Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

"Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα" του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα - Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ
Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον τίτλο αυτού του μυθιστορήματος από τον vangelakas, μη γνωρίζοντάς το, τον ρώτησα αν είναι ερωτικού περιεχομένου... Από τότε πέρασε καιρός, απέκτησα μια γενική γνώση ως προς το έργο και τον δημιουργό του και έφτασε στα χέρια μου επ' αφορμής της λογοτεχνικής σειράς που δημοσίευσε το Βήμα της Κυριακής, "Η Λογοκρισία στην Λογοτεχνία"...

Το "Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα", το magnum opus του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, είναι ένα έργο προσωπικό αλλά και ταυτόχρονα βαθιά ρώσικο, ένα βιβλίο που βαδίζει στα χνάρια του "Φάουστ"... Στην Μόσχα του Μεσοπολέμου, ο Σατανάς αποφασίζει να κατέβει στη γη και να αναστατώσει τους ανθρώπους αφού όσο οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό, δεν πιστεύουν και στη δική του ύπαρξη... Εγκαθίσταται μαζί με την συνοδεία του σε ένα διαμέρισμα της οδού Σαντόβαγια, μεγάλου δρόμου της Μόσχας και δίνει μια παράσταση στο Βαριετέ που ταράζει ολόκληρη την πόλη...  Ο έρωτας ενός έγκλειστου σε ψυχιατρείο, του αυτοαποκαλούμενου μαιτρ, με τη Μαργαρίτα, και το καταραμένο του μυθιστόρημα, είναι ο πυρήνας της ιστορίας που παρακολουθούμε...

Το "Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα" είναι ένα βιβλίο πολυδιάστατο... Αστείο και μελαγχολικό, κάποιες φορές γκροτέσκο και τρομακτικό, σίγουρα εξωφρενικό και παράλογο... Μέσα από την τρέλα και τον παραλογισμό, διακωμωδεί και επικρίνει καταστάσεις και χαρακτήρες τυπικούς της σοβιετικής κοινωνίας του Μεσοπολέμου, μια τυπική φόρμα έκφρασης της κοινωνικής κριτικής στην ρώσικη λογοτεχνία από την εποχή του Γκόγκολ όπως μας ενημερώνει η Wikipedia...Το βιβλίο είναι slow starter, χασομεράει μέχρι να μπει στην καρδιά της υπόθεσης του σχεδόν σε όλο τον πρώτο τόμο με αποτέλεσμα εμένα τουλάχιστον να μην μπορέσει να με κρατήσει αφοσιωμένο κατά την ανάγνωσή του, το ύφος και ο ρυθμός όμως αλλάζουν στον δεύτερο τόμο και μαγνητίζουν τον αναγνώστη και αυτό το αποδεικνύει και το γεγονός ότι ο χρόνος που μου χρειάστηκε να διαβάσω τον δεύτερο τόμο ήταν κατά πολύ μικρότερος του πρώτου...

Κρατώ στο μυαλό μου σε νοητά σημειώματα την εικόνα του Σατανά η οποία στο τέλος δεν είναι τόσο τρομακτική, θυμίζει μάλλον ένα πνεύμα ελευθερίας παρά πνεύμα του κακού και τη διαρκή υπενθύμιση ότι "...το χειρότερο ελάττωμα είναι η δειλία..." , που επαναλαμβάνεται τόσες φορές που με κάνουν να πιστεύω με σιγουριά ότι ο Μπουλγκάκοφ απεύθυνε κυρίως προς τον εαυτό του...

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

...και κανόνια να βαράνε...

Χθες το μεσημέρι έπεσα για ύπνο και ξύπνησα φρέσκος φρέσκος και αναζωογονημένος 2,5 ώρες μετά... Νόμιζα ότι όλα είχαν κυλήσει καλά, κανένα από τα παιδιά δεν είχε ξυπνήσει ή γκρινιάξει όταν με κατάπληξη άκουσα από την Μ. ότι ο μεγάλος είχε ξυπνήσει και γκρίνιαζε ενώ σε κάποια φάση ξύπνησε και το μωρό που κοιμάται δίπλα μας γιατί το πονούσε η κοιλιά του... Γενικά ξυπνάω εύκολα, σηκώνομαι τα βράδια και ταΐζω το μωρό αλλά η Μ. μου είπε ότι υπάρχουν κάποιες φορές που δεν ξυπνάω με τίποτα και κανόνια να βαράνε... Το αστείο είναι ότι όχι μόνο δεν ξυπνάω αλλά όσο ακούγεται ο θόρυβος/κλάμα, εξακολουθώντας να είμαι κοιμισμένος, κάνω ένα ρυθμικό και επαναλαμβανόμενο "Σσσσσσσσ" καλώντας την πηγή του θορύβου να σωπάσει... lol

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Στιγμές...

Το μωρό έχει ξυπνήσει και πεινάει, αναλαμβάνω να τον ταΐσω αφού η Μ. τον κρατούσε όλο το βράδυ για να κοιμηθεί λίγο... Τον ταΐζω, τον αλλάζω και επειδή τον έχει πιάσει λόξιγκας περπατάω ξυπόλυτος μέσα στο σκοτεινό σπίτι και τον κρατάω μέχρι να του περάσει και να νανουριστεί... Μέσα στην κουζίνα φαίνεται η οθόνη υγρών κρυστάλλων του ραδιοφώνου που λέει την ώρα, 4:19 ... Μάλλον πεινάει ακόμα, ανασηκώνει το κεφάλι του από τον ώμο μου και αγγίζει με το στόμα του το μάγουλό μου σαν να μου δίνει φιλί... Ο χρόνος σταματάει, είμαστε μόνο εγώ κι αυτός... Η ζωή όταν κοιτάς προς τα πίσω είναι στιγμές, αυτή είναι μια από τις πρώτες μας...

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Όσα φέρνει ένας χρόνος...

Αντί προλόγου:

Αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να ποστάρω αλλά να κοιμάμαι, να ξαναγεμίζω τις μπαταρίες μου αφού η Μ. έχει αναλάβει το μεσημεριανό τάισμα και κοίμισμα του μπέμπη... Δεν το κάνω διότι νιώθω σιγά σιγά να επιστρέφει ένα αίσθημα πνιγμού το οποίο έχω νιώσει στο παρελθόν, έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να το νιώσει, και δεν θέλω να το ξανανιώσω... Το αίσθημα αυτό έχει να κάνει με την απώλεια του προσωπικού χρόνου που σου επιβάλλει ο ερχομός ενός μωρού στο σπίτι, χρόνου που πρέπει να ξαναδιεκδικήσεις για να κρατιέσαι σε μια ισορροπία... Λίγος ύπνος λιγότερος για λίγη περισσότερη ψυχική ηρεμία... Δεν ακούγεται κι άσχημα...

Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι κλείσαμε ένα χρόνο στο σπίτι που ζούμε τώρα και μοιάζει σαν να έχουμε ζήσει πολλά περισσότερα... Ο χρόνος αυτός ήταν κάτι παραπάνω από γεμάτος, τόσο πολύ όσο δεν χρειάζεται... Πολλές καλές και πολλές κακές στιγμές, αμέτρητα συναισθήματα, σκέτο roller coaster... Αν επιχειρήσω μια σύντομη ανασκόπηση κύλησε κάπως έτσι:

Στις 28 Απρίλη του 2012 μπαίνουμε στο σπίτι... Ένας εξοντωτικός μήνας προετοιμασίας της μετακόμισης, τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά,  φτάνει στο τέλος του... Την ημέρα της μετακόμισης ξέρω ότι δεν θα βοηθήσω καθόλου αν είμαι παρών όταν οι μεταφορείς αδειάζουν το (πρώην) σπίτι μας οπότε παίρνω τον Σ. και φεύγουμε πρωί πρωί από το σπίτι αφήνοντας την Μ. και τους δικούς μας να συνεννοηθούν με την μεταφορική... Μπαίνω στο (νέο) σπίτι το μεσημέρι όταν και έχει ετοιμαστεί το δωμάτιο του Σ. ενώ το υπόλοιπο σπίτι θέλει ακόμα δουλειά...

Το καλοκαίρι που έρχεται, αν εξαιρέσεις την τρομερή ζέστη, είναι πολύ καλό... Πάρα πολύ θάλασσα, πάρα πολλές βόλτες, εξαιρετικές διακοπές στην αγαπημένη Αίγινα... Δεν λείπουν τα απρόοπτα, όταν ο Σ. χτυπάει πάνω στο παιχνίδι ένα βράδυ των διακοπών μας... Το χτύπημα είναι τελικά ασήμαντο αλλά οι γκρίζες τρίχες των μαλλιών μου πληθαίνουν σε μια νύχτα...

Αποφασίζουμε να κάνουμε δεύτερο παιδί και όπως στην πρώτη εγκυμοσύνη έτσι και στη δεύτερη, αυτό είναι εξαιρετικά εύκολο, μέσα σε ένα μήνα γίνεται η σύλληψη...

Η επιστροφή στο γραφείο κρύβει δυσάρεστες εκπλήξεις... Δεν περνάει ούτε μια εβδομάδα, μετατίθεμαι σε άλλη υπηρεσία για να συμμετάσχω σε ένα τεράστιας σημασίας, για την ύπαρξη της τράπεζας που δουλεύω, project... Η προσαρμογή είναι δύσκολη, η αβεβαιότητα μεγάλη, τα ωράρια επιμειμηκύνονται με ρυθμούς γεωμετρική προόδου... Ο Σεπτέμβρης είναι δύσκολος αλλά μόνο γιατί δεν έχει έρθει ο Οκτώβρης ο οποίος είναι πραγματικά μια κόλαση... Δουλεύω όλο τον μήνα σερί, χωρίς Σαββατοκύριακα και αργίες σε ωράρια ασύλληπτα... Την 28η Οκτωβρίου του 2012, ημέρα Κυριακή, δούλεψα 16 ώρες συνεχόμενες και σχόλασα ενώ οι υπόλοιποι συνάδελφοι συνέχισαν γιατί ήμουν αυτός που ανέλαβε να είναι στο γραφείο 6:00 το επόμενο πρωί για να τρέξει μια πολύ σημαντική διαδικασία... Τα νεύρα μου είναι σπασμένα, εμφανίζω όλα τα συμπτώματα του burn-out και δεν είναι μόνο αυτό...

Η εγκυμοσύνη της Μ. είναι δύσκολη τους πρώτους μήνες... Εμετοί, αδιαθεσίες και μια γαστρεντερίτιδα που την ρίχνει στο κρεβάτι... Ο Σ. έχει ξεκινήσει τον παιδικό σταθμό, περνάει μια φάση προσαρμογής... Οι δικοί μου με χρειάζονται κι εγώ δεν είμαι εκεί...

Το project ολοκληρώνεται με το τέλος του Οκτώβρη, μετατίθεμαι και πάλι στην προηγούμενη μου θέση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ταλαιπωρία στη δουλειά έχει τελειώσει... Τα ωράρια είναι τρελά και τον Νοέμβρη, ενώ στα συναισθήματα έρχεται να προστεθεί και η πικρία για την μη αναγνώριση του κόπου του δικού μου και όλων όσων συμμετείχαν στο project... Κάπου εκεί ο οργανισμός μου έρχεται να βαρέσει καμπανάκια και αρρωσταίνω δύο φορές μέσα στον Νοέμβριο με βρογχίτιδα και ιγμορίτιδα...

Ο Δεκέμβρης περνάει όμως καλά... Κάτι τα Χριστούγεννα και η άδεια που τα συνόδεψε, κάτι οι ρυθμοί στη δουλειά που ξαναέγιναν φυσιολογικοί, όλα συνηγόρησαν στο να περάσουμε καλά.. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γενάρης δεν επιφυλλάσσει εκπλήξεις... Η γνωμάτευση λέει βουβωνοκοίλη, χειρουργούμαι στις 30/01/2013, μένω ταύλα στο κρεβάτι και αφήνω την Μ. με την κοιλιά τούρλα να τρέχει και να μην φτάνει... Η ακινησία από την περίοδο ανάρρωσης μου προσθέτουν κάποια αρκετά επιπλέον κιλά τα οποία προσπαθώ ακόμα να χάσω...

Επιστρέφω στη δουλειά μετά την 15ήμερη αναρρωτική μου και τα πράγματα κυλούν ομαλά... αλλά μόνο για ένα μήνα... Η κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας, τα τελεσίγραφα της Ευρώπης και η εξαγορά των κυπριακών τραπεζών από εγχώριο τραπεζικό όμιλο δημιουργούν νέα δεδομένα... Η ευκολία με την οποία ανατράπηκε η ζωή μου και η αβεβαιότητα του αύριο με σοκάρουν... Αν και ανέκαθεν εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα, δεν είχα ξανανιώσει ποτέ μέχρι τώρα (αφελώς προφανώς) το αίσθημα ότι το μέλλον το δικό μου και της οικογένειάς μου είναι τόσο εύθραυστο... Υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην με ξαναπιάσει ποτέ ξανά κανείς στον ύπνο και να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μην εξαρτάται το μέλλον μου από άλλους...Το restart που κάνουμε επιστρέφοντας στην δουλειά είναι αβέβαιο και νευρικό... Καχυποψία, αβεβαιότητα, άγχος και ένταση συνθέτουν την εικόνα της καθημερινότητας, ειδικά τις πρώτες μέρες... Παράλληλα οι ρυθμοί ξανανεβαίνουν, οι απαιτήσεις αυξάνονται και πάλι... 

Ο μικρός μου γιος γεννιέται στις 26 Απρίλη... Όλα πάνε καλά, το μωρό και η Μ. είναι μια χαρά και σε τρεις μέρες έρχονται στο σπίτι μας... Ο Σ. (μέχρι τώρα) αντιμετωπίζει με μεγάλη τρυφερότητα το αδερφάκι του αν και τις πρώτες μέρες κυρίως παρουσιάζει κάποιες εκρήξεις οργής απέναντι στην μαμά του κυρίως... Οι μέρες μας και οι νύχτες μας κινούνται στον αστερισμό του μπέμπη... Γάλατα, μπιμπερό, αποστειρώσεις, πάνες, μωρομάντηλα, έκανε κακά ο μπέμπης, πόσες φορές; Ο χρόνος είναι λίγος και δυσεύρετος, τι να πρωτοκάνεις;

Αντί επιλόγου:

Δεν είναι ακριβώς New Year's Eve Resolution γιατί υποτίθεται ότι θα πρέπει να ισχύει για πάντα και όχι μόνο για την νέα χρονιά και επίσης δεν ειπώθηκε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς...  Μέσα σε αυτόν τον χρόνο και κυρίως τους τελευταίους 3 με 4 μήνες, προσπαθώ να βρίσκω τρόπους και χρόνο για να γίνω κάποιος άλλος, κάποιος που θα κάνει πράγματα που του αρέσουν περισσότερο, θα τα κάνει με τρόπο που θα τον ικανοποιεί και θα του δίνει αυτοπεποίθηση και αυτά τα πράγματα θα μου εξασφαλίσουν ένα μέλλον λιγότερο εξαρτώμενο από τρίτους...

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Αν περνούσε από το χέρι μου...

Σε ένα σύμπαν παράλληλο που ορίζω εγώ τις τύχες του, δεν ζω στην Αθήνα, ζω κάπου παραθαλάσσια σε ένα σπίτι μονοκατοικία με κήπο... Ο κήπος μου έχει δέντρα, ζαρζαβατικά και λουλούδια και τον φροντίζω εγώ... Στον κήπο αυτό τρέχει ένα σκυλάκι και παίζει με τα παιδιά μου τα οποία τρέχουν και γελούν φορώντας μακό σορτσάκια και σκονισμένα πεδιλάκια ένα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα... 

Το σπίτι είναι μια ανάσα από την θάλασσα και κολυμπάω όποτε θέλω, πρωί και βράδυ, το καλοκαίρι φοράω διαρκώς το μαγιό... Μεσημέρι και βράδυ τρώμε στη βεράντα, οι άντρες του σπιτιού χωρίς μπλούζες λόγω της ζέστης, σαλάτες και λαχανικά από τον κήπο μας και ψάρια φρέσκα... Το σπίτι είναι πάντα ανοιχτό και γεμάτο με φίλους και τα παιδιά τους, ακούγονται φωνές και γέλια... Τα βράδυα τελειώνουν πάντα με κουβέντες και γέλια πάνω από ουζοπότηρα και άδεια πιατάκια από μεζέδες... 

Η δουλειά μου μπορεί να γίνει από το σπίτι, χωρίς ωράριο συγκεκριμένο, χωρίς dress code, φτιάχνω όμορφα πράγματα που διασκεδάζουν και βοηθούν τους άλλους...  Κάνω τις δουλειές μου με τα πόδια ή με το ποδήλατο, το αυτοκίνητο μαζεύει σκόνη, παρκαρισμένο έξω από τον κήπο...

Όταν χειμωνιάζει, οι παρέες και τα γέλια μεταφέρονται μέσα στο σπίτι, γύρω από το αναμμένο τζάκι... Τα πρωινά όταν χαράζει, χαζεύω την θέα της θάλασσας, με τον αέρα να φυσάει και τον μολυβένιο ουρανό από πάνω... Χωμένος μέσα στο μπουφάν, κάνω την παρασπονδία και καπνίζω στα όρθια ένα τσιγάρο χαζεύοντας τον καπνό που τον σκορπάει ο αέρας όπως βγαίνει από το στόμα μου... Με μελαγχολεί η μουντίλα του χειμώνα και η κλεισούρα στο σπίτι αλλά με αποζημιώνει η ανθρώπινη επαφή, τα ζεστά χαμόγελα των αγαπημένων μου και η προσμονή της λιακάδας που θα ξαναζωντανέψει τον κήπο μας...

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Για πάντα...

Ίσως να φταίει που είμαι πιο ευσυγκίνητος αυτές τις μέρες ένεκα του ερχομού του δεύτερου γιού μου αλλά όταν βλέπω στην τηλεόραση το σποτάκι του Vodafone RED συγκινούμαι διότι μου θυμίζει πάρα πολύ τη γνωριμία και τη ζωή μας με την Μ. ... Με την Μ. γνωριστήκαμε όταν ήμουν 19 χρονών και αυτή λίγο μικρότερη και από τότε είμαστε μαζί... Μεγαλώσαμε μαζί, περάσαμε πάρα πολύ όμορφες στιγμές, κάναμε δυο παιδιά μαζί, περάσαμε και δύσκολα όμως, φτάσαμε στο χείλος του χωρισμού αλλά είμαστε εδώ μαζί ακόμα, δυνατοί και αγαπημένοι...

Το σποτάκι δείχνει το ζευγάρι να ξεκινά την κοινή του ζωή από την παιδική του ηλικία, να φτάνει στην νεότητα, την ωριμότητα, τα πρώτα -ήντα και τέλος να είναι δυο γεροντάκια... Δεν γνώριζα την Μ. ως παιδί, τη γνώρισα αμέσως μετά την εφηβεία μου οπότε έχουμε ζήσει τη δεύτερη και τρίτη σκηνή του σποτ και αν πάνε όλα καλά θα ζήσουμε και τις δυο τελευταίες,  τα -ήντα και την τρίτη ηλικία... Γιατί όντως τα ωραία πράγματα αξίζει να είναι για πάντα...