Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Άντε γεια...

Ολυμπιακός έγινα επειδή ήταν ο πατέρας μου... Αυτός μου μίλησε για τους μεγάλους παίχτες του παρελθόντος, τον Σιδέρη, τον Δεληκάρη, τον Δαβουρλή, τον Υβ... Είχα αφίσα του "μουστάκια" στο δωμάτιό μου, ήμουν περήφανος που ήταν ο πρώτος Έλληνας παίχτης, απ' όσο θυμόμουν εγώ, που είχε πάρει μεταγραφή για το εξωτερικό... Ήταν τα πέτρινα χρόνια, τα σκάνδαλα συναγωνίζονταν σε αριθμό τους χαμένους τίτλους, ο Βαρδινογιάννης αλώνιζε και ναι μπορεί να μην "πήρε" όσα πρωταθλήματα θα μπορούσε να πάρει αλλά ο βαρδινογιαννισμός σαν νοοτροπία του χοντροκομμένου νταή υπήρχε και παραυπήρχε... Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρ' όλα αυτά ο κόσμος του Θρύλου ήταν πάντα εκεί παρά το γεγονός ότι όλοι οι πιτσιρικάδες δήλωναν ΑΕΚ και ΠΑΟ και αυτό ήταν το πιο ωραίο σε αυτήν την ομάδα, ένας κόσμος δυναμικός, λεβέντης, λαϊκός (με τη  καλή και την κακή του έννοια), μάγκας...

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε ο Σωκράτης... Μάζεψε την ομάδα, έφερε παίχτες, έριξε χρήμα, έκανε τα κονέ του, οι τίτλοι άρχισαν να έρχονται ο ένας μετά τον άλλο... Ο Σωκράτης είχε τον τρόπο του, όπως τον έχει και κάθε μεγαλοπαράγοντας μεγάλης ομάδας... Όποιος κρατάει και το μαχαίρι και το καρπούζι, τρώει την ψίχα και αφήνει στους άλλους τα φλούδια και τα κουκούτσια... Κάθε ποδοσφαιροκουβέντα θα έληγε αυτόματα αν παραδεχόντουσαν οι αντίπαλοι ότι δεν κόπτονται για τη διαφάνεια, το καλό του αθλήματος και το fair play αλλά για το ποιος θα κρατήσει την κουτάλα στα χέρια...

Ο Σωκράτης τα σάρωσε όλα... Ήταν λάθος του και πιστεύω ότι βαθιά μέσα του το ξέρει... Έκανε όλη την Ελλάδα εχθρό μας, το "όλοι τους και μόνοι μας" που λέγανε οι θυραεφτάδες κάθε απόγευμα από το κανάλι του προέδρου, ήταν αλήθεια κι έκανε πολύ κακό στον κόσμο του Ολυμπιακού... Έμαθε να δέχεται ότι του χάιδευε τα αυτιά, κάθε αντίθετη άποψη, ακόμα και καλοπροαίρετη, ακόμα και από ομοϊδεάτες αντιμετωπιζόταν εχθρικά και μισαλλόδοξα...

Ο κόσμος του Ολυμπιακού κακόμαθε, ήθελε τίτλους, βρέξει, χιονίσει, με όποιο τρόπο.... Τα ίδια πάνω κάτω είναι κι οι αλλόθρησκοι και ας μην το παραδέχονται, αλλά αυτοί ας τα πούνε μόνοι τους... Ο κόσμος κακόμαθε και τον μόνο που τον ένοιαζε ήταν ο τίτλος, απομονώθηκε από τα κοινωνικά δρώμενα και όταν στις κερκίδες άλλων ομάδων ανέβαιναν πανό με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα, η κερκίδα του Ολυμπιακού ακολουθούσε ένα (εξαρχής λάθος και ύποπτο για μένα) no politica attitude το οποίο δεν διακόπηκε ούτε καν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα...

Μεγάλο φάουλ...

Εγώ εδώ και χρόνια είχα αρχίσει να "παγώνω" με τον Θρύλο... Κατάπια τους Παπουτσέληδες γιατί το κάνουν όλοι όταν μπορούν, ντράπηκα με το "χάρτινο" πρωτάθλημα αλλά είπα ότι νομικά ήταν σωστό, έκανα τα στραβά μάτια γιατί "έτσι είναι η μπάλα"... Έχω μια ρομαντική αντίληψη  για την μπάλα, ή και αφελή μπορείς να την πεις, που στηρίζεται σε έννοιες όπως η ευγενής άμιλλα, η χαρά του παιχνιδιού κι όχι η νίκη, η λεβεντιά κι όχι το νταηλίκι, η μαγκιά που μετριέται με τον χαρακτήρα κι όχι με τα κιλά της γροθιάς σου...

Όταν ήρθε ο Μαρινάκης στον Ολυμπιακό, κατάλαβα ότι εμείς οι δύο δεν θα τα πάμε καθόλου καλά... Ένας άνθρωπος που με απωθεί ακόμα και φυσιογνωμικά και που κατάφερε να με κάνει να ντραπώ με τις περίφημες δηλώσεις του για τον Ντζιμπρίλ Σισέ και την αξία του να είσαι Ολυμπιακός ....Μπορεί στα μάτια κάποιου άλλου να μην φαίνεται τόσο σοβαρό αυτό το περιστατικό, ίσως να ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι... Σταμάτησα να βλέπω τον Ολυμπιακό, να τον νοιάζομαι, τσέκαρα τα αποτελέσματά του για λίγη πλακίτσα με τους αλλόθρησκους συναδέλφους στο γραφείο και αυτό ήταν, ένιωθα πάντα όμως Ολυμπιακός, αυτό απαντούσα όταν με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι...

Μετά την Κυριακή ντρέπομαι να απαντήσω αυτή την ερώτηση διότι δεν θέλω η επόμενη να είναι αν είμαι Πειραιώτης κι αν ψήφισα Μώραλη... Οι Πειραιώτες (βλέπε Ολυμπιακοί) ψήφισαν για δήμαρχο τον αχυράνθρωπο του προέδρου ο οποίος δεν άντεξε και μπήκε κι αυτός στο ψηφοδέλτιο σαν δημοτικός σύμβουλος, μάλλον ορεγόταν το 50€ που πληρώνουν για κάθε δημοτικό συμβούλιο... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που γεννήθηκε με το χρυσό κουτάλι στο στόμα κι έχει ένα προφίλ που δεν το λες ταιριαστό σε αυτό του μέσου Πειραιώτη... Ψήφισαν για δήμαρχο ένα άνθρωπο που το αφεντικό του φαίνεται να έχει προνομιακές σχέσεις με την Χρυσή Αυγή... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που το αφεντικό του έχει 100 καράβια με σημαία Marshall Islands για να γλυτώνει φόρους ενώ η ανεργία στον Πειραιά κάνει πάρτυ... Ψήφισαν έναν άνθρωπο που γνωρίζουν ότι τα μοναδικά του ένσημα είναι κολλημένα επειδή είναι Ολυμπιακάρας και είναι ο άνθρωπος του επίδοξου ντόπιου Μπερλουσκόνι... Τα γνώριζαν όλα αυτά, δεν μπορεί να μην τα γνώριζαν, και όμως το έκαναν...

Ο Γεωργαμλής έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά οι ΑΕΚτζήδες δεν τον εξέλεξαν... Το Παναθηναϊκό Κίνημα κατέβηκε σε δημοτικές και ευρωεκλογές αλλά τα ποσοστά του κινήθηκαν πολύ χαμηλά (οκ, έβγαλε ένα ή δύο δημοτικούς συμβούλους αλλά είπαμε γκάου υπάρχουν σε όλες τις ομάδες).... Ο Ζαγοράκης εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΝΔ όχι όμως πριν φάει ένα πολύ χοντρό κράξιμο από μεγάλους συνδέσμους της Θύρας 4...

Οι ομάδες είναι ο κόσμος τους... Αν μπορείς να ταυτιστείς με τον λαό μιας ομάδας, ταυτίζεσαι και με αυτή... Εγώ πια δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον κόσμο του Ολυμπιακού... Ομάδα δεν αλλάζεις, αυτό είναι νόμος, κι ούτε θέλω να το κάνω, απλά δεν θέλω να είμαι πια Ολυμπιακός... Λέω ένα "άντε γεια" στο Θρύλο, με αγάπη κι όχι με τσαντίλα, και του εύχομαι να ξαναβρεί τον δρόμο του...

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Χεράκια...

Παρατηρώ τον Θ. μου, ειδικά όταν τον ταΐζω και κάθεται ήσυχος... Είναι ένα στρουμπουλό μωράκι με πολλά παχάκια που μπορείς να ζουλήξεις αλλά αυτό που με λιγώνει περισσότερο σε αυτόν, όπως και με τον Σ. μου, είναι τα χεράκια του... Μικρά, μελαχρινά, στρουμπουλά χεράκια, που γραπώνουν και χαϊδεύουν και θέλουν να κρατάνε πάντα κάτι και να το κοπανάν, χεράκια με τον δείκτη συνήθως τεντωμένο να εξερευνούν, είτε το μουσάκι στο πηγούνι μου είτε την πρίζα δίπλα στο μπάνιο (είναι ασφαλείας) κι εγώ να τρέχω να τον μαλώνω... Χεράκια που μαϊμουδίσια μιμούνται τις χειρονομίες των μεγάλων, που τα απλώνει με ανοιχτά δάχτυλα για να τον πάρεις αγκαλιά, που ξέρουν να κάνουν γεια σου-γεια σου και κούκου τσα, χεράκια που κάνουν αγκαλιές, που λένε όσα ακόμα το στόμα του δεν λέει, χεράκια γλυκά και αγαπημένα... 

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

"Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela

"Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela
Η νουβέλα "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela είναι ένα σκληρό βιβλίο... Στις μόλις 123 σελίδες του παρακολουθούμε την ζωή του ήρωα γραμμένη από τον ίδιο σαν ημερολόγιο ενώ περιμένει την ημέρα της εκτέλεσής του... Η ζωή του μοιάζει να έχει μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς το κακό από την μέρα της γέννησής του μέχρι την ημέρα του θανάτου του...

 Γεννημένος σε ένα χωριό της Ισπανίας, σε μια οικογένεια που η φτώχεια, η δυστυχία και η απανθρωπιά την συντροφεύουν, ο Πασκουάλ μεγαλώνει ζώντας καταστάσεις δύσκολες που σοκάρουν τον αναγνώστη που έχει την τύχη να μην έχει βιώσει παρόμοιες... Προσπαθεί να βρει τα πατήματα του στη ζωή ακολουθώντας ένα δικό του ηθικό κώδικα, αφού κανείς δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να του διδάξει κάποιον άλλο, υποκύπτει στις παρορμήσεις του και τις βίαιες εκρήξεις, μοιάζει να έχει διαβεί την γραμμή που χωρίζει την λογική με το παράλογο... 

Η οικογένεια για τον Πασκουάλ Ντουάρτε είναι νέμεση και παράδεισος ταυτόχρονα... Η οικογένεια στην οποία μεγάλωσε είναι αυτή που προδιέγραψε την πορεία της ζωής του, είναι η αιτία της δυστυχίας και της ταπείνωσης του... Η οικογένεια που προσπαθεί να δημιουργήσει όχι μια αλλά δυο φορές, είναι στο μυαλό του, η λύτρωση και η γαλήνη...Δυστυχώς η μοίρα του είναι καθορισμένη και η ζωή του δεν έρχεται όπως θέλει, κάθε άλλο... Το τελευταίο του έγκλημα, που τον καταδικάζει στην θανατική ποινή, είναι η ύστατη προσπάθεια να σκοτώσει το παρελθόν του και όλα αυτά που τον έκαναν αυτό που είναι, είναι η τελευταία του προσπάθεια να λυτρωθεί...

Η νουβέλα "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε" του Camilo José Cela είναι ένα βιβλίο συνταρακτικό, βαθιά πολιτικό χωρίς να είναι τέτοιο, βαθιά ανθρώπινο... Ο εσωτερικός μονόλογος του Πασκουάλ είναι αφοπλιστικός, αποδέχεται στωικά την φαυλότητα της φύσης του καθώς και την μοίρα που τον περιμένει, ο στόχος του είναι να βρει την γαλήνη και την λύτρωση, έστω και με τον θάνατό του...

Αγόρασα το βιβλίο από πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο του κέντρου στην εξευτελιστικά χαμηλή τιμή του 1,8€ (την ίδια τιμή έχουν σε αυτό το βιβλιοπωλείο και τα υπόλοιπα βιβλία της ίδιας σειράς) γεγονός που είναι ένα επιπλέον κίνητρο για κάποιον να το αγοράσει...

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Όχι στην ταφή των χημικών όπλων της Συρίας στην Κρήτη!

Όχι στην ταφή των χημικών όπλων της Συρίας στην Κρήτη!

Πράσινη επανάσταση στην Κρήτη ενάντια στα χημικά της Συρίας

Από τις 6 Γενάρη, όπου κι έγινε η πρώτη δημοσίευση στα χρονικά για το ζήτημα, στα Χανιώτικα Νέα μέσω ενός τοπικού δημοσιογράφου, ο οποίος από πείσμα κράτησε το θέμα ζωντανό στις καρδιές μας, ο τοπικός Κρητικός τύπος ασχολείται καθημερινά με την Πράσινη Επανάσταση των Κρητών ενάντια στην υδρόλυση των χημικών της Συρίας στη Μεσόγειο.

Από τις 6 Γενάρη έως σήμερα, οι Κρήτες κι ο Κρητικός Τύπος, μέσα από μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις χιλιάδων Κρητών, βροντοφωνάζουν καθημερινά το «Όχι». Από τη Σούδα (9/3) και το ιστορικό Αρκάδι (23/3) έως την εν πλω διαμαρτυρία στα Σφακιά (27/4), δήμαρχοι, πολίτες, πανεπιστημιακοί, δικηγορικοί κι οδοντιατρικοί σύλλογοι, ψαράδες, φοιτητές, μαθητές της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας, εκπαιδευτικοί, κι αγανακτισμένοι παπάδες ξεσηκώθηκαν ενάντια στα σχέδια των ΗΠΑ, Ρωσία και του διεθνούς Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW). Μέλη της «Κίνησης Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου», από το περήφανο νησί της Κρήτης, καταγγέλλουν πως δεν υπάρχει καμία επίσημη πληροφόρηση, από την κυβέρνηση ή κάποιον άλλο οργανισμό, για το πότε ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η υδρόλυση και κάτω από ποιες συνθήκες.

Μέλη της κίνησης από ολόκληρη την Κρήτη, ανάμεσά τους και πανεπιστημιακοί καθηγητές, όπως ο κος Γιδαράκος και κος Πισσίας, από το Πολυτεχνείο και Πανεπιστήμιο Κρήτης αντίστοιχα, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου τονίζοντας πως έχει απαγορευθεί κάθε παρακολούθηση από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, ή τηλεμετρική αναμετάδοση της διαδικασίας κι αυτό εγείρει σημαντικά ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά ερωτήματα. Πανικός φωλιάζει στις ψυχές όλων των Κρητών καθώς, σύμφωνα με νομικούς εκπροσώπους της κίνησης πολιτών, οι Αμερικανοί έχουν φροντίσει ώστε σε περίπτωση ατυχήματος, κατά τη διάρκεια της υδρόλυσης ή μεταφοράς των αποβλήτων, να μη φέρει νομικές κι οικονομικές ευθύνες το αμερικανικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού το οποίο έχει αναλάβει την εξουδετέρωση και κατ’επέκταση οι Η.Π.Α. Ο Γιώργος Σμπώκος, διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης σε θέματα Δικαίου Περιβάλλοντος, αναφέρει πως «υπάρχει νομικό κενό για τα χημικά της Συρίας».

Τι γίνεται όμως στην υπόλοιπη Ελλάδα;

Την ίδια ώρα που χιλιάδες Κρήτες παραβρέθηκαν στην εν πλω διαμαρτυρία στα Σφακιά (27/4), περισσότεροι από 500 Κρήτες συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και εξέφρασαν την αντίθεσή τους στις αντεθνικές κι εγκληματικές αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Κανένα Αθηνοκεντρικό κανάλι δεν ασχολήθηκε με τη συγκέντρωση αυτή. Μόνοι οι δημοσιογράφοι ήδη ασχολήθηκαν με το θέμα αποδεικνύουν έμπρακτα ότι δε χρηματίζονται. Ποιοι είναι όμως αυτοί που χρηματίζονται και δεν μιλούν; Τι συμβαίνει με τους επιστήμονες; Ο τύπος γενικότερα στην Ελλάδα δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με το μείζονος σημασίας αυτό ζήτημα. Πώς θα γινόταν άλλωστε να ασχοληθούν με σημαντικά ζητήματα, όπως το ζήτημα της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές της Χαλκιδικής, την ιδιωτικοποίηση των παραλιών της χώρας μας κι άλλα πράσινα ζητήματα, τα οποία έχουν κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό αντίκτυπο, εν’όψει των επικείμενων εκλογών; Οι πολίτες φοβούνται ότι πολλά μέλη θ’αποχωρίσουν από τις κινητοποιήσεις με την πάροδο των εκλογών, καθώς από τον χώρο της πολιτικής τους προσέγγισαν στην προσπάθειά τους να εξαργυρώσουν ψήφους.

«Μας λένε να σιωπούμε και να μην αντιδρούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά η Ευγενία Τσατσάκη, μέλος της κίνησης πολιτών στο συντονιστικό Ηρακλείου, για τους κυβερνητικούς εκπροσώπους και τα Υπουργεία. «Δεν έχει γίνει καμία μελέτη περιβαλλοντικών ρίσκων κι επιπτώσεων», συμπληρώνει με απογοήτευση, δηλώνοντας πως «δεν υπάρχει διαφάνεια στην ενημέρωση τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης όσο κι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκτός Κρήτης». Σε δήλωσή του σε ομογενειακή εφημερίδα ήδη από τον Ιανουάριο, ο κος Αντώνης Τσουρδαλάκης από τη Μελβούρνη, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Κρητών, εξέφρασε την «αντίθεση κι αγανάκτησή του για την προτεινόμενη και μυστικά σχεδιαζόμενη καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στον θαλάσσιο χώρο δυτικά της Κρήτης» και καταδίκασε τις εγκληματικές, επικίνδυνες κι απαράδεκτες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης. Όμως έκτοτε μειωμένες ήταν οι κινητοποιήσεις της Ομογένειας.

Την θανάσιμη κι εγκληματική αδιαφορία τόσο του ελληνόφωνου Τύπου όσο και της ελληνικής κυβέρνησης καταδικάζει επίσημα και η φοιτητική ομάδα Κοινωνικών Λειτουργών του πανεπιστημίου RMIT στην Μελβούρνη καθώς κι εκπρόσωποι της «Κίνησης Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου» εδώ στη Μελβούρνη. Οι Κρήτες καλούν τους ομογενείς να συμπαρασταθούν έμπρακτα στις κινητοποιήσεις τους και να βοηθήσουν να μη γίνει σκουπιδότοπος αποβλήτων, πυρηνικών και χημικών η Μεσόγειος. Πρέπει να σπάσει επιτέλους ο κλοιός της σιωπής και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην υπόλοιπη χώρα και το εξωτερικό να δώσουν στο ζήτημα τη δέουσα σημασία που του αρμόζει. Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, ήδη σε δελτίο τύπου από τις 6 Φεβρουαρίου, δηλώνει πως «η Ιεραρχία της Εκκλησίας Κρήτης διαμαρτύρεται έντονα για την έλλειψη υπεύθυνης ενημέρωσης όλων των πολιτών της χώρας μας, κυρίως δε των κατοίκων της Κρήτης, για το εν λόγω μεγάλο και σοβαρό θέμα, κι εκφράζει την έντονη αντίθεσή της για το θλιβερό αυτό γεγονός».

Σε ομιλία του στη Σούδα στις 9 Μαρτίου, ο παπά-Ανδρέας από τα Ανώγεια, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα λέγοντας πως «Από το Ακρωτήρι των Αγώνων υψώνουμε το λάβαρο της Παγκρήτιας Αντίστασης απέναντι στα σχέδια του χημικού θανάτου», και καλώντας τον Κρητικό λαό ν’απέχει από τις ευρωεκλογές, ακολουθώντας το παράδειγμα της ακριτικής Γαύδου. Παρακινήστε άτομα που γνωρίζετε στον καλλιτεχνικό χώρο να ενώσουν τις φωνές τους μαζί μας. Ένας ολόκληρος λαός κατέβηκε στους δρόμους. Κανένας να μη μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, το οφείλουμε στα παιδιά μας. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι φωλιάζει στις ανυπότακτες καρδιές των Κρητών απανταχού γης: «Ήθελαν να μας βρουν ανοχύρωτους κι απροετοίμαστους. Μας βρήκαν όμως αποφασισμένους».

Κίνηση Πολιτών ενάντια στην «εξουδετέρωση» των χημικών όπλων της Συρίας στη θάλασσα της Μεσογείου – Μελβούρνη

"Μίσος και αίμα" του Arne Dahl

"Μίσος και αίμα" του Arne Dahl
Τείνω να γίνω μέγας οπαδός της σκανδιναβικής, αστυνομικής λογοτεχνίας... Το δεύτερο βιβλίο του είδους που έπεσε στα χέρια του, ήταν και αυτό, όπως και το πρώτο, εξαιρετικό! Και ακόμα δεν έχω ξεκινήσει με τον Nesbø ενώ ήδη περιμένει στο σπίτι να πάρει σειρά και το πολλά υποσχόμενο "Μίσος" του δικού μας Βαγγέλη Γιαννίση!

Προτρέχω όμως και αυτό δεν είναι καλό γιατί μοιάζω να υποτιμώ το "Μίσος και αίμα" και αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί στην ουσία μόνο ένα αρνητικό έχω να προσάψω στο βιβλίο του Arne Dahl και αυτό είναι.. ο τίτλος του!!! Μου φάνηκε τρομερά κλισέ, ανέμπνευστος και προφανής για αστυνομικό μυθιστόρημα με serial killer, πεποίθηση που εδραιώθηκε περισσότερο όταν είδα ότι δεν ήταν αυτός ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου... Οφείλω να παραδεχτώ αφού διάβασα το βιβλίο ότι τελικά ο τίτλος "δικαιολογείται" από το περιεχόμενο αλλά και πάλι δεν διεκδικεί κανένα απολύτως βραβείο πρωτοτυπίας...

Ένας Σουηδός κριτικός λογοτεχνίας δολοφονείται με φρικιαστικό τρόπο στο αεροδρόμιο του Νιούαρκ και όλα δείχνουν ότι η δολοφονία είναι έργο ενός ασύλληπτου επί χρόνια serial killer, του Δολοφόνου από το Κεντάκι... Το FBI δίνει σήμα στην σουηδική αστυνομία για το συμβάν και την ειδοποιεί ότι κατά πάσα πιθανότητα ο δολοφόνος έχει επιβιβαστεί στο αεροπλάνο που θα έπαιρνε ο δολοφονημένος και κατευθύνεται προς την Στοκχόλμη... Την υπόθεση θα αναλάβει μια εξειδικευμένη ομάδα στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους εγκλημάτων και κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία...

Αυτό που απόλαυσα στο βιβλίο του  Arne Dahl πέρα από το γεγονός ότι δομεί μια εξαιρετική ατμόσφαιρα είναι ότι σε κάθε επίπεδο δεν παραμένει στην επιφάνεια αλλά την ξύνει και προσπαθεί να περάσει πιο βαθιά... Οι χαρακτήρες δεν είναι μονοδιάστατοι, μαριονέτες που επιτελούν ένα ρόλο, του καλού μπάτσου, του κακού μπάτσου, της μοιραίας γυναίκας, του φονιά κ.ο.κ. ... Οι χαρακτήρες του είναι ανθρώπινοι, πολυεπίπεδοι και σύνθετοι... Τους παρακολουθούμε να σκέφτονται, να αναπολούν να προβληματίζονται, προσπαθούν να παλέψουν με τους δικούς τους δαίμονες ενώ παράλληλα κυνηγούν τον κατ' εξακολούθηση δολοφόνο που ήρθε , στην κυριολεξία, ουρανοκατέβατος στην Σουηδία... Μέσα από τις σελίδες του "Μίσος και αίμα"  περνούν κι άλλες εικόνες και προβληματισμοί... Σχόλια πάνω στον πόλεμο και τη διεθνή πολιτική, εικόνες μια κοινωνίας που πίσω από τη βιτρίνα παραπαίει, οι ανθρώπινες σχέσεις και τα προσωπικά αδιέξοδα και πάνω απ' όλα η σχέση των γονιών και των παιδιών και κυρίως αυτή του πατέρα και του γιου... Ο Dahl δεν προσπαθεί με ένα βιβλίο να γράψει για τα πάντα, δεν είναι ένας "πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης" της πένας, απλά στο σύμπαν του οι καταστάσεις δεν έχουν μόνο μια όψη ούτε μόνο μια αιτία και καμιά φορά υπάρχει και ο δρόμος του γυρισμού και της λύτρωσης εκτός από αυτόν της απώλειας και της καταστροφής...

Η συμβουλή μου είναι αυτή:

Διαβάστε το!

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Κρίση (πολιτικής) ταυτότητας...

Σύντροφοι ή "σύντροφοι" (όπως αγαπάτε) εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ, θα το πω γιατί το σκέφτομαι καιρό... Οι αφίσες του κόμματος δεν θυμίζουν κόμμα της Αριστεράς, δεν έχουν πολιτική ταυτότητα... Θυμίζουν κόμμα που ψαρεύει στα θολά νερά για ψήφους και μόνο... Θα μπορούσε να είναι αφίσα οποιουδήποτε αντί-μνη κόμματος... Με συμπάθεια και στενοχώρια το λέω, παρά την απογοήτευση που με έχετε κεράσει εδώ και καιρό, μην βρεθεί κανείς να με πει νεοδημοκράτη, θα είναι αστείο...

Αφίσα ΣΥΡΙΖΑ 1
Αφίσα ΣΥΡΙΖΑ 2
Ευρωεκλογές ΣΥΡΙΖΑ

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Η πρώτη τούμπα...

Ποτέ δεν συμφιλιώθηκα με την ιδέα ότι τα παιδιά μου θα πέσουν και θα χτυπήσουν και θα αρρωστήσουν και θα πάθουν ότι παθαίνουν όλα τα παιδάκια γιατί είναι...παιδάκια! Στην θεωρία πάντα ήμουν έτοιμος στην πράξη όμως όχι... 

Το Σάββατο το απόγευμα ο Θ. έφαγε την πρώτη του τούμπα... Καθισμένος ανάμεσα σε μένα και την νύφη μου στο καναπέ έκανε μακροβούτι με το κεφάλι... Το γεγονός ότι είναι αφράτος και ζυμαρένιος βγήκε σε καλό γιατί προσγειώθηκε πάνω στο μάγουλό του και το μόνο που έπαθε ήταν ότι γρατζούνισε το ρουθούνι του αλλά έτρεξε αίμα!!! ... Η εικόνα του να πέφτει, το αίμα στο μυτάκι του, το κλάμα του και ο φόβος του μου έφταναν για να με ταράξουν σε υπερθετικό βαθμό... Ηρέμησα μόνο μετά από μερικά ποτήρια κρασί και 6-7 τσιγάρα (έχω κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό) το ένα πάνω στο άλλο...  

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Πρώτη φορά στο σινεμά...

Η τελευταία φορά που πήγα στο σινεμά ήταν τον Σεπτέμβριο του 2009... Η Μ. ήταν έγκυος στον Σ., υπήρχε πανικός με τον SARS κι εμείς είδαμε κάποιο από τα Χάρυ Πότερ σε προβολή που ξεκίναγε στις 12 το μεσημέρι για να είμαστε σε όσο γινόταν πιο άδεια αίθουσα... Τα χρόνια πέρασαν, κάτι το ένα κάτι το άλλο και δεν ξαναπήγα σινεμά εγώ που κάποτε έβλεπα στο σινεμά 25 ταινίες τον χρόνο...

Ξαναπήγα σήμερα το απόγευμα με τον Σ., ήταν η πρώτη φορά που πήγε ποτέ σινεμά στη ζωή του... Είδαμε το "Rio 2"  και περάσαμε πολύ ωραία... Φάγαμε όλα όσα δεν πρέπει αν τρώνε τόσο τα παιδάκια όσο και οι μεγάλοι, ξεχάσαμε το μπουφάν του στο μπαρ όταν πήγαμε να αγοράσουμε ποπ κορν και τρέχαμε να το βρούμε, συζητούσαμε καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας και ακόμα και όταν ο Σ. βαρέθηκε λίγο όλα πήγαν καλά και είδαμε την ταινία με καλή διάθεση μέχρι το τέλος...

Υ.Γ. Ωραίο και το ταινιάκι...