Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

"Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού)" του J.R.R.Tolkien

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού) -  J.R.R.Tolkien
Μην τάξεις τ' άγιου κερί και του παιδιού κουλούρι... Εμένα μου τάξανε κουλούρι, αν και δεν είμαι παιδί, αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα... 

Είμαι από αυτούς που πρώτα γνώρισαν τον κινηματογραφικό "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" κι έπειτα τον λογοτεχνικό... Την τριλογία πρέπει να την έχω δει ολόκληρη καμιά εικοσαριά φορές, συμπεριλαμβανομένων των extended versions... Μετά διάβασα το "Σιλμαρίλλιον" και...πίστεψα!!! Ήμουν πλέον φανατικός του Tolkien... Φέτος τα Χριστούγεννα ο Άη Βασίλης μου έφερε την τριλογία του Άρχοντα και την ξεκίνησα με ανυπομονησία και προσμονή... αλλά κάτι δεν δούλευε...

Στο πρώτο μισό της "Συντροφιάς του Δαχτυλιδιού" προσπαθούσα να καταλάβω γιατί αργεί τόσο πολύ να πάρει μπρος η πλοκή, γιατί το βιβλίο ξοδεύεται σε ατελείωτες και μονότονες περιγραφές λιβαδιών και δασών με διάφορα τραγούδια ή ποιήματα να παρεμβάλλονται ανά τακτά (πολύ τακτά μερικές φορές) χρονικά διαστήματα... Μερικές φορές φαινόταν σαν ο Tolkien να απολάμβανε υπέρ τω δέον την ικανότητα του να πλάθει σύμπαντα, ιστορίες και λογοτεχνία μέσα στην λογοτεχνία...Φυσικά δεν θέλω και δεν τολμώ να είμαι ασεβής απέναντι στην μεγαλειότητα του διότι ο Ερού θα με τιμωρήσει...  Από την μέση και μετά, από το Σκιστό Λαγκάδι κι έπειτα το βιβλίο παίρνει τα πάνω του,ζωντανεύει και καταφέρνει να δώσει στον αναγνώστη την συγκίνηση που αναζητά... 

Η υπόθεση γνωστή ακόμα και στους μη μυημένους στον κόσμο του Tolkien ... Ένα πανίσχυρο δαχτυλίδι κατασκευασμένο από τον Σκοτεινό Άρχοντα, φτάνει στα χέρια ενός Χόμπιτ, μιας φυλής ανθρωποειδών πλασμάτων και αναλαμβάνει μαζί με μια συντροφιά που απαρτίζεται από Ανθρώπους, Ξωτικά, Νάνους και άλλα Χόμπιτ να καταστρέψει το Δαχτυλίδι που η δύναμή του απειλεί την γαλήνη του κόσμου, κάνοντας ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους προς την χώρα το Κακού... Το βιβλίο έχει αρκετές διαφορές με την ταινία όπως και χαρακτήρες που ποτέ δεν είδαμε στο πανί γεγονός που βάζει στην θέση τους κομμάτια του παζλ τα οποία έλειπαν για όσους είχαν δει μόνο τις ταινίες... Οι χαρακτήρες, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο είναι αρκετά ρομαντικοί, αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό στα στερεότυπα του ηρωισμού και της αγνότητας ή της κακίας χωρίς όμως να είναι τετριμμένοι... Αυτό που εντυπωσίασε είναι ότι το βιβλίο μοιάζει πιο παιδικό από αυτό που πίστευα εγώ ότι θα είναι χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι είναι ένα παιδικό ανάγνωσμα...

Το βιβλίο, εν κατακλείδι, δεν είναι κακό, είναι για την ακρίβεια ένα καλό βιβλίο απλά οι προσδοκίες που είχα εγώ ήταν πολύ μεγαλύτερες... Μπορεί και να το αδικώ οπότε περιμένω να κάτσει η εμπειρία της ανάγνωσής του μέσα μου και μετά να το ξανασκεφτώ πιο ψύχραιμα...

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Για το χτύπημα στο The Mall...

Θα ήθελα να πω δυο πραγματάκια για το χτύπημα στο The Mall...

Δεν ξέρω ποιος θα αναλάβει την ευθύνη του χτυπήματος, αν ήταν προβοκάτσια, πολιτικό, από αναρχικούς, φασίστες ή μαφιόζικο... Αν ήταν και πολιτικό ένας λόγος παραπάνω για αυτά που θα πω...

Καλώς ή κακώς και δεν θα το αναλύσουμε εδώ τώρα, το The Mall είναι ένας χώρος που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι και ειδικότερα πολλές οικογένειες με παιδιά, ειδικά τις Κυριακές, γιατί δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να πιει τον καφέ του, να κάνει τη βόλτα του και να αφήσει το παιδάκι του να τρέξει χωρίς να σκέφτεται για τα αυτοκίνητα που περνούν, το κρύο ή τη βροχή... Το ξέρω γιατί το έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές και θα το ξανακάνω... Το να επιλεγεί λοιπόν το The Mall ως στόχος την συγκεκριμένη μέρα και ώρα, φανερώνει έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, ανθρώπους/κτήνη που αδιαφορούν πλήρως για το αν οι πράξεις τους έχουν συνέπειες και αθώα θύματα... 

Δεν με ενδιαφέρει ο συμβολισμός του χτυπήματος, εφόσον αυτό είναι πολιτικό, διότι εξόχως συμβολικό θα ήταν αν είχε γίνει και σε ώρες που το πολυκατάστημα ήταν κλειστό, όχι βέβαια ότι η ζωή των υπαλλήλων security που θα βρίσκονταν στον χώρο, έχει μικρότερη σημασία από ενός παιδιού ή κάποιου ενήλικα που απολαμβάνει τη βόλτα του...

Αν το χτύπημα είναι πόνημα μηχανισμών που στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την καυτή επικαιρότητα και την καθημερινότητα, ένας λόγος παραπάνω να επιμείνω στα συμπεράσματα που έβγαλα πιο πάνω για την ποιότητα των δραστών...

Σκέφτηκα αρκετές φορές χθες τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ κι η οικογένεια μου χθες στο The Mall, εγώ, ο γιος μου και η έγκυος γυναίκα μου, την λαχτάρα που θα παίρναμε για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Ότι χρώμα, ύφος και σκοπό και να έχει αυτό το χτύπημα είναι καταδικαστέο... Αλίμονο αν κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή...

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

4 χρόνια "Ψαροκόκαλο"...

Το "Ψαροκόκαλο" αποδείχτηκε γερό κόκαλο... Ξεκίνησε στις 18/01/2009 και τέσσερα χρόνια μετά είναι alive and kicking (που λένε και στο χωριό μου) και μπαίνει στον πέμπτο χρόνο της ζωής του... Ετοιμάζεται να υποδεχτεί όλες τις αλλαγές και τα γεγονότα που θα σημαδέψουν την ζωή του κατόχου του μέσα στην χρονιά που έρχεται, να τον βοηθήσει να πει τον καημό του, την χαρά του, αυτά που σκέφτεται και αυτά που θέλει, ίσως και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα... Χρόνια του πολλά!!!

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Η ποδηλατάδα έμεινε στην μέση...

Έμαθα σήμερα ότι ένας γνωστός με τον οποίο κάποτε είχαμε βρεθεί σε μια παρέα, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα οδηγώντας το ποδήλατό του στον γυρισμό από τη δουλειά... Κατευθείαν σκέφτηκα την χήρα γυναίκα του που δεν πρέπει να είναι ούτε τριάντα και το τρίχρονο παιδάκι τους, ίδια ηλικία με τον Σ. μου...

Το δικό μου ποδήλατο κάθεται στην αποθήκη εδώ και πολύ καιρό... Αυτές τις μέρες όλο μου περνούσε από το μυαλό να το πουλήσω... Δεν κατάφερα ποτέ να το εντάξω στην καθημερινότητά μου είτε σαν μέσο μεταφοράς είτε σαν όργανο γυμναστικής... Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ένιωσα άνετα να οδηγώ στους δρόμους και ο χρόνος ήταν και είναι εξαιρετικά περιορισμένος για ποδηλατάδες σε δάση και εξοχές...

Επιμένω, και από σήμερα ακόμα περισσότερο, ότι η Αθήνα τόσο από άποψη γεωγραφικού αναγλύφου, όσο και από άποψη ποιότητας δρόμων και συνολικής απουσίας της ποδηλατικής κουλτούρας, είναι ακατάλληλη για ποδηλάτες... Μακάρι τα πράγματα να ήταν όπως στο Άμστερνταμ ή ακόμα και στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα από την εδώ πλευρά των συνόρων όπου, το ποδήλατο είναι κουλτούρα που έχει υιοθετηθεί από όλους αλλά δεν είναι και δεν φαίνεται να μπορούν να γίνουν... Δεν φτάνει απλά η θέληση, υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες που εμποδίζουν την ασφαλή χρήση του ποδηλάτου στους αθηναϊκούς δρόμους...

Το δικό μου ποδήλατο αν τελικά δεν πουληθεί, θα μείνει για πολύ καιρό ακόμα στην αποθήκη... Ο λόγος απλός, φοβάμαι τι μπορεί να μου συμβεί και δεν μπορώ να σκέφτομαι την Μ. και τα παιδιά μου στην κατάσταση που είναι σήμερα η γυναίκα και το παιδί του φουκαρά του Χ. ...

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Πλατινένιος δίσκος...

πλατινένιος δίσκος

Από την Καθημερινή

Και τώρα τι;

Μου είχαν μπει ψύλλοι στα αυτιά εδώ και λίγους μήνες αλλά ένιωθα/προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι έπρεπε να δείξω υπομονή... Οι εξελίξεις δεν με δικαιώνουν ούτε για αυτή την απόφασή μου ούτε και γι' αυτή που πήρα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου... Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται με γοργά βήματα όλο και πιο δεξιά και δείχνει να έχει μοναδικό του στόχο να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ, να πάρει μέρος στο παιχνίδι της εξουσίας... 

Όταν μιλούσαμε για κυβερνώσα Αριστερά κάποιοι από εμάς δεν είχαμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας... Μια "προοδευτική" φρασεολογία εμπλουτισμένη με τσιτάτα καθωσπρεπισμού (για να μην ξεχνιόμαστε και τρομάζουμε την πελατεία...) δεν λέει κάτι, δεν αλλάζει κάτι... Χρειάζονται πράξεις, έργα, δεσμεύσεις και καθαρά λόγια... 

Σκέφτομαι ότι αυτή την απογοήτευση που νιώθω εγώ θα την νιώθουν κι άλλοι και μέσα στην βάση του ΣΥΡΙΖΑ και θα αναρωτιούνται και κάποιοι γιατί φαίνεται να είναι σε κάμψη η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά τον τελευταίο καιρό... Μα γιατί να προτιμήσεις ένα μαϊμού προϊόν όταν έχεις διαθέσιμο το αυθεντικό; Όσο περισσότερο μοιάζει με το ΝΔΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο πιο περιττή γίνεται η παρουσία του...

Υ.γ.1 Το χειρότερο από όλα είναι ότι η ματαίωση της ελπίδας που συντηρούσε η αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ σπρώχνει κι άλλο κόσμο στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής...

Υ.γ.2 Και τώρα τι ψηφίζουμε;

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

"Anonymous" των Frederic Bardeau/Nicolas Danet

Anonymous - Frederic Bardeau/Nicolas Danet
Ενδιαφέρον και ευκολοδιάβαστο ανάγνωσμα  το βιβλίο των Frederic Bardeau και Nicolas Danet, μια έρευνα πάνω στο διαδικτυακό και κοινωνικό φαινόμενο που λέγεται Anonymous...

Το γαλλικό δίδυμο αναζητεί και εντοπίζει τις ρίζες των Anonymous στην κουλτούρα της αμφισβήτησης της δεκαετίας του ΄60 και την κυβερνοκουλτούρα όπως αυτή διαμορφώθηκε ήδη από τα πρώτα βήματα του Internet αλλά και του προγόνου  του, του ARPANET...  Επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή για το ποιες ήταν οι εκφράσεις του χακτιβισμού πριν από την εμφάνιση των Anonymous και παρουσιάζει το χρονογράφημα της εμφάνισης τους και των γεγονότων εκείνων που οδήγησαν στη διαμόρφωση της μορφής που έχουν σήμερα...

Οι Anonymous, ένα διαδικτυακό φαινόμενο της ψηφιακής εποχής, είναι η κυριότερη και πιο προβεβλημένη εκδοχή του κυβερνοακτιβισμού όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα ως ακόμα ένα μέσο επίτευξης κοινωνικών και πολιτικών  διεκδικήσεων πέραν των παραδοσιακών... "Μάστορες" στη διαχείριση της εικόνας και των συμβόλων κατάφεραν να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητάς πάνω τους με τις εντυπωσιακές κυβερνοεπιθέσεις τους και την υποστήριξή τους σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες... Η αποδοχή που γνωρίζουν είναι πρωτοφανής παρά την αρνητική στάση των κρατών και των πολυεθνικών απέναντί τους... Σίγουρα αποτελούν αφορμή για πολλούς νέους για να αποκτήσουν πολιτική συνείδηση και να διαμορφώσουν μια συμμετοχική στάση απέναντι στα κοινά... Από την άλλη κάποια αμφιλεγόμενα χτυπήματα καθώς και η συζητήσιμη, ενίοτε, αισθητική τους εγείρουν ερωτήματα στο κατά πόσον μπορεί πραγματικά αυτό το κίνημα που ξεκινά μέσα από το Internet, να βγει έξω στους δρόμους και να επηρεάσει την πραγματική ζωή...

Στο τέλος του βιβλίου το συγγραφικό δίδυμο επιχειρεί να διατυπώσει κάποιες υποθέσεις σχετικά με την μετεξέλιξη ή όχι αυτού του φαινομένου... Θα καταφέρουν οι Anonymous να αλλάξουν τον κόσμο; Ίσως αλλά μόνο αν καταφέρουν να συνδεθούν με τις μάζες που διεκδικούν στην πραγματική και όχι στην εικονική ζωή... Ο ρόλος τους μπορεί να είναι ρόλος επικουρικός σε μια κινητοποίηση, οι πραγματικές μάχες δίνονται σώμα με σώμα...

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ένα ελαφρώς καθυστερημένο new year's resolution...

Το παρόν post δεν θα έχει κανένα απολύτως νόημα για τους περισσότερους αναγνώστες αυτού του blog διότι δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε τεχνικά θέματα και τη δουλειά μου συχνά... Άλλοι αναγνώστες που ίσως να έχουν επαφή με το αντικείμενο μπορεί να παραξενευτούν διότι θα τους φανώ ίσως ανακόλουθος... Αυτό το post παίζει τον ρόλο μιας δημόσιας δέσμευσης απέναντι στον εαυτό μου, ένας λόγος να μην τα παρατήσω στα μισά, όπως συνήθως κάνω...

Όντας BI Developer δεν υπήρχε απόλυτη ανάγκη να ασχοληθώ με κάποια high level γλώσσα προγραμματισμού... Οι λίγες γραμμές κώδικα που ήταν απαραίτητες μπορούσαν να καλυφθούν από τις αποσπασματικές γνώσεις μου τις οποίες δεν μπήκα στη διαδικασία να αναπτύξω τόσα χρόνια... Οι λόγοι ήταν διάφοροι... Από την μία η φυσική μου απέχθεια για τον πατροπαράδοτο προγραμματισμό, από την άλλη το αντικείμενό μου που απαιτεί γνώσεις στις βάσεις δεδομένων, τα χρόνια πέρασαν και εγώ παρέμεινα στις γνώσεις πασαλείμματα περί προγραμματισμού...

Με την πάροδο των χρόνων τα πράγματα άλλαξαν... Ωρίμασα κι εγώ τόσο σαν επαγγελματίας όσο και σαν άνθρωπος και είδα ότι η ουσιαστική άγνοια κάποιας γλώσσας προγραμματισμού μου στερεί ευκαιρίες τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο... Τα όρια της δημιουργικότητας ουσιαστικά ορίζονται μόνο από την φαντασία του developer,  δημιουργικότητα που μπορεί να εξαργυρωθεί τόσο σε προσωπική ικανοποίηση όσο και σε χρήμα...

Κάποιες απόπειρες που έκανα αρχικά, έπεσαν στο κενό... Αρχικά δοκίμασα να κινηθώ στον χώρο του Open Source, Python για την ακρίβεια, τόσο για ιδεολογικούς όσο και για προσωπικούς λόγους... Την ζάλισα την Python για δυο χρόνια αλλά δεν είδα προκοπή... H καταραμένη μου lack of commitment (που λένε και στο χωριό μου), η δυσκολία μου να βρω χρόνο για να αφιερώσω, οι δυσκολίες που συνάντησα λόγω του ότι όλα τα IDE που χρησιμοποίησα δεν με ικανοποίησαν αλλά κυρίως η δυσκολία που είχα να βρω κάποιο πρακτική εφαρμογή για την Python δεδομένου ότι δεν χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη τεχνολογία στη δουλειά μου, ήταν οι κυριότεροι λόγοι που το "Operation Python" απέτυχε...

Ήρθε λοιπόν η ώρα για τη δέσμευση... Τα χρόνια περνούν, οι ευκαιρίες λιγοστεύουν, οι υποχρεώσεις αυξάνονται... Η κατάσταση έτσι όπως είναι στο μυαλό μου είναι now or never...

Το όνομα αυτής: C# !!!

Δουλεύω τόσα χρόνια με Microsoft τεχνολογίες και λειτουργικά συστήματα και έχω πολύ μεγάλη εξοικείωση με το Visual Studio μέσω του BIDS ... H C# είναι μια γλώσσα που σου επιτρέπει να δημιουργήσεις σχεδόν τα πάντα, έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη από την Microsoft, μεγάλο community από πίσω της, δυνατότητα να δουλέψεις και σε άλλα λειτουργικά συστήματα όπως Linux ή Android και επιπροσθέτως έχει εφαρμογή στον χώρο εργασίας μου...

Αυτή την φορά δεν θα επιτρέψω στην συνηθισμένη μου lack of commitment (που λένε και στο χωριό μου) να με εμποδίσει να πετύχω τον στόχο μου... Σε ένα χρόνο από τώρα θα έχω πρόοδο να αναφέρω...!!!

Υ.Γ. Το post αυτό γράφτηκε κατά τη διάρκεια κάποιων ημερών και οι τελευταίες εξελίξεις στην δουλειά μου και κάποιες απροσδόκητες αποχωρήσεις μπορεί να απαιτήσουν να μάθω...Java τελικά και όχι C# !!! 

Βλέποντας και κάνοντας...

Καινούργιο tag...

Χθες κάναμε την εξέταση Β' Επιπέδου και είδαμε το μπεμπάκι.... Όλα πάνε καλά, ο μπόμπιρας είναι super... Λέω μπόμπιρας διότι επιτέλους κάθισε ήσυχος και είδαμε το φύλο του, θα κάνουμε σετάκι τα αγοράκια, αλίμονό μας αν είναι τόσο ζωηρός όσο είναι μέσα στην κοιλιά... Προσθέτω λοιπόν καινούργιο tag, δεν γίνεται να έχει ο ένας γιος και ο άλλος να μην έχει, θα παρεξηγηθεί...

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

"Η εκστρατεία" του Carlos Fuentes

Η εκστρατεία - Carlos Fuentes
Ο Μπαλτάσαρ Μπούστος είναι ένας νεαρός Αργεντινός, γνήσιο τέκνο του Διαφωτισμού και οπαδός του Πολίτη της Γενεύης... Ζει στο Μπουένος Άυρες στις αρχές του ταραγμένου 19ου αιώνα και το πάθος του για ελευθερία και ισότητα  τον οδηγεί ένα βράδυ στο να απαγάγει ένα λευκό μωρό, γιου του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και να το αντικαταστήσει με το μαύρο μωρό μιας συφιλιδικής πόρνης... Μια κλεφτή ματιά στην μητέρα του παιδιού που απήγαγε και τον έκανε να την ερωτευτεί, μια πυρκαγιά, μια τραγωδία και κάπως έτσι ξεκινά η δεκάχρονη ιστορία της εκστρατείας του Μπαλτάσαρ Μπούστος, μιας εκστρατείας προσωπικής αλλά και πέρα από αυτόν...

Στο υπέροχο αυτό βιβλίο ο Carlos Fuentes αφηγείται, μέσα από την ιστορία του Μπαλτάσαρ Μπούστος, την ιστορία της γέννησης των εθνών της Λατινικής Αμερικής... Περιγράφει τα ταραγμένα εκείνα χρόνια της Λατινοαμερικανικής επανάστασης και αναλύει τους λόγους που οδήγησαν στην έκρηξή της αλλά και τις συνθήκες εκείνες που την υπονόμευσαν και δεν την άφησαν να ολοκληρώσει τους σκοπούς της, τουλάχιστον όχι όπως την ονειρεύονταν άνθρωποι σαν τον Μπαλτάσαρ Μπούστος... Δεν μπορεί να υπάρξει ανεξαρτησία χωρίς ισότητα λέει ο Fuentes μέσα από το στόμα των ηρώων του και η ιστορική εμπειρία τον δικαιώνει....

Η "Εκστρατεία" ακροβατεί μεταξύ της μυστηριακής παράδοσης της Λατινικής Αμερικής και του ορθολογισμού και της ωμής βίας των πεδίων των μαχών και των κοινωνικών και φυλετικών ανισοτήτων... Ο Fuentes υποβάλλει διαρκώς τον ήρωά του σε αμφισβήτηση του εαυτού του και των ιδεών του, στο πολύ φορτισμένο φινάλε καλεί τον Μπαλτάσαρ να είναι πρόβλημα για όλους όσους θαυμάζει, να μην αφήνει κανέναν και καμιά ιδέα να περνάνε από μέσα του χωρίς πνευματικό διόδιο... Στο τέλος του βιβλίου ο ήρωας φτάνει στο πολυπόθητο τέλος της εκστρατείας του χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει πληρώσει ένα τεράστιο κόστος για να βρει τελικά την εσωτερική του γαλήνη...

Η μεγάλη του πατρίδα πάλι, η Λατινική Αμερική, ακόμα προσπαθεί...