Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Visiting lecture @ New York College, 25/01/2016...

Χθες το απόγευμα είχα την χαρά και την τιμή να δώσω μια διάλεξη μπροστά στους φοιτητές του τμήματος "Internet Engineering and Web Management" του New York College, ως προσκεκλημένος ομιλητής... Η πρόσκληση έγινε από το καθηγητή του συγκεκριμένου τμήματος, Δημήτρη Δημητρέλο, ο οποίος ήταν και δικός μου εκπαιδευτής στο σεμινάριο Scrum που παρακολούθησα πριν από 1,5 μήνα... Αντικείμενο της διάλεξης ήταν η εισαγωγή στις έννοιες του Data Warehouse και του Business Intelligence, το αντικείμενο της δουλειάς μου δηλαδή εδώ και 11 χρόνια... 

Ήταν η πρώτη φορά που θα έδινα μια τέτοια διάλεξη και δεν κρύβω ότι στην αρχή όταν μου έγινε η πρόταση ήμουν λίγο διστακτικός... Έχω κάνει στο παρελθόν εκπαιδεύσεις σε μικρές ομάδες χρηστών για την εκμάθηση συγκεκριμένων εφαρμογών αλλά η ιδέα του να μιλάω μπροστά σε ένα κοινό σχεδόν νεανικό εξηγώντας θεωρητικές έννοιες και μεθοδολογίες μου φαινόταν κάπως τρομακτικό... Από την άλλη όμως η ιδέα του να δώσω μια τέτοιου είδους διάλεξη με δελέαζε οπότε δέχτηκα γρήγορα την πρόταση που μου έγινε... Ο παράγοντας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μου φύγει εντελώς το άγχος της επερχόμενης διάλεξης ήταν μια κουβέντα που μου είπε ένας πολύ καλός μου φίλος και κουμπάρος μου το βράδυ του Σαββάτου που είχαμε βγει... "Εγώ", μου είπε, "όταν κάνω μια παρουσίαση, στήνω στο μυαλό μου και λέω μια ιστορία", έτσι λοιπόν σκέφτηκα κι εγώ να πω τη δική μου ιστορία, την ιστορία της πορείας αυτών των 11 χρόνων δουλειάς... Μια ιστορία που προφανώς γνωρίζω πολύ καλά και μπορώ να την συνδυάσω με την θεωρία και τις μεθοδολογίες που έπρεπε να παρουσιάσω...

Η διάλεξη ξεκίνησε με καθυστέρηση λίγων λεπτών και πήγε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα... Προσπάθησα να είναι όσο δυνατόν πιο "out of the box", να έχει καλή ροή και να είναι όσο γίνεται λιγότερο βαρετή, έχω υπάρξει φοιτητής και γνωρίζω πόσο εύκολο είναι να βαρεθείς ακούγοντας μια ομιλία... Ζήτησα από τους φοιτητές να με διακόπτουν αν έχουν απορίες ή θέλουν διευκρινήσεις και το έκαναν κι αυτό με ευχαρίστησε πολύ, δεν βαριόντουσαν, όχι πολύ τουλάχιστον... Συμπεριέλαβα πάρα πολλά παραδείγματα από την επαγγελματική μου εμπειρία, κατέθεσα την προσωπική μου άποψη και τη δική μου ματιά πάνω στην τεχνολογία και τη αγορά, γι' αυτό και με είχαν καλέσει άλλωστε... Στο τέλος πήρα ένα χειροκρότημα και ένα ευχαριστώ από τα παιδιά που θέλω να πιστεύω ότι ήταν κάτι παραπάνω από μια τυπικότητα... Μαζί με τα καλά λόγια που άκουσα από τον Δημήτρη Δημητρέλο όταν με κατευόδωσε, έφυγα για το σπίτι απόλυτα ικανοποιημένος τόσο με τον εαυτό μου όσο και για την εμπειρία που έζησα...

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

"Ο λυτρωτής" του Jo Nesbo

"Ο λυτρωτής" του Jo Nesbo
Έχω τελειώσει το βιβλίο εδώ και δύο μέρες και σκέφτομαι τι να γράψω γι' αυτό... Προσπαθώ να γράψω κάτι καινούργιο, κάτι πρωτότυπο, να μην γράψω πάλι το πόσο πολύ λατρεύω τον Harry Hole και τον Jo Nesbo αλλά δεν τα καταφέρνω... Δεν τα καταφέρνω διότι δεν μπορώ να εξηγήσω επαρκώς το πόσο κομμένα και ραμμένα είναι στα γούστα μου αυτά τα μυθιστορήματα, το πόσο μου αρέσει ο αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας του Harry και η ματιά του Nesbo στην πραγματική εικόνα της νορβηγικής κοινωνίας απαλλαγμένης από την πατίνα του "σκανδιναβικού θαύματος"... Ο λόγος που μου αρέσει να διαβάζω τα βιβλία του Harry και του Nesbo είναι καρμικός κι ως εκ τούτου είμαι καταδικασμένος να επαναλαμβάνομαι στις κριτικές μου...

Ένας άνδρας του νορβηγικού Στρατού της Σωτηρίας δολοφονείται μέσα σε μια κατάμεστη πλατεία κι ο δολοφόνος διαφεύγει, χάνεται μέσα στο πλήθος σαν άλλος φαντομάς... Ο Harry Hole αναλαμβάνει την υπόθεση και το ανθρωποκυνηγητό ξεκινάει μέσα σε ένα παγωμένο Όσλο... Ο Harry μοιάζει να έχει βρει επιτέλους μια άκρη μέσα του, κοντρολάρει ως ένα βαθμό το ποτό και προσπαθεί να έχει σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους... Η υπόθεση (φυσικά) θα τον ρουφήξει στη δίνη της και η τελική λύση της δεν θα έρθει χωρίς κόστος από κάθε άποψη...

Το βιβλίο ακολουθεί το ίδιο αφηγηματικό μοτίβο όπως στο  "Ο κοκκινολαίμης"  με τα flashbacks σε μια παιδική κατασκήνωση του Στρατού της Σωτηρίας πριν από αρκετά χρόνια αλλά και στο παρελθόν του Κρίστο Στάνκιτς, του δολοφόνου, στα γεγονότα που έζησε κατά την πολιορκία του Βούκοβαρ που σημάδεψαν τη ζωή του και παίξανε καταλυτικό ρόλο στο να γίνει αυτό που είναι... Ο Στάνκιτς είναι μια μηχανή θανάτου που δεν σταματάει πριν την ολοκλήρωση της αποστολής του... Γι' αυτόν είναι η τελευταία δουλειά, αυτή που θα του επιτρέψει να σταματήσει και να εκπληρώσει τον μεγάλο σκοπό του... Η υπόθεση είναι δαιδαλώδης, το παρελθόν κρύβει πολλούς σκελετούς για όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση (κυριολεκτικά και μεταφορικά)... Για να την λύσει ο Harry θα μπει βαθιά τόσο μέσα στον κόσμο του Στρατού της Σωτηρίας όσο και άλλων ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, ναρκομανών και προσφύγων/μεταναστών... Θα ταξιδέψει μέχρι την Κροατία και το Ζάγκρεμπ για να βρει απαντήσεις και όταν θα καταφέρει να συνδέσει τα γεγονότα και να φτιάξει το παζλ της υπόθεσης στο μυαλό του θα κάνει αυτό που αυτός θεωρεί σωστό διότι όπως λέει σε κάποιο σημείο κι ο ίδιος, "Δεν ψάχνω την συγχώρεση αλλά την λύτρωση"...

Ο Jo Nesbo στήνει καταπληκτικές εικόνες και σε αυτό το βιβλίο και καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στην σκηνή της δράσης... Η περιγραφή του κυνηγητού μέσα στο χιονισμένο πάρκο μέσα στη νύχτα αλλά και οι σεκάνς των κοντέινερ ήταν ικανές να σε κάνουν να δεις τον αχνό από τις ανάσες, να μυρίσεις τις μυρωδιές τους περιβάλλοντος... Η πλοκή είναι αριστοτεχνική και δοσμένη με εξαιρετικό ρυθμό, η επίλυση της υπόθεσης άρτια τεκμηριωμένη... 

Το "Ο λυτρωτής" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, χαρακτηριστικό δείγμα του σκανδιναβικού noir στα καλύτερά του και φυσικά προτείνεται ανεπιφύλακτα... Το πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι ότι έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του Harry Hole και μου έχει απομείνει μόνο ο "Χιονάνθρωπος" που λέγεται είναι και το καλύτερό του... Τι θα κάνω μετά, έχω αρχίσει να νιώθω ήδη στερητικά σύνδρομα...

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

7 χρόνια "Ψαροκόκαλο" κι όχι μόνο...

Ήταν βραδάκι πριν από 7 χρόνια, ήμουν 31 ετών και σε ένα μήνα και κάτι θα γεννιόταν ο μεγάλος μου γιος... Είχαμε γυρίσει από τον πεθερό μου που μας είχε τραπέζι για τη γιορτή του και κυλιόμασταν από κρεβάτι σε καναπέ, ανεύθυνοι για τα πάντα πλην του σαρκίου μας και του περιεχόμενου της κοιλάρας της Μ., το οποίο εκτός από κάποιες κλωτσιές που της έδινε, δεν ήταν απαιτητικό... Εκείνο το βράδυ λοιπόν γεννήθηκε το "Ψαροκόκαλο", με άλλο όνομα, με άλλο url αλλά με το ίδιο mentality, πάνω κάτω τουλάχιστον... 

Είναι ο καθρέφτης όλων αυτών που είμαι κι έγινα μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια και πραγματικά συνέβησαν πάρα πολλά...  Πλέον, εν έτει 2016, όντας πλέον πατέρας δυο αγοριών, 37,5 ετών στα 38, με 15 επιπλέον κιλά στο κορμί και πολλά περισσότερα στο μυαλό, θέλω να ελπίζω, συνεχίζω να θεωρώ το "Ψαροκόκαλο" ένα φίλο καλό, έναν πιστό υποστηρικτή, έναν εξομολόγο...  

Πλέον εκτός από τα γενέθλια του "Ψαροκόκαλου", εδώ και λίγα χρόνια, γιορτάζω και τη γιορτή ενός απίθανου, μελαχρινού μωρού που το Σάββατο έκανε το πρώτο του πάρτυ και κάλεσε τους φίλους του στο σπίτι, ενός μωρού που αγαπώ πάρα πολύ κι ας με τρέχει σαν το άλογο μερικές φορές αλλά καλά μου κάνει... :) 

Χρόνια πολλά και καλά λοιπόν στον Θ. μου, στο "Ψαροκόκαλο" και σε όλους τους εορτάζοντες!

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Αυτό που οι άλλοι έβρισκαν στον David Bowie...

Παρακολουθώ την θλίψη των social media για τον θάνατο του David Bowie ελαφρά αποστασιοποιημένος αφού ο μακαρίτης είχε φυσικά τον σεβασμό μου αλλά δεν μου φάνηκε ποτέ τόσο σπουδαία η μουσική του από τα λίγα (είναι αλήθεια) αλλά αρκετά pop δικά του που είχα ακούσει... Ομολογώ πάντως ότι όλη αυτή η θλίψη με έχει βάλει σε ένα trip να ακούσω λίγο παραπάνω και με περισσότερη προσοχή την μουσική του εκλιπόντος μπας και ανακαλύψω αυτό που τόσοι άλλοι λένε ότι έχουν βρει...

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Τα βιβλία του 2015...

Δεν ήταν πολλά, ήταν μια περίεργη χρονιά που δεν επέτρεψε και πολύ διάβασμα... Στην πλειονότητά τους ήταν του Jo Nesbo, σίγουρα ήταν η χρονιά του, χωρίς να σημαίνει όμως ότι δεν διάβασα εξαιρετικά βιβλία άλλων συγγραφέων ή ότι τελικά κατάφερε να κερδίσει την πρωτιά στις προτιμήσεις μου... Σε αντίστροφη χρονολογική σειρά (από το πιο πρόσφατα διαβασμένο έως το παλιότερα διαβασμένο) ήταν τα παρακάτω:
  1. "Αόρατος" του Paul Auster
  2. "Το αστέρι του διαβόλου" του Jo Nesbo 
  3. "Νέμεσις" του Jo Nesbo
  4. "Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent
  5. "Αιρετικοί" του Leonardo Padura
  6. "Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín
  7. "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce
  8. "Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη
  9. "Αστυνομία" του Jo Nesbo
  10. "Η λεοπάρδαλη" του Jo Nesbø
  11. "Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων" του Amin Mallouf
  12. "Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø
  13. "Οι κατσαρίδες" του Jo Nesbo
Το βιβλίο που κερδίζει τελικά την πρωτιά στις προτιμήσεις μου είναι το "Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent...

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent

Ήταν το καλύτερο από όλα τα βιβλία που διάβασα αυτή την χρονιά αν και κέρδισε την πρωτιά πάνω στο νήμα από το "Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín...

Το βιβλίο που ήταν η χειρότερη απογοήτευση της χρονιάς ήταν το  "Αόρατος" του Paul Auster...

"Αόρατος" του Paul Auster

Ισχυρή υποψηφιότητα για την απογοήτευση της χρονιάς θα μπορούσε να θέσει και το "Το κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου το οποίο όμως αποφάσισα να μην το συμπεριλάβω καν στην λίστα των βιβλίων του 2015 αφού δεν το τελείωσα ποτέ και δεν έχω σκοπό να το ξαναπιάσω στα χέρια μου τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον...

Όπως είπα και στην αρχή κι όπως φαίνεται από την λίστα μου φέτος ήταν η χρονιά του Jo Nesbo... Σε  μια χρονιά με πολύ δουλειά, πολύ μελέτη, πολύ άγχος, χρειαζόμουν βιβλία που θα με έβαζαν σε ένα comfort zone, που θα μου χαρίζανε διασκέδαση χωρίς να ζορίζουν πολύ το μυαλό μου αλλά και χωρίς να το υποτιμούν ή να το αποχαυνώνουν και αυτό ο Νορβηγός το κατάφερε πολύ καλά και γι' αυτό τον αγαπώ και τον ευχαριστώ...

Καλές αναγνώσεις να έχουμε το 2016!!!

Υ.Γ. Όποιος μαντέψει ποιανού συγγραφέα βιβλίο διαβάζω αυτές τις μέρες κερδίζει ένα κουτί λουκούμια συριανά... :P

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Μη βολευτούμε σε χνουδάτες παντόφλες...

Το διάβασα στο facebook profile της Κατερίνας Μαλακατέ ("Διαβάζοντας" και "Κανείς δεν θέλει να πεθάνει" μεταξύ άλλων) και το αντιγράφω γιατί θέλω να το κρατήσω φυλαγμένο αφού κατάφερε με λίγες λέξεις να περιγράψει ένα από τους δικούς μου μεγάλους φόβους...

Εκείνο που πιο πολύ φοβάμαι είναι
μη γίνουμε παντρεμένοι
μη βολευτούμε σε χνουδάτες παντόφλες
και φυλλομετράμε λογαριασμούς παγίων στη βεράντα
μη γίνει το κρεβάτι μας έπιπλο
και τα φιλιά μας πεταχτά
να κουβαλάμε ομπρέλες όταν βρέχει
και ρολόι
στη σωστή ώρα
χωρίς κοπάνες
χωρίς λαχτάρες
μη μου περισσεύεις
αντί να μου λείπεις
Εκείνο που πιο πολύ φοβάμαι
είναι μη γίνουμε από συμμορία κυβέρνηση.

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

RSS Feed Rename and Redirection...

Το πολύ θετικό mail που δέχτηκα από μια αναγνώστρια του blog όσον αφορά το προηγούμενου post, μου υπενθύμισε ότι το feed url του "Ψαροκόκαλου" είναι ακόμα εκείνο το αρχικό url εκείνου του πρώτου feed που είχα φτιάξει τότε πίσω στο 2009 και όταν το blog είχε διαφορετικό όνομα ("Πλίνθοι και κέραμοι...") και διαφορετικό host... Για να υπάρχει μια συνέπεια και μια ομοιομορφία αποφάσισα να το αλλάξω με όσο γίνεται πιο εύκολο τρόπο τόσο για μένα όσο και για τους αναγνώστες του blog που χρησιμοποιούν το feed μου... Η διαδικασία ήταν πολύ απλή και σύντομη, αντιγράφω από το labnol.org όπου και βρήκα το tip:

Q. My FeedBurner feed address is feeds.feedburner.com/boring. I want to change the feed URL to something like feeds.feedburner.com/interesting but without telling my existing subscribers to update their RSS readers. Can FeedBurner rename the feed address in the background?

A: It’s possible but a three step process. (A) Create a new “interesting” FeedBurner feed using your original blog feed as the source. (B) Update the source of your existing “boring” feed to point the feed created in previous step. (C) Delete the “boring” feed from FeedBurner control pane and use the 30 day redirection option.

FeedBurner offers a 301 redirect to RSS readers so most of them will know that the feed has moved permanently to a new location and they’ll start fetching the new feeds. Problem solved. After 30 days, the old “boring” feed will return a 404.

Η μετάβαση έχει ήδη πραγματοποιηθεί και όπως θα δείτε ήδη το feed γίνεται redirected στο νέο url (http://feeds.feedburner.com/psarokokalo) χωρίς να είναι απαραίτητη καμία ενέργεια από την πλευρά των εν ενεργεία subscribers... Αν παρ' όλα αυτά αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα με το feed (οποιοδήποτε πρόβλημα) θα εκτιμήσω πολύ αν με ενημερώσετε είτε με κάποιο σχόλιο είτε με κάποιο mail έτσι ώστε να διορθωθεί το συντομότερο δυνατόν...

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

"Αόρατος" του Paul Auster

"Αόρατος" του Paul Auster
Πρώτο post για το 2016, καλή χρονιά να έχουμε...

Με αυτό το post καταπατώ έναν από τους βασικούς κανόνες που θέτω στον εαυτό μου, να μην γράφω ποτέ για ένα βιβλίο αμέσως μετά το τέλος της ανάγνωσής του, να περιμένω να "κάτσει" μέσα μου και μετά να γράψω γι' αυτό... Τελείωσα την ανάγνωση του "Αόρατου" πριν από 10 λεπτά από την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να πω την άποψή μου κατευθείαν, εν θερμώ...

Αναγνωρίζω ότι τα λογοτεχνικά μου κριτήρια μπορεί να έχουν αμβλυνθεί, μπορεί η υπερανάγνωση μυθιστορημάτων με τον Harry Hole και ebooks για business intelligense και software development να έχουν κάνει την λογοτεχνική μου αντίληψη άκαμπτη και στεγνή, δεν είναι τόσο πρόβλημα του αναγνώστη όμως όσο του συγγραφέα όταν το βιβλίο δεν έχει ένα διακριτό στόχο, ένα διακριτό προορισμό για τον οποίο ήρθε σε αυτόν τον κόσμο... Ψάχνω τις λέξεις εκείνες που θα κάνουν την άποψή μου πιο κόσμια και πιο ευανάγνωστη διότι αυτές που αναβλύζουν αυτή την στιγμή από το μυαλό μου είναι εξαιρετικά έντονες και προσβλητικές για ένα συγγραφέα τοτέμ όπως ο Paul Auster... Πριν αρχίσω τον εξάψαλμο πρέπει να αναγνωρίσω βέβαια και κάποιες αρετές... Ο Auster είναι ένας εξαιρετικός μάστορας του λόγου, καμιά λέξη δεν περισσεύει, κάθε πρόταση είναι γραμμένη με τρόπο συμπυκνωμένο αλλά και λακωνικό, άλλοι συγγραφείς θα χρειαζόντουσαν παραγράφους για να γράψουν τα ίδια... Το περιεχόμενο των προτάσεων είναι μια άλλη ιστορία...

Η ιστορία ξεκινάει το 1967, ένα νεαρός φοιτητής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, συναντά σε ένα πάρτυ ένα μυστήριο ζευγάρι Γάλλων, ξεκινάει μια βραχεία αλλά δραματική σχέση μαζί τους η οποία λήγει άξαφνα και δραματικά... Η ιστορία συνεχίζεται με μια συγκατοίκηση, μια ανίερη σχέση, αναμνήσεις μιας τραυματισμένης παιδικής ηλικίας, μια φυγή στο Παρίσι... Εκεί επανασυνδέεται με τους μυστηριώδεις Γάλλους, μπαίνει στο σπίτι μιας οικογένειας δυο γυναικών, μάνας και κόρης, με στόχο την εκδίκηση, όλα γίνονται γρήγορα και έντονα και τελειώνουν με την απέλασή του από τη Γαλλία... Η ζωή συνεχίζεται τα χρόνια περνούν, εμείς μαθαίνουμε όλα αυτά από την ανάγνωση των απομνημονευμάτων του νεαρού ποιητή από ένα παλιό φίλο του από την εποχή του πανεπιστημίου, ενός άτυπου εκτελεστή μιας άτυπης διαθήκης...

Τα λόγια που βγήκαν από το στόμα μου διαβάζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου ήταν επί λέξη "Αυτό ήταν;;;"... Διάβασα 300 σελίδες περιμένοντας να καταλήξω κάπου αλλά η αναμονή μου ήταν μάταιη... Ο Auster ρίχνει στο τραπέζι ένα σκασμό θέματα αλλά κανένα από αυτά δεν ακολουθεί μια πορεία που θα κατευθύνει τον αναγνώστη σε ένα συμπέρασμα είτε θα συμφωνήσει είτε θα διαφωνήσει αυτό... Σταχυολογώ απλά κάποια από αυτά όπως τον πόλεμο του Βιετνάμ, την αποικιοκρατία, τις φυλετικές διακρίσεις, την σεξουαλικότητα, τις ανίερες σχέσεις, την ποίηση, το γήρας, τις τραυματικές εμπειρίες, τις οικογενειακές σχέσεις... Όλα αυτά και άλλα μπαίνουν σε ένα χωνευτήρι, ο συγγραφέας τα αγγίζει επιφανειακά και μετά προχωράει στο επόμενο... Σε μπερδεύει και σε αποσυντονίζει διότι εκεί που νομίζεις ότι έχεις βρει ένα νήμα που θα σε οδηγήσει κάπου συνειδητοποιείς ότι έχεις πέσει σε τοίχο... Αναρωτιέσαι αν ο Άνταμ, ο ήρωας, έχει σώας τας φρένας, αν διαβάζεις απομνημονεύματα, ευσεβείς πόθους ή το παραλήρημα ενός ανθρώπου στο κατώφλι του θανάτου... Φτάνεις κοντά στο φινάλε και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ο συγγραφέας σου αφήνει μια άλλη πόρτα ανοιχτή, αφήνοντας υποψίες για τον ρόλο των ανθρώπων που σημάδεψαν τη ζωή του Άνταμ, υποψίες ψυχροπολεμικού χαρακτήρα που θα έβρισκε ενδιαφέρουσες ο Ian Fleming κι εκεί κάτω από το λιοπύρι ενός τροπικού νησιού, το βιβλίο τελειώνει...

Παντελής απογοήτευση ήταν για μένα η ανάγνωση του "Αόρατου"  ,  μια θλιβερή επιβεβαίωση των προκαταλήψεων μου για το ποιόν των Αμερικανών συγγραφέων της Ανατολικής Ακτής από το 1960 και μετά και των εμμονών τους... Ομφαλοσκοπήσεις, ενοχές ιστορικής και ψυχολογικής φύσεως, επαναλαμβανόμενη θεματολογία, ξανά και ξανά και ένα άγχος να φανούν αντάξιοι στην σύγκριση με τους συναδέλφους από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού... Ο "Αόρατος" ήταν για μένα όλα αυτά, μια σχεδόν εκ προμελέτης προσπάθεια να πείσει τον αναγνώστη για κάτι που δεν είναι... 

Ευχαριστώ αλλά δεν θα (ξανά) πάρω...

Υ.Γ. Τώρα οι οπαδοί του Auster μπορείτε να λυσσάξετε ελεύθερα...