Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Οι δυο δεκάρες μου (my two cents)...

Είναι αλήθεια ότι από το 2010 είχα πολλές ευκαιρίες και πολλούς λόγους να γράψω αυτό το post αλλά το ανέβαλλα διαρκώς και χρειάστηκε η προχθεσινή ψυχολογική και σωματική κατάρρευση μιας συναδέλφου και φίλης για να κάτσω στο laptop και να γράψω αυτές τις γραμμές... Να γράψω πάνω κάτω αυτά που είπα και στην ίδια όταν κουβεντιάζαμε προσπαθώντας να την ηρεμήσω... 

Ότι δηλαδή δεν είναι ντροπή που την κατέβαλλε το άγχος και οι δυσκολίες της ζωής, ότι συμβαίνει σε πάρα πολλούς καθημερινά και χρειάζεται να ζητήσουν υποστήριξη, ψυχολογική κι ενδεχομένως φαρμακευτική... 

Ότι  είναι normal να λυγίζεις, ότι μόνο οι πολύ δυνατοί ή οι αναίσθητοι παραμένουν αλώβητοι από τις συμπληγάδες της καθημερινότητας... 

Ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια αφού δεν μπορεί να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τον εαυτό της, πρώτα από όλα, κι έπειτα για αυτούς που αγαπά... 

Ότι όλα θα περάσουν, ότι μόνο ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμος, ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση, απλά κάθε λύση έχει ένα κόστος... 

Ότι υπήρξα στην θέση της κάποτε, ότι διαγνώστηκα με στρες και κατάθλιψη, ότι έκανα ψυχανάλυση για ένα χρόνο, ότι πήρα και συνεχίζω να παίρνω κάποια φάρμακα που με βοηθάνε να ελέγξω τα συναισθήματά μου... 

Ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα στη ζωή μου όταν αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια, η απόφαση που με έκανε πιο ευτυχισμένο, καλύτερο άνθρωπο, καλύτερο πατέρα, καλύτερο σύντροφο, καλύτερο επαγγελματία...

Δεν ξέρω γιατί δεν έγραψα αυτό το post τόσα χρόνια, ίσως να ντρεπόμουν παρά τα όσα αντίθετα έλεγα σε συζητήσεις με τους δικούς μου... Η ουσία είναι ότι η κατάθλιψη και το στρες βασανίζουν πολλούς ανθρώπους που δεν πρέπει να ντρέπονται για αυτό που περνάνε αλλά να καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι που συμβαίνει και ότι πρέπει να ζητάνε βοήθεια για να νιώσουν καλύτερα όταν τα πράγματα σκουραίνουν αδιαφορώντας αν κάποιος τους θεωρήσει αδύναμους ή τρελούς... Προτεραιότητα πρέπει να έχει η ευτυχία του καθενός και όχι τα κλισέ και η στενομυαλιά που ενδεχομένως υπάρχουν στο περιβάλλον που ζούμε... Λέω ενδεχομένως γιατί μερικές φορές οι φόβοι για την επίκριση και την χλεύη βρίσκονται στην πραγματικότητα μόνο μέσα στο κεφάλι αυτού που υποφέρει από την μάχη που δίνει με τον εαυτό του...

Θα ήθελα αυτό το post να είναι οι δυο δεκάρες μου (my two cents) για την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το στρες και την κατάθλιψη ως ασθένεια και φαινόμενο του καιρού μας αλλά και αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και πάλι εγώ νιώθω καλά που το έγραψα, είναι ένας λογαριασμός που ξοφλάω απόψε...

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Στιγμές ευτυχίας ...

Σάββατο βράδυ γύρω στις 9:20 κάνουμε περίπατο στην παραλία εγώ, τα αγόρια μου κι ένα φίλος τους συνομήλικος του Σ. ... Το φως είναι θαμπό, ο ήλιος κοντεύει να πέσει, είμαστε με τα μαγιό και περπατάμε πάνω στην υγρή άμμο, πετάμε πέτρες στη θάλασσα, τους κυνηγάω και ξεκαρδίζονται... Στιγμές απόλυτης ευτυχίας και γαλήνης, ο κόσμος πέρα από εμάς μπορεί να πάει να κουρεύεται...

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η μέρα μου εν τάχει...

Αγία Παρασκευή - Άνω Λιόσια και πίσω, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και μετά  Ξυλόκαστρο, μπάνιο στην θάλασσα για καμιά ώρα, φαγητό και πίσω στην Αγία Παρασκευή, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και πίσω  (επιτέλους)... Δύο ΙΧ, δύο ταξί, ένας κομμένος ιμάντας δυναμό, δύο ζωγραφιές κι ένα βραχιολάκι, πέντε παιδάκια, έξι ενήλικες, μια συζήτηση που ξεκίνησε από τα λουκάνικα με πορτοκάλι και κατέληξε στις προφητείες του παππούλη για τον Γιάννη που θα σώσει την Ελλάδα...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist
"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist ζει κάπου στην αναγεννησιακή Ιταλία στην αυλή κάποιου πρίγκηπα το οποίο υπηρετεί όπως και την οικογένειά του... Κρατάει ένα ημερολόγιο μέσα από το οποίο παρακολουθούμε τις σκέψεις του για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του... Ο νάνος είναι ένα πλάσμα σε εκούσια έχθρα με την ανθρωπότητα, θεωρεί εαυτόν γέννημα μιας αρχαίας φυλής ακατανόητης στα μάτια των ανθρώπων που τον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση... Απορρίπτει πλήρως τις ανθρώπινες συνήθειες, ελεεινολογεί τον έρωτα, το γέλιο, τα πάντα, ο κυνισμός και το μίσος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά του... Διαβάζοντας τις αφηγήσεις του καταλαβαίνουμε ότι η στάση του αυτή έχει σφυρηλατηθεί από την απόρριψη που βίωσε και βιώνει καθημερινά ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής του, από την άρνηση του κόσμου όλου να τον αφήσει να πάρει την θέση του στην ανθρωπότητα... Του στερήθηκαν οι ρόλοι του παιδιού που γνωρίζει την τρυφερότητα της μητρικής αγκαλιάς, του άντρα που αγκαλιάζει τη γυναίκα που αγαπά, του πολεμιστή που οδεύει στο πεδίο της μάχης... Η αντίδραση του είναι το μίσος προς όλους και τελικά προς τον ίδιο του εαυτό, αυτό που είναι ο ίδιος...

Ο Σουηδός συγγραφέας χτίζει ένα χαρακτήρα βαθιά αντιφατικό και πολυσύνθετο για τον οποίο ο αναγνώστης δεν μπορεί να αποφασίσει αν του αξίζει μίσος ή συμπόνοια... Ο νάνος εκφράζει θέσεις γύρω από την θρησκεία, την κοινωνία, τα ήθη της εποχής άλλοτε αληθινά ριζοσπαστικές κι άλλοτε συντηρητικές όσο δεν παίρνει... Πολλές φορές οι απόψεις του μοιάζουν πείσματα μουτρωμένου παιδιού...  Απορρίπτει τον έρωτα αλλά τα αντικείμενα του ανομολόγητου πόθου του προκαλούν έκπληξη... Η ανάγκη του για αγάπη και αποδοχή τον οδηγεί σε πράξεις που έχουν αρνητικά γι' αυτόν αποτελέσματα όσον κι αν πίστευε για το αντίθετο, τελικά η μοναξιά που νιώθει μέσα του θα πάρει σάρκα και οστά... Ο νάνος είναι μια φιγούρα διαχρονική που επιβιώνει σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως ιστορικού και γεωγραφικού πλαισίου... Είναι προϊόν της απόρριψης, του μίσους και της φτώχειας υπάρχει πάντα όπου υπάρχει η δυστυχία...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο "Ο νάνος" του Pär Lagerkvist μια αναγνωστική καινοτομία για τις δικές μου αναγνωστικές συνήθειες... Δεν ήταν ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία των page turners, ήταν από τα βιβλία που ένιωθα ότι πρέπει να χωνέψω κάθε σελίδα πριν πάω στην επόμενη, το ευχαριστήθηκα όμως σε κάθε μια από αυτές...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Για τα μαθητικά χρόνια...

Σχόλιο μου στο Facebook σε συζήτηση που γινόταν σχετικά με τις αναμνήσεις των μαθητικών μας χρόνων και το πόσο θετικοί ή όχι είμαστε στην προοπτική ενός reunion με τους συμμαθητές μας...

Νομίζω ότι παίζει ρόλο ακριβώς αυτό που είπες, ότι πήγαινες σε θηλέων,ιδιωτικό... Εγώ πήγα σε δημόσιο, μεικτό σχολείο από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο... Ήμασταν όλοι παιδιά από την ίδια περιοχή, με τις ίδιες αναφορές, τις ίδιες εικόνες, την ίδια πάνω κάτω οικονομική κατάσταση... Οι περισσότεροι γνωριζόμαστε πριν και κατά τη διάρκεια των μαθητικών μας χρόνων και από την παιδική χαρά, το φροντιστήριο, τις ομάδες που αθλούμασταν, τις κοινωνικές συναναστροφές των γονιών μας κτλ... Όλα αυτά δημιουργούν, θέλεις δεν θέλεις, ένα δεσμό και μια συντροφικότητα έστω και στα πλαίσια ενός τοπικού σωβινισμού, οι Ταυριώτες υποστηρίζαμε πάντα ο ένας τον άλλο σε καυγάδες με άτομα από άλλες περιοχές... Όταν τελείωσα το σχολείο ήθελα να ξεφύγω όσο περισσότερο γινόταν από τον Ταύρο και να γίνω κάτι άλλο αλλά περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι τελικά είχα πολλά περισσότερα κοινά από όσα νόμιζα με τους ανθρώπους που γνώρισα στα μαθητικά μου χρόνια...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

R - Πρόσβαση σε μια βάση δεδομένων με το package RODBC ...

Μπορεί δουλεύοντας με την R να χρησιμοποιούμε σε πολύ μεγάλο βαθμό ως data sources διάφορα flat files και γενικότερα αδόμητη πληροφορία αλλά θα έρθει η στιγμή εκείνη που θα χρειαστεί να κάνουμε την R να "μιλήσει" με μια ή περισσότερες βάσεις δεδομένων... Υπάρχουν διάφορα packages που παρέχουν τη διεπαφή μεταξύ της R και μιας συγκεκριμένης βάσης δεδομένων όπως το RMySQL ή το ROracle, υπάρχει όμως ένα package το οποίο δεν database specific αλλά υποστηρίζει τη διεπαφή με όλες τις βάσεις δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων του SQL Server και της DB2, αρκεί να υπάρχει ένα σχετικό ODBC connection...

Το package αυτό ονομάζεται RODBC και μπορείτε να το βρείτε και να το εγκαταστήσετε από το CRAN... Είναι πολύ απλό και straightforward στην χρήση του, τα βασικά functions του μπορείτε να τα δείτε κι εδώ... Όπως θα δείτε, δίνει δυνατότητες πλήρους manipulation της βάσης (insert, update, delete) κι όχι μόνο ανάγνωση των δεδομένων... Το χρησιμοποίησα στα πλαίσια ενός project που απαιτούσε την χρήση ενός μεγάλου όγκου δεδομένων τα οποία βρίσκονται σε μια DB2 στημένη πάνω σε ένα σύστημα AS/400 και λειτούργησε άψογα, με πολύ καλό performance... Το script που χρησιμοποίησα ήταν κάπως έτσι:


Για να εξηγήσω λίγο τι έχω κάνει, έχω περάσει τα credentials του χρήστη που χρησιμοποιώ για να συνδεθώ στη βάση σε ένα tab delimited αρχείο με συγκεκριμένη γραμμογράφηση και αφού τα διαβάσω τα περνάω σε variables που χρησιμοποιώ μετά στο connection string... Επίσης, δεν έχω περάσει το SQL query απευθείας στην function sqlQuery, προτίμησα λόγω του μεγέθους του που θα κατέστρεφε την εικόνα του κώδικα και θα τον έκανε πολύ δυσανάγνωστο, να το έχω σε ένα txt αρχείο το οποίο διαβάζω με την readLines και κατόπιν δημιουργώ το query σαν ένα μεγάλο string... Εδώ θα χρειαστεί λίγο προσοχή με τα spaces και τα line breaks στο πως θα περάσετε τον SQL κώδικα στο txt αρχείο, θυμηθείτε ότι δημιουργούμε ένα string που θα πρέπει να μπορεί να το κάνει parse η SQL...

Θυμηθείτε να κλείνετε πάντα το connection όταν τελειώνετε τη δουλειά σας, είναι σημαντικό για να μην προκαλέσετε καθυστερήσεις και προβλήματα στη βάση...

Ελπίζω να βρείτε χρήσιμο το RODBC, καλή δουλειά!