Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

20 χρόνια κομμουνιστής...

Ο κατά δήλωσή του "20 χρόνια κομμουνιστής" Νίκος Βουρλιώτης aka Nivo και το συγκρότημά του οι Going Through είναι το όνομα που θα πλαισιώσει τον Νότη Σφακιανάκη στις εμφανίσεις του στο νυχτερινό κέντρο "'Έναστρον"... 

Ο "20 χρόνια κομμουνιστής" Nivo μετά το φεστιβάλ της ΚΝΕ είναι έτοιμος να παίξει live δίπλα στο Νότη Σφακιανάκη που καλεί τους Έλληνες να στηρίξουν την Χρυσή Αυγή και μνημονεύει την επταετία και τον Γιώργο Παπαδόπουλο...

Ο "20 χρόνια κομμουνιστής" Nivo που ποτέ δεν έκρυψε τα πολιτικά του πιστεύω και αντίθετα από τη γενική αντίληψη, έχει πληρώσει τίμημα για τις δημόσιες αυτές τοποθετήσεις, όπως λέει, κατάφερε με την απόφασή του να κάνει, εξ αντιθέσεως, την Δέσποινα Βανδή να φαίνεται πρότυπο ηθικής ακεραιότητας και κοινωνικής ευαισθησίας...

Ελπίζω αυτή την φορά ο "Ριζοσπάστης" να μην φιλοξενήσει την απαντητική επιστολή του "20 χρόνια κομμουνιστή" Nivo προς τους επικριτές του, καλύτερα να κρατήσει τις αποστάσεις του από τον  "20 χρόνια κομμουνιστή"...

(*) Διάφορα ενδιαφέροντα links: εδώ, εδώ κι εδώ...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Ανακυκλώνοντας το παρελθόν...

Ανακυκλώνω, ανακυκλώνεις, ανακυκλώνει.... 

Πακετάρω, πακετάρεις, πακετάρει... 

Αυτό κάνω κατά κύριο λόγο εδώ και δυο μέρες αφού η διαδικασία ενσωμάτωσης των υπηρεσιών στο οργανόγραμμα του νέου εργοδότη μπαίνει στην τελική ευθεία... Είμαστε υπ' ατμόν, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να δοθεί το σύνθημα για την μεταστέγαση και από εκεί και πέρα ο σώζων εαυτόν σωθείτο, το πού θα καταλήξει ο καθένας κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά... 

Υπάρχει μεγάλη μελαγχολία στο να βάζεις το παρελθόν σου σε κούτες που καταλήγουν στην ανακύκλωση, χαρτιά που μέχρι χθες αρχειοθετούσες διότι ήταν αποδείξεις και τεκμήρια της δουλειάς σου να αποτελούν πρώτη ύλη για το πράσινο προφίλ μιας εταιρείας...

Είναι αστείο το πως εξωραΐζουμε το παρελθόν, το πως ξεχνάμε όλα αυτά που μας στενοχώρησαν/εξόργισαν/έβγαλαν από τα ρούχα μας, μπροστά στην αβεβαιότητα του αύριο... Είναι ίδιον του ανθρώπου, μάλλον, να κρατάει μόνο  τις καλές αναμνήσεις από το παρελθόν του όταν διακυβεύεται η ομαλότητα της καθημερινότητάς του...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Εγώ και το Διήγημα...

Περνάω οικονομική περίοδο ισχνών αγελάδων οπότε λεφτά για βιβλιοαγορές δεν περισσεύουν... Ευτυχώς υπάρχει πάντα η βιβλιοθήκη της μητέρας μου που αν και κατά κύριο λόγο είναι μονοδιάστατη, κρύβει πάντα βιβλία που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον... Η χθεσινή επίσκεψη στο πατρικό μου συνοδεύτηκε και από τα σχετικά "ψώνια" οπότε γυρνώντας στο σπίτι είχα μαζί μου κι έξι βιβλία σε μια σακούλα του Σκλαβενίτη... Όχι κάτι avant guarde, δοκιμασμένες λύσεις (Stephen King, Νίκος Τσιφόρος) και ένα δυο συγγραφείς που δεν έχω ξαναδιαβάσει με τον Dean Koontz να μου δημιουργεί τις μεγαλύτερες προσδοκίες...

Η σημαντικότερη λεπτομέρεια σχετικά με τα βιβλία που δανείστηκα είναι ότι αποφάσισα να δώσω στον εαυτό μου άλλη μια ευκαιρία να συμφιλιωθεί με την λογοτεχνική φόρμα του Διηγήματος... Ποτέ δεν με γοήτευσε, πάντα μου φαινόταν αποσπασματική και λίγη, όχι μόνο σε ποσότητα αλλά και σε μαγεία που μπορεί να χαρίσει στον αναγνώστη... Από την άλλη οι μέχρι τώρα απόπειρες μου με το Διήγημα ήταν αποσπασματικές και ενίοτε αποτυχημένες ως προς την ποιότητα των βιβλίων που είχα επιλέξει... Αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να συμφιλιωθώ με το Διήγημα είναι να το προσπαθήσω με τη βοήθεια ενός αγαπημένου συγγραφέα και ο Stephen King είναι σίγουρα τέτοιος, οπότε μεταξύ των βιβλίων που "ψώνισα" είναι τα "Ιστορίες του Λυκόφωτος" και "Όλα Είναι Δυνατά"... Διαβάζω ήδη το πρώτο και οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι τώρα οι εντυπώσεις είναι θετικές θα περιμένω όμως να τελειώσω και τα δυο για να αποφανθώ αν καταφέραμε εγώ και το Διήγημα να συμφιλιωθούμε...

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

"Η τελευταία υπόθεση" του Lee Child

"Η τελευταία υπόθεση" του Lee Child
Δεν χρειάζεται να πω πολλά για να παινέψω το λογοτεχνικό παιδί του Lee Child, τον Jack Reacher, τον πιο cool ήρωα μυθιστορημάτων κατά τον Stephen King... Ο Reacher δεν χρειάζεται ούτε συστάσεις ούτε παρουσίαση, αρκεί να διαβάσεις ένα από τα βιβλία των ιστοριών του και θα καταλάβεις... Ο Lee Child έχει καταφέρει να φτιάξει ένα απίστευτο χαρακτήρα, φαινομενικά παράδοξο και αντιφατικό αλλά βαθιά ανθρώπινο με ότι συνεπάγεται αυτό και δεν εννοώ μόνο τις καλές πλευρές του ανθρώπου... Ο Reacher περιπλανιέται στον κόσμο, φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν, απονέμει δικαιοσύνη όπως αυτός την καταλαβαίνει, χωρίς έλεος και πολιτική ορθότητα (κάνοντας συχνά τους αναγνώστες να κραυγάζουν από ενθουσιασμό) και όταν τελειώσει αυτό που έχει να κάνει, ξαναβγαίνει στον δρόμο να συνεχίσει το αέναο ταξίδι του χωρίς αποσκευές, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς κανόνες...

Η "Τελευταία υπόθεση" είναι η εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν τον Reacher στην αποστράτευσή του, διότι ναι, όσοι δεν το γνωρίζετε, ο Reacher προτού ξεκινήσει την περιπλάνηση ήταν στρατονόμος του στρατού των ΗΠΑ... Το βιβλίο αυτό είναι η τελευταία υπόθεση που ανέλαβε, όντας ένστολος, αυτή που τον οδήγησε στην πόρτα της εξόδου...

Η άγρια δολοφονία μιας λευκής κοπέλας σε μια μικρή πόλη του Μισισίπι που ζει και αναπνέει εξαιτίας της βάσης πεζικού που βρίσκεται πολύ κοντά της, προκαλεί αναστάτωση τόσο στην τοπική κοινωνία όσο και στα υψηλά κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων που φοβούνται ότι πιθανή ανάμειξη του στρατού στην υπόθεση θα πλήξει το κύρος του καθώς και την επιρροή των πολιτικών ηγετών του... O Reacher στέλνεται ως μυστικός αστυνομικός να εκτιμήσει την κατάσταση από την πλευρά της μικρής πόλης και να μάθει ότι μπορεί την στιγμή που ένας δεύτερος στρατονόμος στέλνεται στην στρατιωτική βάση για να διενεργήσει ανακρίσεις... Τα πράγματα "στραβώνουν" πολύ γρήγορα καθώς η ταυτότητα του Reacher  αποκαλύπτεται πολύ γρήγορα ενώ κάποιοι άλλοι φόνοι έρχονται να περιπλέξουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα...

Η "Τελευταία υπόθεση" είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία του Lee Child που έχω διαβάσει ποτέ... Έχει μια άψογη, σφιχτοδεμένη πλοκή με ανατροπές και εκπλήξεις χωρίς όμως ποτέ να αγγίζει την υπερβολή... Ο ρυθμός του βιβλίου, άλλοτε πιο αργός και άλλοτε καταιγιστικός όπως στις τελευταίες σελίδες, κρατάει σε αγωνία τον αναγνώστη, χωρίς να τον κουράζει, ο Lee Child προκαλεί τον αναγνώστη να διαβάσει λίγο παρακάτω για να δει τι έγινε και αυτός δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει...  

Για κατακλείδα έχω να πω μόνο αυτό: Αν θέλετε να διαβάσετε μια καλή αστυνομική περιπέτεια, διαβάστε την "Τελευταία υπόθεση"  αλλά και όποιο άλλο βιβλίο του  Lee Child πέσει στα χέρια σας και δεν θα χάσετε... Αν δεν σας αρέσει θα σας επιστρέψω τα λεφτά που δώσατε για να το αγοράσετε...




Το ξανασκέφτηκα και όχι, δεν θα σας τα επιστρέψω...

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Πολιτικά μηνύματα εν μέσω κλίματος εθνικής ανάτασης...

Απόσπασμα από τις δηλώσεις του Βασίλη Τοροσίδη μετά το ισόπαλο αποτέλεσμα της εθνικής ομάδας με την αντίστοιχη της Ρουμανίας που εξασφάλισε το εισιτήριο για το Μουντιάλ της Βραζιλίας:

«Θέλω να αφιερώσω αυτή την πρόκριση σε όλους τους Έλληνες. Τα τελευταία γεγονότα είναι πολύ άσχημα, μιλάω για τις δολοφονίες στον Πειραιά και το Ηράκλειο. Δεν γίνεται να σκοτώνουν Έλληνες άλλους Έλληνες για πολιτικά, δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Είμαστε όλοι Έλληνες. Στα δύσκολα πρέπει να είμαστε ενωμένοι, όχι πολιτικοποιημένοι και δολοφόνοι».

Προφανώς κανείς μας δεν πρέπει να είναι δολοφόνος αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρεί ο Βασίλης Τοροσίδης ότι το να είσαι πολιτικοποιημένος είναι κάτι τόσο κακό που ηθικά στέκει δίπλα στην ρετσινιά του δολοφόνου... 

Αν ο Βασίλης Τοροσίδης γνωρίζει την ακριβή ερμηνεία της λέξης (πολιτικοποιημένος: Aυτός που έχει διαμορφώσει πολιτική συνείδηση, συμμετέχει ενεργώς στα κοινά και αναπτύσσει πολιτική δράση) και παρ' όλα αυτά την χρησιμοποιεί με αυτόν τον τρόπο δεν είναι μόνο λάθος αλλά και επικίνδυνος διότι τις δηλώσεις του τις διαβάζουν και νέα παιδιά που τον έχουν σαν είδωλο και ενδεχομένως θα ταυτίσουν την διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης με την εγκληματική δράση... 

Αν πάλι αγνοεί την ακριβή ερμηνεία της λέξης "πολιτικοποιημένος" και της αποδίδει εσφαλμένα ιδιότητες που ανήκουν στις λέξεις "φανατισμένος" ή "κομματικοποιημένος" τότε είναι απλά γραφικός κι επιβεβαιώνει το στερεότυπο του όχι και τόσο λόγιου Έλληνα ποδοσφαιριστή...

Σε κάθε περίπτωση πάντως, οφείλω να δώσω τα συγχαρητήρια μου για την πρόκριση της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ του 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας...

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Σκέψεις για ένα θολό επαγγελματικό αύριο...

Η σιγή του "Ψαροκόκαλου" για μια εβδομάδα δεν ήταν τυχαία... Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν πλήρης γεγονότων τόσο σε προσωπικό όσο κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο... Την πέρασα σε παρουσιάσεις και σεμινάρια με τα νέα "αφεντικά", την ομάδα όπου κατά πως φαίνεται θα καταλήξω... 

Οι εντυπώσεις, όχι καλές... 

Η διαφαινόμενη τοποθέτηση θα σημάνει ένα τεχνολογικό πισωγύρισμα, μια επιστροφή σε πρακτικές και λογικές που συνάντησα πριν από 9 περίπου χρόνια όταν ξεκίνησα τη δουλειά που κάνω...Η εμπειρία και η τεχνογνωσία που απέκτησα αυτά τα χρόνια θα παραμεριστεί για να επιστρέψω σε legacy συστήματα και υπερεξειδικευμένες τεχνολογίες τις οποίες νόμισα ότι άφησα πίσω μου πριν κάποια χρόνια για τα καλά, κάτι που φυσικά δεν με ικανοποιεί καθόλου... 

Τα πρόσωπα που συνάντησα μου προκάλεσαν διφορούμενα συναισθήματα, κάποια καλά και κάποια άσχημα, το δυστύχημα είναι ότι τα άσχημα συναισθήματα προκλήθηκαν κυρίως από τους ψηλά στην ιεραρχία... Καμιά διάθεση για brainstorming, για όσμωση του παλιού με το νέο, όπως μας είχαν πει, απλά μια διάθεση και μια νοοτροπία που λέει εμμέσως πλην σαφώς , "η κατάσταση είναι παγιωμένη και συγκεκριμένη, take it or leave it" ...  

Ομολογώ ότι με έχει πιάσει μεγάλη νευρικότητα και τάση φυγής... Η αλλαγή επαγγελματικού περιβάλλοντος είναι πάντα μια διαδικασία που απαιτεί προσπάθεια και υπομονή πόσο μάλλον όταν αυτή η αλλαγή δεν έχει περάσει από το χέρι σου με κανένα τρόπο και σου έχει επιβληθεί από τις καταστάσεις... Προσπαθώ να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να εξετάζω τις καταστάσεις όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα αλλά στα σίγουρα, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, είμαι διατεθειμένος να ανοίξω την πόρτα της εξόδου αν μου δοθεί η ευκαιρία...

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

"Το τραγούδι του Σόλομον" της Toni Morisson

"Το τραγούδι του Σόλομον" της Toni Morisson
Το "Τραγούδι του Σόλομον" είναι το δεύτερο βιβλίο της Toni Morisson που βρισκόταν στη βιβλιοθήκη μου και περίμενε υπομονετικά να διαβαστεί... Η ανάγνωση του "Γαλάζια Μάτια" μου δημιούργησε πολλαπλές προσδοκίες για κάθε βιβλίο της Morisson που θα έπεφτε στα χέρια μου και το "Τραγούδι του Σόλομον"  δεν τις διέψευσε...

Η ιστορία της οικογένειας Ντεντ (Dead) είναι μια ιστορία βίας, καταπιεσμένων επιθυμιών και αδιεξόδων... Είναι μια ιστορία γεμάτη νεκρούς, φαντάσματα και θυμό... Θυμό για το χρώμα του δέρματος που έχουν, θυμό για τον λευκό, θυμό για τη ζωή που δεν ήρθε σε κανένα όπως την ήθελε... Μέσα σε αυτό το δυσάρεστο κλίμα μεγαλώνει ο Βενιαμίν της οικογένειας, ο Μέισον Ντεντ ο νεότερος, ο "Γαλατάς"... Είναι αυτός που ενσαρκώνει τις ελπίδες, τα απωθημένα, τα κρίματα και τις αμαρτίες ολόκληρης της οικογένειάς του, άγγελος και δυνάστης ταυτόχρονα... Ο ίδιος ξοδεύει το χρόνο του σε διασκεδάσεις και πράγματα που του επιβάλλουν οι άλλοι να κάνει και ψάχνει να βρει μια διέξοδο... Στην ουσία ψάχνει να βρει μια ταυτότητα, ένα δικό του δρόμο να περπατήσει στην ζωή... Η επιθυμία του αυτή και μετά από αρκετά σημαντικά γεγονότα που συμβαίνουν σε αυτόν και την οικογένειά του, τον οδηγούν σε ένα ταξίδι που ξεκινά σαν μια τυχοδιωκτική αναζήτηση και καταλήγει σε μια πορεία προς την αυτογνωσία ταξιδεύοντας εκεί που ξεκίνησαν όλα, στη Βιρτζίνια...

Η αναζήτηση της ταυτότητας σε ένα δύσκολο και αφιλόξενο περιβάλλον που όλα είναι ρευστά και η βία έχει τον πρώτο λόγο είναι ο πυρήνας της ιστορίας... Ο "Γαλατάς" αντιπροσωπεύει τον μαύρο Αμερικανό που αναγκάστηκε να βρει μια ταυτότητα που θα ήταν δική του, περήφανος για την καταγωγή του, απαλλαγμένη από την περιφρόνηση του εαυτού του που του ενστάλαξε ο λευκός μετά από αιώνες σκλαβιάς και ζωής στο περιθώριο... Μιας ταυτότητας που δεν περιχαρακώνεται διαρκώς αμυνόμενη (όχι άδικα) αλλά αγκαλιάζει το παρελθόν αφήνοντας ανοιχτά τα μάτια στο μέλλον... Η αναζήτηση ατή δεν είναι εύκολη ούτε χωρίς κόστος, μερικές φορές δυσβάσταχτο και μοιραίο...

Το "Τραγούδι του Σόλομον" δεν ακολουθεί την πεπατημένη του "Γαλάζια Μάτια" και γι' αυτό με ξένισε στην αρχή διότι περίμενα να διαβάσω μια αναπαραγωγή της ίδιας μανιέρας... Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, το "Τραγούδι του Σόλομον" είναι μια αυθεντική ιστορία και στο ύφος και στην ουσία που αξίζει να διαβαστεί...

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Καληνύχτα...

Απόψε, για πρώτη φορά πλην μιας νύχτας πριν μερικούς μήνες που διανυκτέρευσα στο Ασκληπιείο της Βούλας, εγώ κι ο Σ. δεν θα κοιμηθούμε κάτω από την ίδια στέγη... Πήγε με την μαμά του για έξι μέρες στον νονό του κι αδερφό της Μ, στην Ολλανδία... Αυτές οι έξι μέρες θα είναι οι περισσότερες μέρες που μείναμε χώρια εγώ και η Μ από τον Ιούλιο του 2004 οπότε και απολύθηκα από στρατιώτης... Στην Αθήνα έχει μείνει μαζί μου ο Θ. αλλά μου λείπουν ήδη οι άλλοι δυο και ζηλεύω πολύ που ταξίδεψαν στο εξωτερικό κι εγώ όχι...

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Δεν είμαστε όλοι Χρυσή Αυγή...

Ξεκινάω με αυτό το κομμάτι από το τελευταίο post του Σπύρου Δερβενιώτη :

-Α, δηλαδή όταν σφάζουν αριστερό είναι “απόρροια της ιδεολογίας τους” και ένοχη η ιδεολογία τους, αλλά όταν πυροβολούν χρυσαυγίτη αμέσως “είναι προβοκάτσια” και “τι φταίει η αριστερά γι αυτούς”;

Σόρυ, αλλά ναί. Ο φόνος, η εκμηδένιση της φυσικής υπόστασης του Άλλου, δεν είναι “απότοκο”, δεν είναι “μέσο επίτευξης” της ιδεολογίας του Ναζί. ΕΙΝΑΙ η ιδεολογία του. Πες ό,τι θες για το Στάλιν, για τον Πόλ Πότ ή για το Ζαχαριάδη, αλλά πουθενά στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν θα διαβάσεις τα Helter-Skelter παραληρήματα που συνιστούν την ιδεολογία του Ναζισμού. .Ξεμπέρδεψέ τα λίγο αυτά στο μυαλό σου, ή τουλάχιστο μη νομίζεις οτι δεν τα έχουμε ξεμπερδεμένα εμείς στο δικό μας.
Αυτός είναι, πάνω κάτω, ο πυρήνας της δικής μου σκέψης και ο Δερβενιώτης το έγραψε με τρόπο just to the point οπότε από αυτό το σημείο ξεκινώντας, δεν θα στηθοκοπηθώ, ούτε θα σκίσω τα μάγουλά μου θρηνώντας τους νεκρούς έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Ν.Ηράκλειο... Δεν χειροκροτώ φυσικά τη δολοφονία, όπως δεν το έκανα ποτέ σε αυτό το blog, η ατομική τρομοκρατία είναι πολιτικά και ηθικά λάθος κι έγκλημα, μεγάλη μαλακία για να μην πολυλογούμε... Μένει να αποδειχθεί φυσικά ότι ήταν πολιτικές αυτές οι δολοφονίες και να υπάρξει ανάληψη ευθύνης, όχι δεν υπονοώ τίποτα, λέω απλά το προφανές...

Τα θύματα ήταν οπαδοί μιας ιδεολογίας μίσους και καταστροφής όπως είναι ο ναζισμός και την καραμέλα περί "Εθνικιστικού Κινήματος" απλά ας την πιπιλίσουν όσοι το θέλουν, εγώ δεν θα πάρω... Ως μέλη της Χρυσής Αυγής, ενδεχομένως εκπαιδεύτηκαν στις περίφημες στρατιωτικού τύπου εκπαιδεύσεις που οργάνωνε το "Κόμμα" με την συμμετοχή αμνοεριφίων, ενδεχομένως "περιποιήθηκαν" μετανάστες σε σκοτεινά δρομάκια κ.ο.κ. ... Φυσικά αυτά που λέω είναι εικασίες, μπορεί οι δολοφονηθέντες να μην συμμετείχαν σε τέτοιες "δραστηριότητες" αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ δεν τα σκέφτομαι όταν καλούμαι να καταδικάσω τη βία από όπου κι αν προέρχεται...

Το ποιος ωφελείται και γιατί από αυτή την ιστορία είναι τεράστια συζήτηση και τα σενάρια πολλά, ο καθένας διαλέγει και παίρνει... Το ζήτημα είναι ότι το πολιτικό παιχνίδι έτσι όπως παίζεται πλέον έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο, ακόμα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν πρέπει να είναι καθόλου σίγουροι για την επόμενή τους κίνηση...

Από όσα έχω ακούσει αυτές τις μέρες, εκτός του πολιτικού πλαισίου της υπόθεσης, μου έχει κολλήσει στο μυαλό το 2 χρονών παιδάκι του τραυματία που χαροπαλεύει στο Γεννηματάς και του εύχομαι να τα καταφέρει, και η ΑΜΕΑ αδερφή ενός από τα θύματα... Δεν αμφισβητώ την αγάπη του νεκρού για την αδερφή του αλλά είναι σουρεαλιστικό αν σκεφτεί κανείς την μοίρα που επιφύλασσαν σε ΑΜΕΑ άτομα οι ομοϊδεάτες του στην Γερμανία πριν από 70 χρόνια... 

Και όχι σίγουρα δεν είμαστε όλοι Χρυσή Αυγή όπως ατυχέστατα έγραψε ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος στο facebook...