Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Ένας χρόνος Μπόλιν...

Τον Θ. μου τον λέμε και Μπόλιν, του το έβγαλε η μαμά του από όταν ήταν μωρό... Νομίζω ότι το όνομα βγήκε γιατί πάνω κάτω την εποχή που γεννήθηκε είχαμε δει το "Hobbit", ένας από τους νάνους ήταν ο Μπάλιν, ο Θ. ήταν ανέκαθεν σαν ... μπάλα (ball), οπότε δεν ήταν δύσκολο να του βγει το όνομα... Όταν δε πήγε η Μ. στην Ολλανδία με τον Σ. και μου είπε ότι εκεί ένα από τα παραδοσιακά γλυκά είναι τα bollen, κάτι σαν στρογγυλά donuts, καταλάβαμε πόσο σωστή και καρμική ήταν η επιλογή του παρατσουκλιού του παιδιού...

Ο Θ. μου γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από ακριβώς ένα χρόνο... Ένα ήσυχο, στρουμπουλό μωράκι, παρά τις αντίθετες προβλέψεις γιατρών και υπερηχογραφημάτων που τον περιέγραφαν μικρούλη... Ένα μωρό που ήρθε στη ζωή μας εν μέσω μιας πολύ δύσκολης χρονιάς, αδικημένος ίσως από όλους μας και ειδικά εμένα, όπως όλα τα δεύτερα παιδιά που δεν απολαμβάνουν την αποκλειστικότητα του πρώτου παιδιού... Η γέννα του ήταν αβίαστη και χαλαρή για όλους μας, μια εκδρομή από την οποία επιστρέψαμε με ένα καινούργιο μωράκι... Μέσα σε αυτό τον χρόνο ο Θ. μεγάλωσε για να γίνει ένα αξιολάτρευτο μωρό, γελαστό, έξυπνο, όμορφο (είπε η κουκουβάγια), μελαχρινό, με άφρο μαλλί, σωστός Αφρικανός, όπως τον λέμε συχνά, για να επιβεβαιώσει την καταγωγή της γιαγιάς της Μ... Μπορεί ίσως να τον αδίκησα, διότι όταν γεννήθηκε δεν ένιωσα την ίδια πλημμύρα συναισθημάτων όπως όταν γεννήθηκε ο Σ. αλλά τον αγαπώ το ίδιο δυνατά και το ίδιο ολοκληρωτικά όπως τον Σ. μου... Ξέρω ότι είναι τόσο ίδιοι όσο και διαφορετικοί με τον αδερφό του, δύο δάχτυλα από το ίδιο χέρι... 

Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου Θ. μου, να 'σαι πάντα γερός, γελαστός και χαρούμενος, σ' αγαπώ πολύ!

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Καλά, θα πιάσω το δικό μου...

Πριν από μερικές μέρες κοιμήθηκε η βαφτιστήρα μου στο σπίτι μας... Η Α. είναι 1,5 χρόνο μεγαλύτερη από τον Σ. που την αγαπάει πολύ... Το βράδυ η Μ. κάνει μπάνιο τα παιδιά και ξεκινάει από την Α.... Ο Σ. μπουκάρει στο μπάνιο ενώ η Α. είναι στην μπανιέρα... Ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

Σ: Μαμά, η Α. δεν έχει πουλάκι!!!
Μ: Έχει αγάπη μου απλά δεν είναι σαν το δικό σου το πουλάκι, τα κορίτσια έχουν διαφορετικό πουλάκι από τα αγόρια..
...
(Ο Σ. έχει γείρει το κεφάλι του στο πλάι και παρατηρεί με ενδιαφέρον)
...
Σ: Μαμά, η Α. έχει δύο πουλάκια!!!
Μ: Όχι, αγάπη μου, ένα έχει, το πουλάκι της είναι διαφορετικό από το δικό σου...
Σ: Μαμά, θέλω να πιάσω το πουλάκι της!
Μ: Όχι αγόρι μου, δεν γίνεται να πιάσεις το πουλάκι της!!!
Σ: Καλά... τότε θα πιάσω το δικό μου!!!
...
(Χώνει το χέρι μέσα στο βρακί του)
...

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή...

Η καταγωγή μου από την πλευρά της μητέρας μου είναι από την Κύπρο... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, μου είχε κάνει εντύπωση μια ιστορία που μου έλεγε η Κύπρια γιαγιά μου, όταν στα παλιά χρόνια κάποιοι χωρικοί για να σωθούν από μια επιδρομή Τούρκων (έλεγε η γιαγιά) κρύφτηκαν σε μια σπηλιά και το κλάμα ενός μωρού κόντεψε να τους προδώσει... Ένας βιολιστής Κύπριος που είχαν πάρει μαζί τους οι επιδρομείς, σκάρωσε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι, όταν άκουσε τα κλάματα του μωρού, στο οποίο επαναλάμβανε διαρκώς το δίστιχο "Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή..." για να προειδοποιήσει τους φυγάδες... Στην προσπάθεια να του κλείσουν το στόμα το παιδί όντως πνίγηκε αλλά οι χωρικοί σώθηκαν...

Η ιστορία αυτή ήταν κρυμμένη πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου όταν χωρίς σημαντικό λόγο και αιτία την ξαναθυμήθηκα... Έψαξα λίγο στο internet και ανακάλυψα ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται σε μια λαϊκή παράδοση ενός χωριού στα ορεινά της Λευκωσίας, τον Άγιο Θεόδωρο Σολέας, από την ιστοσελίδα του χωριού το σχετικό απόσπασμα:

...Σε μια απόκρημνη πλαγιά στα βουνά της Καθολικής, βρίσκεται ένας τεράστιος βράχος που και σήμερα λέγεται «Ρότσος του Μωρού». Κάτω από το βράχο, σύμφωνα με την παράδοση, κατέφυγαν σε μια σπηλιά οι χωριανοί μας, για να γλιτώσουν, σε μια από τις πολλές επιδρομές των Σαρακηνών. Οι Σαρακηνοί αγγάρεψαν ένα βιολάρη, για να τους δείχνει το δρόμο να φτάσουν στη σπηλιά, μ’ αυτός προσπαθούσε, με διάφορους τρόπους, να τους παραπλανήσει. Όταν κόντεψαν τη σπηλιά, ο βιολάρης που ήταν μπροστά-μπροστά, άκουσε κλάμα μωρού και φοβούμενος πως, αν το κλάμα συνεχιζόταν, θα πρόδιδε τη σπηλιά και θα χάνονταν τόσες ψυχές, άρχισε να παίζει, δυνατά, το βιολί του, για να καλύψει από τη μια το κλάμα του μωρού κι από την άλλη για να προειδοποιήσει τους κρυμμένους χωριανούς μας. Η παράδοση λέει, μάλιστα, πως τραγουδούσε κι αυτό το δίστιχο:

«Πνίξε, μάνα το παιδί
να γλιτώσεις τη ζωή....»

Η μαύρη μάνα, προσπαθώντας να κλείσει το στόμα του μωρού της, για να μην κλαίει, το’ πνίξε στ’ αληθινά. Σώθηκαν, βέβαια οι χωριανοί μας από τους Σαρακηνούς, μα το μωρό που χάθηκε, έδωσε τ’ όνομά του στο βράχο, που’ μείνε να θυμίζει μέρος της ιστορίας του χωριού μας και του τόπου μας, γενικά...

Το χωριό της γιαγιάς μου είναι το τελευταίο χωριό της επαρχίας Λεμεσού προς την Πάφο πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία αυτή διένυσε μεγάλη απόσταση, ειδικά για τα δεδομένα της εποχής, για να γίνει γνωστή από την μια μεριά της Κύπρου μέχρι την άλλη και τέλος να φτάσει σε μένα... Παρόμοιες ιστορίες αναφέρονται σε πολλές λαϊκές παραδόσεις, όχι μόνο της Κύπρου αλλά και άλλων τόπων, όπως η παρακάτω:

...Μαρτυρούνται και ιστορικά γεγονότα: Η παράδοση αναφέρεται ότι κατά «Το πάρσιμο της Κίου» οι άντρες σκόρπισαν, οι νέες γυναίκες και τα μικρά κρύφτηκαν σε υπόγεια, ενώ οι εχθροί έβαλαν με τη βία τις γριές γυναίκες να χορέψουν. Κάποια στιγμή ακούστηκε κλάμα μωρού. Υπήρχε κίνδυνος να το ακούσουν και να βρουν την κρυψώνα. Και τότε οι γριές γυναίκες άρχισαν να τραγουδούν χορεύοντας και να λένε:

Ή σφάξε το, ή πνίξε το ή δώσ’ το το βυζί σου,

οπότε και θα σταματούσε να κλαίει...
Δεν γνωρίζω πόσες και ποιες από αυτές τις ιστορίες είναι αληθινές... Ενδεχομένως να είναι και απλά αναπαραγωγές του λαϊκού θυμικού αν και πιστεύω ότι δεν μπορεί να μην περιέχουν στοιχεία αλήθειας... Εντύπωση μου κάνει και το πόσο "εύκολα" θυσιάζεται η ζωή του παιδιού για την επιβίωση των υπολοίπων... Η ζωή του ανθρώπου ήταν πιο "φτηνή" τα παλιά χρόνια, παιδιά έκανες πολλά, πολλά μπορεί έτσι κι αλλιώς να σου πέθαιναν, είτε από αρρώστιες είτε από πείνα, είτε από άλλα αίτια... Σήμερα στην χώρα μας, έχουμε την πολυτέλεια, η ζωή του ανθρώπου και ειδικά του παιδιού να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ότι στο παρελθόν...

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

"Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" του Philip Dick

"Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" του Philip Dick
Τι κι αν ένα βιβλίο το συνοδεύουν οι καλύτερες κριτικές, τι κι αν το εγκρίνουν άνθρωποι που το γούστο τους εμπιστεύεσαι; Αν δεν καταφέρει να σου "μιλήσει", είτε φταις εσύ είτε φταίει αυτό, αυτομάτως το αριστούργημα αποκαθηλώνεται...

Το "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο" , μάλλον το γνωστότερο βιβλίο του Philip Dick, έρχεται να απαντήσει στο ερώτημα τι θα γινόταν αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τελειώσει με διαφορετικούς νικητές... Ο κόσμος είναι μοιρασμένος σε δύο μεγάλες σφαίρες επιρροής, μια γερμανική και μια ιαπωνική, η Μεσόγειος έχει αποξηραθεί για να καλλιεργηθεί, ο πληθυσμός της Αφρικής έχει εξοντωθεί μαζικά, η Αμερική χωρίζεται σε δυο μεγάλες ζώνες κατοχής και μια ουδέτερη ζώνη... Όλα είναι διαφορετικά αλλά και αρκετά όμοια με την "πραγματική" ιστορία...Ένα βιβλίο γραμμένο από ένα συγγραφέα που ζει ψηλά στα Βραχώδη Όρη, οχυρωμένος σε ένα ψηλό κάστρο, ταράζει τα νερά και αναστατώνει κατακτητές και κατακτημένους καθώς παρουσιάζει μια εκδοχής της ιστορίας διαφορετική, μια εκδοχή που ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει με τον Άξονα ηττημένο...

Η ιδέα πάνω στην οποία είναι χτισμένη η ιστορία είναι πολύ ενδιαφέρουσα αλλά εγώ άργησα πολύ, μετά την μέση του βιβλίου, να μπω σε κάποιον ρυθμό... Τα πολλά παράλληλα νήματα που ξετυλίγονται, με αποπροσανατόλισαν και άργησαν να αποκτήσουν νόημα μέσα στο συνολικό context του βιβλίου... Ένα από αυτά δε, η ιστορία του Φρανκ Φρινκ, ομολογώ ότι και μετά το τέλος της ανάγνωσης του "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο"  δεν κατάλαβα πως ακριβώς προσέφερε στην πλοκή... Το βιβλίο έχει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως το πως η ιστορία και η συλλογική ηθική δικαιώνει τους νικητές και ξεπλένει το αίμα που έχουν στα χέρια τους και σπέρνει την αμφιβολία στον αναγνώστη, αν αυτό που ζούμε είναι τελικά η πραγματικότητα... Στο οπισθόφυλλο γράφει ότι το "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο"  είναι μια αλληγορία πάνω στον μακαρθισμό αλλά εγώ δεν διέκρινα κάτι τόσο συγκεκριμένο όσο μια γενικότερη καταγγελία σε κάθε αυταρχικό, καταπιεστικό καθεστώς διακρίσεων... Οι τελευταίες 100 σελίδες του βιβλίου κινούνται σε εξαιρετικούς ρυθμούς, η πορεία της Τζουλιάνα μέχρι το Σαγιέν και την συνάντηση με τον συγγραφέα του περιβόητου βιβλίου μαγνητίζουν τον αναγνώστη, είναι αλήθεια, όπως επίσης αλήθεια είναι ότι για να φτάσω σε αυτό το σημείο πίεσα πολύ τον εαυτό μου να μην εγκαταλείψει το "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο"... 

Με λίγα λόγια, το "Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο"  δεν το "πετάω" αλλά δεν το συνιστώ κιόλας, βιβλία υπάρχουν πολλά...

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Η αγάπη των αδερφών...

Σε μια κουβέντα που έκανα χθες ειπώθηκε η σωστή κατά την άποψή μου γνώμη ότι η αγάπη του παιδιού προς τον γονιό [*] είναι δεδομένη, η αγάπη του αδερφού προς τον αδερφό διδάσκεται από τους γονείς...

Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις είναι αν ενδεχόμενη απόρριψη των γονιών από το παιδί, για λόγους προφανώς που έχουν τραυματίσει το παιδί, οδηγεί είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα και σε απόρριψη των αδερφών... Αφού δεν εμπιστεύεσαι και απορρίπτεις τους γονείς σου μήπως αυτόματα δεν εμπιστεύεσαι και απορρίπτεις αυτούς που οι γονείς σου σού έμαθαν να αγαπάς;

Δεν είμαι παθών, κουβέντα κάνουμε...

[*] Όπου γονιός αυτός που μεγαλώνει το παιδί, όχι απαραίτητα ο βιολογικός γονέας...

Σκέψεις σε/για 4 τροχούς...

Άκουγα το πρωί του Σαββάτου στον Real FM τον Ιαβέρη να κατακεραυνώνει με πολύ σκληρές φράσεις τον Έλληνα οδηγό για την συνολική οδηγική του κουλτούρα και συμπεριφορά... Φυσικά και είχε δίκιο, πλην ίσως κάποιων υπερβολών του ως προς τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούσε αλλά είχε δυστυχώς δίκιο...

Στο παρελθόν έχω ακούσει πολλούς μεταξύ τυρού και αχλαδιού να έχουν παρόμοιες απόψεις και στην συζήτηση να είναι εξίσου λάβροι αν όχι περισσότερο με τον βετεράνο οδηγό όταν αναφέρονται είτε στον Έλληνα οδηγό είτε σε άλλες περσόνες/ιδιότητες του Έλληνα... Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως είναι ότι αυτοί οι συνήθως λάτρεις της τάξης, της αρμονίας, του σεβασμού στους κανόνες και ούτω καθεξής, είναι παράλληλα και ένθερμοι θιασώτες του τρίπτυχου "ήλιος, φραπέ και χαβαλέ" ,   του τόσο έντονα συνυφασμένου με την (νεο)ελληνική ψυχή και κατά την ταπεινή μου άποψη όχι κατακριτέου, όχι τουλάχιστον εξ ολοκλήρου...

Εκεί που θέλω να καταλήξω για να μην το παρατραβάω με τις εισαγωγές είναι ότι όταν μιλάμε για συλλογικές συμπεριφορές και όχι ατομικές δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να συνδυάσεις χαρακτηριστικά από διαφορετικές κουλτούρες και να διδάξεις μακροπρόθεσμα συγκεκριμένους τρόπους και κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς... Οι λαοί της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης των οποίων τις συμπεριφορές, τόσο στο δρόμο ως οδηγοί όσο και σε άλλους τομείς, ζηλεύουμε έχουν διαφορετική ψυχοσύνθεση, διαφορετικές επιρροές (πολιτισμικές, πολιτικές, ηθικές), διαφορετικούς δρόμους στους οποίους κινούνται από ότι οι Έλληνες, οπότε είναι λογικό να είναι διαφορετικοί τόσο ως προς τις αντιλήψεις όσο και προς τις συμπεριφορές....

Φυσικά δεν προσπαθώ να ξεπλύνω σε καμιά κολυμβήθρα του Σιλωάμ τα όποια κρίματα του Έλληνα οδηγού, τα οποία είναι πολλά, αλλά δεν βλέπω κάποιο τρόπο να διορθωθεί η κατάσταση, και η όποια κατάσταση αντιστοίχως, στο επίπεδο του συνόλου της κοινωνίας από την στιγμή που δεν υπάρχει η βούληση από το κράτος να γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές τόσο στην νομοθεσία όσο και (κυριότερα) στον τομέα της παιδείας... Μέχρι τότε απλά θα μνημονεύουμε ξανά και ξανά το τι γίνεται στο εξωτερικό...