Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013...

Δεν θα αποφύγω τα κλισέ και θα επιχειρήσω μια ανασκόπηση της χρονιάς που τελειώνει σε λίγες ώρες, όχι τόσο για όσους διαβάσουν αυτό το post όσο για μένα για να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου και να μπορώ στο μέλλον να ανατρέχω σε όσα έχω γράψει...

Το 2013, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια κακή και δύσκολη χρονιά... Ήταν κακή και δύσκολη διότι ξεκίνησε με ένα θέμα υγείας, συνεχίστηκε με τρομερή αναστάτωση σε ότι αφορά τα επαγγελματικά μου, ακολούθησε δουλειά, δουλειά, κι άλλη δουλειά, απλήρωτη, σε κακό κλίμα και ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι που φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση αδράνειας και στασιμότητας η οποία δεν ξέρω ακριβώς που θα καταλήξει... Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα δοκιμάσαμε να πάμε διακοπές αλλά κουραστήκαμε πολύ περισσότερο απ' όσο καλά περάσαμε ενώ και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας δεν ήταν όπως τις ονειρευτήκαμε αφού τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειας αρρώστησαν...

Μέσα σε όλες αυτές τις αναποδιές, στα τέλη του Απρίλη, γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος μου, ένα υπέροχο, στρουμπουλό, μελαχρινό μωράκι, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., αξιαγάπητος και γλύκας, για τον οποίο σκέφτομαι διαρκώς ότι δεν του δίνω την ίδια φροντίδα που έδινα στον Σ. όταν ήταν αυτός μωρό... Κρατώ τη γέννηση του δεύτερου παιδιού μου σαν το σημαντικότερο γεγονός του 2013, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν αλλά και γιατί δυστυχώς δεν μου έρχεται κάτι άλλο θετικό στο μυαλό να θυμηθώ...

Το 2013 με έφερε αρκετά βήματα πίσω σε πολλούς τομείς, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και οικονομικά, βήματα που είχα πασχίσει πολύ να κάνω και τώρα είμαι υποχρεωμένος να καταβάλω την ίδια και περισσότερη προσπάθεια για να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος... Αυτό ουσιαστικά είναι και το μοναδικό resolution που θέτω για τον καινούργιο χρόνο, να ξαναβρώ όλα όσα έχασα τόσο από τον εαυτό μου όσο και από όλους υπόλοιπους τομείς...

Υπό άλλες συνθήκες, (αν δεν βαριόμουνα) θα έγραφα και κάποιο post για τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που διάβασα το 2013... Μέσα στον χρόνο αυτό διάβασα αρκετά βιβλία, τα περισσότερα πολύ καλά, θα κρατήσω στην μνήμη μου όμως σαν πιο σημαντικό αναγνωστικά γεγονός την γνωριμία μου με το αναγνωστικό σύμπαν της μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστη σε μένα, Margaret Atwood... Τα "Όρυξ και Κρέικ" και κυρίως "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" ήταν τα δύο καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2013, αυτά που πέτυχαν περισσότερο απ' όλα να με τραβήξουν στον κόσμο τους...

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι... 
Μακάρι το 2014 να αποδειχτεί καλύτερο από το 2013...

Θα μπορούσε να γίνει viral...

Αν υπήρχε κάποιος να αποθανατίσει σε video το συγκεκριμένο περιστατικό και το ανέβαζε στο YouTube τότε το video αυτό σίγουρα θα μπορούσε να γίνει viral...

Χθες το απόγευμα, κάθομαι στον καναπέ και κρατάω τον Θ. στα χέρια μου... Παίζω μαζί του, προσπαθώ να τον κάνω να γελάσει... Τον σηκώνω ψηλά, πάνω από το κεφάλι μου και αυτός κοιτάει προς τα κάτω και κακαρίζει... 

Ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο σημάδι, ενώ τον έχω σηκώσει ψηλά και κοιταζόμαστε, μου εκτοξεύει μια ρουκέτα με τα περιεχόμενα του στομαχιού του, η οποία λούζει το πρόσωπό μου και το στήθος μου... 

Ευτυχώς, χθες το απόγευμα είχε φάει μόνο γάλα και ακόμα πιο ευτυχώς πρόλαβα να κλείσω το στόμα και τα μάτια μου...

Ο Θ., μετά την ρουκέτα, εξακολουθεί να γελάει...

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Στην φορά των δεικτών του ρολογιού...

Στο δημοτικό στάδιο που πάω για τρέξιμο, όλοι όσοι τρέχουν, εμού συμπεριλαμβανομένου, τρέχουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού... Κανένας μα κανένας, είτε είναι αθλητές των τοπικών ομάδων είτε μεσήλικες που προσπαθούν να ρίξουν τα παχάκια, δεν "τολμάει", έστω για αλλαγή, να τρέξει στην αντίθετη κατεύθυνση, στην φορά των δεικτών του ρολογιού δηλαδή... 

Η όλη φάση μου θυμίζει το "Midnight Express" όπου ο ήρωας κλεισμένος στο ψυχιατρείο, περπατά αέναους κύκλους γύρω από μια κολόνα μαζί με τους υπόλοιπους τρόφιμους, πάντα ανάποδα με την φορά των δεικτών του ρολογιού, ένδειξη της παραίτησης και της υποταγής στη ζωή μέσα στο ψυχιατρείο... Όταν ο ήρωας αποφασίζει να βγει από το τέλμα που έχει πέσει και να ζήσει ελεύθερος, περπατά ανάποδα τον κύκλο του γύρω από την κολόνα, στην φορά των δεικτών του ρολογιού, ταράζοντας τους υπόλοιπους τροφίμους και προκαλώντας γενική αναστάτωση...

Δεν βγαίνουμε από τις τροχιές που μας έχουν προδιαγράψει και όταν το κάνουμε προκαλούμε έκπληξη, δυσπιστία, φόβο και αναταραχή αλλά καμιά φορά, όπως έγινε και στην ταινία, το να κινείσαι κόντρα στο ρεύμα οδηγεί στην επιτυχία και την λύτρωση...

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα!!!

"Το μυστήριο των σιαμαίων αδελφών" του Ellery Queen

"Το μυστήριο των σιαμαίων αδερφών" του Ellery Queen
Το ξεφύλλισμα αυτού του βιβλίου μού επιφύλασσε μια έκπληξη πολύ νωρίς όταν διάβασα στην τρίτη σελίδα το όνομα της μεταφράστριας που είναι αυτό της Τασσώς Καββαδία... Αγνοούσα πλήρως την δημοσιογραφική και μεταφραστική πορεία της γνωστής ηθοποιού αλλά παρ' όλα αυτά μου φάνηκε απόλυτα ταιριαστό γι' αυτή...

Ο Ellery Queen είναι το συγγραφικό alter ego δύο Αμερικανών ξαδερφών από το Μπρούκλιν οι οποίοι έγραψαν μια σειρά από νουάρ μυθιστορήματα με πρωταγωνιστή τον ήρωα που έχει το ίδιο όνομα με το alter ego τους και είναι ένας δυναμικός ντετέκτιβ που λύνει μυστηριώδεις υποθέσεις... 

Μια τέτοια είναι και το "Μυστήριο των σιαμαίων αδελφών"... Ένας μυστηριώδης φόνος ενός διάσημου χειρούργου σε ένα σπίτι στα βουνά στο τέλος του πουθενά όπου ατυχώς βρίσκονται ο Ellery και ο πατέρας του, κυνηγημένοι από μια δασική πυρκαγιά... Οι ένοικοι του σπιτιού περίεργοι, ετερόκλητοι και κρυψίνοες, κανείς δεν δείχνει από την αρχή το πραγματικό του πρόσωπο... Ο φόνος εκκινεί μια σειρά εξελίξεων και ανατροπών που οδηγούν σε εκπλήξεις μέχρι την τελική λύση του μυστηρίου και το αρκετά απότομο φινάλε...

Το βιβλίο χωρίς να είναι εξαιρετικό διαβάζεται πολύ ευχάριστα... Η υπόθεση δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία ούτε η λύση του μυστηρίου προκύπτει έπειτα από κάποιο θεαματικό τρικ επίδειξης λογικής από τον ήρωα όπως γίνεται σε πολλά παρόμοια μυθιστορήματα... Αυτό που πετυχαίνει/ουν ο/οι  Ellery Queen είναι η δημιουργία ενός ενδιαφέροντος αστυνομικού μυθιστορήματος το οποίο δεν μπαίνει στο πάνθεον του είδους αλλά σίγουρα είναι πάνω από τον μέσο όρο... Προσωπικά με γοήτευσε η πιστή αναπαραγωγή της νουάρ ατμόσφαιρας, με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής να κυριαρχούν και να φαίνονται τόσο πολύ διαφορετικά από αυτά της σημερινής εποχής... 

Πολύ ωραία επίσης η έκδοση τσέπης στην οποία διάβασα το βιβλίο, λιτή αλλά φροντισμένη και αξιοπρεπής...

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Να σε περιμένω;

Γύρω στις 9:30 σήμερα το πρωί αφού έχω πάει τον Σ. στον παιδικό σταθμό, βρίσκομαι στο πάρκινγκ του Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, έχω παρκάρει και κατευθύνομαι πεζός στην είσοδο... 

Λίγο πριν κάθεται μια έφηβη κοπέλα, τσιγγάνα, μαζί με ένα μικρό αγοράκι σε ένα καροτσάκι...

Σηκώνεται και με πλησιάζει, την βλέπω και σκέφτομαι ότι το πορτοφόλι μου είναι άδειο, πρέπει να πάω στο ATM για να ψωνίσω και ότι δεν είναι σπάνιο ένας τσιγγάνος να στέκεται στην είσοδο ενός super market και να ζητάει λεφτά... 

Ναι το ξέρω, είναι κλισέ και υποτιμητικό για τους τσιγγάνους συνολικά αλλά το σκέφτηκα... 

Για να αισθανθώ εντελώς μαλάκας, μου λέει: "Καλημέρα, δεν θέλω να μου δώσεις λεφτά... Μπορείς να μου πάρεις κανένα λάδι, κανένα ρύζι για να μαγειρέψω να φάνε τα αδέρφια μου; Να σε περιμένω;"... 

Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου, λίγο πριν βγω, έδειχνε 8,5 βαθμούς θερμοκρασία περιβάλλοντος και ψιχάλιζε, σχεδόν χιονόνερο... 

Αυτή όμως με περίμενε...

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικα στολίδια...

Χειροποίητες μικρές κουκουβάγιες... Φτιαγμένες από τσόχα και παραγεμισμένες με διάφορα κουρελάκια ή βαμβάκι, με μοτίβα παιδικά... Μπορείτε να τις κρεμάσετε στο δέντρο, όπως κάναμε εμείς, αλλά μπορείτε να βρείτε και άλλες χρήσεις... ;)

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 1

χριστουγεννιάτικη κουκουβάγια 2

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Κι ακόμα τρέχει...

Το τελευταίο εικοσαήμερο έχω ξεκινήσει μια προσπάθεια να αθλούμαι καθημερινά... Ο χρόνος είναι περιορισμένος οπότε προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι κάθε ευκαιρία και μια από αυτές είναι ότι η δουλειά μου δεν είναι πολύ μακρυά από το σπίτι μου, είναι 4,8 km... Κάθε απόγευμα η επιστροφή στο σπίτι γίνεται με τα πόδια, μου παίρνει γύρω στα 45 με 50 λεπτά... 

Αν τύχει και πάρω το αυτοκίνητο ή είναι Σαββατοκύριακο, η πεζοπορία από τη δουλειά αντικαθίσταται από μια διαδρομή περίπου 5 km που κάνω μέσα στην περιοχή που μένω  (Αγία Παρασκευή) την οποία διανύω περπατώντας αλλά και τρέχοντας... Το θετικό στις περιπτώσεις που η προπόνηση γίνεται στην Αγία Παρασκευή είναι ότι φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια για άθληση ενώ γυρνώντας από τη δουλειά, έστω και αν δεν υπάρχει πλέον dress code, το ντύσιμο δεν είναι βολικό για τρέξιμο, για πιο έντονη άσκηση... 

Διανύω μια απόσταση 34 km περίπου την εβδομάδα, νούμερο διόλου ευκαταφρόνητο νομίζω για τόσο μικρό χρονικό διάστημα άσκησης... Στόχος μου είναι να τα αυξήσω όπως και να αυξήσω την ένταση με την οποία γίνεται η προπόνηση, ιδανικά κάποια στιγμή όλη η απόσταση να διανύεται με τρέξιμο... Απώτερος στόχος είναι να μπορέσω να συμμετάσχω και να τερματίσω στον επόμενο αγώνα δρόμου 5 ή 10 km που θα διοργανωθεί στην Αθήνα...

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Πώς να πολεμήσεις το άγχος...

Το άγχος είναι η ασθένεια της εποχής, λίγο πολύ όλοι υποφέρουν από αυτό... Κάποιοι από εμάς έχουμε υποφέρει και εξακολουθούμε να υποφέρουμε πολύ από αυτό σε βαθμό που να επηρεάζει τη ζωή μας και την σχέση μας με τους γύρω μας και τον εαυτό μας... Πριν χτυπήσει κάποιος την πόρτα του ψυχίατρου/ψυχαναλυτή για να αναζητήσει επιστημονική βοήθεια υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει μόνος του για να βοηθήσει τον εαυτό του...

Σύμφωνα με τη Wikipedia το άγχος ορίζεται ως εξής: 

Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν νιώθεις στρες το σώμα σου είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος σου πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις. Ο καθένας μας εκτίθεται καθημερινά σε στρες καταστάσεις. Το στρες μάλιστα μπορεί να είναι και θετικό - το λεγόμενο ευ στρες - όταν καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και μας ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθουμε στις όποιες καταστάσεις. Όσο ποιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο μας είναι να αντιμετωπίσουμε της καθημερινές μας υποχρεώσεις.

Συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, μας κυριαρχούν και δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε. Το στρες μας κάνει ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία. Διατρέχουμε μάλιστα κίνδυνο να κακοποιήσουμε λεκτικά η ακόμη και σωματικά τα παιδιά μας. Λειτουργώντας κάτω από στρες έχουμε την τάση να παρεξηγούμε συμπεριφορές των παιδιών μας, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία.

Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του. Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις αυξημένου άγχους, προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του.

Διαβάζοντας το άρθρο της Wikipedia παρακάτω θα δούμε ότι υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να διαχειριστούμε και να πολεμήσουμε το άγχος... Τα κίνητρα είναι πολλά, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό... Καταπολέμηση του άγχους σημαίνει καλύτερη υγεία, καλύτερες σχέσεις με τους γύρω και τον εαυτό μας, πιο γαλήνια κι ευτυχισμένη ζωή... Οι μέθοδοι είναι αρκετές...

Η σωματική άσκηση είναι μια από αυτές, ίσως και η πιο "εύκολη" και οικονομική... Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες ( link1 , link2 , link3 ) που αποδεικνύουν την άμεση, αντιστρόφως ανάλογη σχέση μεταξύ άγχους και σωματικής άσκησης... Τι πιο εύκολο από το να φορέσεις ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια και να βγεις για περίπατο ή και τρέξιμο; Σίγουρα σε κάποιο γυμναστήριο, έναντι αντιτίμου, θα γυμναστείς με τρόπο πιο σωστό υπό την επίβλεψη ειδικευμένου προσωπικού αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχουν λεφτά ο δρόμος και τα πάρκα ανήκουν σε όλους και είναι τζάμπα, πάρε την απόφαση και βγες έξω...

Ένας άλλος τρόπος είναι μέσω της διατροφής... Πέραν του γεγονότος ότι μια σωστή διατροφή προστατεύει και θωρακίζει τον οργανισμό, τα θετικά της αποτελέσματα φαίνονται και στην καταπολέμηση του άγχους... Η μεσογειακή διατροφή προφυλάσσει από την κατάθλιψη ενώ υπάρχουν τροφές που βοηθούν στην μείωση των ποσοστών αδρεναλίνης και κορτιζόλης στο αίμα ενώ παράλληλα αυξάνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης , της ορμόνης της ευτυχίας... Τέτοιες τροφές είναι οι σύνθετοι υδατάνθρακες (δημητριακά ολικής αλέσεως,ψωμί και ζυμαρικά ολικής αλέσεως,καστανό ρύζι, πλιγούρι βρώμης), τα πορτοκάλια και κάθε φρούτο πλούσιο σε βιταμίνη C, το σπανάκι, τα λιπαρά ψάρια (σολομός, σαρδέλα, τόνος), οι ανάλατοι ξηροί καρποί, τα ωμά λαχανικά, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα, το άπαχο κόκκινο κρέας και πολλές άλλες... Για να μάθετε περισσότερα για τις αγχολυτικές τροφές μπορείτε να επισκεφτείτε τα παρακάτω links ( link4 , link5 ) ή απλά να ψάξετε στο internet, θα βρείτε πολύ πληροφορία...

Υπάρχουν και άλλοι μικροί κι εύκολοι τρόποι να πολεμήσεις το άγχος, μικρά καθημερινά κόλπα ... Απόφυγε τις αγχωτικές καταστάσεις, εφόσον αυτό είναι δυνατόν... Σε αγχώνουν οι ειδήσεις των 8; Μην τις δεις, υπάρχει και το internet για να ενημερωθείς... Κάνε πράγματα που σου αρέσουν, ασχολήσου με τα χόμπι σου, δες τους φίλους σου, δες κωμωδίες, απόφυγε τις ταινίες δράσεις και αγωνίας αν έχει παρατηρήσει ότι σου προκαλούν ταραχή και γέλα, γέλα όσο περισσότερο μπορείς, το γέλιο είναι υγεία λέγανε παλιά και είχαν απόλυτο δίκιο...

Υπάρχει η περίπτωση όμως ενώ κάποιος γυμνάζεται τακτικά και ακολουθεί μια σωστή διατροφή να μην μπορεί να απαλλαγεί από τα συμπτώματα του άγχους... Τότε πρέπει άμεσα να αναζητήσει επιστημονική, εξειδικευμένη βοήθεια από γιατρούς και ψυχαναλυτές που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του... Υπογραμμίζω την αναγκαιότητα αναζήτησης επιστημονικής βοήθειας διότι ζούμε σε μια χώρα που τουλάχιστον μέχρι πριν λίγα χρόνια τα ψυχικά νοσήματα αντιμετωπίζονταν με ειρωνικό μειδίαμα από τον κοινωνικό περίγυρο και ο ψυχίατρος και ο ψυχαναλυτής ήταν συμψηφιστικά ο "τρελογιατρός" με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι που αντιμετώπισαν προβλήματα ψυχικής φύσεως να ντρέπονται να το ομολογήσουν στον κύκλο τους... Η καταπολέμηση του άγχους έχει να κάνει με την υγεία και με την ποιότητα ζωής, δεν πρέπει να την αναβάλλουμε για κανένα λόγο...

Το συγκεκριμένο post δεν είναι γραμμένο από γιατρό ούτε από ειδικό, αν θέλετε επιστημονική καθοδήγηση μην ψάχνετε τα blogs... Το post αυτό γράφτηκε σαν παρότρυνση σε όσους υποφέρουν από το άγχος, να ψάξουν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημά τους για να ζήσουν μια καλύτερη και πιο υγιή ζωή... Εγώ ο ίδιος έχω περάσει αρκετές περιόδους της ζωής μου που άφησα το άγχος να με πλακώσει και ξέρω ότι υπάρχουν τρόποι να λυθούν τα προβλήματα φτάνει να κατανοείς και να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και να είσαι διατεθειμένος να προσπαθήσεις για να τα λύσεις... :)

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Χειροποίητες προσκλήσεις...

Ο μεγάλος μου ο γιος έχει τη γιορτή του αυτές τις μέρες κι η μαμά του σκέφτηκε ότι θα ήταν ωραίο να του κάνουμε ένα μικρό πάρτυ, κυρίως παιδάκια από τον παιδικό σταθμό που κάνει παρέα...

Όπως σε κάθε πάρτυ έτσι και στου Σ., είναι απαραίτητες οι προσκλήσεις έτσι λοιπόν η μαμά του ανασκουμπώθηκε και αντί να αγοράσει έτοιμες προσκλήσεις τις έφτιαξε μόνη της και τους έδωσε χριστουγεννιάτικο concept μια που είμαστε κοντά στις γιορτές...

Από υλικά απλά, κάποια υφάσματα που υπήρχαν στο σπίτι και κυρίως πολύ φαντασία και διάθεση έφτιαξε τις προσκλησούλες του πάρτυ δυο από τις οποίες βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες...

Party Invitation 1

Party Invitation 2

Party Invitation 3


Οι φωτογραφίες τις αδικούν βέβαια γιατί αφενός δεν είμαι ο καλύτερος φωτογράφος του κόσμου κι αφετέρου για να αποκρύψω κάποια προσωπικά δεδομένα αναγκάστηκα να τις "μουτζουρώσω" πιστεύω όμως ότι παίρνετε μια γεύση του περί τίνος πρόκειται...

Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείται η Μ. με την χειροτεχνία και τις κατασκευές... Οι προσκλήσεις του γάμου μας σχεδιάστηκαν από αυτήν, οι προσκλήσεις της βάφτισης του Σ. σχεδιάστηκαν και φτιάχτηκαν από αυτήν και έπεται και συνέχεια με την βάφτιση του Θ. ... Χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια, μικρές εορταστικές καρφιτσούλες από fimo, υφασμάτινα καλύμματα για τα καπάκια των βάζων των γλυκών και των καφέδων, ετικέτες, ευχετήριες κάρτες, αναμνηστικά και memorabilia, όχι γιατί την παντρεύτηκα, αλλά πιάνει το χέρι της... :)

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

"Ιστορίες του λυκόφωτος" του Stephen King

Παρά τους αρχικούς δισταγμούς μου λόγω της φόρμας του διηγήματος, οι "Ιστορίες του λυκόφωτος",  του Stephen King, ήταν ένα εξαιρετικό βιβλίο που μου κράτησε πολύ ευχάριστη παρέα, πολλές φορές στο λυκόφωτο... Το βιβλίο είναι μια συλλογή δεκατριών διηγημάτων, άλλων μεγαλύτερων και άλλων μικρότερων τα οποία φλερτάρουν με τον τρόμο και την αγωνία με πολλούς τρόπους και όχι απαραίτητα με τον μεταφυσικό... Όλα διαβάζονται εξαιρετικά ευχάριστα και δεν θα αφήσουν κανένα δυσαρεστημένο...

Ξεχωρίζω την "Μπισκοτένια", ένα διήγημα όπου ο τρόμος και η αγωνία κορυφώνονται τόσο ραγδαία που το κάνουν να μοιάζει ατέλειωτο... Επίσης πολύ καλό το "Στατικό ποδήλατο" το οποίο μου θύμισε πολύ το "Ντούμα Κη", καθώς κι εδώ οι πίνακες ζωγραφικής ζωντανεύουν κατά κάποιον τρόπο, χωρίς όμως να επενδύει στο στοιχείο του τρόμου τόσο όσο της φαντασίας... Το πιο τρομακτικό απ΄όλα είναι σίγουρα η "Γάτα από την Κόλαση", τόσο μικρό όσο και εφιαλτικό... Το καλύτερο απ' όλα τα διηγήματα του βιβλίου είναι για μένα το "Ν.", ένα εξαιρετικό διήγημα τρόμου και φαντασίας που κρατάει τον αναγνώστη χωμένο στις σελίδες του μέχρι το τέλος, ένας φόρος τιμής στον Lovecraft και την μυθολογία του Κθούλου...

Το βιβλίο πετυχαίνει τον σκοπό του, να παρασύρει τον αναγνώστη σε ένα μυστηριακό και τρομακτικό σύμπαν όπου όλα μπορούν να συμβούν... Πολλές φορές διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσα σαν παιδάκι σε αμερικάνικη ταινία που κάθεται με την παρέα του νύχτα, γύρω από την φωτιά της κατασκήνωσης για να πει και να ακούσει τρομακτικές ιστορίες... Ιστορίες από εκείνες που ξέρεις ότι θα σε τρομάξουν αλλά μια νοσηρή περιέργεια και η λαγνεία του τρόμου σε κάνουν να παραμένεις για να τις ακούσεις, κοιτάζοντας κλεφτά πότε πότε μέσα στο σκοτάδι...

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Το μετά...

Η μεταστέγαση έγινε τη Δευτέρα εν μέσω κακοκαιρίας και κοσμοχαλασιάς και η ζωή μου (υποτίθεται ότι) μπαίνει πάλι σε μια σειρά...

Πέρα από τα προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με την μετακίνηση από και προς στη δουλειά, δεδομένου ότι χρησιμοποιώ τις δημόσιες συγκοινωνίες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ήρεμη, εκνευριστικά θα έλεγα... Δεν κάνω απολύτως τίποτα και απλά περιμένω να περάσει η μέρα και να γυρίσω στο σπίτι...

Ίσως θα έπρεπε να το απολαμβάνω αυτό το διάστημα ραχατιού αλλά δεν το βλέπω έτσι... Όχι γιατί δεν μου έχει λείψει ο ελεύθερος χρόνος, ούτε γιατί δεν ξέρω πως να τον αξιοποιήσω...

Το πρόβλημα είμαι εγώ...

Εγώ δεν θέλω να είμαι εδώ που είμαι...

Εγώ δεν θέλω πια να δουλεύω με αυτούς τους όρους και αυτές τις συνθήκες...

Εγώ δεν ανέχομαι πια τις μικρές, καθημερινές συμβάσεις και υποχωρήσεις, την καθημερινή υποκρισία που ορίζει τον αξιόλογο εργαζόμενο του σήμερα...

Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είμαι μόνος μου σε όλο αυτό το θέατρο που παίζεται καθημερινά, ότι εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι υφίστανται καθημερινά τις ίδιες (και χειρότερες) πιέσεις με μένα και επιβιώνουν, τις αφήνουν πίσω τους την ώρα που βάζουν το κλειδί στην πόρτα για να μπουν στο σπίτι...

Εγώ δεν μπορώ να το κάνω, όχι πια...

Ίσως να μην σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, ίσως να είμαι απλά πιο απροσάρμοστος από τον μέσο όρο...

Η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν είτε κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής αξιολόγησης είτε κατά τη διάρκεια κάποιας συνέντευξης για δουλειά, είναι το πως βλέπεις τον εαυτό σου μετά από κάποια χρόνια...

Κάποτε μπορούσα να την απαντήσω αυτή την ερώτηση... Πίστευα ότι επαγγελματικά η πορεία μου ήταν προδιαγεγραμμένη, αν όχι στον ίδιο εργοδότη σίγουρα στον ίδιο κλάδο και με τον ίδιο τρόπο...

Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω... Δεν ξέρω ποιο θα είναι το μετά, πού θα είμαι και τι θα κάνω σε μερικά χρόνια... Όχι μόνο γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι αλλά και γιατί δεν ξέρω τι θέλω και τι είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω για να το αποκτήσω πια...

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Κλείσ' τον...


Εμετός και αηδία... 

Δεν είναι όμως η πρώτη φορα που διαβάζουμε για τα κατορθώματα απανταχού των Πρετεντέρηδων αυτής της χώρας κι ούτε η τελευταία... Όχι τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε το πιο δυνατό όπλο που έχουμε στα χέρια μας, το δικαίωμα στην επιλογή... 

Τι νόημα έχει να αηδιάζουμε με τον Πρετεντέρη, να εξοργιζόμαστε με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου, να μας σπάει τα νεύρα ο Πορτοσάλτε, να μας διαολίζει ο Κώνστας, εφόσον συνεχίζουμε να διαβάζουμε ότι γράφουν και ότι λένε; 

Ας τους αγνοήσουμε, ας κάνουμε ότι δεν υπάρχουν... 

Αν τα κωλοκάναλα που δουλεύουν δεν έχουν τηλεθέαση, αν οι φυλλάδες που γράφουν δεν πουλάνε φύλλα, αν τα sites που φιλοξενούν άρθρα τους δεν παίρνουν ούτε ένα click από διαφημίσεις τότε δεν υπάρχουν, είναι ακίνδυνοι... Αναπόφευκτα τότε ή θα αλλάξουν ρότα ή θα μπουν στο ταμείο ανεργίας διότι πολύ απλά ακριβοπληρωμένος και star είναι μόνο εκείνος που τα "φέρνει"...