Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

"Σάκος με κόκαλα" του Stephen King

"Σάκος με κόκαλα" του Stephen King
Σε κάποιο σημείο του βιβλίου ο Stephen King αποδίδει στον Thomas Hardy την ρήση ότι όσο καλοδομημένος και να είναι ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σακί με κόκαλα μπροστά σε ένα πραγματικό άνθρωπο... Ανερυθρίαστα, θα διαφωνήσω με τους δύο αξιοσέβαστους λογοτέχνες καθώς στην ζωή μου έχω γνωρίσει ανθρώπους με χαρακτήρες τόσο ρηχούς που φαίνονται ψεύτικοι μπροστά σε όχι μόνο λογοτεχνικούς ήρωες αλλά και ήρωες comics, όπως ο Αστερίξ και ο Λούκι Λουκ... Άσε που έχω την εντύπωση ότι κάτι τέτοια quotes δεν είναι τίποτε άλλο παρά fishing for compliments όπως πολύ περιγραφικά λέγεται στην αγγλική...

Η γυναίκα του Μάικλ Νούναν, επιτυχημένου συγγραφέα ρομαντικών θρίλερ, πεθαίνει ξαφνικά μια καυτή καλοκαιρινή μέρα και αφήνει τον άντρα της να προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια του... Το σοκ του θανάτου είναι ακόμα πιο επώδυνο όταν μαθαίνει ότι ήταν έγκυος, χωρίς αυτός να το ξέρει... Περνάει τα επόμενα τέσσερα χρόνια αποφεύγοντας να ζήσει ενώ ένα ξαφνικό συγγραφικό μπλοκάρισμα τον παιδεύει... Αποφασίζει την επιστροφή στο σπίτι στην λίμνη όπου περνούσαν πολλά καλοκαίρια με τη γυναίκα του με την ελπίδα η αλλαγή να τον ωφελήσει αν και ήδη βασανίζεται από εφιάλτες που αφορούν αυτό το σπίτι... Κάπως έτσι ξεκινά το "Σάκος με κόκαλα"...

Το βιβλίο είναι slow starter αλλά όταν μπαίνει στην ουσία της υπόθεσης είναι σωστός δυναμίτης... Ξεκινάμε παραβλέποντας τον παραλογισμό που λέει ότι κάποιος συγκατοικεί οικειοθελώς με φαντάσματα και παρακολουθούμε την κλιμάκωση μιας ιστορίας που οι ρίζες της ξεκινούν στις αρχές του 20ου αιώνα και ολοκληρώνεται στα τέλη του... Οι χαρακτήρες, δεν είναι σάκοι με κόκαλα, ο Stephen King έχει το ταλέντο να τους φτιάχνει πρωτότυπα κλισέ αλλά μοναδικούς, σε κάνει να τους βλέπεις ολοζώντανους... Η πλοκή είναι εξαιρετική και ο τρόμος κλιμακώνεται σιγά σιγά, προκαλώντας στον αναγνώστη το αίσθημα της ανησυχίας ότι κάτι περιμένει στο σκοτάδι... Το "Σάκος με κόκαλα" είναι μια ιστορία που μιλάει για την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, για τις αμαρτίες των γονέων που παιδεύουσι τέκνα, για τον ρατσισμό, για την αγάπη, για το μίσος και τον πόνο που μπορούν να διαστρέψουν την καρδιά και το μυαλό... Είναι μια ωραία ιστορία που αξίζει να διαβαστεί από fans του Stephen King και μη... 

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Οι φετινές μου διακοπές...

"Ένα παιδί ίσον κανένα", μου είχαν πει πολλοί... Εγώ, αιώνιος ξερόλας, έλεγα, "Σιγά, δεν έχετε δίκιο"... Ότι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί...

Οι φετινές διακοπές δεν ήταν κακές αλλά ήταν δύσκολες... Ξεκίνησαν αργοπορημένα, με πολύ κούραση και πολύ άγχος και μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση... Αυτοί οι παράγοντες θόλωσαν την σκέψη πολλές φορές και έγιναν λάθη, λάθη που στοίχισαν και σε μας και στα παιδιά, νεύρα και κούραση...

Ο μπεμπούλης δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην Αίγινα και στο ξενοδοχείο, άσε που αρρώστησε κιόλας... Ο μεγάλος που έτσι κι αλλιώς περνάει την κρίση της προσαρμογής στα νέα δεδομένα της οικογένειας, χρειαζόταν περισσότερη βόλτα, περισσότερο παιχνίδι κι εμείς είτε δεν μπορούσαμε είτε δεν αντέχαμε να του το παρέχουμε... Πάλι καλά που υπήρχε και η πισίνα στο ξενοδοχείο και του δώσαμε και κατάλαβε... 

Φέτος, περισσότερο από τις άλλες χρονιές, χρειαζόμασταν την παρέα φίλων στις διακοπές μας (όπως έγινε πέρυσι και πρόπερσι) αλλά δυστυχώς όλα ήρθαν ανάποδα και δεν την είχαμε... Η φετινή εμπειρία μας έδωσε ένα μάθημα το οποίο θα 'θελα να μοιραστώ και με άλλους γονείς που σύντομα θα βρεθούν στην θέση μου (-->παιδάκια γύρω στα 3 με 4): Τα παιδιά χρειάζονται άλλα παιδάκια για παρέα, για παιχνίδι, για εκτόνωση... Όταν συμβαίνει αυτό είναι και ο γονιός πιο ξεκούραστος διότι το παιδί απασχολείται και ελαττώνονται κατά πολύ εντάσεις και εκρήξεις γκρίνιας και οργής... Είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις τα παιδιά όταν έχεις και κάποιον άλλον να κάνεις παρέα ο οποίος μπορεί να σε καταλάβει γιατί είναι κι αυτός γονιός και στο ίδιο trip με σένα...

Παρ' όλα αυτά το πρόσημο των διακοπών είναι θετικό, μπορεί να μην ήταν ιδανικές αλλά περάσαμε και όμορφες στιγμές... Αν έπρεπε να μοιράσω ευθύνες για το τι δεν πήγε όπως έπρεπε θα έλεγα ότι σίγουρα δεν έπρεπε να φύγουμε τόσες μέρες από το σπίτι μας με δυο μικρά παιδιά εκ των οποίων το ένα βρέφος, ολομόναχοι και ότι η κούραση και το άγχος ενός πολύ δύσκολου χρόνου που είχε συσσωρευτεί είχε κάνει την ανάγκη για ξεκούραση επιτακτική σε βαθμό που να μην υπάρχει υπομονή και καθαρό μυαλό... Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα αλλά δεν πειράζει, κάθε εμπειρία και μάθημα...

Καλό φθινόπωρο!

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

35...

Σήμερα έγινα 35... Είμαι στην Αίγινα, διακοπές και προσπαθώ να ξανακερδίσω τον χρόνο που έχασα την χρονιά που μας πέρασε... Η Μ. κοιμίζει τον Σ., ο Θ. κοιμάται, ανήσυχα, βγάζει δοντάκια, εγώ κάθομαι στην βεράντα με το tablet και πίνω κρασί... 

Καληνύχτα...

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

"Γράμμα στον πατέρα" του Franz Kafka

"Γράμμα στον πατέρα" του Franz Kafka
Το Νοέμβριο του 1919 ο Franz Kafka γράφει μια μακροσκελή επιστολή που απευθύνεται στον πατέρα του... Σε αυτή επιχειρεί να εξηγήσει στον πατέρα του τους λόγους που κατ' αυτόν η σχέση τους είναι διαταραγμένη και μη ικανοποιητική και για τους δύο... Ο Kafka, άλλοτε επιθετικός και άλλοτε ενοχικός, κάνει μια εις βάθος ανασκόπηση στην παιδική του ηλικία, στα γεγονότα και στις συμπεριφορές που έπλασαν τον χαρακτήρα του... Εστιάζει στην πλήρη αντίθεση των χαρακτήρων των δικών του και του πατέρα του, από την μία ένας κλειστός και απόμακρος και από την άλλη ένας πληθωρικός και εκρηκτικός... Καταλογίζει στον πατέρα του την παντελή αδιαφορία να κατανοήσει την φύση του γιου του, την συναισθηματική του κακοποίηση, την συντριβή του εγώ του κάτω από το βάρος της επιρροής ενός ανθρώπου με έντονο εγωισμό και συχνές εκρήξεις...

Το "Γράμμα στον πατέρα" επιδέχεται πολλές αναγνώσεις και από διαφορετικές σκοπιές, έχει καθολικά νοήματα τα οποία είναι πολύ ευρύτερα από μια αντιπαράθεση πατέρα γιου... Παρουσιάζει στο πρόσωπο του πατέρα του ένα πρότυπο προς αποφυγή γονέα και παιδαγωγού... Η σχέση πατέρα και παιδιού δεν μπορεί να είναι σχέση υποταγής στην πατρική αυθεντία, ο πατέρας δεν μπορεί να είναι ένας αυστηρός κριτής που "παραμονεύει" για την παράλειψη ή το λάθος, η σχέση πρέπει να στηρίζεται στην αγάπη και την κατανόηση, στην παρότρυνση και όχι στην καθοδήγηση, στην επιβράβευση και όχι στην τιμωρία...  Κριτικάρει την αστική υποκρισία του πατέρα του, εστιάζοντας τόσο στην θρησκευτική του ευλάβεια (ή την απουσία της) όσο και στην συμπεριφορά του απέναντι στο υπαλληλικό του προσωπικό... Η κριτική του ξεφεύγει από το πρόσωπο του πατέρα και μπορεί να απευθυνθεί σε ολόκληρη την τάξη των εύπορων μεγαλεμπόρων... Ο πατέρας - παιδαγωγός οφείλει να είναι συνεπής στις διδαχές του, η ανακολουθία γίνεται αμέσως αντιληπτή από το παιδί και του προκαλεί σύγχυση...

Παρά την δικαιολογημένη κριτική του ο Kafka είναι θύμα εκτός του πατέρα του και του ίδιου του του εαυτού... Αν και ενήλικας πλέον δεν καταφέρνει να αποτινάξει την πατρική επιρροή ούτε και να παλέψει με τους δαίμονές του... Παραμένει μέχρι και το τέλος της ζωής του ένα φοβισμένο, άτολμο, εσωστρεφές παιδί που δεν καταφέρνει ποτέ να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί και να πάρει την ζωή του στα χέρια του, επιλέγει ασυνείδητα να ζει "εφησυχασμένος" με την ιδέα ότι η ζωή του καθορίστηκε καταλυτικά από την κακή παιδαγωγία του πατέρα του....

Η επιστολή παραδόθηκε στην μητέρα του Franz Kafka για να την μεταφέρει στον πατέρα του, δεν τόλμησε να του την παραδώσει ιδιοχείρως... Η επιστολή δεν έφτασε ποτέ στα χέρια του πατέρα του...

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Χαστούκι...

Χθες το πρωί, χαστούκισα για πρώτη φορά τον Σ. ... 

Ευτυχώς όχι δυνατά, η κίνηση όμως έφτανε για να τον παγώσει, το βλέμμα του μου έριξε ένα χαστούκι πολύ πιο δυνατό... Με κοίταξε λίγο αμίλητος και μετά έβαλε τα κλάματα, λέγοντάς μου ότι ο κανόνας στα Χελωνάκια λέει ότι δεν πρέπει να χτυπάμε... 

Τον πήρα αγκαλιά και προσπάθησα να τον ηρεμήσω, ζητώντας του συγνώμη, ένιωθα ότι είμαι ο μεγαλύτερος μαλάκας του κόσμου... Όταν ηρέμησε μου είπε να κάνουμε μια συμφωνία, και μου έδωσε το χέρι του για να την επισφραγίσουμε, μου είπε ότι από εδώ και πέρα θα είναι καλό παιδάκι... 

Δεύτερο χαστούκι, δυνατότερο από το πρώτο που μου έριξε το βλέμμα του... Δεν θέλω το παιδί μου να γίνει ενοχικό, να νομίζει ότι πάντα φταίει... Του είπα ότι θα κάνουμε συμφωνία να μην τον χτυπήσω ποτέ ξανά, ότι ήταν λάθος αυτό που έγινε... Περάσαμε όλη την ημέρα οι δυο μας, το μεσημέρι κοιμηθήκαμε μαζί, το βράδυ το ίδιο... 

Σήμερα το πρωί φεύγοντας για δουλειά μου είπε, "Άντε ciao!"... Χαίρομαι που ξεχνάει εύκολα, εγώ δεν πρέπει να ξεχάσω με τίποτα...

Τρεις μέρες ακόμα...

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα εδώ και μέρες... 

Διακοπές, μεσημέρι, μετά από το μπάνιο στην θάλασσα, είμαστε κι οι τρεις ξαπλωμένοι στο διπλό κρεβάτι, το air condition αναμμένο γιατί έξω σκάει ο τζίτζικας... Το δέρμα μας λείο και καθαρό, απαλλαγμένο από ιδρώτα και αλάτια, δροσερό και ελαφρά ξηρό λόγω του air condition, ταυτόχρονα εκπέμπει ζέστη ελαφρά από τον ήλιο που το έκαιγε όλη την ημέρα στην θάλασσα... Κάθε κίνηση πάνω στα κολλαρισμένα σεντόνια κάνει ένα ήχο σαν να τρίβονται χαρτιά μεταξύ τους... Ο Σ. προσπαθεί να βολευτεί και στριφογυρίζει, η Μ. διαβάζει το βιβλίο της ανάσκελα κι εγώ κάνω τάχα μου τον κοιμισμένο για να παρασύρω τον Σ. να κοιμηθεί αλλά τελικά αποκοιμιέμαι πρώτος...

Τρεις μέρες μείνανε...

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013

"Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης" της Margaret Atwood

"Η ιστορία της Πορφυρής Δούλης" της Margaret Atwood
Η δημοκρατία του Γιλεάδ δεν είναι δημοκρατία... Είναι η φαντασίωση, το υγρό όνειρο, κάθε θρησκόληπτου φανατικού, κάθε φασίστα... Είναι το αποτέλεσμα μια κοινωνίας σε σήψη, μιας κοινωνίας παραλυμένης από την χαύνωση του "δυτικού πολιτισμού" με έντονα και άλυτα κοινωνικά ζητήματα και ανισότητες, μιας κοινωνίας που η μόλυνση του περιβάλλοντος έχει στειρώσει κυριολεκτικά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού... 

Όταν μια δράκα φανατικών δολοφονεί τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση και ρίχνει την ευθύνη στους ισλαμιστές (μήπως σας θυμίζει κάτι;) η κοινωνία αποχαυνωμένη δεν αντιδρά στα πρώτα μέτρα περιστολής των ατομικών ελευθεριών, διότι "κάποιος έπρεπε να βάλει επιτέλους μια τάξη"... Γρήγορα η κατάσταση παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις και η Αμερική μετατρέπεται σε ένα ανελεύθερο θεοκρατικό καθεστώς όπου οι αντιφρονούντες εξοντώνονται αμείλικτα και τα πτώματα τους επιδεικνύονται για παραδειγματισμό, όπου ο ρόλος της γυναίκας είναι μόνο αυτός της μητέρας, της συζύγου και της υπηρέτριας, όπου η μουσική, η τέχνη, η ανάγνωση θεωρούνται εγκλήματα τιμωρητέα με θάνατο... Στη δημοκρατία του Γιλεάδ οι γυναίκες που έχουν ακόμα τη δυνατότητα να τεκνοποιήσουν είναι κρατική περιουσία, είναι οι Πορφυρές Δούλες, οι οποίες εκχωρούνται στα άρρενα επιφανή μέλη της κοινωνίας για να τους κάνουν παιδιά... Αν δεν το επιτύχουν μετά από μερικές "μεταθέσεις" ή αν υποπέσουν σε κάποια παράπτωμα, αν δεν θανατωθούν κατευθείαν θα καταλήξουν στις Αποικίες μαζί με αντιφρονούντες, αλλόθρησκους, γέρους και στείρους όπου ο θάνατος είναι παραπάνω από σίγουρος... Η αφηγήτρια είναι μια Πορφυρή Δούλη και το βιβλίο της Margaret Atwood είναι η ιστορία της...

Το βιβλίο είναι ένα άτυπο ημερολόγιο, ένας εσωτερικός μονόλογος της αφηγήτριας, το όνομα της οποίας δεν μαθαίνουμε ποτέ, διότι οι Πορφυρές Δούλες δεν έχουν ονόματα... Μέσα από τις αναφορές της σχηματίζουμε σιγά σιγά την εικόνα του εφιαλτικού κόσμου του Γιλεάδ καθώς και των γεγονότων που οδήγησαν εκεί... Παράλληλα ξεδιπλώνεται η προσωπική ιστορία της αφηγήτριας των παρελθόντων γεγονότων αλλά και της εσωτερικής της πάλης να διατηρήσει τη λογική της μέσα σε ένα καθεστώς φόβου, απόγνωσης και καχυποψίας... Η αφηγήτρια παρουσιάζεται βαθιά ανθρώπινη, φαινομενικά εύθραυστη αλλά στον πυρήνα σκληρή και αποφασισμένη... Οι φιγούρες του Ταξιάρχη και της Γαμετής, της επίσημης συζύγου του, παρουσιάζονται σκληρές και φορείς του κύρους και της ισχύος του καθεστώτος αλλά με το πέρας των σελίδων αποδομούνται και καταλήγουν να φαίνονται αυτό που είναι, θλιβερά ανθρωπάκια εγκλωβισμένα στον εφιάλτη που έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια... Η μετάφραση του Παύλου Μάτεσι είναι αριστοτεχνική, άλλοτε επιτηδευμένη και αρχαΐζουσα αντανακλά την εικόνα του θεοκρατικού Γιλεάδ και άλλοτε αγοραία και χύμα, αντανάκλαση ενός παρελθόντος που οι λέξεις δεν ποινικοποιούνταν...

Η "Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" είναι ένα πολύ σκληρό αλλά υπέροχο βιβλίο, είναι ένα σήμα κινδύνου, μια προειδοποίηση για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν η κοινωνία δεν προσέξει σε τι μονοπάτι βαδίζει... Κατά την άποψή μου, είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά επίκαιρο και ενδιαφέρον ειδικά όταν διαβάζεται από κάποιον που ζει εντός μιας κοινωνίας σε πλήρη οικονομική και ηθική κρίση όπως η ελληνική....


Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Για λίγο νερό...


Μίσος, απόγνωση και οργή... Αυτά είναι τα συναισθήματα που νιώθω βλέποντας αυτό το βίντεο ενός πεντάχρονου Παλαιστίνιου που ουρλιάζει και κλαίει όταν ο πατέρας του συλλαμβάνεται στη Δυτική Όχθη από τον ισραηλινό στρατό με την κατηγορία ότι έκλεψε νερό...

Σχετικό ρεπορτάζ από το Sky News ...

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Τηλεγράφημα από το μέτωπο...

Χθες δούλευα μέχρι τις 21:45... 

Γυρνώντας στο σπίτι βρήκα τον Σ. αφηνιασμένο και την Μ. εξουθενωμένη... Ο μικρός βρίσκεται σε φοβερή υπερένταση κι έχει εκρήξεις εκεί που νομίζεις ότι όλα πάνε καλά... Ίσως να φταίει και που λείπω τόσο πολύ από το σπίτι...  Η Μ. έχει επωμιστεί όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών και αυτό είναι δύσκολο, οι αντοχές της λιγοστεύουν μέρα με την μέρα... 

Εν τέλει, ο Σ. κοιμάται, ο Θ. κοιμόταν ήδη, καταφέρνω να κάνω ένα μπάνιο, να φάω και να ξεραθώ στον ύπνο... Στις 4:30 ο Θ. ξυπνάει... Είναι το δεύτερο συνεχόμενο βράδυ εκεί που κοιμόταν σερί όλο το βράδυ εδώ και μια εβδομάδα... Τάισμα, άλλαγμα, κοίμισμα, ξανακοιμήθηκα στις 5:45 και ξύπνησα τελικά στις 7:15 όταν ξύπνησε κι ο Σ. ... 

Είμαι πολύ κουρασμένος αλλά σφίγγω τα δόντια και μετράω τις μέρες ανάποδα μέχρι τις 15... Ξέρω ότι όλη αυτή η πίεση κάπου θα μου βγει και θα κάνει κρότο... Πονάει η μέση μου, πονάει η ουλή της κοίλης μου, πονάει το αριστερό μου πόδι... Κάνω υπομονή, η άλλη επιλογή είναι να γκρινιάζω και να βρίζω όλη την ώρα αλλά δεν θα με βοηθήσει σε τίποτα...