Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας...

Όταν έπιασα για πρώτη φορά δουλειά πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, είχα την τύχη να έχω για συνάδελφο και άμεσο συνεργάτη έναν άνθρωπο, τον Β., στον οποίο οφείλω πολύ μεγάλο κομμάτι της (όποιας) επαγγελματικής μου επιτυχίας και της εξέλιξης μου σαν προγραμματιστής... Έμαθα πολλά τα χρόνια που δουλέψαμε μαζί και κυρίως έμαθα να σκέφτομαι με συγκεκριμένο τρόπο... Ήξερα ότι όπου και αν κολλούσα, ότι στραβή και να γινόταν αυτός αυτός θα έβρισκε την λύση, θα έκανε το λάθος να χαθεί, όπως και έκανε σε δεδομένη στιγμή όταν χρειάστηκε, ψύχραιμα και αβίαστα, χωρίς να αναφέρει το θέμα ξανά ποτέ από τότε... Ο άνθρωπος αυτός ήταν το δίχτυ ασφαλείας μου...

Εδώ και μισό χρόνο περίπου δεν είμαστε άμεσοι συνεργάτες, εξακολουθούμε να είμαστε συνάδελφοι αλλά πλέον δουλεύουμε σε ξεχωριστές ομάδες... Οφείλω να ομολογήσω ότι όταν αρχικά συνειδητοποίησα αυτό που συνέβαινε πανικοβλήθηκα διότι πια δεν θα ήταν εκεί ο Β. για να με στηρίζει στην στραβή, να με βοηθάει εκεί που τα έβρισκα μπαστούνια, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνος μου και μάλιστα σε μια εντελώς καινούργια και άγνωστη για μένα τεχνολογία... Είχα χάσει το δίχτυ ασφαλείας μου...

Τα πράγματα έχουν πάει πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα πριν από έξι μήνες... Βούτηξα στα βαθιά και κολύμπησα αρκετά καλά... Έμαθα και έκανα πολλά νέα πράγματα, δοκίμασα να φτιάξω πράγματα, έφαγα την μούρη μου,  ξαναδοκίμασα, άλλα τα πέτυχα, άλλα όχι... Έγινα πιο πεισματάρης και πιο μαχητικός στην προσπάθεια να βρω μια λύση για το όποιο πρόβλημα με ταλαιπωρεί... Ξέρω ότι η λύση του προβλήματος εξαρτάται από μένα, ότι δεν θα βρεθεί κανείς να απλώσει το δίχτυ του να με σώσει... Συνειδητοποιώ ότι τόσα χρόνια ήμουν αρκετά τεμπέλης κι εφησυχασμένος από την ιδέα ότι ό,τι και αν συμβεί η λύση θα βρεθεί αν όχι από μένα, από τον Β. ... Τώρα η λύση πρέπει να βρεθεί από μένα και αυτό τελικά δεν είναι τόσο κακό...

Προσπαθώ να θυμηθώ αν του έχω πει ποτέ ευθέως ένα ευχαριστώ για όση βοήθεια μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια αλλά δεν θυμάμαι κάτι, πιστεύω πάντως ότι με τον τρόπο μου του έχω δώσει να το καταλάβει...

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Τα μπαμπόθρεφτα...

Πολλές φορές, ειδικά όταν τον μαλώνω για κάτι που έκανε, η Μ. μου λέει ότι μιλάω στον Σ. σαν είναι μεγάλο παιδί κι όχι 4,5, κι ούτε, χρονών... Όταν αποφασίζουμε τι θα κάνουμε, πού θα πάμε βόλτα, σε ποιο εστιατόριο θα φάμε, τον ρωτάω τι θέλει αυτός... Τον αφήνω να διαλέξει τα ρούχα του, τι θα φάει, τι θα πιει, τι παραμύθι θα διαβάσουμε... Η Μ. μου λέει ότι τον κακομαθαίνω, ότι τον έχω κάνει μπαμπόθρεφτο κι ότι τα ίδια κάνω (κατ' αντιστοιχία) και με τον Θ... Ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν τόσες επιλογές, ότι τα αποσυντονίζει να παίρνουν τόσες αποφάσεις... Κατά πάσα πιθανότητα έχει δίκιο αλλά κι εγώ έχω τους λόγους μου... 

Από την μια θέλω να κανακέψω τα παιδιά μου, να είναι ευτυχισμένα και να έχουν ότι μπορούν να ζητήσουν κι ότι μπορώ να τους προσφέρω... Από την άλλη θέλω να έχουν επιλογές και άποψη, το γεγονός ότι τους ρίχνω 30 χρόνια και βάλε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν γνώμη ή άποψη ή ότι η δική μου είναι καλύτερη από τη δική τους και πρέπει a priori να υπερισχύει... Το δικαίωμα στην επιλογή σημαίνει και ανάληψη των ευθυνών αυτής της επιλογής... Ένα πράγμα που προσπαθώ να περάσω στον Σ. είναι ότι κάθε μας επιλογή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, το κόστος των οποίων οφείλουμε να επωμιστούμε... Αν το καταφέρω, πιστεύω ότι θα έχω κάνει κάτι πολύ καλό για το παιδί μου...

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ
Το να γράψεις ένα βιβλίο σαν το "Το βιβλίο της Κατερίνας" είναι κάτι πολύ δύσκολο... Είναι ένα δημόσιο ξεβράκωμα, μια έκθεση του εαυτού σου και της οικογενειακής σου ιστορίας που είναι νομοτελειακό ότι θα δημιουργήσει συγκρούσεις και αντιπάθειες, πολλοί από τους "πρωταγωνιστές" είναι εν ζωή και ο τρόπος που τους περιγράφει ο Κορτώ δεν τους κολακεύει... Ίσως όμως στο τέλος τέλος αυτός να είναι και ο στόχος του συγγραφέα, η σύγκρουση... Με το παρελθόν του, με τους άλλους, για να ξεκαθαρίσει όλους τους ανοιχτούς λογαριασμούς του...

Το "Βιβλίο της Κατερίνας" είναι η βιογραφία της μητέρας του συγγραφέα (το Κατερινάκι)... Έχει την μορφή μιας διήγησης από την ίδια ενώ έχει ήδη αυτοκτονήσει και ξεκινάει με ακριβώς αυτό το γεγονός... Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πάλεψε με την μανιοκατάθλιψη όλη της τη ζωή και στο τέλος νικήθηκε από αυτήν...  Μέσα από την ιστορία της παρακολουθούμε και την ιστορία της οικογένειάς της, μιας ιστορίας γεμάτη από πολλές μικρές τραγωδίες αλλά και ευτράπελα... Το Κατερινάκι, ένας χαρακτήρας δύσκολος κι εκρηκτικός (και πως θα μπορούσε να μην είναι;) είναι αθυρόστομη και συχνά αντιπαθής στους τρίτους αλλά έχει μια μεγάλη καρδιά που την χαρίζει απλόχερα στο παιδί της, τον επί γης Θεό της και αιτία της ύπαρξής της... Παρά το δύσκολο θέμα, το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα ύφος που δεν στοχεύει να "μαυρίσει" τον αναγνώστη, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο πρέπει, μερικές φορές είναι ανάλαφρο και χιουμοριστικό... Αν και βιογραφία δεν στερείται έντασης και λογοτεχνικών χαρισμάτων, σε καμία περίπτωση δεν είναι ένα μονότονο κείμενο ή ένα μοιρολόι... Είναι ένα βιβλίο αληθινά ψυχαναλυτικό, τόσο για τον Αύγουστο Κορτώ όσο και για όλους όσους βρίσκουν σημεία ταύτισης και αναφοράς μέσα στις σελίδες του βιβλίου της Κατερίνας για την ασθένεια αυτή καθεαυτή, τα μικρά οικογενειακά εγκλήματα αλλά κυρίως για την αγάπη του γονιού προς το παιδί και τούμπαλιν...

Η ροή της ιστορίας είναι συνεχής, το βιβλίο είναι κλασσικό page turner...  Η Μ. το ξεκίνησε πρωί και το τελείωσε το βράδυ της ίδιας μέρας, εγώ διάβασα τις πρώτες 200 σελίδες από τις 11:45 μέχρι τις 2:30 τα ξημερώματα της προηγούμενης Πέμπτης... Είναι το πρώτο βιβλίο του Κορτώ  που πέφτει στα χέρια μου και ομολογώ ότι δηλώνω ενθουσιασμένος... Για μένα βιβλία σαν το "Βιβλίο της Κατερίνας" είναι η θριαμβευτική απάντηση της ελληνικής λογοτεχνίας και των νέων Ελλήνων συγγραφέων προς κάθε δύσπιστο επικριτή τους, συμπεριλαμβανομένου (μέχρι πρότινος) του υπογράφοντα...

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

"Ο φαντομάς" του Jo Nesbo

"Ο φαντομάς" του Jo Nesbo
Θα μπορούσα αντί για κριτική στο βιβλίο να μουγκρίσω από ευχαρίστηση ή να κραυγάσω από ενθουσιασμό... Δεν θα το κάνω διότι κάτι τέτοιο θα στερούσε το "Ψαροκόκαλο" από την όση σοβαρότητα διαθέτει άσε που είναι δύσκολο να ποστάρεις μουγκρητά...

Παίρνουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή...

Ο Jo Nesbo είναι ο πάπας τους σκανδιναβικού noir και ο Harry Hole είναι ο κεντρικός ήρωας του... Ένας ήρωας καταραμένος, κυνηγημένος από φαντάσματα και δαίμονες στους οποίους έχει ο ίδιος δώσει ζωή με το παρελθόν του και τις επιλογές του... Επιστρέφει στο Όσλο μετά από την τριετή αυτοεξορία του στο Χονγκ Κονγκ για να ερευνήσει τον φόνο ενός νεαρού τοξικομανή, του Γκούστο Χάνσεν, για τον οποίο κατηγορείται ο Όλεγκ, ο γιος της μεγάλης του αγάπης και ότι κοντινότερο είχε ποτέ ο ίδιος σε γιο... Κατά την πορεία της έρευνας του θα βουτήξει στα βαθιά του υποκόσμου των ναρκωτικών του Όσλο στην προσπάθειά του να βρει τη αλήθεια, η οποία συχνά δεν είναι αυτή που περιμένουμε ή ευχόμαστε να είναι...

Το βιβλίο κινείται σε δύο παράλληλες γραμμές αφήγησης, μία είναι αυτή που παρακολουθεί real time τον Harry Hole και την πορεία της έρευνάς του και μια είναι αυτή κατά την οποία ο ετοιμοθάνατος Γκούστο, σκέφτεται την ζωή του και τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο να πέσει θύμα δολοφονίας... Στο τέλος του βιβλίου οι δυο γραμμές αφήγησης συμπληρώνουν η μία την άλλη και αποκαλύπτουν την αλήθεια...  

Η ιστορία διαδραματίζεται στην αθέατη πλευρά του Όσλο, αυτή που δεν δείχνουν οι τουριστικοί οδηγοί και δεν περιλαμβάνεται στην κλισέ εικόνα των σκανδιναβικών "θαυμάτων"... Αυτή η πλευρά του Όσλο είναι γεμάτη βία, ναρκωτικά, διεφθαρμένους μπάτσους, διεφθαρμένους πολιτικούς, μετανάστες και απόκληρους της ζωής και θάνατο... Ο ρυθμός είναι καταιγιστικός, το βιβλίο είναι κινηματογραφικό χωρίς όμως να είναι "φτηνό" ή να χάνει την "λογοτεχνικότητά" του...  Ο Harry Hole είναι τόσο κλισέ χαρακτήρας όσο πρέπει για να είναι οικείος στο αναγνωστικό κοινό των noir μυθιστορημάτων και τόσο πρωτότυπος και αντικομφορμιστής ώστε να συναρπάσει και τους πλέον δύσπιστους... Είναι ένας άνθρωπος υποταγμένος μοιρολατρικά στα πάθη και το παρελθόν του που αδυνατεί να ξεφύγει από αυτό που είναι, από αυτό που τον οδήγησε στην μοναξιά και την αυτοεξορία... Ο Harry Hole είναι ένα βαθιά τραγικός χαρακτήρας, εφάμιλλος σε τραγικότητα, ας μου επιτραπεί η υπερβολή, με τους σεξπιρικούς ήρωες, εγκλωβισμένος σε βαθιά διλήμματα που τον συνθλίβουν...

Δεν χρειάζεται να γράψω κι άλλα για να καταλάβει κάποιος πόσο πολύ μου άρεσε ο "Φαντομάς" , ούτε χρειάζεται να πω ότι θα διαβάσω και τις υπόλοιπες ιστορίες του  Harry Hole, ούτε το πόσο πολύ έχω κολλήσει με το σκανδιναβικό noir... Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Προστατεύοντας τα κεκτημένα μου...

Βρίσκομαι σε μια περίεργη κατάσταση όσον αφορά τα επαγγελματικά μου... Η τοποθέτησή μου στο νέο πόστο από αρχές Ιανουαρίου, από την μία μου άνοιξε ένα καινούργιο κόσμο, τόσο τεχνολογικά όσο και σαν τρόπος δουλειάς, από την άλλη όμως με ξανάφερε στο επίπεδο του junior developer καθώς πλέον δεν κάνω σχεδόν τίποτα από όσα έκανα στα προηγούμενα 9 χρόνια επαγγελματικής πορείας...

Δεν κρύβω ότι αυτό με έχει ρίξει πολύ καθώς είναι δυσβάσταχτο για μένα να ξεκινήσω πάλι από το μηδέν στα 36, να αποδείξω τι είμαι από την αρχή ενώ το επαγγελματικό παρελθόν μου απουσιάζει από την εξίσωση, φαίνεται να μην αφορά και να μην ενδιαφέρει αυτούς που βρίσκονται στις θέσεις πιο πάνω από εμένα...

Οι καιροί είναι περίεργοι, ο κλάδος που εργάζομαι πρωταγωνιστεί σε κάθε δυσοίωνη φημολογία κι εγώ νιώθω ότι πρέπει να προστατευτώ από πιθανές επαναλήψεις όσων έζησα πριν από ένα χρόνο και κάτι... Πρέπει να κρατήσω επαφή με τα όσα έχω κάνει τόσα χρόνια, να τα πιστοποιήσω και να τα χρησιμοποιήσω υπέρ μου, να δείξω προς τα έξω ποιος είμαι και τι έχω κάνει...

Με λίγα λόγια... MCSA

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Για την "ζωή" στο internet...

Έμαθα χθες από το twitter ότι ο πολύ γνωστός και αγαπημένος blogger Allu Fan Marx δεν βρίσκεται πια στη ζωή... Το blog του και το twitter account του είχαν σιγήσει από αρχές Γενάρη και χθες το νέο του θανάτου του αναπαράχθηκε από πολλούς χρήστες του twitter...

Σκεφτόμουν ότι περνώντας τα χρόνια το internet θα κατακλύζεται από profiles και περιεχόμενο τα οποία ανήκουν σε ανθρώπους που έχουν πεθάνει... Υπάρχουν μελέτες που υπολογίζουν ότι κάποτε τα profiles των νεκρών στο Facebook  θα είναι περισσότερα από αυτά των ζωντανών (κλικ)...

Η εύκολη διαπίστωση είναι ότι αυτά είναι σημεία των καιρών με λίγη περισσότερη σκέψη όμως συνειδητοποιείς ότι δεν αλλάζει κάτι σχετικά με το παρελθόν παρά μόνο το μέσο και ίσως το κοινό και η προβολή που απολαμβάνει το περιεχόμενο που παράγει ο καθένας μέσα από την δραστηριότητά του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο internet συνολικά...

Δεν γνωρίζω ποιο είναι το νομοθετικό πλαίσιο που καθορίζει την διάρκεια ζωής των profiles στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην περίπτωση που παραμένουν ανενεργά για πολύ καιρό (ο θάνατος είναι μια πολύ σημαντική αιτία για κάτι τέτοιο) αλλά φαντάζομαι ότι αν δεν υπάρχει τρόπος να παύσουν, οι εταιρείες θα βρουν τον τρόπο να το κάνουν... Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι εταιρείες που πληρώνονται από τη διαφήμιση που προωθούν στους users τους και πληρώνουν κι αυτές με την σειρά τους πολλά λεφτά τόσο για storage όσο και για υπολογιστική ισχύ για να συντηρήσουν τα profiles των χρηστών και το περιεχόμενό τους... Το να συντηρούν profiles νεκρών απλά δεν τους επιστρέφει τα λεφτά τους...

Καλό ταξίδι Allu Fan Marx...

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

"Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση

"Το μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση
Προσπαθώ να σκεφτώ κάποια έξυπνη ατάκα για opening line του post για το "Μίσος" του Βαγγέλη Γιαννίση αλλά δεν μου έρχεται κάτι... Ίσως φταίει και το γεγονός ότι το βιβλίο είναι πολύ φρέσκο μέσα μου, το τελείωσα γύρω στις 2 τα ξημερώματα... Θα το πάω ανάποδα λοιπόν απ' ότι συνήθως, κατευθείαν στο ψητό...

Το βιβλίο ήταν εξαιρετικό... Από τα σκανδιναβικά noir που έχω διαβάσει το καλύτερο το έχει γράψει ένας Έλληνας εμιγκρές στη Σουηδία και είναι οξύμωρο κάτι τέτοιο αλλά και αρκετά σκανδιναβικό αν το καλοσκεφτείς...

Ήρωας του βιβλίου ο Ελληνοσουηδός επιθεωρητής της αστυνομίας του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδης ο οποίος αναλαμβάνει να λύσει την υπόθεση μιας σειράς φόνων που λαμβάνουν χώρα στην μικρή σουηδική πόλη... Η πλοκή είναι καταιγιστική και ξετυλίγεται σε πολλά παράλληλα ή και διασταυρούμενα νήματα... Κάθε χαρακτήρας του βιβλίου έχει περιεχόμενο, δεν είναι μια δισδιάστατη καρικατούρα που παίζει απλά τον ρόλο ενός γραναζιού της μηχανής... Οι ήρωες του Γιαννίση είναι ανθρώπινοι και οικείοι, δεν είναι καλοί και και κακοί, είναι άνθρωποι... Ακόμα και οι πιο φρικτοί και αποκρουστικοί από αυτούς είναι "προϊόντα" μιας κοινωνίας σε κρίση καλά κρυμμένης κάτω από τον γκρίζο σκανδιναβικό ουρανό και την πολιτική ορθότητα... Ο ρατσισμός, η μετανάστευση, η ανεργία, η πολυπολιτισμικότητα, η αποδοχή και τέλος όχι όμως και λιγότερο σημαντικά, η αγάπη και το πάθος είναι οι παράγοντες που κάνουν την ιστορία να εξελίσσεται... Στο "Μίσος" το noir είναι το όχημα με το οποίο ταξιδεύει η ιστορία που έχει να πει ο Βαγγέλης Γιαννίσης, χωρίς αυτό να είναι κανενός είδους μομφή για τις ικανότητές του στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας, κάθε άλλο... 

Το βιβλίο είναι πραγματικά καλό και το αποδεικνύει και η σιγουριά του εκδοτικού του οίκου, η "Διόπτρα", να "προκαλέσει" τον αναγνώστη να ζητήσει επιστροφή χρημάτων αν δεν μείνει ικανοποιημένος... Πραγματικά πιστεύω ότι δεν θα βρεθεί ούτε κάποιος κακοπροαίρετος να ζητήσει τα λεφτά του πίσω... Το βιβλίο είναι εξαιρετικό και η μόνη ένσταση που έχω είναι ότι το φινάλε μου φάνηκε κάπως σύντομο, θα το προτιμούσα πιο αναλυτικό... Κατά τ' άλλα είμαι πολύ χαρούμενος που βρήκα ένα Έλληνα συγγραφέα της γενιάς μου να με συναρπάσει σε ένα λογοτεχνικό είδος που πραγματικά εξελίσσεται και βρίσκεται σε άνοδο, ένα συγγραφέα που θα περιμένω το επόμενο βιβλίο του με ανυπομονησία...