Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Ο τοσοδούλης που δεν ήταν τοσοδούλης...

Δεν ήταν τοσοδούλης διότι διέψευσε γιατρούς και υπερηχογραφήματα και αντί να μας έρθει γύρω στα 3 κιλά αλλά όχι πάνω από αυτά, το ζύγισμα έδειξε 3,430 και ... τέζα τα υπερηχογραφήματα!!! 

Είναι κούκλος, μοιάζει του αδερφού του, είναι πιο ήρεμος (τουλάχιστον σήμερα, την πρώτη μέρα της ζωής του) και είναι μελαχρινός σαν την μαμά του πράγμα που σημαίνει ότι πλέον είμαστε σετάκια των δύο στο σπίτι μας, ξανθοί - μελαχρινοί... 

Ήταν μια καλή γέννα, η Μ. ήταν εξαιρετικά χαρούμενη και καθόλου καταπονημένη...Όταν τον είδα (πίσω από την μάσκα σαν το Ζορό, λόγω των υπολλειμάτων του κρυώματος) και τον κράτησα στα χέρια μου, δεν ένιωσα τον κόσμο να σταματάει όπως όταν κράτησα για πρώτη φορά τον Σ.(δεν επαναλαμβάνεται ποτέ αυτό το συναίσθημα), ένιωσα όμως αυτήν την ήρεμη ευτυχία που σου χαρίζει η γνώση της ομορφιάς που βάζει στη ζωή σου η γέννηση του παιδιού σου...     

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Αύριο γεννάμε...

Από αύριο, Θεού θέλοντος, η οικογένειά μας γίνεται τετραμελής... Έχουμε ραντεβού πρωί πρωί στο μαιευτήριο, καισαρική όπως και στον Σ... Η εγκυμοσύνη της Μ. μου φτάνει στο τέλος της, μια εγκυμοσύνη πιο δύσκολη και κουραστική από την πρώτη αφού σε αυτούς τους 9 μήνες έγιναν τόσα πολλά, μέχρι και στο χειρουργείο μπήκα, αφήνοντας την Μ. με την κοιλιά στο στόμα να τρέχει μέσα στο σπίτι να φροντίσει και μένα και τον Σ. ...  Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης" όπως τον λέει η Μ. γιατί δεν είναι τόσο βαρύς όσο ο Σ. όταν γεννήθηκε... Αύριο έρχεται ο "τοσοδούλης"κι εγώ είμαι άρρωστος, βήχω, τρέχει η μύτη μου, τα αυτιά μου είναι βουλωμένα κι έχω πονοκέφαλο, θα πάρω χειρουργική μάσκα για να φοράω όταν τον δω...

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Ο άνθρωπος ιός...

Μπήκα στο σπίτι πριν από λίγο μετά από μια βόλτα στον Υμηττό, στο δασικό δρόμο πάνω από το μοναστήρι του Άη Γιάννη του Κυνηγού, έκανα τη διαδρομή μέχρι το νεκροταφείο του Παπάγου και πίσω... 

Στη διαδρομή όταν δεν ήμουν (εντελώς) απορροφημένος από τις εικόνες γύρω μου και από τις σκέψεις μου, παρατηρούσα σε αρκετά σημεία τα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας... Μπουκάλια μπύρας και νερού, χαρτομάντηλα, συσκευασίες από τσίχλες και κρουασάν, μέχρι και προφυλακτικά, ένεκα η απομονωμένη περιοχή...

Αναρωτιέμαι τι ακριβώς σου λείπει από την ζωή σου για να πας εκεί πάνω, σε ένα από τα λίγα σημεία πρασίνου και φυσικής ομορφιάς στην Αττική και να αφήσεις τα σκουπίδια σου... Είναι το μυαλό που δεν έχεις, είναι η παιδεία που δεν σου δόθηκε ποτέ, ο σεβασμός στην φύση και στον πλησίον σου που δεν σου διδάχθηκε ποτέ, τι από όλα αυτά είναι; Μήπως όμως δεν είναι τίποτε από όλα αυτά απλά είσαι ένας ιός, που σαν τους άλλους ιούς καταλαμβάνεις έναν οργανισμό και τον απομυζάς και τον καταστρέφεις μέχρι να τον σκοτώσεις και μαζί τον εαυτό σου; 

Αν ναι, εμείς οι υπόλοιποι τι φταίμε;

Υ.Γ. Στην επιστροφή μάζεψα ένα γυάλινο μπουκάλι μπύρας το οποίο βρήκα πεταμένο για να το πετάξω στον κάδο μπροστά στο μοναστήρι... Κάποιοι "φυσιολάτρες" που έκαναν τη βόλτα τους στο βουνό και έτυχε να βρίσκονται κοντά μου, με κοίταξαν χαμογελώντας ειρωνικά...

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

Αυτό που θέλω κι όχι αυτό που πρέπει...

Είμαι άνθρωπος του καθήκοντος, σε ψυχαναγκαστικό βαθμό... Κάνω κατά κανόνα αυτό που πρέπει να γίνει και όχι αυτό που θέλω... Έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου να θέλει αυτά που πρέπει να γίνουν, αυτή την φορά όμως θα συμπεριφερθώ διαφορετικά... 

Υπάρχουν πράγματα που είναι πιο λογικό να κάνω, που "πρέπει" να κάνω για να αυξήσω τις πιθανότητες διασφάλισης της εργασίας μου αλλά δεν θέλω και δεν θα τα κάνω... Υπάρχει ένας συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο πάνω στη δουλειά μου πάνω στο οποίο θα "έπρεπε" να επενδύσω αφού έχει μεγαλύτερη ζήτηση αλλά δεν μου αρέσει, δεν το θέλω, εμένα μου αρέσει κάποιο άλλο, με αυτό ασχολούμαι στον ελεύθερο χρόνο μου, με αυτό θα συνεχίσω να ασχολούμαι... 

Θα κάνω αυτό που θέλω εγώ και όχι αυτό που πρέπει διότι αν και έπραττα αντίθετα τόσα χρόνια, δεν κατάφερα τελικά ούτε να γίνω αυτό που ήθελα ούτε να προστατέψω τον εαυτό μου από την αβεβαιότητα... Θα το κάνω και για ακόμα ένα λόγο, διότι πιστεύω ότι πραγματικά καλός μπορείς να γίνεις μόνο σε κάτι που σου αρέσει και αν γίνεις πραγματικά καλός τότε δεν θα χαθείς...

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Μποϋκοτάζ στις φράουλες της Μανωλάδας #bloodstrawberries...

#bloodstrawberries

Περί τις 18:00, το απόγευμα της Τετάρτης 17/4, εργάτεςσε κτήματα στη Μανωλάδα Ηλείας μεταφέρθηκαντραυματισμένοι σε νοσοκομεία της περιοχής, μετά απόεν ψυχρώ πυροβολισμούς που δέχθηκαν μετά από διαξιφισμό με τρείς επιστάτες-μπράβους των εργοδοτών τους, όταν ζήτησαν να πληρωθούν δεδουλευμένα πολλών μηνών!!!

Διακόσιοι περίπου, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, Μπαγκλαντεζανοί και άλλοι εργάτες στα χωράφια, με αφορμή την καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων τους, απαντήθηκαν με πυροβολισμούς από τη μεριά δύο εκ των τριών επιστατών των εργοδοτών τους.

Ακολούθησε πανικός καθώς από τους εκατοντάδες πυροβολισμούς των δύο επιστατών της εργοδοσίας33 εργάτες έπεσαν αιμόφυρτοι κάτω ενώ οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν προς τα χωράφια για να σωθούν από την δολοφονική απόπειρα. Οι σφαίρες , σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες,τούς βρήκαν στο κεφάλι, στα μάτια, στο λαιμό, στο στήθος, σε πολλά ζωτικά όργανα.

Μάλιστα, ένας εκ των δραστών, σύμφωνα με πληροφορίες από κατοίκους της περιοχής, που επικαλείται το portal 902.gr, είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι του 2009 είχε δέσει δύο μετανάστες εργάτες πίσω από ένα μηχανάκι και τους έσερνε στους δρόμους της Μανωλάδας με την υποψία και μόνο ότι είχαν κλέψει λίγα πρόβατα.

Στη συνέχεια, 10 ασθενοφόρα έφτασαν στο σημείο που κείτονταν τραυματισμένοι οι εργάτες και άρχισε η άμεση διακομιδή στο τοπικό Κέντρο Υγείας και τα νοσοκομεία. Οπως δήλωσε χαρακτηριστικά ουποδιευθυντής του Κέντρου Υγείας Βάρδας, Νίκος Χούντρας, στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, το σοκαριστικό σκηνικό με τους δεκάδες αιμόφυρτους τραυματίες τού έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για περιστατικό από πολεμικό μέτωπο.

Σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, οι 33 τραυματίες – έξι από αυτούς σοβαρά,μεταφέρθηκαν στο ΓΝ Πύργου και στο ΓΠΝ Πατρών στο Ρίο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, μάλιστα, ο ένας από τους δράστες συνελήφθη, ενω άλλοι δύο αναζητούνται.

Το quote είναι από σχετικό post του //Παραλληλογράφου//...
Αρχικό άρθρο από το iskra.gr...
Σχετικό search στο Google επιστρέφει αποτελέσματα και από άλλες πηγές...

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

"Επαναστάτες" του Eric Hobsbawm

Επαναστάτες  - Eric Hobsbawm
Μου κάνανε δώρο το "Επαναστάτες" πριν από 3 χρόνια... Έκανα κάποιες απόπειρες να το διαβάσω αλλά η διάθεση δεν ήταν ποτέ κατάλληλη και το εγκατέλειπα στις πρώτες σελίδες... Τελικά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και πήρε και αυτό την σειρά του...

Το βιβλίο του Eric Hobsbawm αποτελείται από μια συρραφή δοκιμίων τα οποία γράφτηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '60 και κάποια από αυτά (μόνο ένα αν θυμάμαι καλά) στις αρχές του '70... Τα δοκίμια αυτά τα οποία είτε είναι κριτικές πάνω σε άλλα βιβλία είτε αυθύπαρκτες δημιουργίες, πραγματεύονται την καταγωγή και την φύση των επαναστατών και των επαναστάσεων... Τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες που καθόρισαν την ιστορία των επαναστάσεων, τα κυριότερα ιδεολογικά ρεύματα μεταξύ των επαναστατών, τα αίτια και τους τρόπους δημιουργίας κινημάτων...Το βιβλίο παρέχει μια λεπτομερή ανάλυση πάνω στην ιστορική εξέλιξη των επαναστάσεων και των επαναστατών, από τους αναρχικούς μέχρι τους κομμουνιστές, και επιχειρεί να εξάγει συμπεράσματα τα οποία ενδεχομένως να μην ικανοποιήσουν όλους τους αναγνώστες, ειδικά αν αυτοί τοποθετούνται πολιτικά στον χώρο της Αριστεράς...

Προσωπικά δεν μου αρέσει η φόρμα του δοκιμίου, με κουράζει... Ένας από τους λόγους που απέφευγα να διαβάσω το "Επαναστάτες" τόσα χρόνια ήταν και αυτός... Βρήκα ενδιαφέροντα τα δοκίμια εκείνα τα οποία επικέντρωναν την ανάλυσή τους στα ιστορικά γεγονότα αλλά κουράστηκα μέχρι θανάτου σε εκείνα όπου ο Eric Hobsbawm επιδίδεται σε φιλοσοφικές προσεγγίσεις και αναλύσεις του μαρξισμού και των καταβολών του... Εξαιρετικά ενδιαφέρον ήταν το δοκίμιο εκείνο κατά το οποίο μεταξύ άλλων ο Hobsbawm αναλύει και εξηγεί την στράτευση του στην επαναστατική Αριστερά και ως αποτέλεσμα της εβραικής καταγωγής του... Πολύ ωραία και προσεγμένη η έκδοση του Θεμέλιου με μία ένσταση για το μέγεθος του βιβλίου το οποίο θεωρώ άβολο...

Δεν δικαιούμαι να κάνω σύσταση αρνητική ή θετική για το "Επαναστάτες"... Στο σύνολό του δεν το ευχαριστήθηκα, βαρέθηκα αρκετά, αλλά από την άλλη νιώθω ότι θα ήταν άδικο να "κακολογήσω" το βιβλίο αυτό από την στιγμή που γνωρίζω εξ αρχής ότι το δοκίμιο σαν φόρμα δεν μου ταιριάζει... Ο πιθανός αναγνώστης αυτού του post ας μην το εκλάβει σαν βιβλιοκριτική αλλά σαν προσωπικές σημειώσεις πάνω στην ανάγνωση ενός βιβλίου...

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Εκεί ψηλά στον Υμηττό...

Από το καλοκαίρι και μετά είχα παραμελήσει τον εαυτό μου... Κάτι η πάρα πολύ δουλειά, κάτι η εγκυμοσύνη της Μ., κάτι οι υποχρεώσεις δεν μου άφηναν χρόνο και μυαλό να ασχοληθώ με μένα και να γυμναστώ... Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με την επέμβαση που έκανα πριν δυο μήνες... Η υποχρεωτική ακινησία και αποχή από αθλητικές δραστηριότητες ήταν δεδομένη κι έτσι δυο μήνες καθισιού με έκαναν να χάσω την φόρμα μου...

Τις προάλλες συζητούσα με τον πεθερό μου που είναι πρώην μαραθωνοδρόμος και του έλεγα ότι τώρα που πέρασε το μετεγχειρητικό στάδιο θέλω να αρχίσω ξανά να γυμνάζομαι και αυτός μου πρότεινε να πάμε για πεζοπορία πάνω στο βουνό, εκεί που αυτός έκανε προπόνηση όταν έτρεχε μαραθώνιο...

Το ραντεβού κλείστηκε για την Τετάρτη το απόγευμα... Πήραμε το αυτοκίνητο και ανεβήκαμε στο μοναστήρι του Άη Γιάννη του Κυνηγού, πάνω από την Αγία Παρασκευή... Εκεί το αφήσαμε στον χώρο μπροστά από το μοναστήρι και πήραμε τον δασικό δρόμο που ξεκινάει από εκεί και ανεβαίνει το βουνό... Είχα περάσει μια ζόρικη μέρα στη δουλειά και στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα περπατήσουμε για κανένα εικοσάλεπτο και μετά θα γυρίσουμε στο σπίτι αλλά τελικά δεν έγινε έτσι...

Δεν είχα κάνει ποτέ ξανά αυτή τη διαδρομή και με εντυπωσίασε το πόσο πολύς κόσμος κάθε ηλικίας βρισκόταν εκεί μαζί μας για να κάνει ένα περίπατο ή να γυμναστεί... Το βουνό ήταν πανέμορφο, η φύση στα καλύτερά της, άνοιξη γαρ, και φυσούσε ένας δυνατός αέρας που καθάριζε πλήρως την ατμόσφαιρα πάνω από το λεκανοπέδιο και χάριζε μια υπέροχη θέα της Αθήνας μέχρι και την θάλασσα... Οι φωτογραφίες είναι από το κινητό και δεν είναι σπουδαίες, είναι απλά μια γεύση των εικόνων που βλέπαμε από εκεί πάνω...



Θέα από τον Υμηττό 2

Ο δρόμος κυλούσε κάτω από τα πόδια, άλλοτε συζητούσαμε και άλλοτε κάναμε μεγάλες σιωπές και χαζεύαμε το τοπίο... Την μισή διαδρομή την κάναμε ελαφρύ τροχαδάκι και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε μέχρι το νεκροταφείο του Παπάγου (το Google Maps υπολογίζει τη διαδρομή στα 3,5 χλμ) κι εκεί αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω γιατί είχε αρχίσει να σουρουπώνει... Ο δρόμος της επιστροφής ήταν πολύ ευκολότερος απ' ότι περίμενα και αρκετό κομμάτι του έγινε σχεδόν στο σκοτάδι καθώς είχε νυχτώσει κάτι που δεν ήταν καθόλου τρομαχτικό όπως πίστευα ότι θα είναι...

Χάρηκα πάρα πολύ όταν μετά το τέλος της βόλτας αλλά και το επόμενο πρωί το σώμα μου δεν διαμαρτυρήθηκε, σημάδι ότι διατηρώ μια φυσική κατάσταση σε ικανοποιητικά επίπεδα... Η εξόρμηση στο βουνό ήταν φοβερή εμπειρία, απόλυτα αναζωογονητική τόσο για το σώμα όσο και το μυαλό που καθάρισε από το άγχος και τα ζόρια της ημέρας, σε κάποιες στιγμές της πεζοπορίας συνειδητοποιούσα ότι δεν σκεφτόμουν απολύτως τίποτα, απλά περπατούσα και άκουγα τον άνεμο να φυσάει μέσα στα δέντρα... 

Σκέφτομαι ήδη την επόμενη εξόρμηση, την επόμενη ευκαιρία για απόδραση από την πόλη και το άγχος, ελπίζω να γίνει μέσα στο Σαββατοκύριακο...

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

Η επόμενη μέρα...

Στην πραγματικότητα δεν έχει έρθει ακόμα... Κάνουμε ότι τίποτε δεν συμβαίνει και ότι η ζωή κυλάει όπως και πριν... με μικρές διαφορές... Υπάρχουν πράγματα που έχουν παγώσει εντελώς και άλλα που έχουν επιταχυνθεί και κινούνται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες...

Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν διαβεβαιώσεις ότι καμιά θέση εργασίας δεν κινδυνεύει, η ανασφάλεια υπάρχει και καλύπτει τα πάντα σαν αόρατο πέπλο... Όλες οι συζητήσεις από όπου και αν ξεκινούν καταλήγουν πάντα στο ίδιο σημείο, στο μετά και στο αύριο... Ψάχνουμε να βρούμε πληροφορίες για το πως δουλεύουν στο αντίστοιχο τμήμα του νέου μας εργοδότη, τι τεχνολογίες χρησιμοποιούν, να διασταυρώσουμε φήμες και γνωριμίες... Επεξεργαζόμαστε σενάρια που μας βρίσκουν είτε να εργαζόμαστε, χωρίς όμως να έχουμε κατανοήσει το πλαίσιο ακόμα, είτε στο ταμείο ανεργίας...

Όσο για μένα, όπως έλεγα και σε προηγούμενη ανάρτηση, προσπαθώ να προετοιμαστώ για κάθε ενδεχόμενο... Έχω στο μυαλό μου το χειρότερο σενάριο και προσπαθώ να βρω τρόπους να είμαι όσο καλύτερα προετοιμασμένος... Πιστεύω ότι αν συμβεί το χειρότερο, να χάσω τη δουλειά μου, αυτό δεν θα γίνει, πριν περάσουν κάποιοι μήνες οποτε σκοπεύω να τους εκμεταλλευτώ όσο γίνεται καλύτερα...