Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η Κραυγή...

Η Κραυγή - Edvard Munch
Χθες το βράδυ (Κυριακή, 28η Οκτωβρίου) κι ενώ πάλι δούλευα, ερχόταν διαρκώς στο μυαλό μου η "Κραυγή" του Edvard Munch, ένας πίνακας που αποτυπώνει τον ανθρώπινο τρόμο και την απελπισία... Η ψυχική μου διάθεση και η σωματική μου κόπωση, προφανώς, έψαχναν να βρουν μια εικόνα να εκφραστούν και αυτή ήταν η ιδανική... 

Περιμένοντας να τρέξουν αμέτρητες stored procedures ζωγράφιζα με κόκκινο στυλό σχεδιάκια που άλλοτε προσπαθούσαν να μοιάζουν στην "Κραυγή" και άλλοτε στον Κθούλου... Έφυγα πιο νωρίς από τους άλλους γύρω στις 8:30 γιατί δεν άντεχα άλλο... Τα σχεδιάκια μου έγιναν αντικείμενο συζήτησης και προσοχής... Κάποια κοπέλα μου είπε σήμερα ότι αν δείχναμε τα σχέδια σε ψυχολόγο, αυτός θα συμβούλευε να κλειδώσουμε τον ζωγράφο και να πετάξουμε το κλειδί...Δεν θα είχε και πολύ άδικο ο ψυχολόγος...

Η πλάκα είναι ότι τα σχέδια άρεσαν σε όλους και ότι πήρα επαίνους που δεν περίμενα ποτέ να πάρω για τις καλλιτεχνικές μου επιδόσεις...

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Twitter-like posts #3...

Έκπληξη!!! 

Είμαι στη δουλειά πάλι Σαββατιάτικο...

Φεύγοντας (ποιος ξέρει τι ώρα) λέω να πάω να πάρω το HOT DOC, να συμμετάσχω κι εγώ στο έγκλημα...

Παναγιώταρε...

... θα είχε πολύ ενδιαφέρον να πεις την άποψή σου για τον Σχορτσιανίτη στον ίδιο, κατά πρόσωπο... Μάλλον θα σου έβαζε το ελληνόμετρο εκεί που δεν φτάνει το φως του ήλιου...

Κάτι τύποι σαν και σένα κάνουν την λέξη "Έλληνας" να ακούγεται βρισιά...

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

"Μύριαμ" του Truman Capote

Μύριαμ - Truman Capote
To βιβλίο "Μύριαμ" των εκδόσεων Ερατώ, είναι μια συλλογή διηγημάτων του Truman Capote που παίρνει τον τίτλο της από το ομώνυμο διήγημα... Είναι μια κλεφτή ματιά σε μια Αμερική όχι και τόσο λαμπερή, όχι όπως αυτή που βλέπουμε στις Χολιγουντιανές ταινίες... Μιλάει για την μοναξιά, για τους προσωπικούς δαίμονες που μας κυνηγούν, είναι άλλοτε αστείο και άλλοτε μελαγχολικό, συχνά ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας... Ο Capote φλερτάρει με την παρακμή, σαγηνεύεται από αυτήν και την προσεγγίζει από πολλές πλευρές... 

Προσωπικά μου άρεσε περισσότερο απ' όλα το πλέον χιουμοριστικό των διηγημάτων του βιβλίου, το "Η δική μου άποψη"... Η "χλιαρή" μου προσωπική άποψη για την λογοτεχνική φόρμα του διηγήματος εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται, δεν μου ταιριάζει ιδιαίτερα, και το "Μύριαμ" δεν κατάφερε να μου την ανατρέψει... Δυστυχώς, τίποτα δεν διευκόλυνε την ανάγνωση αυτού του βιβλίου η οποία ολοκληρώθηκε υπό τις πλέον αντίξοες συνθήκες αλλά στα βιβλία, όπως και στους ανθρώπους, δεν δίνονται πάντα όλες οι ευκαιρίες που μπορούν να έχουν...

Twitter-like posts #2...

Ποστάρω από τη δουλειά...

Το date και το time του post είναι πραγματικό...

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Κρίμα...

Τάσσεται με την "νομιμότητα", καθησυχάζει πλούσιους και φτωχούς ευρωλάτρες και προκαθορίζει την πολιτική του όταν θα ανέβει στην κυβέρνηση... Δείχνει να έχει διαλέξει στρατόπεδο και να ενσωματώνει και αυτός στην φρασεολογία του την λογική των μονόδρομων και των διλημμάτων... Ίσως να φταίει ότι δεν αξιοποιήθηκε η δυναμική της αγανάκτησης και της δυσαρέσκειας, ίσως και να ήταν τέτοιος από την αρχή... Σε κάθε περίπτωση νιώθω απογοήτευση, έχω δεύτερες σκέψεις για την εκλογική μου ζαριά...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

"De profundis" του Oscar Wilde

De profundis - Oscar Wilde
De profundis σημαίνει "εκ βαθέων" στα λατινικά...

Το βιβλίο αυτό είναι μια μακροσκελής επιστολή του φυλακισμένου,  εξαιτίας του σκανδάλου Queensberry, Oscar Wilde, προς την πέτρα του σκανδάλου και εραστή του, Alfred Douglas... Είναι ένα γράμμα γεμάτο απογοήτευση για την αγάπη που δεν πέτυχε να βρει την ανταπόκριση που ήθελε, για μια προδοσία...

Ο Wilde κατηγορεί τον εραστή του για την συμφορά  που τον βρήκε, για το κύλισμα της υπόληψής του στην λάσπη... Αποποιείται των ευθυνών του, τοποθετεί τον εαυτό του σε ένα βάθρο ρομαντισμού και καταλογίζει ευθύνες... Ευθύνες που κάποτε έχουν στόχο και σκοπό και άλλοτε απλά αποδεικνύουν την εγωιστική και κακομαθημένη φύση του καλλιτέχνη...

Παράλληλα, επιχειρεί και μια αποτίμηση της ζωής του και εκθέτει πολλές από τις σκέψεις του και τις αντιλήψεις του για τη ζωή... Στιγμές, στιγμές αναγνωρίζει τα λάθη του και αυτομαστιγώνεται...Προσπαθεί να βρει την κάθαρση, να βρει ένα νόημα σε όλη αυτή την περιπέτεια και την ατίμωση που ζει...

Ο φλύαρος εστετισμός του δεν του επιτρέπει να κρατά την εστίαση στον στόχο του σταθερή, η επιστολή, προφανώς επειδή γράφτηκε μέσα σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έχει πάνω και κάτω, αλλού φλυαρεί χωρίς λόγο και αλλού χτυπάει κατευθείαν στο ψαχνό... Αυτή η εστέτ θεώρηση των πάντων είναι και ο λόγος που δεν αφήνει τον αναγνώστη να έρθει κοντά του, να ταυτιστεί μαζί του, να τον συμπονέσει...

Θεωρώ άνισο έργο το "De Profundis",  άνισο και αντιφατικό, όπως ήταν και ο δημιουργός του... Δεν το "πετάω" αλλά επιβεβαιώνομαι μετά από χρόνια όταν διάβασα το "Πορτραίτο του Dorian Gray" ότι το ύφος του Oscar Wilde δεν είναι "my cup of tea"...

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν...

Έχει πλέον κανένας καμιά αμφιβολία ότι το καθεστώς στο οποίο ζούμε είναι μια χούντα τύπου Τουρκίας με "δημοκρατική" βιτρίνα; Από πότε έχει να κηρυχθεί απαγόρευση συναθροίσεων σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα; Πρέπει να είναι από την επταετία των συνταγματαρχών...

Πόσο γλοιώδης και δουλοπρεπής η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην μαιτρέσα της;

Εν τω μεταξύ, κόμματα και συνδικάτα έχουν καλέσει σε συγκεντρώσεις... 

Χαμός θα γίνει αύριο...

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Σκέψου καλά...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και θυμηθείτε το όταν ξαναβρεθείτε για έξοδο στο Νέο Ηράκλειο...

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού

Στις 23 Μαρτίου του 2012, ο Λάμπρος Σ., μέλος του Σωματείου Σερβιτόρων Μαγείρων, απολύεται εκδικητικά από το ρακάδικο «Το Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο. Η απόλυση αυτή ήρθε μετά από μια μακρά σειρά γεγονότων αυθαιρεσίας και ασυδοσίας από την πλευρά των αφεντικών της επιχείρησης.

Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, όταν ο συνάδελφος και μέλος του σωματείου Ν.Μ. που εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διεκδίκησε αυτά που δικαιούταν. Τα αφεντικά δεν αρκέστηκαν στην απόλυσή του, αλλά κατηγόρησαν τον εργαζόμενο για «κλοπή». Σε αυτή την υπόθεση «κλοπής», ένας από τους εργοδότες προσπάθησε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση και τη σύμπνοια των εργαζομένων, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς των αφεντικών σχετικά με την «κλοπή» των χρημάτων.

Ο Λάμπρος Σ. και ένας ακόμα εργαζόμενος, όχι μόνο δε δέχτηκαν να κατηγορήσουν τον απολυμένο συνάδελφο τους, αλλά στάθηκαν στο πλευρό του στις διεκδικήσεις του. Ο Λάμπρος Σ. θα κατέθετε και ως μάρτυρας υπεράσπισης στο εργατικό δικαστήριο του απολυμένου συναδέλφου, όμως λίγες μέρες πριν τη δίκη, του ανακοινώνεται η απόλυση του. Ο τρίτος εργαζόμενος απολύεται λίγες μέρες μετά το δικαστήριο και αφού είχε καταθέσει ένορκη βεβαίωση υπέρ του απολυμένου Ν.Μ. Τα αφεντικά από την πλευρά τους, με σκοπό να εκφοβίσουν και να εκδικηθούν για δεύτερη φορά τους συναδέλφους, μήνυσαν τους δύο από τους τρεις απολυμένους(!) ποινικοποιώντας έτσι την αντίσταση και την αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων.

Εκτός από όλα αυτά, οι συνθήκες εργασίας στο «Ελαϊκόν» στο Νέο Ηράκλειο ήταν παρόμοιες με αυτές που επικρατούν στα περισσότερα μαγαζιά του κλάδου του επισιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, ο Λάμπρος Σ. δούλεψε στην επιχείρηση για περίπου τρία χρόνια ως σερβιτόρος, ενώ τα αφεντικά του κολλούσαν ένσημα βοηθού σερβιτόρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι το μαγαζί δεν εμφάνισε ποτέ στα ένσημα ούτε έναν σερβιτόρο (βαρέα ένσημα και μεγαλύτερες απολαβές) αλλά όλοι ήταν δηλωμένοι σαν βοηθοί σερβιτόρου, κάτι που αποτελεί πάγια τακτική των αφεντικών μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και παρ’ όλα αυτά, ο Λάμπρος και ενώ ακόμα εργαζόταν, δε δίστασε να δείχνει με όλους τους τρόπους τη συναδελφική του αλληλεγγύη, να εκφράζει τη γνώμη του ανοιχτά και να αντιστέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απαιτήσεις των αφεντικών του. Γνώριζε και διεκδικούσε τα δικαιώματά του, ενημέρωνε τους συναδέλφους του ανέπτυσσε σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης. Μετά τις απολύσεις και το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησαν να επιβάλλουν μέσω των μηνύσεων, ο συνάδελφος Λάμπρος Σ. προχώρησε στο επόμενο βήμα, να συλλογικοποιήσει δηλαδή τον αγώνα του με τη στήριξη και αλληλεγγύη του σωματείου μας και να διεκδικήσει όσα δικαιούται για το διάστημα που εργάστηκε στο μαγαζί.

Η περίπτωση εργαζομένων αλλά και αφεντικών στο «Ελαϊκόν» είναι χαρακτηριστική της περιόδου που διανύουμε, γιατί δείχνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μας θέλουν τα αφεντικά: διαιρεμένους, τρομοκρατημένους, ρουφιάνους και ατομιστές. Δείχνει όμως ξεκάθαρα και την άλλη επιλογή που έχουμε ως μοναδικό μας όπλο πλέον: την αναζήτηση της χαμένης μας αξιοπρέπειας και της εργατικής μας συνείδησης. Στην κανιβαλική επιλογή του “ο καθένας για την πάρτη του”, η μόνη εναλλακτική είναι το χτίσιμο συλλογικής ταξικής συνείδησης μεταξύ μας. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα βάλουμε αναχώματα στη σύγχρονη επέλαση του ολοκληρωτισμού και της βαρβαρότητας που έχουν προωθήσει τα αφεντικά.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ “ΕΛΑΙΚΟΝ”

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ Ο ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ Σ.


Αναδημοσίευση από Βαθύ Κόκκινο

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

"Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" του Leonardo Padura

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά - Leonardo Padura
Ξεκινάω αυτό το review δεύτερος και καταϊδρωμένος, θέλει κόπο να βρεις κάτι να πεις όταν κάποιος άλλος τα έχει ήδη πει όλα...

Το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" είναι το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει μέχρι τώρα μέσα στο 2012 και ευχαριστώ τον (τροτσκιστή) αδερφό μου που μου το πήρε για δώρο στα γεννέθλιά μου... Στις 685 σελίδες του παρακολουθούμε τις ζωές τριών ανθρώπων σε διαφορετικό χώρο και χρόνο οι οποίες όμως τέμνονται μεταξύ τους με τρόπο τραγικό, κοινό και των τριών είναι η αγάπη τους για τα σκυλιά... Κάνουμε μια ιστορική αναδρομή σε ένα κομμάτι της πολιτικής ιστορίας του 20ου αιώνα και παρακολουθούμε την αποδόμηση της Ουτοπίας, του μεγάλου και άπιαστου ονείρου του προηγούμενου αιώνα για ένα κόσμο δίκαιο χωρίς ανισότητες, τον εκφυλισμό της Επανάστασης σε κάτι τρομακτικό και απαίσιο... Ο Leon Trotsky, ο Ramon Mercader και ο Ivan είναι θύτες (του εαυτού τους κάποιες φορές) και θύματα ταυτόχρονα, στο τέλος συμπαθείς όλοι τους ο καθένας με τον δικό του τρόπο...

Η ομορφιά του βιβλίου του Leonardo Padura δεν έγκειται ούτε στην εξαιρετική ιστορική έρευνα, ούτε στην μαγική εικονογράφηση των χαρακτήρων, ούτε στον ζωντανό (αν και μακρόσυρτο κάποιες φορές) τρόπο γραφής... Έγκειται στο γεγονός ότι η ιστορία δεν φιλτράρεται μέσα από τα ιστορικά γεγονότα, τις ιστορικές αναγκαιότητες και τις πολιτικές συγκυρίες αλλά μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των τριών ηρώων, εστιάζει στις προσωπικές τραγωδίες που κρύβονται πίσω από τα γεγονότα και συντρίβονται πάνω στο αμόνι της Ιστορίας...

Τι καλύτερο παράσημο για ένα βιβλίο να προκαλεί χείμαρρο συναισθημάτων και σκέψεων κατά την ανάγνωσή του και θλίψη όταν ολοκληρώνεται η ανάγνωση της τελευταίας σελίδας; Το "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά" μπορεί να το φορά περήφανο στο πέτο του...