Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Στην υπηρεσία του πολίτη...

Σήμερα το απόγευμα, κατά τις 7:00, ο Θ. αποφάσισε ότι έπρεπε να βάλει ένα μακαρόνι  (άβραστο) στην κλειδαριά της εξώπορτας... Δεν το πήραμε χαμπάρι κατευθείαν παρά μόνο όταν έβαλα το κλειδί στην πόρτα και συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν αδύνατο... Ρωτώντας τα παιδιά έμαθα τι είχε συμβεί κι αποφάσισα να βγάλω τον αφαλό της κλειδαριάς μήπως και καταφέρω και αφαιρέσω το μακαρόνι που είχε κολλήσει μέσα όπως κι έγινε... Όταν δοκίμασα να ξαναβάλω την κλειδαριά στην πόρτα αυτό ήταν αδύνατο οπότε, έπειτα από την συμβουλή της Μ., αποφάσισα να πάω μέχρι το κλειδαράδικο για να πάρω τις κατάλληλες οδηγίες ή να αγοράσω καινούργια κλειδαριά...

Η ώρα ήταν ήδη 8 και φεύγα, το κλειδαράδικο είναι στην πλατεία και είχε απίστευτη κίνηση ενώ ένα περιπολικό ήταν παρκαρισμένο έξω από το κλειδαράδικο κι έκοβε κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα.... Δεν βρήκα να παρκάρω οπότε ανέβασα το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο παρακάτω και το άφησα με alarm... Πλησίασα στο περιπολικό που ήταν σταματημένο μπροστά στο κλειδαράδικο, ήταν ο οδηγός μόνο μέσα,  έσκυψα στο ανοιχτό παράθυρο και του είπα:
"Μάστορα,  σε παρακαλώ, έχω μείνει χωρίς κλειδαριά στο σπίτι  (του έδειξα την κλειδαριά που κρατούσα στο χέρι), έχω αφήσει το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, να το αφήσω για πέντε λεπτά, να πάω στο κλειδαράδικο και να φύγω;"
Η απάντηση του ήταν:
"Πρώτα από όλα μάστορας είναι αυτός εκεί μέσα,  όχι εγώ... Στο χωριό μου μάστορες λένε τους γύφτους, κατάλαβες κούκλε;"
Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε μόλις πει, μάζεψα όλη την ψυχραιμία που μου είχε απομείνει και του είπα:
"Ok, υπάρχει πρόβλημα αν αφήσω το αυτοκίνητο για πέντε λεπτά πάνω στο πεζοδρόμιο για να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου;"
Η απάντηση μου δόθηκε χωρίς να με κοιτάζει καν:
"Ναι υπάρχει... Ο μάστορας δεν αφήνει σήμερα..."
Δεν είπα τίποτα, κατάπια την οργή μου, έφυγα και πάρκαρα δύο τετράγωνα παρακάτω κι έφτασα στο κλειδαράδικο με την ψυχή στο στόμα μήπως είχε κλείσει... Πήρα τις οδηγίες που χρειαζόμουν κι έφυγα μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά ... Έξω από το κλειδαράδικο ήταν ακόμα το περιπολικό και δυο-τρεις μπάτσοι που κόβανε κλήσεις αλλά ο "μάστορας "  δεν ήταν εκεί...

Ήταν καλύτερα που δεν ήταν... Ίσως επειδή ήμουν πολύ εκνευρισμένος που κάποιος προσπάθησε να με ταλαιπωρήσει εσκεμμένα για να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο, να αποφάσιζα να του πω ότι πραγματικά σκεφτόμουν... Ότι είναι δηλαδή ένας πουτάνας γιος από ένα κωλοχώρι που είναι η κωλοτρυπίδα του κόσμου... Ευτυχώς όμως δεν ήταν εκεί και τώρα γράφω αυτό το post από το σπίτι μου κι όχι από το κρατητήριο κάποιου τμήματος...

Υ.Γ. Με τις οδηγίες που πήρα από το κλειδαράδικο επισκεύασα τελικά την κλειδαριά...

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Ελλάδα - Γαλλία, βίοι παράλληλοι (;)...

Είμαι ο τελευταίος που θα χαϊδέψει τα αυτιά του "άγιου" λαού που έχει πάντα δίκιο και τα πάντα καλώς καμωμένα αλλά αυτό που γίνεται τις τελευταίες μέρες με την επιτιμητική σύγκριση που γίνεται σχετικά με την αγωνιστηκότητα των Ελλήνων συγκριτικά με αυτή των Γάλλων που είναι στους δρόμους αυτές τις μέρες, είναι και άδικη και ανιστόρητη...

Η μνημονιακή περιπέτεια τις Ελλάδας ξεκίνησε  το 2010 και είχε πολλά επεισόδια... Μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού αντέδρασε δυναμικά και με πολλούς τρόπους σε όλο αυτό που συνέβαινε ασχέτως του πως επικοινωνήθηκε και πως αξιολογήθηκε από τα media και τον μέσο πολίτη η κάθε δράση ξεχωριστά και στο συνολό τους... Πολύς κόσμος αντέδρασε και αυτό που βρήκε απέναντι του ήταν ξύλο, χημικά, καταστολή, ανεργία, κυνηγητό σε κάθε επίπεδο και κάθε μορφής... Δεν θα κατηγορήσω κανέναν αν κουράστηκε ή αν απελπίστηκε από αυτήν την μάχη που φαινόταν να μην καταλήγει πουθενά, είναι ανθρώπινο...

Αυτό που έκανε λάθος το ελληνικό κίνημα ενάντια στα μνημόνια και την λιτότητα ήταν ότι επένδυσε τις ελπίδες του σε αυταπάτες και μεσοβέζικες λύσεις λες και ήταν δυνατόν να γυρίσει ο χρόνος πίσω στις "καλές"  μέρες... Αυτό είναι το σημείο στο οποίο θα κριθεί το γαλλικό  κίνημα, αν θα κάνει το βήμα παρακάτω που θα επιτρέψει τη δικαίωση των αιτημάτων του ή αν θα ξεφουσκώσει με ανούσιους συμβιβασμούς που δεν αγγίζουν την αληθινή φύση του προβλήματος και απλά αναβάλλουν το αναπόφευκτο, όπως έγινε στην Ελλάδα...

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Κοίτα μαμά, τα κατάφερα, είμαι Data Scientist...

17 μήνες μετά, με ξενύχτια, με διάβασμα, με κούραση, με πολλές ώρες πάνω από τον υπολογιστή, είτε στο σπίτι είτε στα Starbucks της πλατείας όπου κατέφευγα για λίγη ησυχία για να μπορέσω να μελετήσω... Αυτό που ξεκίνησε το Γενάρη του 2015 τελείωσε σήμερα το πρωί, κατάφερα και ολοκλήρωσα το Data Sciense Specialization που προσφέρεται από το Coursera και το JHU με βαθμό 95% , όχι κι άσχημα νομίζω... :)

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, το ευχαριστήθηκα πολύ, έμαθα καινούργια πράγματα, απέκτησα μια διαφορετική οπτική πάνω στην έννοια της πληροφορίας όπως την γνώριζα από την μέχρι τώρα επαγγελματική μου εμπειρία, ήταν η επίτευξη ενός στόχου που είχα θέσει στον εαυτό μου για να αναπληρώσω (ως ένα βαθμό τουλάχιστον) το μεταπτυχιακό που δεν έκανα ποτέ μου...

Certification

Υ.Γ. Το πιστοποιητικό, προφανώς, έχει τροποποιηθεί λιιιιιίγο... :)

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

"Σκοτεινός τόπος" της Gillian Flynn

"Σκοτεινός τόπος" της Gillian Flynn
Μεσοδυτικές πολιτείες στα μέσα της δεκαετίας του '80... Απέραντες εκτάσεις, καταχρεωμένες φάρμες, trailer parks, bar φορτηγαντζήδων στην εθνική οδό, φτώχεια, χιόνι, λάσπη, ριγκανισμός στα "καλύτερά" του, συντηρητισμός και καχυποψία για κάθε τι διαφορετικό... Κάπως έτσι είναι το σκηνικό για όλα αυτά που θα συμβούν ένα παγωμένο βράδυ του Γενάρη του 1985 που η οικογένεια Ντέι ξεκληρίζεται, η μητέρα και δύο από τις κόρες της δολοφονούνται, κατηγορούμενος είναι ο γιος της και μοναδική επιζήσασα η μικρή κόρη, η εφτάχρονη Λίμπι... 24 χρόνια μετά, η δυσλειτουργική Λίμπι στην προσπάθειά της να βρει λεφτά για να ζήσει, δέχεται να σκαλίσει ξανά τις αναμνήσεις της από εκείνο το βράδυ και να ξαναψάξει την υπόθεση της δολοφονίας της οικογένειάς της για λογαριασμό ενός club που ασχολείται με την λύση εγκλημάτων και δολοφονιών... Αυτό που στην αρχή θα ξεκινήσει σαν μια απλή προσπάθεια να εξασφαλίσει χρήματα για την επιβίωσή της θα εξελιχθεί σιγά σιγά σε ένα ταξίδι για την αποκάλυψη της αλήθειας, για την κάθαρση της μνήμης και την εξιλέωση για το παρελθόν το δικό της και της οικογένειάς της... Το ταξίδι αυτό θα έχει αρκετές ανατροπές κι ένα φινάλε απρόβλεπτο αλλά και ταυτόχρονα απόλυτα λογικό...

Το δεύτερο βιβλίο της Gillian Flynn και πρώτο δικό της βιβλίο που διαβάζω, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα noir... Δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο που του δίνω χτίζοντας μια σκοτεινή και απειλητική ατμόσφαιρα από τις πρώτες σελίδες χωρίς να βιάζει καταστάσεις και περιγραφές, χωρίς κόλπα εντυπωσιασμού... Το βιβλίο κινείται σε δύο χρονικές περιόδους, στο παρόν (2009) όπου παρακολουθούμε την Λίμπι να προσπαθεί να ξεμπερδέψει το κουβάρι των γεγονότων και των αναμνήσεων και στο παρελθόν σε εκείνες τις δύο ημέρες πριν από τα γεγονότα εκείνης της νύχτας του Ιανουαρίου του 1985 που οδήγησαν στον μακελειό... Κάθε ένα από τα κεφάλαια είναι γραμμένο από την οπτική ενός από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, κατά κύριο λόγω της Λίμπι, του αδερφού της Μπεν και της μητέρας τους Πάτι... Κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο κινείται το βιβλίο, πέραν από την υπόθεση αυτή καθεαυτή, είναι ότι έρχονται στιγμές που ο καθένας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του για να καταφέρει να πετύχει αυτό που θέλει, να προστατέψει αυτούς για τους οποίους νιώθει υπεύθυνος, να γίνει θυσία... Κάποιες φορές το συναίσθημα αυτό πηγάζει από τις ενοχές για όσα δεν έγιναν στο παρελθόν και κάποιες άλλες είναι μονόδρομος απλά για να βρεις τον εαυτό σου...

Ο "Σκοτεινός τόπος" μου κράτησε εξαιρετική παρέα όσο το διάβαζα, ειδικά από την μέση και μετά ήταν ένα πραγματικό page turner... Οι περιγραφές της Αμερικής των μεσοδυτικών πολιτειών είναι καταπληκτικές, παραστατικές κι έντονες, σχεδόν μυρίζεις τις μυρωδιές του περιβάλλοντος και των οσμών που αναδίνουν τα ανθρώπινα σώματα όπως στην συνάντηση της Λίμπι με τον Ράνερ στην παραγκούπολη που τον βρίσκει...  Το φινάλε είναι μια αποκάλυψη, παρά το παράδοξο γεγονός ότι το νιώθεις να έρχεται, σε αφήνει έκπληκτο και μελαγχολικό, για τις ζωές που χάνονται και ρημάζονται έτσι εύκολα... Αυτό που μένει στους επιζώντες είναι να μαζέψουν ότι τους έχει απομείνει και να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν με το υπόλοιπο της ζωής τους... Αυτό που ισχύει δηλαδή για όλους μας, ότι κι αν έχουμε ζήσει στην ζωή μας, τραγικό ή όχι...

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

R - Πώς να δημιουργήσεις ένα κενό plot...

Έστω ότι για κάποιο λόγο, προγραμματίζοντας σε R, σε κάποια στιγμή υπάρχει η ανάγκη να δημιουργήσετε ένα κενό plot, κάτι σαν place holder ή για να αποτρέψετε την εφαρμογή σας να δείχνει ασυναρτησίες ή errors στο "κανονικό" σας plot... Σε εμένα η ανάγκη προέκυψε όταν φτιάχνοντας ένα Shiny application, ήθελα ένα συγκεκριμένο plot να μην δείχνει τιμές όταν το input περιλαμβάνει συγκεκριμένες τιμές που δεν θα είχαν έτσι κι αλλιώς νόημα.... 

Μια καλή λύση είναι όταν έρχονται αυτές οι συγκεκριμένες τιμές να μην γίνεται render το "κανονικό" plot αλλά ένα άλλο, κενό που απλά θα καταλαμβάνει τον σχετικό χώρο πάνω στο application...

Η λύση αυτή μπορεί να επιτευχθεί είτε δημιουργώντας ένα κενό plot το οποίο λειτουργεί σαν ένα place holder:


...είτε δημιουργώντας ένα plot χωρίς observations το οποίο όμως γίνεται κανονικά visualized όπως για παράδειγμα υλοποιεί ο παρακάτω κώδικας:


Ενημερωτικά, εγώ χρησιμοποίησα το πρώτο code snippet διότι θεωρώ ότι ταίριαζε καλύτερα σε αυτό που προσπαθούσα να παρουσιάσω... :)

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

The greek way...

Ο Σ. κάνει προπόνηση, εγώ κάθομαι στην κερκίδα και κάνω ότι κάνει ο Έλληνας πατέρας που σέβεται τον εαυτό του: Πίνω freddo espresso γλυκό σε σουπιέρα και χαζεύω στο Facebook...

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Όποιος διαβάζει το blog, να σηκώσει το χέρι του...

Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα τα πράγματα έχουν γίνει υπέρ το δέον ήσυχα στο "Ψαροκόκαλο"... Εγώ γράφω και μου φαίνεται ότι τα διαβάζω μόνος μου, οι επισκέψεις έχουν πέσει κατακόρυφα, δεν συζητάω για τα σχόλια, καμιά φορά η ησυχία γίνεται ανατριχιαστική, ακούγονται μόνο τα βήματά μου στο παρκέ... Κάντε μου μια χάρη όσοι ακόμα διαβάζετε το "Ψαροκόκαλο", κοινοποιήστε την παρουσία σας με κάποιο τρόπο, ότι θέλετε, ένα σχόλιο, ένα +1 στο Google, κάτι... Οι δέκα πρώτοι που θα δηλώσουν την παρουσία τους θα κερδίσουν ένα συλλεκτικό T-Shirt των System Of A Down... Ok, αυτό είναι ψέμα αλλά θα εκτιμήσω πολύ αν δώσετε σημεία ζωής, έχω αρχίσει και σκιάζομαι μονάχος μου...

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

"Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg

"Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg
Υπάρχουν βιβλία που έχουν μια σημασία υποκειμενική για τον αναγνώστη... Πέρα από το περιεχόμενό τους, τα μηνύματα και τις ιδέες που θέλουν να επικοινωνήσουν, σημαίνουν και κάποια άλλα πράγματα για τον καθένα που τα διαβάζει, ακατανόητα και αόρατα στους άλλους αλλά πλήρη ουσίας στον ένα, σε αυτόν που τα βλέπει... Για μένα το βιβλίο αυτό ,  "Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks", ήταν η ευκαιρία μου να βγω από το αναγνωστικό hiatus στο οποίο βρισκόμουν εδώ και λίγο καιρό... Ενεργοποίησε το μυαλό και την περιέργειά μου, να ψάξω στο Internet για τα πρόσωπα που αναφέρονται, να ψάξω να βρω την ταινία η οποία βασίστηκε στο βιβλίο ("The fifth estate") και να συνειδητοποιήσω πόσες λίγες ταινίες βλέπω πια εγώ που κάποτε πήγαινα σινεμά τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα... Πέραν των προσωπικών μου διαπιστώσεων και συμπερασμάτων, το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον και ασχολείται με το φαινόμενο WikiLeaks και τα κυριότερα γεγονότα που  το αφορούν όπως παρουσιάζεται μέσ από τη διήγηση του Daniel Domscheit-Berg, πρώην εκπρόσωπου Τύπου του WikiLeaks έως τον Σεπτέμβρη του 2010 οπότε και αποχώρησε/αποπέμθφηκε... 

Το βιβλίο αποτελεί μια παράθεση γεγονότων όπως τα παρουσιάζει ο συγγραφέας από την πλευρά του που αναπαριστούν τη σημαντικότερη περίοδο της δράσης του εγχειρήματος που λέγεται WikiLeaks και της προσπάθειας που έγινε για πλήρη διαφάνεια στην ενημέρωση ακόμα και πραγμάτων που κράτη, εταιρείες και μυστικές υπηρεσίες επιθυμούν να κρατήσουν κρυφά... Εστιάζει στην κλιμάκωση της επιρροής που κατάφερε να επιτύχει το WikiLeaks σε παγκόσμιο επίπεδο με κάθε του δημοσίευση, τα τεχνικά ζητήματα και τα ζητήματα αρχών που προέκυπταν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του και την κλιμακούμενη επιδείνωση των σχέσεων του Julian Assange με τον συγγραφέα, που οδήγησε στην τελική ρήξη του Σεπτεμβρίου του 2010 και την αποχώρηση/αποπομπή του Daniel Domscheit-Berg και αρκετών άλλων μελών του βασικού πυρήνα της οργάνωσης του WikiLeaks ...

Η έκδοση του Κέδρου είναι συμπαθητική αλλά απλά διεκπαιρεωτική, τα γραφιστικά του εξωφύλλου ελαφρώς άσχετα και οι γραμματοσειρές των τίτλων ακατάλληλες, κατά την προσωπική μου άποψη ως αναγνώστη και μόνο... Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ένα μη ελληνικό όνομα πρέπει να αναγράφεται στο εξώφυλλο με ελληνικούς χαρακτήρες... Μπορεί να βοηθάει στην αύξηση της αναγνωρισιμότητας συγγραφέα και βιβλίου αλλά παραμένει ακαλαίσθητο... Ναι μεν το κείμενο δεν προσπαθεί να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες, είναι άλλωστε ένα χρονογράφημα, αλλά από την άλλη σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πολύ απλοϊκό και δυσνόητο... Υποψιάζομαι, χωρίς να κόβω και το χέρι μου, ότι υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση δεν είναι το αυθεντικό κείμενο αλλά η μετάφραση...

Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι ειδικού ενδιαφέροντος και ίσως να κάνει κάποιους αναγνώστες να βαρεθούν ή να αδιαφορήσουν... Προσωπικά εγώ ο ίδιος αγόρασα το βιβλίο για την πολύ καλή τιμή που το βρήκα και γιατί είδα στο εξώφυλλο την φάτσα του Assange και τον τίτλο του WikiLeaks, αγνοούσα πλήρως το  όνομα του Daniel Domscheit-Berg και τις λεπτομέρειες για την δράση του εγχειρήματος... Εντύπωση θα κάνει στον αναγνώστη ο χαρακτήρας του Assange, ανθρώπου εξαιρετικά αμφιλεγόμενου του οποίου τα κίνητρα και οι αφετηρίες φαίνονται πολύ θολές... Όσο κι αν "παίρνω το μέρος" του Daniel Domscheit-Berg στην κόντρα του με τον ιδρυτή του WikiLeaks δεν κρύβω ότι δεν μου βγήκε εντελώς από το μυαλό ότι η κόντρα μπορεί να μην τροφοδοτήθηκε μόνο από το φουσκωμένο εγώ του Assange το οποίο όμως καλλιεργήθηκε ως ένα βαθμό από όλους τους εμπλεκόμενους στην οργάνωση ή τουλάχιστον δεν αξιολογήθηκε όπως έπρεπε από την αρχή του εγχειρήματος...  

Παρά τα μειονεκτήματά του το "Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg αποδίδει θετικό πρόσημο και μου έχει ανοίξει την όρεξη για νέες αναγνώσεις και αυτό από όποια πλευρά κι αν το δεις είναι θετικό...