Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Όταν η προβοκάτσια γίνεται τέχνη...

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Bill Drummond και ο Jimmy Cauty  μετά από διάφορα μουσικά σχήματα που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν τους KLF και περνάνε στην ιστορία καθώς το group σημειώνει τεράστια επιτυχία...Παρ' όλα αυτά η επιτυχία δεν φαίνεται να είναι αρκετή για τους δύο KLF και στις 12 Φεβρουαρίου 1992, μετά από μια αμφιλεγόμενη εμφάνιση με τους Extreme Noise Terror στην σκηνή των Brit Awards κατά τη διάρκεια της οποίας ο Drummond  άνοιξε πυρ με άσφαιρα πυρά πάνω από τα κεφάλια των θεατών, ανακοινώθηκε η αιφνιδιαστική αποχώρηση των KLF από την μουσική βιομηχανία ενώ στις 14 Μαΐου του ίδιου χρόνου ανακοινώθηκε η διαγραφή της δισκογραφίας των KLF και η διακοπή της όποιας ανατύπωσής της... Η είδηση έκανε πολλούς να απορήσουν και να εκπλαγούν καθώς οι KLF βρίσκονταν στην κορυφή της δημοτικότητας τους... 

Καθ' όλη τη σύντομη διάρκεια της ζωής του group, η πρόκληση ήταν κύριο στοιχείο των δημόσιων εμφανίσεων του... Ο αρχικός σχεδιασμός της τελευταίας τους εμφάνισης στα Brit Awards του 1992 περιλάμβανε το να περιλούσουν το κοινό με κουβάδες από αίμα ζώων, γεγονός που δεν επετράπη από την σταθερή αρνητική στάση των διοργανωτών... Παρ' όλα αυτά οι KLF δεν πτοήθηκαν ιδιαίτερα και εγκατέλειψαν ένα νεκρό πρόβατο με την επιγραφή "I died for ewe—bon appetit" στην είσοδο ενός εκ των parties που έγιναν μετά τα βραβεία... 

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν ακόμα έρθει... 

Στις 23 Αυγούστου του 1994, σε ένα νησί της Σκωτίας, οι Drummond  και Cauty, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων τους ως K Foundation πλέον, καίνε τα εναπομείναντα κέρδη που τους είχαν απομείνει από την καριέρα τους ως  KLF, γύρω στο ένα εκατομμύριο λίρες στερλίνες, και αφήνουν όλη την Βρετανία άναυδη... 

Στο παρακάτω video από τηλεοπτική εκπομπή της εποχής σχετικά με τον εμπρησμό των χρημάτων, είναι χαρακτηριστική η αδυναμία του παρουσιαστή να κατανοήσει τα κίνητρα της πράξης αυτής από την στιγμή που ο ίδιος παραδέχεται ότι οι δύο πρώην KLF δεν έκαναν καμία προσπάθεια να "εξαργυρώσουν" (οξύμωρο) την πράξη τους... Φοβερά ενδιαφέρουσα η οργή που εκφράζουν κάποιοι από τους θεατές της εκπομπής που βρίσκονται στο στούντιο που δείχνουν αληθινά προσβεβλημένοι από την "βδελυρή" βεβήλωση του χρήματος με αυτόν τον τρόπο...


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου

"Η Ψιλικατζού" της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
Το πρώτο βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου είναι ουσιαστικά δύο... Είναι δύο ημερολόγια που γράφτηκαν παράλληλα την ίδια πάνω κάτω εποχή, το ένα δημοσιεύτηκε στο internet μέσα από το προσωπικό της blog και το άλλο προσωπικό, κρυφό όπως είναι συνήθως τα ημερολόγια... Στο ένα ημερολόγιο περιγράφει και σχολιάζει την καθημερινότητα που ζει μέσα από το μαγαζάκι με ψιλικά που έχει (είχε) σε κάποια γειτονιά της Νίκαιας... Στο δεύτερο ημερολόγιο περιγράφει τον προσωπικό και οικογενειακό της αγώνα ενάντια στην υπογονιμότητα, την λαχτάρα της να αποκτήσει ένα παιδί... Περιγράφει τις προσπάθειες, τα συναισθήματα, τις απογοητεύσεις, τις ελπίδες, την οικονομική επιβάρυνση, τον κοινωνικό αντίκτυπο, όλα όσα σημαίνει να θες να κάνει παιδιά και να μην μπορείς... Σε κάποια σημεία τα ημερολόγια τέμνονται, φαίνεται διαβάζοντάς τα παράλληλα ότι η διάθεση και τα συναισθήματα του δεύτερου, του κρυφού ημερολογίου, περνούν και στο πρώτο, πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά...

Η γλώσσα του βιβλίου είναι άμεση και ρέουσα, το μισό άλλωστε είναι συλλογή από posts του blog... Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε θυμωμένη περιγράφει σκηνές της ελληνικής καθημερινότητας ευτράπελες ή τραγικές, με άποψη και θέση... Το κομμάτι του βιβλίου που αφορά το κομμάτι της υπογονιμότητας έχει άλλο ύφος, λιγότερο ανάλαφρο, πιο προσωπικό... Είναι μια κατάθεση ψυχής, ένα συναισθηματικό outing που συγκλονίζει...

Διάβασα απνευστί το βιβλίο σε ένα απόγευμα (δεν είναι δα και μεγάλο, 125 σελίδες) σε ηλεκτρονική μορφή από το κινητό μου... Η Κωνσταντίνα αποφάσισε, αφού πλέον της ανήκουν τα πλήρη πνευματικά δικαιώματά του βιβλίου της, να το χαρίσει σε όλο τον κόσμο (όποιος θέλει να το κατεβάσει δωρεάν μπορεί να το κάνει από εδώ)...Το διάβασα διότι η Κωνσταντίνα είναι μια από εμάς, από αυτούς που καταθέτουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσα από τα blogs, διότι την παρακολουθώ αρκετά χρόνια τώρα, έχει πάντα θέση στον rss feed reader μου, όσα apllications κι αν αλλάξω, διότι μας το έδωσε  τζάμπα (να τα λέμε όλα...)... Διάβαζα την "Ψιλικατζού" περιμένοντας τον Σ. να τελειώσει την προπόνηση στο κολυμβητήριο και σκεφτόμουν ότι αυτό που εγώ έκανα εκείνη την στιγμή και στα μάτια μου έμοιαζε κομμάτι της εβδομαδιαίας οικογενειακής ρουτίνας στα μάτια των ζευγαριών που παλεύουν με την υπογονιμότητα είναι όνειρο...

Η Κωνσταντίνα έθεσε μόνο έναν όρο στο δωρεάν κατέβασμα του βιβλίου της, να πούμε όσοι το κατεβάσουμε τι έγινε μετά, και οφείλω να τον σεβαστώ... Αν και το φινάλε του βιβλίου την βρίσκει οικονομικά κατεστραμμένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά, η πραγματικότητα σήμερα μαρτυρά ότι η Κωνσταντίνα είναι αρθρογράφος και συγγραφέας, μητέρα όχι ενός αλλά δύο παιδιών, ενός κοριτσιού κι ενός αγοριού...

Ποιος είπε ότι και η ζωή δεν μπορεί να έχει κινηματογραφικά happy ends;

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Το πέρασμα στην αιωνιότητα...

Σκέψεις ελέω Αμφίπολης και παιδικού ονείρου...

Αυτό που οδηγεί έναν άνθρωπο να θελήσει να ασχοληθεί με την αρχαιολογία πέρα από την αγάπη για την ιστορία και την μελέτη της, την επιθυμία για ανακαλύψεις κι επίλυση γρίφων είναι η ματαιοδοξία και η κρυφή ελπίδα ότι θα αποτελέσει κι ο ίδιος κομμάτι της ιστορίας, ότι θα κάνει την ανακάλυψη εκείνη που θα επιτρέψει το να περάσει το όνομά του στην αιωνιότητα... 

Στο παρακάτω βίντεο ο Μανώλης Ανδρόνικος μιλάει για την ανακάλυψη του τάφου του Φιλίππου Β΄στη Βεργίνα... Εύχομαι στην κυρία Περιστέρη να καταφέρει και αυτή να γράψει το όνομά της στην ιστορία όπως έκανε ο Μανώλης Ανδρόνικος με μια ανακάλυψη, αν όχι τόσο σημαντική όσο αυτή της Βεργίνας, επίσης σπουδαία και μεγάλη...


Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

"Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo

"Κυνηγοί κεφαλών" του Jo Nesbo
Ο Ρόγκερ Μπρόουν είναι ένας κυνηγός κεφαλών κάτι που σημαίνει στον χώρο των επιχειρήσεων ότι στρατολογεί επιχειρηματικά στελέχη για λογαριασμό των πελατών του και ψάχνει τους καλύτερους... Είναι ο καλύτερος στη δουλειά του και χαίρει σεβασμού από τους πελάτες και τους συναδέλφους του... Αν και υπολείπεται σε ύψος, είναι παντρεμένος με μια πολύ όμορφη γυναίκα, της έχει ανοίξει μια γκαλερί και ζει σε ένα υπέροχο σπίτι... Τα εισοδήματα του όμως δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες του οπότε έχει αναπτύξει και μια άλλη ταυτότητα αυτή του ληστή έργων τέχνης... Όλα κυλάνε ήρεμα και υπό έλεγχο μέχρι που εμφανίζεται η ευκαιρία για μια τελευταία κλοπή που θα τον εξασφαλίσει για πάντα και θα τον απαλλάξει από τα χρέη του αλλά τα πράγματα δεν πάνε όπως ακριβώς τα έχει σχεδιάσει...

Αυτή είναι πάνω κάτω η υπόθεση του "Κυνηγοί κεφαλών" ενός βιβλίου που ο Nesbo έγραψε το 2008, κάνοντας ένα διάλειμμα από τον Χάρι Χόλε... Το βιβλίο συγκεντρώνει, φυσικά, τις αρετές των βιβλίων του Nesbo και δεν απογοητεύει... Έχει εξαιρετική πλοκή και ωραία ατμόσφαιρα, διαβάζεται ευχάριστα... Από την άλλη καθώς είναι αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τα βιβλία του Χάρι Χόλε υπολείπεται σε ποιότητα από αυτά... Οι χαρακτήρες είναι πιο flat χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχουν περιεχόμενο ενώ στο φινάλε η χιονοστιβάδα των ανατροπών αφήνει κενά καθώς κάποια πράγματα είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά... Εδώ οφείλω να χειροκροτήσω βέβαια την εξαιρετική περιγραφή της σεκάνς της τηλεοπτικής εκπομπής "Οι Ειδήσεις Σήμερα"  που είναι δεξιοτεχνική...

Το βιβλίο δεν είναι κακό, ίσα ίσα, απλά δεν κινείται στα στάνταρ άλλων βιβλίων του Nesbo που έχω διαβάσει... Αν το είχε γράψει κάποιος άλλος η κριτική μου θα ήταν διαφορετική γιατί στην τελική πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας το "Κυνηγοί κεφαλών" από τον Nesbo όμως έχω απαιτήσεις... Παρόλα αυτά το προτείνω σε όποιον θέλει να διαβάσει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα... Άλλος ένας καλός λόγος να το διαβάσει κάποιος είναι και ο παρακάτω:

...Όταν οι Κυνηγοί κεφαλών εκδόθηκαν το 2008, ο Jo Nesbo ίδρυσε το Ίδρυμα Χάρι Χόλε –έναν φιλανθρωπικό οργανισμό για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού στα παιδιά του Τρίτου Κόσμου–, το οποίο χρηματοδοτείται από τα έσοδα του βιβλίου Κυνηγοί κεφαλών και την κινηματογραφική μεταφορά...

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Εκδοχές της πραγματικότητας...

Έχω προφίλ στο Blogger, το Facebook και το Twitter, το πρώτο ανώνυμο, τα άλλα δύο επώνυμα... To προφίλ του Blogger είναι το πιο παλιό, στο "Ψαροκόκαλο" γράφω τα πάντα, στην κυριολεξία ότι μου κατέβει... Το Twitter το χρησιμοποιώ για χαβαλέ ενίοτε αλλά και για πιο τεχνικά/επαγγελματικά θέματα αλλά και ενημέρωση, στο Facebook κυρίως καυλαντίζω... 

Παρατηρώ τον εαυτό μου, όπως και άλλους, να παρουσιάζει προς τα έξω στο Facebook μια εξιδανικευμένη εικόνα της ζωής, χαρούμενη, αισιόδοξη και λαμπερή λες κι η ζωή δεν έχει μέρες με αναποδιές ή κακή διάθεση ή νεύρα... Τριγυρίζοντας στο Internet βλέπω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει κάνει αυτή τη διαπίστωση, σε τι οφείλεται όμως; 

Είναι η επωνυμία που μας δυσκολεύει να εκτιθόμαστε, να δείχνουμε μια εικόνα προς τα έξω πιο ευάλωτη  αλλά και πιο φυσιολογική στο τέλος τέλος; 

Είναι το γεγονός ότι οι "φίλοι" του Facebook μπορεί να είναι και φίλοι (ή "φίλοι") στην πραγματική ζωή άρα μας ενδιαφέρει να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας όσο γίνεται καλύτερα;

Ίσως να υπάρχουν άλλοι που να έχουν να κάνουν παρόμοιες παρατηρήσεις και με άλλα μέσα, ίσως αυτοί να είδαν μια τέτοια συμπεριφορά στο Twitter ή το Instagtram... 

Ότι και να είναι δημιουργεί μια εκδοχή της πραγματικότητας που απέχει από την πραγματική και το trick είναι να μην μπερδευτείς κάποια στιγμή για το ποια πραγματικότητα είναι η αυθεντική, αυτή που έχει σημασία και ζωή πραγματική μέσα της... Τα social media δεν είναι καλά ή κακά, θέλουν σωστή χρήση, εκεί είναι το στοίχημα που πρέπει να βάλει ο κάθε χρήστης με τον εαυτό του...

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Αίγινα - Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι...

Στο καράβι της επιστροφής την Κυριακή το απόγευμα, μετά από μίνι διακοπές τριών ημερών στην Αίγινα, ρώτησα τον Σ. που του άρεσε περισσότερο φέτος, στον Πόρο ή στην Αίγινα... 

"Στην Αίγινα", μου απάντησε χωρίς να το σκεφτεί... Από μωρό πάει κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα, στο ίδιο ξενοδοχείο, το νησί είναι το χωριό που δεν έχουμε... 

Όταν είπαμε φέτος ότι θα φύγουμε για διακοπές ρώτησε πότε θα πάμε στην Αίγινα... Δεν γινόταν να μείνει το παιδί με τον καημό ότι φέτος δεν πήγαμε στο νησάκι μας αλλά ούτε κι εμείς... 

Πήγαμε από την Παρασκευή και γυρίσαμε την Κυριακή το απόγευμα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε αυτό το καλοκαίρι και να θυμηθούμε γιατί πρέπει να επιστρέψουμε και του χρόνου...

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

"Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood

"Το τέλος του κόσμου" της Margaret Atwood
Η εξαιρετική βιβλιο-blogger και διαδικτυακή φίλη Κατερίνα Μαλακατέ είχε γράψει μια  αρκετά σκληρή κριτική για "Το τέλος του κόσμου" πριν από 1,5 μήνα... Με είχε στενοχωρήσει διότι αγαπώ πάρα πολύ τα βιβλία της Margaret Atwood αλλά δεν είχα σκοπό να μην αποκτήσω ίδια άποψη...

Η ιστορία στο "Το τέλος του κόσμου" συνεχίζεται από εκεί που σταμάτησε στην "Χρονιά της Πλημμύρας"... Η ανθρωπότητα έχει εξολοθρευτεί από την 'Ανυδρη Πλημμύρα, οι λίγοι επιζώντες προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους της νέας τους ζωής και να συμβιώσουν με τα Παιδιά του Κρέικ... Ο Ζεμπ, η Τόμπι, η Ρεν, η Αμάντα, ο Χιονάθρωπος-ο-Τζίμι, οι επιζήσαντες Φρικόπλαστοι είναι οι ήρωες και αυτού του βιβλίου...Παρακολουθούμε την προσπάθεια τους να εξολοθρεύσουν την απειλή των Πονοσφαιριστών/Αλγοσφαιριστών οι οποίοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οπλισμένοι, να επιβιώσουν και να συμβιώσουν με τα νέα είδη που περιδιαβαίνουν τον πλανήτη... Παράλληλα μαθαίνουμε την ιστορία του παρελθόντος του Ζεμπ μέσα από την ίδια του την αφήγηση στην Τόμπι που καταγράφει την ιστορία...

Η Κατερίνα δεν είχε άδικο σε πολλά από αυτά που έγραφε... Το βιβλίο δεν συνεισφέρει κάτι καινούργιο στους προβληματισμούς που αναπτύσσονται στα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας, η ασυνέχεια στην μετάφραση δημιουργεί πολλές φορές χάσματα κατανόησης, η  Margaret Atwood δεν είναι σε μεγάλη φόρμα... Από την άλλη η ιστορία χρειαζόταν μια κατακλείδα, υπήρχαν ανοιχτοί λογαριασμοί από την "Χρονιά της Πλημμύρας"  που έπρεπε να κλείσουν... Ο ρυθμός δεν είναι κακός και ο αναγνώστης διαβάζει με ενδιαφέρον αλλά τίποτα δεν πρόκειται να τον εκπλήξει αν έχει διαβάσει τα δύο πρώτα μέρη της τριλογίας...

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο δεν είναι αριστούργημα, διαβάζεται όμως ευχάριστα... Είναι ένα βιβλίο κυρίως για τους fans του είδους και της Atwood πιο συγκεκριμένα... Είναι από εκείνα τα βιβλία που δυσκολεύομαι να εξηγήσω γιατί μου άρεσαν διότι απλά είναι από εκείνα που μου χαρίζουν μια οικεία ικανοποίηση που θυμίζει τα παιδικά χρόνια, όπως τότε που κάποιος μας έλεγε ένα παραμύθι που αγαπούσαμε και πολλές φορές δεν είχε τόσο αξία η ιστορία όσο ο τρόπος που λεγόταν...

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Τα είδη της χειραψίας...

  • Η ψόφια: Το χέρι απλωμένο σαν κουπί, η παλάμη δεν κλείνει καλά καλά, δεν ασκεί καμία δύναμη... Μάλλον βαριέται ή είναι πολύ ντροπαλός/ή...
  • Η μακρυά κι αγαπημένοι: Γίνεται με το χέρι τεντωμένο σαν σε παρέλαση, δημιουργώντας την μέγιστη δυνατή απόσταση μεταξύ των συμμετεχόντων... Η λαβή είναι ενδεχομένως ψόφια ή και όχι... Οριοθετεί τις αποστάσεις, στέλνει μήνυμα ότι δεν θέλει πολλά πολλά, γίνεται κυρίως από γυναίκες...
  • Η στιβαρή: Είναι δυνατή χωρίς να είναι οδυνηρή, γίνεται με ελαφριά λυγισμένο τον αγκώνα, η καλύτερη εφαρμογή της γίνεται από άντρες με μεγάλες παλάμες... Προδίδει αυτοπεποίθηση, ενίοτε αλαζονεία αλλά όχι πάντα...
  • Η κοκαλοθραύστης: Είναι δυνατή και οδυνηρή... για τον άλλο... Ο αγκώνας είναι λυγισμένος και κοντά στο σώμα και σε συνδυασμό με την δυνατή λαβή αναγκάζει τον απέναντι να πλησιάσει... Συνοδεύεται από κοίταγμα στα μάτια...έντονο... Εκφράζει επιθετικότητα και απειλή, στέλνει μήνυμα για το ποιος είναι το κυρίαρχο αρσενικό... Γίνεται από άντρες (εννοείται)... Σίγουρα δεν είναι φιλική, ούτε ευγενική, συχνά είναι δείγμα τεράστιας κόμπλας και παλιμπαιδισμού... 
  • Η μπρα ντε φερ: Γίνεται όταν δύο κοκαλοθραύστες συνδυάζονται... Τα δύο αρσενικά προσπαθούν να επιβληθούν το ένα στο άλλο, μονομαχώντας για την αρχηγία του κοπαδιού... Έχει πλάκα να την παρακολουθείς...
  • Η ζεστή/ηρωική: Γίνεται από ανθρώπους που έχουν οικειότητα μεταξύ τους και χαίρονται για την μεταξύ τους συνάντηση... Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι απαραίτητο, it takes two to tango... Συνοδεύεται από επιφωνήματα ενθουσιασμού, ενίοτε εξελίσσεται σε αγκαλιά, δυναμική και με φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, γίνεται κυρίως από άντρες... Όταν η χειραψία γίνεται όχι με τον ορθόδοξο τρόπο αλλά αγκαλιάζοντας με την παλάμη την παλάμη του απέναντι με άξονα τον αντίχειρα, τότε εξελίσσεται από ζεστή σε ηρωική και προδίδει εκτός από μεγάλη οικειότητα και την προτίμηση στα action movies από του συμμετέχοντες... Η ηρωική μπορεί να εξελιχθεί σε μπρα ντε φερ χωρίς όμως τον έντονο ανταγωνισμό...
  • Η Υo: Περιλαμβάνει όλες εκείνες τις χειραψίες πίσω από την πλάτη, κάτω από τα πόδια, πάνω από το κεφάλι, με την άκρη των δαχτύλων, με τα δύο χέρια, με το ένα, με τη γροθιά σφιγμένη που θα μπορούσαν να συνοδεύονται από το επιφώνημα "Yo!"...
  • Η απλή/φιλική: Ταιριάζει στο 95% των κοινωνικών εκδηλώσεων και συναισθηματικών καταστάσεων... Η λαβή δεν είναι σφιχτή ούτε και χαλαρή, εκφράζει φιλικότητα... Το μπράτσο βρίσκεται σε μέτρια έκταση, ούτε τεντωμένο ούτε μαζεμένο, τηρεί αποστάσεις χωρίς να απομακρύνει... Ταιριάζει σε επαγγελματικά δείπνα αλλά και πάρτυ με φίλους...

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

7 χρόνια γάμου...

Τα είπαμε το πρωί αλλά ξέρω ότι θα μπεις κάποια στιγμή στο "Ψαροκόκαλο" και θέλω να τα διαβάσεις κι εδώ... 

7 χρόνια γάμου σήμερα, τα 7 χρόνια της φαγούρας που λένε... 7 πολύ καλά χρόνια,με τα πάνω τους και τα κάτω τους, 7 πολύ ευτυχισμένα χρόνια... 

Σε αγαπώ πολύ, είμαι ευτυχισμένος που είσαι δίπλα μου και θέλω τόσα χρόνια κι άλλα τόσα, κι άλλα τόσα, κι άλλα 1000 μαζί σου, μέχρι να γίνουμε γερόντια... 

Χρόνια μας πολλά, σε αγαπώ πολύ!