Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

3 χρονών...

Το ρολόι έδειχνε εννέα και κάτι όταν γεννήθηκες πριν από τρία χρόνια... Πώς περάσανε αυτά τα τρία χρόνια... Από ένα μικρό, κόκκινο, πασαλειμμένο με αίμα μωρό που τσιρίζει με όλη του την ψυχή έγινες ολόκληρος άντρας... Η τσιρίδα παρέμεινε ίδια όμως όταν σε πιάνουν τα διαόλια σου...

Αυτά τα τρία χρόνια ήταν τα πιο γεμάτα και τα πιο ουσιαστικά της ζωής μου... Όχι μόνο γιατί γεννήθηκες εσύ, που σε λατρεύω και που ζήσαμε τόσα πράγματα μαζί αλλά γιατί εσύ ήσουν η αιτία να μου συμβούν τόσες αλλαγές, να καταλάβω τόσα πράγματα για τον εαυτό μου και τους γύρω που δεν θα τα κατάφερνα ποτέ αν δεν υπήρχες εσύ...

Πόσα πολλά θα μπορούσα να σου γράψω αλλά και πάλι να μην λέω τίποτα που να αξίζει τόσο όταν σε κοιτάζω και μου γελάς ή όταν κοιμόμαστε μαζί τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου ή όταν παίζουμε "ποιος είναι το αφεντικό"...

Το ξέρω ότι τον τελευταίο καιρό έχεις τα νεύρα σου διότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν σε σηκώνουν στην αγκαλιά τους και ότι έχεις μπερδευτεί με το καινούργιο μωρό που θα έρθει και φουσκώνει την κοιλιά της μαμάς όμως θα δεις πόσο θα αγαπησεις το αδερφάκι σου και ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα σε σηκώνουν σε λίγο καιρό πάλι στην αγκαλιά τους...

Μακάρι να τα διαβάσεις κάποτε όλα αυτά που γράφω για σένα...

Σε αγαπώ πολύ, γιε μου, χρόνια σου πολλά!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Η γενιά των 700 €...

Κάποτε η γενιά των 700 ευρώ ήταν όρος αρνητικά φορτισμένος που περιέγραφε τους νέους εκείνους που δούλευαν πολύ, αμείβονταν λίγο και το μέλλον τους ήταν αβέβαιο ακριβώς λόγο των λίγων χρημάτων που κέρδιζαν από την εργασία τους... Σήμερα τα 700 € αποτελούν όνειρο για πολλούς από τους συμπολίτες μας και προεκλογική δέσμευση που προκαλεί αντιπαραθέσεις και κόντρες... Τι κατάντια...

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η πιο μεγάλη στιγμή...

Χθες το απόγευμα είχε έρθει ο αδερφός από το σπίτι και συζητούσαμε διάφορα οικογενειακά μας, άλυτα και αιώνια, που ευτυχώς πλέον κι εγώ κι αυτός καταφέρνουμε να τα παρακολουθούμε αρκετά αποστασιοποιημένοι...  Μέσα από αυτή την κουβέντα, σκέφτηκα κάποια πράγματα για μένα...

Οι γονείς μου και κυρίως η μάνα μου, με μεγάλωσαν προσπαθώντας να τονώνουν διαρκώς την αυτοπεποίθησή μου... Ήμουν πάντα ο καλύτερος, ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο δυνατός... Αντικειμενικά, δεν χρειαζόμουν αυτό το "ντοπάρισμα", είχα όλα τα φόντα να νιώθω καλά με τον εαυτό μου... Ήμουν ένα παιδάκι εσωστρεφές και ντροπαλό και ίσως γι' αυτό να θεώρησε ότι έπρεπε να με στηρίζει περισσότερο, αλλά φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού ακόμα και στα παιδικά μου μάτια ότι ήμουν πάνω από τον μέσο όρο σε αρκετούς τομείς... Λέγε, λέγε το πίστεψα ότι όντως ήμουν ο καλύτερος σε όλα, ο γιος του ανέμου... Το περίεργο στην περίπτωσή μου ήταν ότι αντί να γίνω ένα αυτάρεσκο κωλόπαιδο, αυτή η αντίληψη της υποτιθέμενης υπεροχής μου με καταδυνάστευε... Έπρεπε να είμαι ο καλύτερος σε όλα και όταν δεν το κατάφερνα απελπιζόμουν και ένιωθα ανεπαρκής... Έθετα στόχους πολύ υψηλούς και όταν δεν τους έφτανα συντριβόμουν... Προσπαθούσα να μάθω κάτι καινούργιο και όταν η διαδικασία της μελέτης κάπου κολλούσε διότι κάποια έννοια δεν ήταν κατανοητή σε μένα, ελεεινολογούσα τον εαυτό μου και τα παρατούσα... Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για χρόνια και άφησε το σημάδι της και στις κοινωνικές μου σχέσεις... Ο φόβος της απόρριψης, του να μην καταλάβουν οι άλλοι την ανωτερότητά μου πάνω στην οποία είχα χτίσει όλο τον κόσμο μου με έκανε δειλό και κλειστό με τους ανθρώπους...

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, συνέβησαν πολλά και πήρα σημαντικές αποφάσεις οι οποίες μου άλλαξαν τη ζωή... Η στιγμή της λύτρωσης ήρθε όταν μετά από πολύ κόπο αποδέχτηκα ότι μπορεί να μην είμαι ανώτερος όλων, ότι μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι από εμένα αλλά ότι είμαι μοναδικός, με όλα τα καλά και τα κακά μου στοιχεία... Τότε αφέθηκα στην ελευθερία που μου χάρισε η αποδοχή της πιθανότητας της αποτυχίας ή του λάθους και όλα ήταν καλύτερα και πιο εύκολα αλλά όχι μόνο... Απαλλαγμένος από τον βραχνά της με το ζόρι επιτυχίας, η επιτυχία ερχόταν πιο εύκολα από πριν αλλά κι όταν δεν ερχόταν δεν καταστρεφόταν ο κόσμος μου...

Η χθεσινή κουβέντα με έκανε να καταλάβω ότι η πιο μεγάλη στιγμή της ζωής μου σε αυτό το πάρε δώσε που έχω με τον εαυτό μου τόσα χρόνια, ήταν ακριβώς αυτή, η στιγμή της αποδοχής ότι είμαι θνητός, ότι κάνω λάθη, ότι υστερώ απέναντι σε κάποιους και υπερτερώ απέναντι σε άλλους... Μόνο τότε κατάφερα πραγματικά να καταλάβω αυτό που είμαι, να το εκτιμήσω και να το βελτιώσω πραγματικά, ρεαλιστικά, για μένα... Αν δεν το είχα κάνει, ίσως να κατέληγα κάποτε γέρος και πικραμένος για ένα υποτιθέμενο "μεγαλείο" που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε και ποτέ δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε, κατηγορώντας τον εαυτό μου και τους άλλους... Ακόμα και τότε όμως δεν θα ήταν αργά για να αλλάξω, να αποδεχτώ και να αγαπήσω αυτό που είμαι...

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

"Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Επιστροφή του Βασιλιά)" του J. R. R. Tolkien

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (Η Επιστροφή του Βασιλιά) - J. R. R. Tolkien
Παρατηρώ τις ημερομηνίες που δημοσιεύτηκαν τα posts για τα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας και βλέπω ότι την διάβασα μέσα σε 20 μέρες, πάνω κάτω... Όχι κι άσχημα για σχεδόν 1500 σελίδες, ειδικά αν λάβεις υπόψη σου ότι ο ρυθμός ανάγνωσης δεν ήταν σταθερός και ότι υπήρξαν και μέρες που δεν έπιασα καθόλου βιβλίο στα χέρια μου...

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" βρίσκει την Μέση-Γη να φλέγεται από τον πόλεμο μεταξύ των ελεύθερων λαών και του Σάουρον ενώ συνεχίζεται η απελπισμένη πορεία του Δαχτυλιδοκουβαλητή μέσα από την χώρα της Μόρντορ, προς το Βουνό του Χαμού για να καταστρέψει το Ένα Δαχτυλίδι... Ο Άραγκορν αποκαλύπτει πλέον την πραγματική του ταυτότητα και οδηγεί τον στρατό των Ανθρώπων στην τελική αναμέτρηση...

Το βιβλίο ακολουθεί το ίδιο συγγραφικό μοτίβο που είχαμε συναντήσει και στα προηγούμενα δύο μέρη της τριλογίας, τα γεγονότα είναι δραματικά και η δράση καταιγιστική... Η "Επιστροφή του Βασιλιά" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, ένα έξοχο δείγμα fantasy λογοτεχνίας... Αυτό που προσωπικά με εξέπληξε ευχάριστα είναι το ογκώδες παράρτημα που ακολουθεί αμέσως μετά το τέλος του βιβλίου όπου ο Tolkien παρουσιάζει ένα συνοπτικό χρονολόγιο των γεγονότων που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τον Πόλεμο του Δαχτυλιδιού και επίσης παρουσιάζει και αναλύει τις γλώσσες των λαών της Μέσης-Γης, εξηγεί τις διαφορές και τις ομοιότητές τους, την καταγωγή της καθεμιάς και την σημασία της... Ο Tolkien απεικονίζει τα χαρακτηριστικά του κάθε λαού σην γλώσσα και τον τρόπο που μιλάει... Τα Ξωτικά, τα πρώτα, αθάνατα παιδιά του Ilúvatar, μιλούν μια γλώσσα εξευγενισμένη και ποιητική... Οι Χόμπιτ, πλάσματα καλωσυνάτα και απλά, μιλούν την Κοινή γλώσσα, με απλοϊκό και πρόσχαρο τρόπο, όπως είναι και οι ίδιοι... Οι Ορκ, οι σκλάβοι του Σάουρον, μιλούν τη Μαύρη Γλώσσα, κακόηχη και βίαιη, γεμάτη μίσος, όσο και αυτοί που την μιλούν... Είναι τρομερή η ικανότητα του Tolkien να χτίζει ένα ολόκληρο σύμπαν μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, να εξηγεί και να αναλύει όλες τις μικρές και παράλληλες ιστορίες που εκτυλίσσοντα στο παρασκήνιο της βασικής του ιστορίας, όπως κανένας άλλος συγγραφέας δεν το έχει κάνει στον χώρο της Fantasy λογοτεχνίας...

Το έργο του Tolkien, με το οποίο ήρθα σε επαφή πολύ μετά από την παιδική μου ηλικία, με κάνει να σκέφτομαι πολλές φορές το πόσο πολύ τυχερά ήταν τα παιδιά του και τα εγγόνια του και το πόσες πολλές ιστορίες θα είχε πλάσει γι' αυτά, που εμείς δεν θα μάθουμε ποτέ...

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Αν έχεις τύχη διάβαινε...

Είμαι τυχερός άνθρωπος... Έχω προσπαθήσει τη ζωή μου να την φέρω εκεί που είναι αλλά με έχει βοηθήσει και η τύχη και είμαι ευγνώμον για αυτό... 

Αρκετό καιρό τώρα λιμπιζόμουν ένα tablet...  Την Παρασκευή που επέστρεψα στη δουλειά μετά από την αναρρωτική, το συζήταγα πάλι με ένα συνάδελφο και το απόγευμα στο σπίτι ήρθε το δωράκι!!! 

Στην κοπή πίτας στην δουλειά της Μ., της έπεσε το φλουρί και το δώρο (μεταξύ άλλων) ήταν ένα Samsung Galaxy Tab 2 !!! Εννοείται ότι ενθουσιάστηκα και χάρηκα πάρα πολύ αν και στην αρχή δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω διότι όταν μου έδωσε η Μ. το κουτί του tablet δεν κατάλαβα ότι το είχε κερδίσει στην βασιλόπιτα και νόμισα ότι πήγε αψυχολόγητα και έδωσε 300 ευρώ για να μου το πάρει δώρο... :)

Μπορεί να φανεί γλυκανάλατο αυτό που θα γράψω (σκασίλα μου) αλλά η μεγάλη μου τύχη φαίνεται που έχω την Μ. δίπλα μου και όχι από το ωραίο gadget που βρέθηκε στα χέρια μου από το πουθενά και δωρεάν....

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Μέχρι μουστάκι θα σε βάλει να ξυρίσεις...

... έτσι έλεγε ο Γιάννης Βογιατζής στον Φαίδωνα Γεωργίτση στην ταινία  "Οι θαλασσιές οι χάντρες" για να τον προειδοποιήσει ότι η Ζωή Λάσκαρη τον σέρνει από την μύτη...

Εγώ μουστάκι δεν έχω αλλά όταν μου είπε ο Σ., ότι τα γένια μου (τα άφησα για πρώτη φορά στην ζωή μου) τον τσιμπάνε όταν τον φιλάω, εγώ τα ξύρισα και άφησα μόνο ένα μικρό στο πηγούνι... Ο Σ. με είδε, με έλεγξε αλλά μου είπε ότι και αυτό τον τσιμπάει... Έτσι, σήμερα πρωί-πρωί, το ξύρισα κι αυτό...

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Το μυστικό της επιτυχίας...

Παρακολουθώ καθημερινά την επισκεψιμότητα του "Ψαροκόκαλου" κι ο λόγος είναι διπλός... Από την μία η ματαιοδοξία μου και από την άλλη ότι όσες περισσότερες επισκέψεις έχει το blog τόσο περισσότερα είναι τα κέρδη από το AdSense  (έχω σωθεί από τα κέρδη του AdSense, λέμε... lol ) ...  

Μετά από 4 χρόνια blogging ακόμα δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το ποια είναι η μαγική συνταγή που κάνει ένα post επιτυχημένο... Αν κρίνω από τα δικά μου πιο δημοφιλή, θα καταλήξω στο συμπέρασμα ότι είναι εκείνα τα posts που έχουν τα κατάλληλα keywords και που έχουν ως θέμα κάτι που είναι trend στο Internet και πάλι όμως αν δεις την πορεία του blog συνολικά, δεν ισχύει πάντα αυτός ο γενικός κανόνας... Επίσης, έχω γράψει posts για τα οποία ήμουν περήφανος όταν πατούσα το κουμπί της δημοσίευσης και η υποδοχή που είχαν ήταν χλιαρή και άλλα που μου φαίνονταν συνηθισμένα αλλά είχαν ανέλπιστα καλή πορεία τόσο σε views όσο και σε πλήθος σχολίων... 

"Content is king"  λένε αρκετοί και το ακολουθούν σαν ευαγγέλλιο όσον αφορά την αύξηση της επισκεψιμότητας κάποιου site ή blog αν και πληρέστερα θα μπορούσαμε να πούμε "Content and Followers are kings" ... Τι να το κάνεις το πολύ καλό περιεχόμενο αν δεν το απευθύνεις σε ένα κοινό που θέλει να το διαβάσει...; Για να βρεις αυτό το κοινό, ο πιο "εύκολος" τρόπος  (δεν υπάρχουν εύκολοι τρόποι...) είναι να αποκτήσεις μια συγκεκριμένη θεματολογία και να επικεντρωθείς εκεί... Αυτό λειτουργεί σε ανθρώπους που είναι εξαιρετικά αφοσιωμένοι ή εξαιρετικά καλοί σε κάτι, χωρίς όμως να σημαίνει ότι το περιεχόμενο που δημοσιεύουν δεν πρέπει να είναι ποιοτικό... Κάποτε το δοκίμασα κι εγώ αλλά δεν δούλεψε για εμένα, όχι τόσο από την σκοπιά της επισκεψιμότητας όσο συναισθηματικά... Ίσως γιατί ένιωθα ότι ένα μονοθεματικό blog με περιόριζε και με έβαζε σε καλούπια, ίσως γιατί ένιωθα ανεπαρκής ως προς τους στόχους που εγώ έβαζα στον εαυτό μου, ίσως τελικά γιατί το blogging για μένα είναι κυρίως ψυχοθεραπεία και εκτόνωση παρά όχημα προς τον πλούτο και τη δόξα... 

Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω μετά από 651 posts (μαζί με αυτό) είναι ότι το μυστικό της επιτυχίας ενός καλού/δημοφιλούς post είναι η αλήθεια αυτού που το γράφει... Όσο περισσότερη, χωρίς πολλές φιοριτούρες, τόσο το καλύτερο (εδώ ξαναγυρνάμε στο "Content is king" )... Αλήθεια και... λίγη τύχη! Να σε μάθουν τα κατάλληλα άτομα και να σε αναδημοσιεύσουν στα κατάλληλα σημεία... Από εκεί και πέρα ο δρόμος θα είναι στρωμένος με likes και retweets... :) 

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

"Ο 'Αρχοντας των Δαχτυλιδιών (Οι Δύο Πύργοι)" του J. R. R. Tolkien

Ο 'Αρχοντας των Δαχτυλιδιών (Οι Δύο Πύργοι) - J. R. R. Tolkien
Στο "κρεβάτι του πόνου" ο χρόνος είναι πολύς... Τι καλύτερη παρέα από ένα βιβλίο (και το Internet); Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" ήταν εξαιρετική παρέα αν και η ανάγνωσή του ξεκίνησε επιφυλακτικά επειδή η "Συντροφιά του Δαχτυλιδιού" δεν ήταν αυτό που περίμενα...

Στους "Δύο Πύργους" η ιστορία συνεχίζεται από εκεί που έμεινε στο τέλος του πρώτου βιβλίου... Η Συντροφιά έχει διαλυθεί, τα μέλη της έχουν τραβήξει διαφορετικούς αλλά παράλληλους δρόμους και η Σκιά του Κακού μεγαλώνει πάνω από τις ελεύθερες χώρες της Μέσης Γης... Η προδοσία του Σάρουμαν είναι πλέον ολοφάνερη καθώς επιτίθεται στο ελεύθερο βασίλειο των Ανθρώπων του Ρόαν χωρίς να υπολογίζει όμως ένα απροσδόκητο αντίπαλο που ορθώνει το ανάστημά του... Παράλληλα η πορεία του Φρόντο και του Σαμ προς το Βουνό του Χαμού για να καταστρέψουν το Ένα Δαχτυλίδι συνεχίζεται με οδηγό ένα περίεργο πλάσμα, το Γκόλουμ...

Οι "Δύο Πύργοι" ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου από την κινηματογραφική τριλογία... Το βιβλίο ανταποκρίθηκε στις υψηλές προσδοκίες που είχα εξαιτίας αυτής μου της προτίμησης... Υπήρχαν αρκετές και σημαντικές διαφορές με την κινηματογραφική του απόδοση αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί "μομφή" για το βιβλίο, μάλλον το αντίθετο... Στο δεύτερο βιβλίο του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" , η Μέση Γη έχει πάρει φωτιά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες...  Εδώ η ιστορία ρέει σαν νερό, δεν κάνει κοιλιά, και αναγκάζει τον αναγνώστη να κρατήσει το βιβλίο στα χέρια του όσο περισσότερο μπορεί...  Το αίσθημα που υπάρχει ήδη από το πρώτο βιβλίο αλλά εντονότερα στους "Δύο Πύργους", είναι ότι παρακολουθούμε μια μάχη ανάμεσα στο καλό και στον κακό για ένα κόσμο που αλλάζει και από το αποτέλεσμα αυτής της μάχης θα καθοριστεί και η μορφή του... Ο Tolkien ταυτίζει την εικόνα της φύσης σε όλο της το μεγαλείο με το καλό και την καταστροφή της με το κακό... Παρουσιάζει την Μόρντορ, την χώρα του Σάουρον, ως ένα τόπο που δεν φυτρώνει τίποτα και τα πάντα είναι βρώμικα και μολυσμένα, δίνοντας ένα σαφές οικολογικό μήνυμα, όπως έχει κάνει και σε άλλα βιβλία του... 

Σε αυτήν μου την αναγνωστική απόπειρα έκανα κάτι το οποίο δεν έκανα όταν διάβαζα την "Συντροφιά του Δαχτυλιδιού" και ίσως γι' αυτό να μην την εκτίμησα όσο της έπρεπε... Προσπάθησα να μπω στον ρυθμό του βιβλίου (και όχι το αντίθετο), να διαβάζω ένα σεβαστό αριθμό σελίδων και να ολοκληρώνω κάθε κεφάλαιο που ξεκινούσα κάθε φορά που το έπιανα στα χέρια μου.... Ο λόγος ήταν ότι προσπαθούσα να έχω μια όσο δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ιστορίας μέχρι το σημείο που έκλεινα το βιβλίο, χωρίς διαρκείς διακοπές που αποσυντονίζουν την ανάγνωση ειδικά σε βιβλία με τόση πολλή πληροφορία όπως ο "Άρχοντας των Δαχτυλιδιών"... Το γεγονός βέβαια ότι διάβασα τους  "Δύο Πύργους" κλινήρης, έχοντας πολύ χρόνο για σκότωμα, έπαιξε και αυτό τον ρόλο του...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Σπάστε το αυγό του φιδιού...

Ο καλύτερος φίλος του γιου μου στον παιδικό σταθμό είναι ο Άμπι και είναι από την  Ιορδανία... Στα μυαλά των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν έθνη, θρησκείες ή πολιτικές ιδεολογίες... Αυτές είναι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργούνται αργότερα, κάποιοι μεγάλοι τις διδάσκουν και μαθαίνουν τα παιδιά να ζουν με αυτές...

Η κατάσταση με τους φασίστες έχει εκτροχιαστεί...  Όταν δεν φωτογραφίζονται με τους "φίλους" τους μέσα στη Βουλή, ιδρύουν φιλανθρωπικές οργανώσεις - ρατσιστικές καρικατούρες, σκοτώνουν, τραμπουκίζουν... Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί να μην είναι μακρυά η μέρα εκείνη που θα βρεθούν έξω από τον παιδικό σταθμό που πάει ο γιος μου και θα ζητήσουν να φύγουν τα παιδιά των μεταναστών... Και μετά από αυτή  την ημέρα μπορεί να έρθει μια άλλη μέρα που θα έρθουν για τα παιδιά των άθεων, των αριστερών, για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν πληρούν το πρότυπο του Σπαρτιάτη οπλίτη... 

Δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθουν αυτές οι μέρες... Το αυγό του φιδιού πρέπει να σπάσει το συντομότερο, αυτό το απόστημα πρέπει να καθαρίσει... Στη Βουλή, στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο, όπου εμφανίζονται οι φασίστες πρέπει να μπαίνουν στην θέση τους, εκεί που τους αρμόζει, στον απόπατο της κοινωνίας...

Η προγιαγιά της Μ. ήταν Αιθιοπίδα άρα η Μ. δεν είναι "καθαρή" Ελληνίδα, ούτε ο Σ, είναι, ούτε και ο αγέννητος γιος μου... Αν οι φασίστες τους ενοχλούσαν με οποιοδήποτε τρόπο, δεν θα καθόμουν με σταυρωμένα χέρια... Αλίμονο όμως αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο...

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Για ένα καφέ...

Η ανάρρωση προχωράει καλά (απ' ότι φαίνεται) και αύριο κόβω τα ράμματα... Θα βγω έξω από το σπίτι μετά από μια εβδομάδα... Μπορώ να κινούμαι πλέον μέσα στο σπίτι και να αυτοεξυπηρετούμαι αλλά δεν μπορώ να μένω όρθιος ή καθιστός σε καρέκλα για πολύ ώρα, πονάω... 

Περνάω την μέρα κατά κύριο λόγο ξάπλα, στο κρεβάτι ή τον καναπέ... Δεν λέω, ωραίο πράγμα η ξάπλα αλλά πρέπει να περνάει κι ευχάριστα η ώρα... Κάνω ότι μπορώ να σπρώξω τον χρόνο... Έχω "συγυρίσει" το blog μου, έχω δει ταινίες (χθες είδα το The Dark Knight Rises το οποίο είναι ΦΟΒΕΡΟ!), μελετάω C# (προσπαθώ να εκπληρώσω το resolution μου), διαβάζω τα βιβλία μου κι εξερευνώ την Wikipedia για τον Bradley Manning... 

Δόξα τον Θεό που υπάρχει το Internet και οι υπολογιστές διότι θα είχα τινάξει τα μυαλά μου στον αέρα από την βαρεμάρα... Αυτό που θέλω πραγματικά όμως είναι να βγω μια βόλτα έξω, να πάω να πιω ένα καφέ, να δω άλλους ανθρώπους βρε αδερφέ...

Θα μου πει κάποιος ότι είμαι υπερβολικός, ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι με πολύ σοβαρότερες επεμβάσεις και πολύ δυσκολότερη και μακρόχρονη ανάρρωση από εμένα... Θα του απαντήσω ότι έχει απόλυτο δίκιο... αλλά αν δεν γκρινιάξω λίγο στο blog μου, πού θα το κάνω...; 

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Για τους συλληφθέντες στην Κοζάνη...

Η υπόθεση εξελίσσεται τόσο γρήγορα κι έχει τόσα επεισόδια που δεν προλαβαίνω να την παρακολουθήσω... Θέλω να γράψω κάτι αλλά νιώθω ότι το όλο ζήτημα θα έχει μπουκώσει την μπλογκόσφαιρα, άλλη μια γνώμη που θα μοιάζει πάνω κάτω με μερικές χιλιάδες άλλες δεν λέει πολλά... Υπάρχει κάτι όμως το οποίο θέλω να το γράψω γιατί νιώθω ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα λέμε και να τα ξαναλέμε μέχρι να κολλήσουν στο κεφάλι όλων σαν τσίχλα...

Ποτέ δεν στήριξα την ατομική τρομοκρατία... Μπορεί να κατανοώ τα κίνητρα, τα ιδανικά και τις αφετηρίες που οπλίζουν το χέρι κάποιου που πιστεύει ότι μόνος του θα σώσει τον κόσμο αλλά είμαι κάθετα αντίθετος στις πρακτικές που χρησιμοποιεί και στην φύση της δράσης του εν τέλει... Ένα "ξεφύλλισμα" στο blog αποδεικνύει του λόγου το αληθές... Δεν μπορώ όμως να μείνω ασυγκίνητος και να μην εξοργιστώ με τις εικόνες των ξυλοκοπημένων συλληφθέντων, με την μασκαράτα που παίχτηκε και παίζεται από την αστυνομία και το υπουργείο προστασίας του πολίτη, δεν ξέρουν, δεν είδα, δεν άκουσαν, θα γίνει ΕΔΕ... Αυτή καθεαυτή η άμεση δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων σε αντιδιαστολή με την απόκρυψη των στοιχείων των αποδεδειγμένα ρατσιστών δολοφόνων του 27χρονου Σαχτζάτ Λουκμάν  αποδεικνύει την a la carte αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει το κράτος, όπως και την επιλεκτική ευαισθησία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων όπως είχε επιβεβαιώσει και παλαιότερα η δημοσιοποίηση των στοιχείων των οροθετικών ιερόδουλων... 

Σε μια κοινωνία που θυμίζει όλο  και περισσότερο ζούγκλα και με ένα κράτος που εκφασίζεται καθημερινά, είναι υποχρέωση του καθενός να στηλιτεύει με όποιο τρόπο μπορεί το άδικο και την αυθαιρεσία, έστω και μέσα από τις σελίδες ενός blog...

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται...(;)

Πρόσφατα, φίλος blogger απέσυρε την φωτογραφία του από το blogger profile του και άλλαξε το knickname του το οποίο "υποδείκνυε" το πραγματικό του όνομα για να προστατευτεί από κάποιους κακοπροαίρετους που τον ενοχλούσαν... Το σχόλιο που άφησα στο blog του, στην ανάρτηση που εξηγούσε το πως και το γιατί, ήταν ότι δεν πρέπει να δίνει σημασία και να τους διαολοστείλει...

Από τότε που έκανε την εμφάνισή του το Google+ έχω σκεφτεί αρκετές φορές να χρησιμοποιήσω το πραγματικό μου όνομα για να υπογράφω τα posts μου... Υποστηρίζω κάθε τι που έχω γράψει εδώ μέσα, ακόμα και αυτά με τα οποία δεν συμφωνώ πλέον, και δεν υπάρχει τίποτα που γράφεται εδώ που να μην το υποστηρίζω και προφορικά ...

Παρά τις παραινέσεις μου στους άλλους, οι οποίες είναι μάλλον επιπόλαιες, εξακολουθώ να χρησιμοποιώ knickname... Ο λόγος είναι ότι το internet όσο υπέροχο μέσον γνώσης και πληροφόρησης είναι, άλλο τόσο είναι ένας βούρκος μέσα στον οποίο κρύβονται σκοτεινά όντα... Όντα που είτε από ψυχική διαστροφή είτε εξαιτίας σκοπιμοτήτων, στοχοποιούν, τρομοκρατούν και κάνουν τη ζωή δύσκολη στα "θύματά" τους...

Μπορεί να νιώθω και να είμαι "καθαρός ουρανός" αλλά δεν θέλω κάποια άποψη μου αν προκαλέσει κάποιο από τα όντα για τα οποία έγραφα παραπάνω, να αποτελέσει αφορμή για να διαταραχτεί η ηρεμία της προσωπικής μου ζωής, έξω από την οθόνη...

Συνεχίζω συνειδητά το ανώνυμο blogging αν και γνωρίζω πολύ καλά ότι η ανωνυμία στο internet είναι κάτι σχετικό αν κάποιος, κάποια στιγμή επιθυμήσει διακαώς να μάθει την ταυτότητά μου...

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Εγώ κι E.Σ.Y. ....

Η διάγνωση έλεγε αριστερή βουβωνοκήλη, η απόφαση να την εγχειρίσουμε πάρθηκε άμεσα και η επέμβαση έγινε την Τετάρτη... Δεν είχα ξανακάνει ποτέ μου εγχείριση, ούτε είχα προσωπική εμπειρία αυτού που λέγεται δημόσιο νοσοκομείο...Γράφω από το κρεβάτι του σπιτιού μου, ξαπλωμένος διότι πονάω πολύ όταν στέκομαι όρθιος ή κάθομαι...

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω...

Η εγχείριση έγινε στο Ασκληπιείο της Βούλας...Η πρώτη εντύπωση για τις κτιριακές εγκαταστάσεις ήταν επιεικώς αρνητική...Διάφορα παραπήγματα και παραγκάκια, κατασκευασμένα εδώ και 100 χρόνια κάποια από αυτά, συνθέτουν το συγκρότημα των υπηρεσιών και των κλινικών του νοσοκομείου... 'Αβαφτοι και μουχλιασμένοι τοίχοι, ελλιπείς εγκαταστάσεις υγιεινής, θάλαμοι με καμένες λάμπες ή χωρίς πρίζες, βουλωμένοι νιπτήρες... Η χειρουργική πτέρυγα (στο πολυώροφο μεγάλο κτίριο για όσους γνωρίζουν τη γεωγραφία του Ασκληπιείου) φάνταζε υπέρ λουξ μπροστά στα άθλια παραπήγματα στα οποία έγινε η εισαγωγή μου...

Μέσα σε αυτό το "ειδυλλιακό" περιβάλλον κινείται και εργάζεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων, από τους γιατρούς μέχρι τις καθαρίστριες, που ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων, καλύπτουν πλήρως, λίγο ή και καθόλου τα στερεότυπα για τους δημόσιους υπαλλήλους... Όπως ο ειδικευόμενος που πήγα να αρπαχτώ με το καλημέρα όταν προσπάθησε να μου πουλήσει εξυπνάδα λέγοντας ότι δεν κατάλαβα τις εντολές του γιατρού μου... Όπως ο υπάλληλος της γραμματείας που με άφησε να περιμένω ένα μισάωρο και χρειάστηκε να του την πει ο γιατρός μου  για να σηκώσει το τηλέφωνο, να κάνει μια κλήση δέκα δευτερολέπτων και να προωθήσει τον φάκελο μου στο χειρουργικό τμήμα... Όπως η νοσοκόμα που με βοήθησε πάρα πολύ όταν κάτι δεν έγινε καλά μετά την εγχείριση και εγώ εκτός από δυνατούς πόνους αντιμετώπισα και μια κρίση πανικού... Και μετά σαν φίλη από τα παλιά παράκουσε την εντολή για λήψη υγρών αποκλειστικά την πρώτη βραδιά και με κέρασε στα κρυφά ζελέ, "αφού κι αυτό νεράκι είναι"... Όπως το γιατρουδάκι που είχε εφημερία και άκουσε τις χριστοπαναγίες που του έριξα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά (μετά του ζήτησα συγνώμη διότι δεν έφταιγε αυτός κι εγώ δεν έλεγχα τον εαυτό μου εκείνες τις ώρες) και με είχε στην έννοια του όλη τη νύχτα και το πρωί πριν πάρω το εξιτήριο....

Αυτά που κρατάω από την εμπειρία μου από το Ασκληπιείο είναι δυο τρία πραγματάκια...

Είδα κάπου ένα κουτί με το σλόγκαν "Το ΕΣΥ είσαι εσύ" να καλεί τους επισκέπτες και τους ασθενείς του νοσοκομείου να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τις παρεχόμενες υπηρεσίες... Το κουτί περιείχε δυο τρία ερωτηματολόγια συμπληρωμένα όλα κι όλα και δεν το θεωρώ τυχαίο... Το ΕΣΥ δεν είναι εγώ κι εσύ, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το κατάντησαν.... Είναι εξοργιστική η εγκατάλειψη του κράτους στις δομές της δημόσιας υγείας οι οποίες όσο χάλια και αν είναι είναι οι μοναδικές στις οποίες μπορούν να έχουν πρόσβαση πάρα πολλοί από τους συμπολίτες μας που όμως τις πληρώνουμε αδρά όλοι οι εργαζόμενοι μέσω της εφορίας και των ασφαλιστικών μας κρατήσεων .... Είναι εξόφθαλμη η προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια να απαξιώσουν και να υποβαθμίσουν τη δημόσια υγεία προς όφελος τόσο των ιδιωτικών νοσηλευτικών κέντρων όσο και της ιδιωτικής ασφάλισής...

Το κράτος έχει τις ευθύνες του, αυτό που δεν μου άρεσε όμως καθόλου είναι ότι είδα μια "δεν γαμιέται" συμπεριφορά και σε αρκετούς εργαζόμενους, όπως στην νοσοκόμα που δεν μάζεψε από κάτω το καπάκι της βελόνας της σύριγγας αλλά το έσπρωξε κάτω από το κρεβάτι ή ο υπάλληλος που περιέγραψα πιο πάνω που ολιγωρούσε για ένα τηλεφώνημα δέκα δευτερολέπτων... Δεν εμπνέουν σεβασμό τέτοιες συμπεριφορές και τρέφουν, δικαιολογημένα, τα στερεότυπα...

Η νοσηλεία των ασθενών δεν μπορεί να εφαρμόζεται φασόν για όλους... Ο κάθε ασθενής έχει διαφορετικές αντοχές, διαφορετική ψυχολογία, αντιμετωπίζει διαφορετικά το κάθε πρόβλημα, δεν μπορείς να τους αντιμετωπίζεις όλους το ίδιο, με νόρμες που απορρέουν από την προσωπική άποψη του κάθε γιατρού και του κάθε νοσηλευτή... Όταν ο ασθενής λέει πονάω, το εννοεί, δεν το κάνει διότι προσπαθεί να "γίνει" με κάποιο legal high...

Για το τέλος μια απλή συμβουλή... Όσοι βρεθείτε σε παρόμοιες καταστάσεις και πρέπει να εγχειριστείτε, προτιμήστε ολική νάρκωση από την επισκληρίδιο... Η δική μου εμπειρία με την επισκληρίδιο ήταν κακή, εν μέρει σε αυτήν οφείλεται η κρίση πανικού που έπαθα ενώ και οι περιορισμοί που έχεις μετά την ανάνηψη είναι πολλοί περισσότεροι απ' ότι με την ολική νάρκωση...