Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo
Αυτό που βαριέμαι περισσότερο όταν θέλω να γράψω ένα post για να περιγράψω τι εντυπώσεις μου άφησε η ανάγνωση ενός βιβλίου, είναι όταν πρέπει να γράψω μια περίληψη της υπόθεσης... Σήμερα βαριέμαι περισσότερο από τις άλλες φορές γι' αυτό και θα αντιγράψω την περίληψη που έχει στην σελίδα του βιβλίου ο εκδοτικός οίκος:
Ένας πληρωμένος δολοφόνος ερωτεύεται τη γυναίκα του πελάτη του, η οποία τυχαίνει να είναι ο στόχος της αποστολής που αναλαμβάνει.
Μάλλον αυτός που έγραψε αυτή την περίληψη βαριόταν περισσότερο από ότι εγώ τώρα...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Το "Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo, είναι ακόμα ένα βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα στην μετά - Harry Hole εποχή... Αποτελεί μέρος μιας διλογίας καθώς την συγγραφή του ακολούθησε ένα άτυπο sequel το "Περισσότερο Αίμα" το οποίο ευελπιστώ να διαβάσω σύντομα... Και το "Ο γιος" ανήκει στην μετά - Harry Hole εποχή αλλά στο "Αίμα στο χιόνι"  ο  Nesbo δείχνει να αλλάζει πραγματικά σελίδα... Οι αλλαγές είναι πολλές και θα ξενίσουν ενδεχομένως τους κολλημένους στην μανιέρα που μας είχε συνηθίσει ο Νορβηγός αλλά η νέα σελίδα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Εξηγούμαι...

Ο Nesbo αλλάζει την φόρμα και το ύφος του... Το βιβλίο είναι σαφώς μικρότερο από τα υπόλοιπα βιβλία του, μόλις 224 σελίδες... Η αφήγηση είναι στο πρώτο πρόσωπο, ο Ούλαφ μας διηγείται το παρόν, το παρελθόν του, τις ιστορίες που πλάθει το έτσι κι αλλιώς μοναδικό μυαλό του για να αντιμετωπίσει τον κόσμο γύρω του... Στο "Αίμα στο χιόνι" το συγκινησιακό στοιχείο είναι πιο έντονο από κάθε άλλο βιβλίο του Nesbo χωρίς όμως κατά τη γνώμη μου να γίνεται μελό ή υπερβολικό... Σε αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί κανένας να λύσει κάποιο μυστήριο, να συναρμολογήσει ένα puzzle γεγονότων, σε αυτό το βιβλίο απλά κάποιος μας διηγείται μια ιστορία... Το "Αίμα στο χιόνι" ακολουθεί πολλές από τις δομές του παραδοσιακού noir... Ο σκληρός και μοναχικός τύπος, η μοιραία γυναίκα, ο κακός, η προδοσία, οι ανοιχτοί λογαριασμοί που πρέπει να λυθούν... Παράλληλα συνδυάζει κινηματογραφικές αναφορές και στοιχεία χιούμορ με χαρακτηριστικά παραδείγματα την σκηνή στο τρένο καθώς και αυτή της μάχης στο υπόγειο της εκκλησίας... Όσον αφορά τους χαρακτήρες ο Nesbo έχει εμβαθύνει μόνο στον χαρακτήρα του Ούλαφ τον οποίο γνωρίζουμε από τις αφηγήσεις των σκέψεων του στο παρόν και το παρελθόν, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι στοιχειωδώς ανεπτυγμένοι , τα εμφανή τους χαρακτηριστικά είναι αυτά του ρόλου που τους αποδίδεται, εσκεμμένα πιστεύω εκ μέρους του Nesbo...

Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά το "Αίμα στο χιόνι"  ήταν ένα απολαυστικό ανάγνωσμα το οποίο ολοκλήρωσα μέσα μια μέρα μόνο, επί της ουσίας... Δεν με χάλασε καθόλου ότι δεν μου θύμισε κλασσικό Nesbo βιβλίο, όπως συνέβη σε αρκετούς, γιατί ο Νορβηγός είναι εξαιρετικός μάστορας των λέξεων και δεν εγκλωβίζεται σε μανιέρες και γι' αυτό δεν με απογοητεύει ποτέ...

Freebie QlikView app - QvdDependancies...

Το QlikView είναι ένα πολύ καλό εργαλείο για την ανάπτυξη εφαρμογών BI... Έχει μια δική του λογική ως προς τη διαχείριση των δεδομένων η οποία βασίζεται σε αρχεία τύπου .qvd τα οποία αποθηκεύονται στο file system του server ή του υπολογιστή που γίνεται το development... Αν οι εφαρμογές είναι λίγες, οι όγκοι των δεδομένων μικροί και υπάρχει μια στοιχειώδης οργάνωση του file system δεν είναι δύσκολο να εντοπιστούν τα dependencies που έχει ένα .qvd αρχείο, ποιο document το δημιούργησε και από ποια άλλα documents χρησιμοποιείται... Τι γίνεται όμως όταν το περιβάλλον ανάπτυξης είναι μεγάλο, τα .qvds αμέτρητα, οι εφαρμογές το ίδιο και είναι απαραίτητο να γίνουν τροποποιήσεις; Το να θυμάται απλά ο developer τα dependencies κάθε .qvd αρχείου είναι αδύνατον αλλά είναι απαραίτητο να υπάρχει μια καταγραφή κι έλεγχος των dependencies έτσι ώστε να μην γίνουν μετατροπές στις εφαρμογές που θα προκαλέσουν την κατάρρευσή τους...

Το πρόβλημα αυτό προσπαθούν να το λύσουν διάφορες εφαρμογές, freebies συνήθως, φτιαγμένες από QlikView developers, μία από αυτές είναι το QvdDependancies (*)... Η εφαρμογή σκανάρει όλα τα  local physical drives του μηχανήματος που τρέχει, χρησιμοποιώντας τα XML header data τόσο των .qvds όσο και των .qvws (documents), και  βρίσκει για κάθε αρχείο .qvd ποιο είναι το .qvw που το δημιουργεί και ποια είναι τα .qvws που το χρησιμοποιούν ως data source... Η εφαρμογή είναι δωρεάν και για να την χρησιμοποιήσετε πρέπει να έχετε μια εγκατάσταση QlikView (ιδανικά να είναι licensed) και να είναι enabled τα macros... Μπορείτε να την κατεβάσετε από το Qlik Community (Download Link) κι επίσης όλος ο κώδικας είναι ανεβασμένος στο GitHub (Link) ... Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την εφαρμογή, να κάνετε fork το project, να προτείνετε αλλαγές και βελτιώσεις (θα ήταν τέλειο κάτι τέτοιο), η μόνη υποχρέωση που έχετε είναι αν η εφαρμογή γίνει αντικείμενο παρουσίασης σε άλλο μέσο είναι να γίνει mention o δημιουργός και να μπει link είτε προς το GitHub project είτε στο Qlik Community...

(*) Η ορθογραφία του τίτλου της εφαρμογής είναι λάθος, φυσικά, αλλά δεν διορθώθηκε για γούρι... :)

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Μια ιστορία οδηγικής τρέλας...

Αυτό το post είναι σχόλιο που έκανα σε άλλο post μου από το μακρινό 2010 το οποίο διάβασα ξανά κατά τύχη σήμερα... Μια μικρή ιστορία οδηγικής τρέλας ταιριαστή, πιστεύω, στο πνεύμα της καλοκαιρινής ραστώνης που με έχει κυριεύσει... Μία και σήμερα... 

Είμαι στο Χαλάνδρι, σε εμπορικό δρόμο με πολλά αυτοκίνητα και όλοι ψάχνουν πάρκινγκ... Μπροστά μου κινείται αυτοκίνητο με γυναίκα οδηγό και γυναίκα συνοδηγό (θα το λέμε female mobile για λόγους ευκολίας), μεγάλης σχετικά ηλικίας, σίγουρα άνω των 55...

Κάποια στιγμή, το αυτοκίνητο μπροστά από αυτό με τις δύο γυναίκες βρίσκει πάρκινγκ, ανάβει αλάρμ εγκαίρως και αρχίζει να παρκάρει... Πριν περάσουν 10 δευτερόλεπτα ακούγεται η συνοδηγός του female mobile να φωνάζει από το ανοικτό παράθυρο:

"Άντε μαλάκα, τελείωνε"...

Ο οδηγός του αυτοκινήτου που παρκάρει δεν απαντά όλως περιέργως (μάλλον είναι κουφός) αλλά ένας πεζός που περνούσε από εκεί λέει στην "κυρία" που συνεχίζει να βρίζει:

"Γιατί κάνετε έτσι, γιατί δεν αφήνετε τον άνθρωπο να παρκάρει, δεν χάθηκε ο κόσμος"

Η επόμενη σκηνή είναι βγαλμένη από ταινία του Αλμοδοβάρ...

Οδηγός και συνοδηγός του female mobile εκρήγνυνται, κρέμονται από τα παράθυρα και χειρονομώντας ουρλιάζουν στον αποσβολωμένο περαστικό:

"Άντε γαμήσου μαλάκα, γαμώ το σπίτι σου" και άλλα πολλά...

Ο περαστικός δεν απαντά ( μάλλον ήταν δάσκαλος του Ζεν) και φεύγει κι εγώ έχω μείνει άναυδος με την έντονη διάθεση να "καθαρίσω" για πάρτυ του ανεβαίνοντας στο καπό του female mobile και διαλύοντας το παρμπρίζ χρησιμοποιώντας τα κεφάλια των δύο "κυριών" που απλά αν ήταν άντρες, με αυτή την συμπεριφορά είτε θα είχαν σκοτωθεί από καιρό είτε το μοναδικό τροχοφόρο που θα καβαλούσαν θα ήταν η αναπηρική καρέκλα...

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo
Ξεκίνησα να διαβάσω το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" λόγω του τίτλου του... Η μυθολογία των Σκανδιναβικών λαών είναι μια από τις τελευταίες ασχολίες μου και το μυστήριο που υποσχόταν ο τίτλος με εξιτάρησε... Ο Mads Peder Nordbo είναι Δανός με σπουδές στη Νορδική γλώσσα και λογοτεχνία άρα το πακέτο ήταν πολλά υποσχόμενο... 

Η υπόθεση αφορά την ιστορία ενός νεαρού Δανού φοιτητή γλωσσολογίας, του Ματίας, ο οποίος δέχεται μια πρόσκληση από ένα άγνωστο να καταγράψει και να μελετήσει μια γνώση η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα του μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά και τον ίδιο τον Ματίας... Η πρόσκληση γίνεται αποδεκτή, ο Ματίας μεταβαίνει στο Λονδίνο όπου βρίσκεται αυτός που τον προσκάλεσε και σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται ένα κουβάρι που αφορά αποκαλύψεις που αφορούν τόσο την ανθρωπότητα όσο και το θολό οικογενειακό παρελθόν του Ματίας...

Το βιβλίο κινείται σε μια λογοτεχνική κατηγορία που δεν ξέρω αν εγκαινίασε αλλά σίγουρα έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό ο "Κώδικας Ντα Βίντσι", αυτή της αναθεώρησης της ιστορίας και δη της θρησκευτικής, δοσμένη μέσα από μια ιστορία μυστηρίου... Η πλοκή του βιβλίου είναι πολύ καλά στηριγμένη από ένα πλήθος ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων καθώς και ερμηνειών διαφόρων Ρουνικών επιγραφών, στοιχεία τα οποία προφανώς οφείλονται και στις σχετικές σπουδές και μελέτες που έχει κάνει ο Nordbo ... Λόγω της άγνοιάς μου σε λεπτομέρειες πάνω στη συγκεκριμένη θεματολογία δεν μπορώ να αξιολογήσω που ο συγγραφέας ενδεχομένως αυθαιρετεί ή κάνει λογικά άλματα, στα απαίδευτα όμως μάτια μου τα στοιχεία που παραθέτει φαίνονται αρκετά συμπαγή... Το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" θα κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί σχετικά με την καταγωγή των θρησκειών κι ενδεχομένως να τον κάνει να δει την ιστορία της ανθρωπότητας με μια άλλη προοπτική... Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο  Nordbo είναι εξόχως μυστηριακή και ενισχύεται εξαιρετικά από το σκηνικό του παλιού λονδρέζικου αρχοντικού με τα ατελείωτα μυστικά και κρύπτες... Το βιβλίο μου κράτησε εξαιρετική συντροφιά και το βρήκα αληθινά συναρπαστικό, σίγουρα θα το πρότεινα σε λάτρεις του συγκεκριμένου είδους λογοτεχνίας.... 

Έχω μια δεύτερη σκέψη, για την οποία δεν είμαι βέβαιος αλλά παρόλα αυτά θα την καταγράψω... Δεν ξέρω κατά πόσον αυτού του είδους η λογοτεχνία στο σύνολό της και το συγκεκριμένο βιβλίο πιο συγκεκριμένα, αποτελούν οχήματα και φορείς μιας πολιτικής σκέψης η οποία δίνει έμφαση στην καταγωγή του αίματος, στις εθνικές θρησκείες έναντι των σημιτικής καταγωγής επικρατέστερων θρησκειών... Δεν παραγνωρίζω τα ιστορικά ευρήματα και τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στο όνομα του Ιησού ή του Μωάμεθ, ούτε και τη διαστρέβλωση της ιστορίας για να οικοδομηθεί το Χριστιανικό οικοδόμημα αλλά από την άλλη διατηρώ μια κάποια καχυποψία απέναντι στους αναθεωρητές της ιστορίας οι οποίοι συχνά έχουν δόλιους σκοπούς... 

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Για την πατρότητα...

Σε κάποιο σημείο στο "Ο γιος" του Jo Nesbo λέει:

"...Η ευθύνη ενός γιου δεν είναι να γίνει σαν τον πατέρα του, είναι να γίνει καλύτερος από τον πατέρα του..."
Είναι πολύ εύκολο να γίνεις σαν τον πατέρα σου, το να αναπαράξεις τις συμπεριφορές που γνωρίζεις βγαίνει πολύ φυσικά... Φυσικά και θα κάνεις κάποια από τα λάθη που έκανε ο πατέρας σου μαζί με τα δικά σου... Το ζήτημα είναι να μην κάνεις όλα τα λάθη του πατέρα σου και να κάνεις τουλάχιστον ένα πράγμα καλύτερα από ότι τα έκανε αυτός... Μόνο τότε μπορείς να λες ότι πήγες ένα βήμα παρακάτω, έγινες έστω και λίγο καλύτερος από τον πατέρα σου...

Όταν γίνεσαι πατέρας, μόνο τότε είσαι σε θέση να κατανοήσεις κάποια πράγματα σχετικά με τον δικό σου πατέρα... Να ερμηνεύσεις συμπεριφορές και αντιδράσεις, να καταλάβεις γιατί ήταν όπως ήταν, να  τον συγχωρέσεις για όσα του κρατάς... Είναι καλό να συγχωρείς αλλά σημαντικότερο να καταλαβαίνεις... Αν δεν έχει γίνει το ασυγχώρητο, το πολύ τραγικό ή φοβερό, όλα τα λάθη και τα πάθη μπορούν να ξεχαστούν πρέπει όμως να καταλάβεις τα πως και τα γιατί, αυτό είναι σημαντικότερο...

Η σχέση μου με τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί και αρκετά χρόνια αργότερα δεν ήταν καλή... Δεν τον καταλάβαινα, εισέπρατα την συμπεριφορά του σαν απόρριψη στο πρόσωπό μου, συχνά συγκρουόμασταν... Η κατάσταση βελτιώθηκε όταν έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στο δικό μου σπίτι και ακόμα περισσότερο από όταν έγινα πατέρας... Τότε μόνο και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία όσο μεγαλώνουν τα δικά μου παιδιά, μπόρεσα να ερμηνεύσω για τα καλά την συμπεριφορά του σε αρκετά θέματα, να καταλάβω και να χωνέψω ότι δεν με απέρριπτε, απλά έκανε λάθη, όπως κάνω κι εγώ με τα δικά μου παιδιά... Λάθη που δεν ήταν ασυγχώρητα, τραγικά ή φοβερά, δεν ήταν εσκεμμένα, μου δυσκόλεψαν όμως τη ζωή, όπως και του αδερφού μου και τελικά και τη δική του ζωή την οποία πολλές φορές αδίκησε...

Έχω κι εγώ δυο αγόρια όπως είχε και ο πατέρας μου, κάνω κι εγώ λάθη μαζί τους, καμιά φορά η υπομονή που πρέπει να έχω δεν υπάρχει, ξέρω όμως στα σίγουρα ότι υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια που τα κάνω καλύτερα από τον πατέρα μου και προσπαθώ να βρω κι άλλα κάθε μέρα... Ελπίζω και οι γιοι μου με την σειρά τους, με τα δικά τους παιδιά, να κάνουν κάτι καλύτερο από εμένα, να γίνουν λίγο ή και πολύ καλύτεροι πατεράδες από ότι είμαι εγώ γι' αυτούς, να συνεχιστεί η προσπάθεια να γίνει το βήμα παρακάτω προς το καλύτερο... 

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου...

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

"Ο γιος" του Jo Nesbo

"Ο γιος" του Jo Nesbo
Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα για τον αναγνώστη αυτού του blog να διαβάζει την άποψή μου πάνω στα βιβλία του Nesbo... Το "Ο γιος" είναι το ενδέκατο βιβλίο του που διαβάζω και όλες οι κριτικές μου κινούνταν στο ίδιο μοτίβο: Ξεκινάμε από αντιδράσεις του τύπου standing ovation και καταλήγουμε σε αντιδράσεις που περιλαμβάνουν κραυγές ενθουσιασμού και επιληπτικές κρίσεις... Πιστεύω ότι δεν περιμένετε κάτι διαφορετικό να συμβεί και για αυτό το βιβλίο του Νορβηγού αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο... 

Θα πω πάλι τα ίδια και τα ίδια, το τι φοβερή ατμόσφαιρα έχει το βιβλίο, τι καταιγιστική η πλοκή, πόσο συμπαγείς οι χαρακτήρες, πόσο ζωντανές οι περιγραφές, πόσο πολύπλευρο είναι, ότι δεν υπάρχει άλλος σαν τον Nesbo, ότι ΑΥΤΟΣ είναι το σκανδιναβικό noir... Όλα θα είναι αλήθεια όμως, τουλάχιστον για μένα αλλά μάλλον και πολλούς άλλους Nesbo maniacs εκεί έξω... Γιατί ο Νορβηγός έχει αυτό το κάτι που κάνει κλικ μέσα στο κεφάλι μου, που με κάνει να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, που με ταξιδεύει κάθε φορά στο Βορρά, στο Όσλο πίσω από την βιτρίνα, μέσα στις σκιές, που με έχει κάνει να βάλω ψηλά στην λίστα των to do ταξιδιών αυτό στη Νορβηγία ... Μπορεί να ήμουν λίγο διστακτικός όταν ξεκίνησα το ο "Ο γιος" αφού μου έλειπε ήδη ο Harry Hole και δεν ήξερα ποιος είναι αυτός ο γιος αλλά ο Nesbo μου απέδειξε ότι πρέπει πάντα να του έχω εμπιστοσύνη... Διάβασα το βιβλίο (560 σελίδες) σε δύο μόνο (εργάσιμες ) μέρες και καθυστέρησα κιόλας αφού χθες το απόγευμα δεν διάβασα καθόλου, ψώνιζα στρώματα στο IKEA... Φυσικά πρέπει να το διαβάσετε και εσείς, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται... 

Αν θέλετε κάποια περίληψη της υπόθεσης ή βιβλιοκριτική, πηγαίνετε στο site του εκδοτικού οίκου για να  δείτε περί τίνος πρόκειται, αυτό το post δεν είναι βιβλιοκριτική είναι απλά μια δημόσια δήλωση λατρείας...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg
Το τέταρτο, κατά σειρά, αστυνομικό μυθιστόρημα, της Camilla Lackberg, έχει πρωτότυπο τίτλο στα σουηδικά "Olycksfågeln" που σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει στα ελληνικά "Ατυχής"... Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου είναι "The Gallows Bird" ή "The Stranger" που πάλι σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει "Το πουλί της αγχόνης" και "Ο ξένος", αντίστοιχα... Ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί το βιβλίο στα ελληνικά είναι "Σε ζωντανή μετάδοση"... Πέραν της Βαβέλ που υπάρχει στην απόδοση του τίτλου αυτού του έρμου βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο πιο ταιριαστός, αν και όχι ο αυθεντικός, σύμφωνα με το περιεχόμενο του βιβλίου, είναι ο ελληνικός...

Μιλώντας για το περιεχόμενό του βιβλίου, η υπόθεση εκτυλίσσεται στην επαρχιακή πόλη του Τάνουμσχεντε στο οποίο γυρίζεται ένα tv reality show όταν η δολοφονία μιας συμμετέχουσας έρχεται να ταράξει τα νερά και να γυρίσει όλους τους προβολείς της δημοσιότητας σε αυτή την μικρή κουκκίδα στον χάρτη της Σουηδίας... Την υπόθεση αναλαμβάνει ως επικεφαλής ο επιθεωρητής Πάτρικ Χέντστρεμ ο οποίος ετοιμάζεται να παντρευτεί την σύντροφό του Έρικα με την οποία έχουν ήδη ένα κοριτσάκι, τη Μάγια... Η υπόθεση θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του και η πίεση που θα δεχτεί από τους ανωτέρους του και τα media θα είναι τεράστια ενώ η υπόθεση θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι κάποιοι φαινομενικά αθώοι θάνατοι στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν φαίνονται τελικά να συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη δολοφονία... 

To "Σε ζωντανή μετάδοση"  είναι το πρώτο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα το οποίο εγώ διαβάζω, η οποία φαντάζει το εκ Σουηδίας αντίπαλον δέος του Jo Nesbo στο σκανδιναβικό noir... Κατά την ταπεινή μου άποψη απέχει παρασάγγας από το να μπορεί να συναγωνιστεί τον Νορβηγό χωρίς να σημαίνει ότι το βιβλίο της είναι κακό ή ότι δεν έχει αρετές να επιδείξει που την ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο... Αυτό που μου έλειψε στο βιβλίο της Camilla Lackberg ήταν η ατμόσφαιρα... Το βιβλίο ήταν καλό και η πλοκή του ωραία στημένη αλλά αν εξαιρέσεις την σκηνή της κορύφωσης της ιστορίας στο φινάλε, δεν υπήρχε αυτή η σκοτεινιά στην ατμόσφαιρα που εγώ περιμένω να διαβάσω σε ένα καλό (σκανδιναβικό) noir... Εκεί που δίνει βάρος η Lackberg είναι στο παρελθόν των χαρακτήρων που εμφανίζονται, το ψυχολογικό background που τους οδηγεί στις επιλογές που κάνουν... Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυποι, το πληγωμένο πλουσιόπαιδο και η ανασφαλής κοπελίτσα που ψάχνει την ασφάλεια και την πατρική αγκαλιά στους sugar daddies που πληρώνουν για την αυξητική στήθους της, είναι χαρακτήρες που έχουμε ξαναδεί όπως και άλλοι... Ο Πάτρικ και η Έρικα δεν παρουσιάζονται με τόση λεπτομέρεια όση θα χρειαζόταν για να τους γνωρίσει ένας αναγνώστης που δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς όπως εγώ... Απολαυστικός ο χαρακτήρας του Μέλμπεργ, του προϊσταμένου του Πάτρικ, αλλά ελαφρώς υπέρ το δέον κωμικός, αρκετά καρικατούρα για noir μυθιστόρημα... Δίνω credit στην Camilla Lackberg για το πολύ ωραίο τρόπο με τον οποίο στήνει και οικοδομεί την εξιχνίαση της υπόθεσης, στοιχείο με στοιχείο, αποδεικνύει πως έχει μελετήσει πολύ τον τρόπο με τον οποίο γίνεται (ή θα έπρεπε να γίνεται) η αστυνομική δουλειά...

Εν κατακλείδι, το "Σε ζωντανή μετάδοση" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα αλλά δεν είναι κάποιο αριστούργημα, ένα βιβλίο που θα σου μείνει αλησμόνητο... Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε μένα, για τους άλλους δεν ξέρω...

Και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι...

4 ημέρες απόδραση από την καθημερινότητα, χαλάρωση, θάλασσα, πισίνα και ξεκούραση... Όχι τόσο σωματική όσο ψυχολογική, ένα μικρό γέμισμα της μπαταρίας μέχρι τις μεγάλες διακοπές, τις αυγουστιάτικες... Πού αλλού εκτός από την Αίγινα;

Αίγινα-Ηλιοβασίλεμα