Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Παράνομη σχέση...

Έρχεται κάθε μέρα στο μπαλκόνι και κόβει βόλτες... Καμιά φορά την βλέπεις και το σκέφτεται, "να μπουκάρω ή όχι;"... Πριν κανά μισάωρο καθόμασταν κι οι δυο στο μπαλκόνι και κοιτιόμασταν... Της έδωσα ένα κράκερ σπασμένο, το σκέφτηκε πολύ αλλά εν τέλει πλησίασε και το καταβρόχθισε... Στο δεύτερο της πήρε λιγότερο χρόνο να πάρει την απόφαση και δεν είχε τόση υπομονή να απομακρυνθώ αρκετά, το τρίτο το έφαγε ενώ καθόμασταν πλάι πλάι, το τέταρτο θα μπορούσε να το φάει από το χέρι μου αλλά δεν της έδωσα αφενός γιατί θα έσκαγε κι αφετέρου διότι δεν θέλω να βιαστούμε, θέλω να κάνουμε ένα βήμα την φορά σε αυτή την σχέση...

Polly want a cracker 1

Polly want a cracker 2

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Περί πίστης...

Δεν ξέρω αν το έχω ξαναγράψει εδώ, δεν θυμάμαι, ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν πίστη σε κάτι, που το ακολουθούν με όλη την δύναμη της ψυχής τους... Είτε είναι θρησκεία είτε κάποιος σκοπός, κάποια ιδεολογία, είναι "ευλογημένοι" αυτοί που έχουν ένα αστέρι να ακολουθούν και να βρίσκουν το δρόμο τους... Νιώθουν την συντροφικότητα αυτών που μοιράζονται την ίδια πίστη, έχουν ένα μπούσουλα που τους απαλλάσσει από την ευθύνη λήψης κάποιων αποφάσεων αφού έχουν παρθεί ήδη... Το να μην πιστεύεις είναι κουραστικό πολλές φορές, σημαίνει ευθύνη και μοναξιά...

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

"Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín

"Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín
Η Μαρία ζει τις τελευταίες μέρες της, νιώθει τον θάνατο να πλησιάζει... Είναι γερασμένη, κουρασμένη, εξορισμένη σε ένα τόπο ξένο μακρυά από το δικό της... Αποφασίζει να πει την ιστορία της, την ιστορία του γιου που έχασε και που όλοι άλλοι θέλουν να έχουν άποψη στις αναμνήσεις της γι' αυτόν... Το όνομα του γιου της ήταν Ιησούς και ήταν από την Ναζαρέτ...

Η Μαρία λέει την ιστορία της ξεκάθαρα από την πλευρά της μάνας... Αδιαφορεί για τη διττή φύση του παιδιού της την οποία επιβεβαιώνει, αναπολεί τις μέρες που τον είχε στα σπλάχνα της ή όταν ήταν παιδάκι και τον είχε στην αγκαλιά της... Θυμάται τις τελευταίες του μέρες και ώρες, όλα όσα είδε κι έκανε νιώθοντας το τέλος του παιδιού της να πλησιάζει... Όσα έκανε και μετανιώνει γι' αυτά, όσα θα έπρεπε να έχει κάνει... "Μαλώνει" τον γιο της για την αλαζονεία που του χάριζε η δύναμη που ξεχείλιζε από μέσα του, για την σύνεση που δεν είχε... Απαξιεί και περιφρονεί τους μαθητές του, τους σπαστικούς και απροσάρμοστους, όπως τους λέει που δεν τολμούσαν να κοιτάξουν στα μάτια μια γυναίκα, που συνωστίζονταν γύρω από το παιδί της και που τώρα που αυτός λείπει εννοούν να πιστεύουν σε μια αλήθεια που αυτή δε πιστεύει και δεν την νοιάζει... Αυτό που η Μαρία ξέρει είναι ότι της λείπει το παιδί της που πέθανε μέσα στον πόνο και την αγωνία, δεν την νοιάζει αν σώθηκε η ανθρωπότητα ή όχι, γι' αυτήν ο γιος της δεν έπρεπε να πεθάνει, όχι έτσι...

Στις 100 περίπου σελίδες του βιβλίου του Colm Tóibín, μέσα από τις αναμνήσεις της Μαρίας, καταγγέλλεται ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία και απογυμνώνει την χριστιανική παράδοση από το φωτοστέφανο που της στερεί πολλές φορές την ανθρωπιά της... Ο Ιησούς υποφέρει και αγωνιά πάνω στον σταυρό, προσπαθεί να αποφύγει το πικρό ποτήρι, η Μαρία νιώθει τύψεις που εγκαταλείπει το άταφο παιδί της για να σωθεί η ίδια και νιώθει νοσταλγία για τον μακαρίτη άντρα της, οι μαθητές είναι αντιπαθητικές φιγούρες φανατικών που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να πιστέψουν από το να μάθουν την αλήθεια... Πρωταρχικός στόχος του Tóibín πάντως δεν είναι να αποδομήσει την χριστιανική θρησκεία... Στόχος του είναι να αναδείξει την αγάπη για τον άνθρωπο στην αγνότερη μορφή της όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την αγάπη της μάνας για το παιδί της...

Η "Διαθήκη της Μαρίας" είναι ένα εξαίρετο  βιβλίο, βαθιά ανθρώπινο, άξιο να διαβαστεί από όλους...

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Αναμνήσεις πολέμου...

Χθες το απόγευμα έπινα καφέ με δυο φίλους κι άκουσα την παρακάτω ιστορία:

Φίλος φίλου, Ισραηλίτης, που έχει πολεμήσει στον Λίβανο το 1982 κατά την πρώτη εισβολή του Ισραήλ εκεί, υπηρετώντας την θητεία του, αντιμετωπίζει πρόβλημα να κοιμηθεί πολλά βράδια και βλέπει σε εφιάλτη την ίδια σκηνή που την έζησε τότε... Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν μαζέψει άνδρες, γυναίκες και παιδιά και τους έχουν κλείσει σε ένα τζαμί... Επικρατεί ταραχή, κάποιος από τους αιχμαλώτους παρακαλάει για λίγο νερό και τότε εκείνος προσφέρει το παγούρι του... Η χειρονομία του εξοργίζει κάποιον συνάδελφό του που τον χτυπάει στο κεφάλι με τον υποκόπανο του όπλου και τον ρίχνει αναίσθητο... Όταν ανοίγει τα μάτια του είναι ξαπλωμένος ανάμεσα σε πτώματα, όλοι οι αιχμάλωτοι μέσα στο τζαμί έχουν εκτελεστεί...

Η όλη ιστορία μου έφερε κατευθείαν στο μυαλό την πολύ καλή ταινία "Walz whith Bashir" για την οποία είχα γράψει το 2010 όταν την πρωτοείδα (link)... 

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Φωτογραφίες...

Κάπου είχα διαβάσει ότι οι Ινδιάνοι (ή οι Αβορίγινες; ) δεν ήθελαν να τους παίρνουν φωτογραφία γιατί πίστευαν ότι οι φωτογραφίες έκλεβαν την ψυχή τους... 

Σήμερα βγάζουμε φωτογραφίες με ρυθμούς καταιγιστικούς, τις διακοπές μας, την καθημερινότητα μας, το φαγητό μας, προσπαθούμε να κρατήσουμε κάθε στιγμή ζωντανή για πάντα, ζούμε για το επόμενο photo opportunity, προσπαθούμε να γίνουμε αθάνατοι στην οθόνη ή το χαρτί...

Επί της ουσίας, δεν διαφέρουμε πάρα πολύ...

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

"Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce

"Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce
Υπέροχο μικρό διαμαντάκι το "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου", μια ευχάριστη έκπληξη που μόνο ικανοποίηση μου χάρισε... Αγοράστηκε, στην τύχη, με μόνα κριτήρια το ένστικτό μου και την χαμηλή του τιμή σε ξεπούλημα βιβλίων που βρέθηκα λίγο πριν τις διακοπές μου και με δικαίωσε πλήρως...

Στην Αυστρία του 17ου αιώνα ένας μοναχός ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι και τυχαία συναντά ένα κορίτσι το οποίο είναι η κόρη του δημίου του τοπικού χωριού... Η γνωριμία αυτή ταράζει τον κόσμο του νεαρού μοναχού, τον βάζει σε μια διαρκή ψυχολογική βάσανο και σε αβάσταχτα διλήμματα και εν τέλει στην τρέλα...

Το "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce στις 150 περίπου σελίδες του, μέσω της γραφίδας του αδελφού Αμβρόσιου που καταγράφει την ιστορία του σαν ημερολόγιο, επιχειρεί μια κριτική στην θρησκεία... Χωρίς ευθείες βολές, χωρίς έξαλλα αναθέματα, αναδεικνύει την υποκρισία της θρησκείας και την πλήρη εκκοσμίκευσή της... Θέτει το δάχτυλο επί του τύπου των ήλων και σημαδεύει τις αντιφάσεις που περιέχει καθώς έχει εσκεμμένα απολέσει τον πνευματικό χαρακτήρα της κατά τη διαπλοκή της με την κοσμική εξουσία, αντιφάσεις που οδηγούν στην σύγχυση και την ταραχή τον "αγνό" πιστό, όπως ο δύστυχος μοναχός Αμβρόσιος ο οποίος τελικά δεν καταφέρνει να βρει μια θέση στον κόσμο αυτό, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι και σήμερα, πιστοί ή όχι...

Στο τέλος αποκαλύπτεται η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις παλιές ιστορίες και που μεγεθύνει την τραγικότητα του ήρωα και της κόρης του δημίου, θυμάτων και θυτών...

Προτείνεται...

Highway to hell...

Στο δρόμο της επιστροφής από το δεύτερο μέρος των φετινών διακοπών μας και ταξιδεύοντας στην Αθηνών-Πατρών, σκεφτόμουν ότι θα ήταν πρέπον στα διόδια κατά μήκος της "εθνικής οδού" όχι να πληρώνουμε εμείς οι οδηγοί αλλά να μας πληρώνουν, κάτι σαν μπόνους επιβράβευσης που φτάσαμε μέχρι εκεί...

Επίσης σκεφτόμουν ότι η εικόνα του έργου είναι τέτοια που δεν σου επιτρέπει να έχεις ελπίδες για γρήγορη ολοκλήρωση του μέσα σε λογικό χρονικό διάστημα και ότι πραγματικά είναι τρελοί οι Πατρινοί που τόσα χρόνια ανέχονται αυτή την κατάσταση και δεν έχουν καταλάβει νομαρχίες, δεν έχουν κλείσει λιμάνια και γέφυρες για να απαιτήσουν την άμεση περάτωση των έργων και την ασφαλή διέλευση σε αυτό το έγκλημα που κατ' ευφημισμό μόνο μπορεί να λέγεται εθνική οδός...

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

"Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη

"Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη
Υπήρξε βιβλίο απωθημένο για πολλά χρόνια καθώς αρνιόμουν πεισματικά να το διαβάσω στο πρωτότυπο το οποίο θεωρούσα και θεωρώ κουραστικό... Το γεγονός ότι υπάρχει πλέον μια μετάφραση του βιβλίου στην καθομιλουμένη και επίσης ότι το βρήκα σε γνωστό βιβλιοπωλείο με 2,5 € έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αγορά του και την πλήρωση αυτού του λογοτεχνικού κενού που με προβλημάτιζε...

Άξιζε τελικά η αναμονή τόσων χρόνων; Και ναι και όχι είναι η απάντηση που μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό...

Ο Ροΐδης επιχειρεί μια μυθιστορηματική αναπαραγωγή των θρύλων που υπάρχουν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη ενός θηλυκού πάπα κατά τον 9ο αιώνα... Στηρίζεται και ας μην το παραδέχεται πουθενά, στο έργο του Ιωακείμ (ή Ιεζεκιήλ) Σπανχάιμ "Ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας" από το 1694, λογοκλόπος εν ολίγοις, κάτι που όμως ήταν κοινότατη πρακτική στο παρελθόν όπως μας πληροφορεί ο μεταφραστής Αντώνης Σιμιτζής, ακόμα και ο Σαίξπηρ το έκανε...

Το κείμενο του Ροίδη έχει σκωπτικό χαρακτήρα με αρκετά επιθεωρησιακά στοιχεία και αναφορές σε συγχρόνους του γεγονός που του στερεί από την διαχρονικότητα του... Αποτελεί μια σκληρότατη κριτική πάνω στην θρησκεία και τις πρακτικές που αυτή χρησιμοποίησε για να επιβάλλει τους σκοπούς της... Παρουσιάζει την  οργανωμένη θρησκεία, όπως ακριβώς είναι, ένας βραχίονας κοσμικής εξουσίας που μεταχειρίζεται μεταφυσικές αναφορές και σωματική βία όπου δεν φτάνει η μεταφυσική, για να χειραγωγεί και να εξουσιάζει το κοπάδι των πιστών... Έχοντας υπόψιν ότι το έργο ολοκληρώθηκε το 1866 είναι εύκολα αντιληπτό ότι αποτελούσε τεράστιο τόλμημα για τα ήθη της εποχής να αγγίξει κάποια θέματα τέτοιας φύσης... Ο αφορισμός του Ροΐδη και του έργου του από την Ορθόδοξη Εκκλησία μόνο τυχαίος δεν είναι καθώς το έργο ναι μεν αναφέρεται σε γεγονότα που συνέβησαν στην Δυτική Εκκλησία αλλά το κατηγορώ και η ειρωνεία απευθύνονται συνολικά στην Εκκλησία ανεξαρτήτως δόγματος...

Άσχετα αν ικανοποιήθηκα από την ανάγνωση της "Πάπισσας Ιωάννας" ή όχι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πολύ σημαντικό και δεν μπορεί να αποκαθηλωθεί έτσι απλά από ένα ανώνυμο blogger διότι το περιεχόμενο του, ασχέτως ύφους, είναι πολύ σημαντικό... Μερικές φορές φταίμε κι οι ίδιοι όταν δημιουργούμε μυθικές διαστάσεις για κάποια πράγματα και περιμένουμε υπερβολικά πολλά για να ικανοποιηθούμε...

Κλείνοντας να προσθέσω ένα μπράβο στην πολύ καλή δουλειά του Αντώνη Σιμιτζή στην μετάφραση του κειμένου...

Στιγμιότυπα, Γιάλοβα 2015...







Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

"Αστυνομία" του Jo Nesbo

"Αστυνομία" του Jo Nesbo
Ξεκινάμε με κάποιες βασικές παραδοχές...

Η μάνα μου μαγειρεύει το καλύτερο μοσχαράκι νουά του κόσμου και ο Jo Nesbo είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων... Αυτές οι παραδοχές δεν σημαίνουν ότι η μάνα μου μαγειρεύει το νουά το ίδιο επιτυχημένα κάθε φορά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι καλό, ούτε ο Nesbo με ενθουσιάζει το ίδιο κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο του χωρίς να σημαίνει ότι δεν τα έχω απολαύσει όλα όσα έχουν πέσει στα χέρια μου,απλά χωρίς την ίδια ένταση...

Το "Αστυνομία" είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Nesbo με ήρωα τον Harry Hole ο οποίος (σχεδόν) κυριολεκτικά επιστρέφει από τους νεκρούς για να βοηθήσει στην λύση των αποτρόπαιων δολοφονιών αστυνομικών σε χώρους εγκλημάτων που είχαν ερευνήσει στο παρελθόν και που έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την πολιτική και επιχειρησιακή ηγεσία της αστυνομίας του Όσλο...

Φυσικά και είναι ένα καλό βιβλίο, δεν θα μπορούσε να μην είναι... Ο Nesbo παίζει με τις περσόνες που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, τα σκοτεινά εγώ που συχνά αγνοούμε εσκεμμένα γιατί φοβόμαστε να τα αντιμετωπίσουμε, την ηθική, το σωστό και το λάθος που μπορεί να ειδωθεί από πολλές οπτικές γωνίες... 

Παρά τα δεδομένα προτερήματά του έχει και δύο ευδιάκριτα μειονεκτήματα για όσους τουλάχιστον έχουν διαβάσει παλιότερα βιβλία με τον Harry Holle... 

Ο Harry έχει απολέσει μεγάλο κομμάτι από την σκοτεινιά που τον έκανε τόσο καταστροφικά γοητευτικό στα προηγούμενα βιβλία, έχει χάσει μεγάλο μέρος από την "αλητεία" του... Όχι εντελώς, είναι ακόμα ένα κακό παιδί αλλά πλέον έχει γίνει οικογενειάρχης, εναλλακτικός, αλλά οικογενειάρχης...

Το δεύτερο είναι ότι βγάζει μάτι ότι ο Nesbo προετοιμάζεται για την πιθανή κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του Harry Hole στην μεγάλη οθόνη γι' αυτό και έχει δομήσει κινηματογραφικά το βιβλίο το, υπερβολικά κινηματογραφικά καμιά φορά, σαν να στήνει από τώρα τις σεκάνς της ταινίας... Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό απλά όπως και να το κάνεις μερικές φορές αποπροσανατολίζει, δεν διαβάζουμε σενάριο αλλά μυθιστόρημα...

Όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει να σταματήσουν κανένα από το να διαβάσει το "Αστυνομία", αγνοήστε πλήρως την γκρίνια μου οφείλεται στο ότι επέστρεψα από τις διακοπές...