση της θρησκείας, της εξουσίας, η αντίληψη της εξέλιξης, η κατανόηση της διαφορετικότητας, η αποδοχή των φυσικών περιορισμών είναι μόνο μερικά από αυτά... Δεν τα "ξεψαχνίζει" και πως θα μπορούσε άλλωστε σε τόσες λίγες σελίδες αλλά τα εκθέτει στον αναγνώστη και του πετάει το μπαλάκι να σκεφτεί μόνος του πάνω σε αυτά...

Οι περιγραφές του Clarke σχετικά με τα τεχνολογικά επιτεύγματα μπορεί να φανούν πρωτόγονες σε κάποιους, το βιβλίο γράφτηκε το 1953, αλλά αποδεικνύει ότι η ματιά του ήταν προφητική... Από την άλλη, τα τοπία και οι εικόνες που σχεδιάζει η φαντασία του, κόβουν την ανάσα...

Εν κατακλείδι, οι "Επικυρίαρχοι" είναι ένα πολύ καλό βιβλίο που δικαιώνει τους οπαδούς του sci-fi που ισχυρίζονται ότι δεν αποτελεί ένα καθαρά ψυχαγωγικό, λογοτεχνικό είδος... Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι θεωρώ καλύτερο τον αγγλικό τίτλο του βιβλίου ("Childhood's End") και ότι γενικά διαφωνώ με τις μετονομασίες βιβλίων... 

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

7...

Σύμφωνα με ενημέρωση από τον σύλλογο εργαζομένων, ξεκίνησαν οι απολύσεις και στην εταιρεία που εργάζομαι... Σε 7 συναδέλφους με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου τους κοινοποιήθηκε η απόλυσή τους... Τα όργανα ξεκίνησαν...

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Dead Kennedys Live San Francisco 1984...

Είχα δει αυτό το live σε βιντεοκασέτα πριν πολλά χρόνια και το ανακάλυψα τυχαία απόψε στο You Tube... Είναι κατατοπιστικό για το τι ήταν αυτό το συγκρότημα και της ιδιόρρυθμης περσόνας που λεγόταν Jello Biafra...Το video περιλαμβάνει ολόκληρη την εμφάνιση των Dead Kennedys, διάρκειας μιας ώρας, σε μια συναυλία που ήταν η τελευταία του club "On Broadway" το οποίο αποτέλεσε συναυλιακό χώρο για punk συγκροτήματα για πολλά χρόνια στο San Francisco...


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Unfollow...

Unfollow
Κατάφερα  να το βρω στο περίπτερο μπροστά στο Θέατρο Μουσούρη, το Σάββατο που είχα κατέβει στο κέντρο... Το έψαχνα, όποτε το θυμόμουν, από τον πρώτο μήνα που κυκλοφόρησε αλλά δεν το έβρισκα...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον, σε μικρό/βολικό μέγεθος με αισθητική διαφορετική από αυτή των περισσοτέρων περιοδικών... Διαφημίσεις ελάχιστες και επί τω πλείστω "στοχευμένες", θεματολογία πολιτική  και επικαιρότητα αλλά με ματιά και λόγο, όχι συνηθισμένο και mainstream, δεν είναι τυχαίο ότι η συντακτική ομάδα αποτελείται και από περσόνες του διαδικτύου...

Σε γενικές γραμμές μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις πλην μιας αρνητικής... Το κόστος του περιοδικού είναι πολύ μεγάλο, τα 5 ευρώ είναι πολλά για ένα περιοδικό το οποίο είναι μικρού μεγέθους,  σε χαρτί που δεν είναι ιλουστρασιόν και δεν χρειάζεται να πληρώσει για να βάλει κώλους στο εξώφυλλο... Ok, κανένας δεν εργάζεται από χόμπι και κάθε περιοδικό όπως και κάθε επιχείρηση έχει λειτουργικά έξοδα αλλά στο τέλος το τάλιρο που δίνεις στον περιπτερά για να σου δώσει το περιοδικό, σου αφήνει μια στυφή γεύση στο στόμα...

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Ημερολόγιο...

Διαβάζω καμιά φορά παλιότερα posts μου, πριν 2 ή 3 χρόνια, και παθαίνω πλάκα με το πόσα πράγματα έχουν αλλάξει στον εαυτό μου και γύρω μου από τότε που ξεκίνησα αυτό το blog μέχρι σήμερα... Διαβάζω απόψεις που είχα και τώρα διαφωνώ λίγο, περισσότερο ή και εντελώς...

Η πρώτη σκέψη μου ήταν να σβήσω κάποια posts τα οποία με έφερναν σε δύσκολη θέση να τα διαβάζω, τόσο σαν στυλ γραφής όσο και σαν περιεχόμενο, μετά όμως το μετάνιωσα και τα άφησα για να μου υπενθυμίζουν την πορεία μου από τότε μέχρι σήμερα, ένα ημερολόγιο των αλλαγών που μου έχουν συμβεί...

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

"Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" του Νίκου Μπογιόπουλου

Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε - Νίκος Μπογιόπουλος
Μου πήρε αρκετό καιρό να διαβάσω το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου... Κάτι ο χρόνος που δεν μπορούσα να διαθέσω και κάτι το γεγονός ότι προσπάθησα να το διαβάσω με προσοχή και να μην το "ξεπετάξω", έκαναν τις μέρες να περνούν...

Το βιβλίο είναι μια προσπάθεια του συγγραφέα να προσεγγίσει το θέμα της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα και στον κόσμο όλο, ιστορικά και πολιτικά, να το αναλύσει, να το ερμηνεύσει και να αντιπροτείνει... Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη... Στο πρώτο μέρος αναλύονται τα αίτια της κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα... Το δεύτερο μέρος εστιάζει στην κρίση στην Ελλάδα, τα πως και τα γιατί που οδήγησαν εκεί... Το τρίτο μέρος είναι αυτό που ακολουθεί πολιτικά μετά την κρίση, το τι μπορεί να γίνει...

Σίγουρα πολλοί διαβάζοντας το βιβλίο μπορεί να έχουν ενστάσεις ως προς τις ερμηνείες ή τις προτάσεις που κάνει ο Νίκος Μπογιόπουλος και το ΚΚΕ, του οποίου είναι μέλος... Δεν θα μπω στη διαδικασία να αξιολογήσω την μαρξιστική ερμηνεία της κρίσης κατά Μπογιόπουλο, δεν έχω τα φόντα... Αυτό που δεν χρειάζεται αξιολόγηση και είναι ακλόνητο και συμπαγές είναι η καταπληκτική τεκμηρίωση των πληροφοριών που παρουσιάζει... Υπάρχει ένας πλούτος αποδείξεων, από πολλές πηγές, που καταδεικνύουν την κερδοσκοπική και αντιλαϊκή φύση αυτής της κρίσης, αποδείξεις που δεν επιδέχονται αμφισβητήσεων και γι' αυτό αξίζει να γίνουν γνωστές σε όλους, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης...

Το "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από όλους όσους ψάχνουν να βρουν ερμηνεία και απαντήσεις για ότι συμβαίνει, διαλύει πολλές αυταπάτες... Κάνω μια υπόθεση ότι η επιλογή το να εκδοθεί το βιβλίο σε ένα μεγάλο, mainstream εκδοτικό οίκο όπως ο "Λιβάνης" στόχο είχε την όσο μεγαλύτερη διείσδυση του βιβλίου στο αγοραστικό κοινό εκείνο που θα έστεκε δύσπιστο απέναντι σε ένα πολιτικό βιβλίο από κάποιες εκδόσεις με σαφή πολιτικό προσανατολισμό... Αν έχω δίκιο ως προς την υπόθεσή μου, οι πωλήσεις του "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε" δικαιώνουν απόλυτα την επιλογή...

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down...

Ο θρίαμβος της ζωής, της θέλησης, της επιμονής και της αυταπάρνησης... Ένα χαστούκι στα μούτρα όσων επιμένουν να διαχωρίζουν τους ανθρώπους βάζοντάς τους ταμπέλες και σε όσους καταδικάζουν σε Καιάδες, ακόμα και μέσα στην μήτρα, όσους δεν ανήκουν στον μέσο όρο...

Συνέντευξη του πρώτου Ευρωπαίου δασκάλου με σύνδρομο Down

Ο 34χρονος Ισπανός Πάμπλο Πινέδα είναι ο πρώτος στην Ευρώπη πτυχιούχος πανεπιστημίου που έχει σύνδρομο Down. Χρειάζεται να περάσει ακόμη τέσσερις εξετάσεις, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει δάσκαλος. Αυτό δεν είναι τόσο ασυνήθιστο: στην Ισπανία το 85% των παιδιών με σύνδρομο Down πηγαίνουν στο κανονικό σχολείο. Η WELT ON LINE μίλησε με τον Πινέδα για τη μάθηση, την “καθυστέρηση” και για τα υπερπροστρατευμένα παιδιά.

Ο Πάμπλο Πινέδα τελείωσε τις σπουδές του παιδαγωγού και αυτό το Μάρτη έκανε την πρακτική εξάσκηση στην Κόρδοβα. Ο Πινέδα αυτήν την εποχή προετοιμάζεται για τις εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος και του μένουν μόνο τέσσερις εξετάσεις για να τελειώσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και παιδαγωγικά. Στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μάλαγκα στα τέλη Απρίλη προβλήθηκε η ταινία «Και εγώ επίσης» που είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Πινέδα και στην οποία ο ίδιος κρατά τον βασικό ρόλο: Ζωή, Αγάπη, Λύπη και Χαρά κατά τη διάρκεια των σπουδών. Με τον Πινέδα μίλησε ο Jan Marot....
Διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ κι εδώ...

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ρόζα Λούξεμπουργκ - "Βία και Νομιμότητα"...

Συμπληρώνονται σήμερα 140 χρόνια από τη γέννηση της Ρόζας Λούξεμπουργκ... Παραθέτω ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από το άρθρο της "Βία και Νομιμότητα", το οποίο κι εγώ διάβασα σήμερα για πρώτη φορά....

...Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό. Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότητας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι'αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα;

Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ' ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό - όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσσική Βασιλική Φυλακή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέληση του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

Κοντολογίς, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ' επιτακτικό κανόνα....
Ολόκληρο το άρθρο εδώ κι εδώ...

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Κατρίν...

Μεγάλη φάση λαίμε, το θυμήθηκα βλέποντας το nickname μιας follower του blog (της το αφιερώνω δικαιωματικά)... Το βλέπαμε ένα βράδυ στο MAD με φίλους μαζεμένοι σπίτι μου και δεν μας είχε μείνει άντερο... 


:lol: ρεεε!!!

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Το τέκνο της οργής...

Ο Οδηγητής
( από "Το φως που καίει")

Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιας ζωής.
Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής.

Δεν κατεβαίνω από τα νέφη, γιατί δε μ΄ έστειλε κανείς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια, για σένα,σκλάβε, που πονείς

Μέσα στο νου και στην καρδιά μου αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν με φλογισμένες αστραπές

Δε δίνω λέξεις παρηγόρια, δίνω μαχαίρι σ΄ ολουνούς.
καθώς το μπήγω μές το χώμα γίνεται φως, γίνεται νους

Όθε περνά,γκρεμίζει κάτου σαν το βοριά,
σαν το νοτιά όλα τα φονικά ρηγάτα θεμελιωμένα στην ψεφτιά.

Κι ένα στηλώνει κι ανασταίνει το 'να βασίλειο της Δουλειάς
(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο της Πανανθρώπινης Φιλιάς.


Κώστας Βάρναλης
Τελευταία με όσα συμβαίνουν γύρω μου, στην κοινωνία, στη δουλειά, νιώθω όλο και περισσότερο τέκνο της οργής...