Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

To κηπάκι μου...

Τα σχέδια για μποστανάκι στο μπαλκόνι είχαν γίνει εδώ και καιρό αλλά η αναβλητικότητα αρχικά και έπειτα η μετακόμιση τα είχε βάλει στην αναμονή... Είχαμε τόσα πράγματα να κουβαλήσουμε και τόσες γλάστρες, δεν χρειαζόμασταν παραπάνω...

Τώρα που βολευτήκαμε στο νέο μας σπίτι και η καθημερινότητά μας άρχισε να ρολλάρει ήρθε ο καιρός να κάνουμε πράξη τα σχέδιά μας για τη δική μας παραγωγή λαχανικών (:lol:)...

Την Κυριακή το πρωί πήγαμε οικογενειακώς στο φυτώριο, πήραμε όλα τα χρειαζούμενα και ιδού:

Ντοματιές

Πιπεριές

Δυο ντοματιές, δυο πιπεριές και δυο βασιλικοί... Σε μια γλάστρα που περίσσεψε θα μπει λεβάντα που θέλει η Μ. και έπεται συνέχεια...

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

"Η ομολογία" του John Grisham

Η ομολογία -  John Grisham
Υπάρχουν βιβλία τα οποία μου δίνουν την αίσθηση ότι γράφτηκαν με πρωτεύοντα στόχο την μεταφορά στην μικρή ή την μεγάλη οθόνη και δευτερεύοντα το να καταλήξουν στα χέρια των αναγνωστών... Είναι τέτοια η δομή τους, ο τρόπος γραφής τους, που σχεδόν μπορείς να δεις μπροστά σου την κάθε σκηνή ξεχωριστά...

Η "Ομολογία" ήταν ένα αρκετά προβλέψιμο βιβλίο... Καλογραμμένο αλλά προβλέψιμο... Η κεντρική ιστορία λίγο πολύ γνωστή ... Μια καταδίκη σε θάνατο, μια απροσδόκητη ομολογία της τελευταίας στιγμής, ο αγώνας δρόμου για να σωθεί ένας αθώος, ο φυλετικός διαχωρισμός στις πολιτείες του αμερικανικού νότου, το αιμοβόρο νομικό και δικαστικό σύστημα, θέματα που αποτελούν μόνιμο θέμα συζήτησης για την αμερικανική κοινωνία... Οι χαρακτήρες, δυνατοί και ζωγραφισμένοι με αδρές γραμμές, εύκολα τους αγαπάς ή τους μισείς... 

Το βιβλίο πέτυχε τον σκοπό του... Κατάφερε να μου κρατήσει καλή συντροφιά σε λεωφορεία και τρένα και να μου παρουσιάσει μια ιστορία καλογραμμένη και σφιχτοδεμένη... Ο Grisham άλλωστε δεν είναι κανένας χθεσινός και γνωρίζει πως να στήσει μια καλή ιστορία... Το θέμα της θανατικής ποινής αν και πολυπαιγμένο είναι ένα θέμα με ενδιαφέρον και αν ο συγγραφέας ξέρει πως να το χειριστεί μπορεί να βγει κάτι καλό... 

Δεν είναι κακό να δοκιμάζεις ασφαλείς συνταγές, αν η οικειότητα και τα γνωστά μονοπάτια είναι αυτό που θες... Πρέπει να γνωρίζεις τι ζητάς από κάθε βιβλίο... Η "Ομολογία" μου έδωσε αυτό που της ζήτησα οπότε όλα καλά...

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

"Game of Thrones - Το παιχνίδι του στέμματος" του George R.R. Martin

Game of Thrones - Το παιχνίδι του στέμματος - George R.R. Martin
Θα ξεκινήσω το review κάπως ανάποδα, θα μιλήσω για την τηλεοπτική σειρά πρώτα... Είναι χωρίς δεύτερη σκέψη μια από τις καλύτερες αν όχι η καλύτερη μεταφορά βιβλίου στην τηλεοπτική οθόνη... Βλέποντας πρώτα την πρώτη σεζόν του "Game of Thrones" και διαβάζοντας κατόπιν το βιβλίο περίμενα να εντοπίσω πολλά κενά στην τηλεοπτική μεταφορά αλλά με έκπληξη διαπίστωσα ότι η δουλειά που είχε γίνει από το ΗΒΟ δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη...

Να επιστρέψουμε στο βιβλίο... To "Game of Thrones - Το παιχνίδι του στέμματος" είναι το πρώτο της σειράς βιβλίων του George R. R. Martin για την saga του "A Song of Ice and Fire" που αναμένεται να ολοκληρωθεί όταν φτάσει τον αριθμό 7... Ο Martin, στα βήματα του μεγάλου J.R.R. Tolkien, στήνει ένα ολόκληρο σύμπαν με διάφορες φυλές και βασίλεια που αλληλοσυγκρούονται για την εξουσία... Το έργο του, όπως και του Tolkien, είναι τιτάνιο καθώς περιλαμβάνει πολλές λεπτομέρειες και αμέτρητα ονόματα... 

Υπάρχει μια κεντρική πλοκή, η διεκδίκηση και οι μηχανορραφίες που πλέκονται γύρω από τον Σιδερένιο Θρόνο του Westeros, και γύρω από αυτήν ξετυλίγονται πολλές παράλληλες ιστορίες... Το βιβλίο ακολουθεί ένα κάπως αργό ρυθμό στο πρώτο μισό, αναπόφευκτα, έτσι ώστε να μπάσει τον αναγνώστη στο όλο κλίμα και να θέσει τις βάσεις πάνω στην οποία θα εξελιχθεί η ιστορία αλλά από την μέση και μετά είναι ένα πραγματικό turn-pager, δεν το αφήνεις από τα χέρια σου... Παρά τις ομοιότητες με τα βιβλία του Tolkien, το  "Game of Thrones - Το παιχνίδι του στέμματος" είναι πιο ενήλικο ανάγνωσμα... Βωμολοχίες, ερωτικές σκηνές, σφαγές, βασανιστήρια, φρικαλεότητες, όλα παίζουν... Ο Martin  παρουσιάζει τους χαρακτήρες των ηρώων του σχολαστικά και από κάθε πλευρά... Οι περισσότεροι φαίνονται να έχουν το κακό και το καλό να συνυπάρχουν μέσα τους ενώ η τιμή είναι αυτή που οδηγεί άπαντες ασχέτως το πως την αντιλαμβάνεται ο καθένας...

Το "Game of Thrones - Το παιχνίδι του στέμματος" έφτασε στα χέρα μου όταν μου το έκαναν δώρο... Δεν σκόπευα να το αγοράσω αφού είχα δει ήδη την πρώτη σεζόν της αντίστοιχης τηλεοπτικής σειράς και αφού η τιμή του ήταν πολύ υψηλή... Διαβάζοντάς το άλλαξα (δυστυχώς) γνώμη και τώρα θέλω να αγοράσω και τα υπόλοιπα βιβλία της saga... Ελπίζω να έχω αρκετό χώρο στη βιβλιοθήκη μου και να σκεφτεί κάποιος να μου τα πάρει για δώρο...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Αστέρι μου, φεγγάρι μου...

Ο γιος μου λατρεύει τα τραγούδια... Εγώ και η μάνα του του τραγουδάμε συνέχεια από τότε που ήταν βρέφος, το ίδιο και οι παππούδες του...

Μέχρι εδώ όλα είναι απόλυτα συνηθισμένα, καμιά πρωτοτυπία, το βλαστάρι μου κάνει ότι και χιλιάδες άλλα παιδάκια της ηλικίας του και όχι μόνο...

Η πρωτοτυπία βρίσκεται στο γεγονός ότι το αγαπημένο τραγούδι του γιου μου αυτή την εποχή είναι το "Αστέρι μου, φεγγάρι μου" σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη που το ερμήνευσε πρώτη φορά η Μελίνα Μερκούρη στην ταινία "Φαίδρα" και  που ο Σ. άκουσε από τη γιαγιά του...

Και όχι μόνο αυτό...

Από όλες τις εκτελέσεις του κομματιού προτιμά αυτή της Χαρούλας Αλεξίου τόσο πολύ που όταν καθόμαστε να δούμε... τραβούδια (όπως τα λέει) στο YouTube και φτάνει η ώρα να ακούσουμε το  "Αστέρι μου, φεγγάρι μου", αν του βάλω να ακούσει άλλη εκτέλεση δυσανασχετεί!!!

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

A Wiki of Ice and Fire - Τα πάντα για το Westeros και το GOT...

Όλα όσα θέλεις να μάθεις για το σύμπαν του Westeros, τους χαρακτήρες, τους Οίκους, χάρτες, γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός, όλα βρίσκονται εδώ!!!

Westeros, a map of ice and fire

"The winter is coming!"

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Η αλήθεια της οθόνης...

ΜΜΕ και ενημέρωση, η δύναμη της τηλεόρασης και η αλήθεια... Τι είναι αλήθεια, πόσο αληθινή είναι η αλήθεια που βλέπουμε στην τηλεόραση, πόσες ερμηνείες έχει η αλήθεια τελικά... Στο τέλος τέλος, μια ωραία γελοιογραφία...


"Αντικειμενική" δημοσιογραφία...

Μικρές αλητείες...

Μεγάλωσα στον Ταύρο, μια γειτονιά που συνορεύει με την Καλλιθέα και τους χωρίζει η γραμμή του ηλεκτρικού... Οι πρώτες βόλτες για καφέ ήταν στην πλατεία Κύπρου επί της οδού Δαβάκη, αφού στον Ταύρο καφετέριες δεν υπήρχαν και αν υπήρχε καμιά, δεν ήταν για εμάς... Πηγαίναμε στην Καλλιθέα ποδαράτοι από την γέφυρα που περνούσε πάνω από τις γραμμές του τρένου... 

Σε εκείνο το σημείο από την πλευρά της Καλλιθέας υπάρχει(?) ένα μπουζουξίδικο, στο οποίο γίνονταν γάμοι και σχολικοί χοροί και είχε μια μεγάλη ταμπέλα νέον... Η ταμπέλα αυτή ήταν παιχνίδι για εμάς πολλές φορές όταν επιστρέφαμε από τον καφέ... Την σημαδεύαμε με νεράντζια, εμείς στον Ταύρο, η ταμπέλα στην Καλλιθέα, οι γραμμές του τρένου ανάμεσά μας, ασφαλείς από τους πορτιέρηδες του μπουζουξίδικου που σίγουρα δεν διασκέδαζαν εξίσου με εμάς... 

Ένα βράδυ, μετά τον καφέ, επιστρέφοντας στο σπίτι, είπαμε να παίξουμε πάλι το παιχνίδι της σκοποβολής με την ταμπέλα... Οι βολές ήταν επιτυχημένες, τόσο πολύ που ένα γράμμα της ταμπέλας, ένα τ αν θυμάμαι καλά, έπαψε να λειτουργεί... Εμείς γελούσαμε, οι πορτιέρηδες από την άλλη μεριά των γραμμών βλαστημούσαν... 

Κάποια στιγμή, ένα αυτοκίνητο ακούστηκε να βάζει μπρος και να σπινιάρει από την άλλη μεριά των γραμμών, μπροστά στο μπουζουξίδικο... Δεν δώσαμε σημασία... Σε ούτε μισό λεπτό, συνειδητοποιήσαμε ότι κάναμε λάθος διότι το αυτοκίνητο είχε ανέβει τη γέφυρα,  είχε  κατέβει στην πλευρά του Ταύρου και ερχόταν προς το μέρος μας με τα μεγάλα φώτα αναμμένα... Τα στενά δρομάκια γύρω από τις γραμμές του τρένου και η ταχύτητα των εφηβικών ποδιών μας, μας προστάτεψαν...

Δεν ξαναπαίξαμε σκοποβολή με την ταμπέλα... 

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Φυλετική καθαρότητα...

Δεν ξέρω τι λέει η Χρυσή Αυγή για Έλληνες και ξένους και το πόσο διαφέρουμε, εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης θα μπορούσε να είναι συγγενής (άντε όχι πρώτου βαθμού) του Ραφίκ Τζεμπούρ... Επιπλέον, έχουν και οι δύο οξύθυμο χαρακτήρα και μοιράζονται και τα ίδια γούστα όσον αφορά το κούρεμα...

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

High Energy Protons...

Όταν βγαίνω για τρέξιμο έχω μαζί μου μόνο τα κλειδιά μου και το κινητό για να ακούω μουσική... Προτιμώ να ακούω χορευτική μουσική για να μου δίνει ρυθμό στο τρέξιμο κι επειδή δεν είμαι 18 χρονών πια, τα κομμάτια έχουν και αυτά μια ηλικία ανάλογη με τη δική μου...

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Παραξενιές/χούγια/συνήθειες...

  • Κλείνω πάντα τις ανοιχτές ντουλάπες, αν υπάρχει κλειδί τις κλειδώνω...
  • Ακολουθώ μια συγκεκριμένη ρουτίνα όταν κάνω ντους, πλένω το σώμα μου πάντα αρχίζοντας από συγκεκριμένο σημείο και καταλήγοντας σε συγκεκριμένο...
  • Τσεκάρω και ξανατσεκάρω κάθε πόρτα/παράθυρο/μπαλκονόπορτα που κλειδώνω... Παλιότερα το να κλειδώσω το αυτοκίνητο απαιτούσε αρκετό χρόνο, λόγο των ελέγχων, τώρα έχω διορθωθεί αρκετά...
  • Έχω άγχος μην ξεχάσω ανοιχτό τον θερμοσίφωνα...
  • Νιώθω επιτακτική την ανάγκη να αδειάσω οπωσδήποτε το πιάτο μου όταν κάθομαι στο τραπέζι... Ο μόνος τρόπος να μην φάω όλο το φαΐ μου είναι είτε να μην μου αρέσει καθόλου είτε να βρίσκομαι μια μπουκιά μακρυά από τη διάτρηση στομάχου...
  • Όταν ξεκινάω να διαβάζω ένα βιβλίο ΠΡΕΠΕΙ να το τελειώσω... Παλιότερα αυτή η συνήθεια κατέληγε σε ψυχαναγκασμό, έχω διαβάσει μέχρι τέλους βιβλία που μίσησα από την πρώτη σελίδα... Πλέον έχω διορθωθεί, αν ζοριστώ, τοποθετώ το βιβλίο στο ράφι και ξεκινάω ένα άλλο...
  • Και άλλες...
[*] Είμαι σίγουρος ότι αν ρωτούσε κάποιος τη γυναίκα μου, θα μπορούσε να περιγράψει πολλές επιπλέον παραξενιές μου...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Άκου Αλέξη* - Αναδημοσίευση από τον //Παραλληλογράφο//...

Άλλη μια αναδημοσίευση, δεν είναι και λίγες τον τελευταίο καιρό...

Πολύ ωραίο post από τον  //Παραλληλογράφο// - Γαλαξιάρχη... Το πρώτο μέρος περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που σκέφτηκα κι εγώ πριν μπω στο παραβάν, ενώ το δεύτερο μέρος με τις προτροπές με βρίσκουν σύμφωνο στα περισσότερα και περιγράφουν κάποιες από τις δεύτερες σκέψεις που κι εγώ έχω... Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ωραίες σκέψεις που ζήλεψα κι είπα να τις βάλω κι εδώ...


Άκου Αλέξη*

Όχι, δεν έγινα «τσιπρικός» στα γεράματα. Απλώς μπαίνοντας στα γεράματα σέβομαι λίγο παραπάνω το αβάστακτο βάρος του ρεαλισμού του «τώρα». Επειδή λοιπόν δεν πιστεύω -και ποτέ δεν πίστευα- στη μία, αποφασιστική και ολοκληρωτική νίκη που θα ανατρέψει τα πάντα, χωρίς ενδιάμεσες στρατηγικές νίκες, θεωρώ την ιστορική συγκυρία για τη χώρα μου αξεπέραστη. Ο ρόλος του Σύριζα σε αυτήν είναι κεντρικός και είμαστε αναγκασμένοι να τον αναγνωρίσουμε.

Ταυτόχρονα δεν ξεχνώ ότι η ταξική πάλη δεν έχει σημειώσει σχεδόν καμία νίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Ενώ ειδικά στην εφιαλτική διετία του μνημονίου, έχασε σε όλα τα μέτωπα, σκορπίζοντας την απογοήτευση. Απογοήτευση που ήρθε να προστεθεί στη συλλογική ενοχοποίηση, επιβεβλημένη από αδίστακτους απατεώνες και -εκ των πραγμάτων- φασίστες της ΓΑΠικής σοσιαλδημοκρατίας. Απογοήτευση και συλλογική ενοχοποίηση που έχουν να αντιμετωπίσουν την παράνοια, το ψέμα, την δημαγωγία και βέβαια την τρομοκρατία.

Χρειάζεται απαραιτήτως μία τακτική νίκη. Και χρειάζεται τώρα. Με την κοινωνία και για την κοινωνία. Στο στρατηγικό αυτό ελιγμό, έλαχε να βρίσκεται ο Σύριζα σε ρόλο κεντρικό (αλλά όχι ηγετικό). Σε αυτόν απευθύνομαι, όχι ως ψηφοφόρος, που ούτως ή άλλως είναι ένας αδιάφορος ρόλος σε ένα σύστημα “αντιπροσωπευτικής” ολιγαρχίας, αλλά ως ΜΕΛΟΣ της κοινωνίας. Αυτής της κοινωνίας που βρίσκεται σε συλλογική παράκρουση, με σύνδρομα ενοχοποίησης και με απύθμενη πλέον απογοήτευση.

Επιτρέποντάς μου, χάρην αμεσότητας, την απεύθυνση στον επικεφαλής και συνομίλικό μου Αλέξη Τσίπρα, λέω:

  • Καταρχήν κατάλαβε μία απλή ιστορική αλήθεια: η σοσιαλδημοκρατία πέθανε! Όχι τώρα. Μία δεκαετία πριν. Αποσυντέθηκε ήδη.
  • Μίλησε ξεκάθαρα. Οι πέντε όροι που έθεσες είναι μία καλή αρχή. Μην ξεχνάς ωστόσο ότι απευθύνεσαι σε ένα ενοχοποιημένο κοινό σε κατάσταση παράκρουσης. Δεν βοηθά καθόλου να του κρύβεις την ουσία, μπροστά στο φόβο να σε πουν “αντιευρωπαϊστή”. Το σύστημα θα επενδύσει στην παράνοια. Δεν σε κάλεσε κανείς να φέρνεις τα Βάλιουμ, αλλά την απλή λογική.
  • Άνοιξε τα χαρτιά σου για την επόμενη ημέρα. Μη φοβηθείς να πεις τα δύσκολα. Δεν υπάρχει επιστροφή στο μικροαστισμό. Μην κάνεις πίσω στη σύγκρουση με τους ισχυρούς του κεφάλαιου. Πες το ξεκάθαρα, ότι ο αγώνας θα περάσει και μέσα από τις εθνικοποιήσεις και μέσα από τις δημεύσεις περιουσιών λαμογιών και κρατικοδίαιτων κοράκων που έπιναν αίμα τόσα χρόνια. Π.χ. ο Μπόμπολας είναι ούτως ή άλλως απέναντι. Δεν πρόκειται να σε λυπηθεί γιατί δεν τον αναφέρεις.
  • Μίλησε στον κόσμο και όχι στις ελίτ. Όχι σαν παιδάκια που θέλουν καθοδήγηση, αλλά ως ισότιμο σύμμαχο. Το πολιτικό αίτημα διαμορφώνεται στην κοινωνία. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να διεκδικήσεις τίποτε, ούτε από την κοινωνία, ούτε από τις ελίτ.
  • Τερμάτισε τη συζήτηση με τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Άφησέ τον να βυθιστεί στην ανυπαρξία. Εκείνος προτίμησε τον εγκλεισμό στο μοναστήρι και να μην υπερασπιστεί ουσιαστικά την κοινωνία. Χωρίς να επιδιώξει καμία απολύτως νίκη. Μην επαναλάβεις αυτό το λάθος. Η απενοχοποίηση ξεκινά από μία νική, έστω και μικρή. Αυτό διδάσκει η ιστορία.
  • Πείσε αν είσαι έτοιμος για τη μάχη και μην εφευρίσκεις κι εσύ λέξεις, όπως καταγγελία, απεξάρτηση κ.λπ. Η ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές, άρα με τον καπιταλισμό στην καρδιά του, σημαίνει κατ’ αρχήν ρήξη. Αν δεν είσαι έτοιμος να την κάνεις, ή αν δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, σε παρακαλώ φύγε από τη μέση. Έχε υπόψη σου ότι γι’ αυτό σε ψήφισαν οι περισσότεροι. Όχι γιατί θέλουν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ με λεπτό και πιτσιρικά αρχηγό, αντί για έναν χοντρόπετσο εγωπαθή φανφάρα.
  • Σταμάτα να επικαλείσαι κι εσύ έναν φαντασιακό ευρωπαϊσμό. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που οραματιζόμαστε. Δεν είναι αυτοί Ευρωπαίοι. Εμείς είμαστε. Οι πραγματικοί διεθνιστές, οι πραγματικοί φιλελεύθεροι στην ιδεολογία και όχι στο οικονομικό μοντέλο. Έχουν βιάσει τα νοήματα. Μην χρησιμοποιείς το δικό τους διαβρωμένο λεξιλόγιο. Είναι μεν πολύ καλός ο Δραγασάκης και πείθει ευρύτερα στρώματα της κεντροαριστεράς, αλλά η διατύπωση των οικονομικών θέσεων θολώνει την εικόνα. Χρειάζεται πιο ξεκάθαρη θέση. Είναι το ευρώ, Ευρώπη; Αυτό ισχυρίζεσαι;
  • Και μία επικοινωνιακή συμβουλή: Βρες ένα μπαούλο και κλείδωσε μέσα πρώτα το Στρατούλη και μετά το Λαφαζάνη. Ξεκλείδωσε μετά τις εκλογές (του 2030).

* Δηλαδή, μόνο ο Μίμης επιτρέπεται να βάζει βαρύγδουπους τίτλους στα πολιτικά ρομάντζα του;

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - 2ος Φάκελος: Παρουσίαση Υποψηφίων - Αναδημοσίευση από Jungle Report

Ένα "αφιέρωμα" σε κάποιους εκ των υποψηφίων της Χρυσής Αυγής, μερικούς από τους οποίους θα τους δούμε να "στολίζουν" τα έδρανα της Βουλής...

Σχόλια δεν χωρούν, η εικόνα και το κείμενο μιλάνε μόνα τους...

Ελληνικέ λαέ, περαστικά σου...

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

enikos.gr - Εκλογές 2012: Η Αλ. Παπαρήγα στον Ν. Χατζηνικολάου (02/05/2012)


Ενδιαφέρουσα συνέντευξη και αποκαλυπτική για το πως το ΚΚΕ μέσω της ΓΓ μαρτυράει χωρίς ξύλο και ομολογεί ότι πιθανή νίκη στις εκλογές δεν θα ήξερε τι να την κάνει αφού την εξουσία θα την κατέχουν όχι αυτοί αλλά το κεφάλαιο... Δεν ακούμε καν το αυτονόητο ότι όντας επαναστατικό κόμμα, θα καταλύσει βίαια το κράτος και το σύστημα, θα εγκαθιδρύσει την λαοκρατία και θα επιβάλλει την εξουσία του, αφού θα έχει και την εκλογική έγκριση το λαού... 

Τραγική η εξίσωση μιας πιθανής κυβέρνησης της Αριστεράς με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αν όχι για τις πολιτικές (με τις οποίες μπορεί κι εγώ να διαφωνώ σε επί μέρους θέματα) που εκφράζει η υπόλοιπη Αριστερά πλην ΚΚΕ αλλά από στοιχειώδη σεβασμό στην ιστορία και το ήθος κάποιων, έστω, από τα στελέχη που την απαρτίζουν...

Η συνέντευξη είναι ενδιαφέρουσα στο σύνολό της αλλά από το 14 και μετά είναι όλα τα λεφτά...

Υ.Γ. Αυτή την στιγμή νιώθω αρκετά μαλάκας για το κόμμα που επέλεξα πολλές φορές στο παρελθόν να στηρίξω με την ψήφο μου...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Εκλογικό μήνυμα...

Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως, πόσο μάλλον όταν το post είναι ξανά επίκαιρο... Το ανασύρω από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, από το μακρινό 2010 και στις αρχικές προτροπές του προσθέτω ακόμα μια:

Όποιος ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ ή Χρυσή Αυγή να του κουλαθεί το χέρι!!!

Προς αυτούς που δεν πρόκειται να ψηφίσουν...

Αν είσαι ευχαριστημένος με την κατάσταση της χώρας αλλά δεν θες να ψηφίσεις, έχει καλώς...

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος και δεν πιστεύεις στην εκλογική διαδικασία, την θεωρείς αυταπάτη αλλά δραστηριοποιείσαι με άλλους τρόπους και δείχνεις έμπρακτα τη δυσαρέσκεια σου και δεν θες να ψηφίσεις πάλι έχει καλώς...

Αν δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες, είσαι δυσαρεστημένος, δεν δραστηριοποιείσαι με κανένα τρόπο αλλά και πάλι δεν θες να ψηφίσεις, να τσακιστείς να πάρεις τα πόδια σου και να σηκώσεις την κωλάρα σου από τον γαμημένο καναπέ και να πας να εξασκήσεις το τελευταίο δικαίωμα που μας έχει απομείνει και έχει ουσία και να στείλεις το μήνυμα της δυσαρέσκειάς σου... Τουλάχιστον μην γκρινιάζεις, κάτσε να σε καβαλήσουν και μην μιλάς, μην μας ζαλίζεις αφού δεν πρόκειται να κάνεις τίποτα...

Η αποχή δεν στέλνει κανένα μήνυμα, νερό στον μύλο τους ρίχνει, ξύπνα ζωντόβολο!!!