Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Εσύ είσαι το μεράκι μου...

κομπολόι

Όταν ήμουν νεότερος το θεωρούσα μεγάλη μπαναλαρία, κατάλοιπο των Οθωμανών και αξεσουάρ των δήθεν μου macho αντρών... Τον τελευταίο ένα χρόνο δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω από το σπίτι και να μην το ρίξω στην τσέπη μου... Το πρώτο μου κομπολόι ήταν ένα που είχε χαρίσει ο παλιός διαχειριστής της πολυκατοικίας μας, ο κύριος Λεωνίδας, στον Σ., όταν ήταν μικρότερος ο οποίος φυσικά δεν έπαιζε μαζί του... Όταν έκοψα ξανά το τσιγάρο πέρυσι το πήρα τυχαία κάποια στιγμή στα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι μου έλυνε το βασικό πρόβλημα που είχα στο τι να κάνω με τα χέρια μου τώρα που δεν κάπνιζα... Εκείνο το πρώτο κομπολόι το έχασα ένα απόγευμα που είχα πάει και τους δυο γιους μου στον παιδίατρο και το ξέχασα στον χώρο αναμονής... Το δεύτερο κομπολόι μου, αυτό που έχω τώρα και φαίνεται στην φωτογραφία, μου το χάρισε ο φίλος μου ο Θάνος... Πάνω στην κουβέντα του είπα ότι έχασα το δικό μου και μου χάρισε αυτό που κρατούσε και το είχε 7 χρόνια, για να το θυμάμαι, μου είπε... Μου είπε ότι οι χάντρες του είναι από κόκκαλο καμήλας... Το έχω πάντα πάνω μου ακόμα και στο γραφείο... Δεν το μπεγλερίζω για να μην ενοχλώ όταν είμαι με άλλους, συνήθως το κρατάω και παίζω με τις χάντρες του, τις μετράω με τα δάχτυλα και πάλι από την αρχή... Το έχω μαζί μου ακόμα και όταν περπατάω, απλά το κρατάω στα χέρια μου... Για μένα παίζει παρόμοιο ρόλο με αυτόν που παίζει ένα κομποσκοίνι, ένας τρόπος χαλάρωσης, περισυλλογής  και διοχέτευσης της νευρικότητας που έχω στα χέρια, όντας προγραμματιστής άλλωστε έχω συνηθίσει να έχω απασχολημένα τα δάχτυλα μου πολλές ώρες την ημέρα...

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Πάμε να περπατήσουμε...

Δεν είμαι τύπος των γυμναστηρίων, τα βαριέμαι αφόρητα... Δεν είμαι των ομαδικών αθλημάτων... Θα μου άρεσε να ασχολούμαι με πολεμικές τέχνες αλλά δεν μου το επιτρέπει ο περιορισμένος χρόνος μου και το γεγονός ότι στις περισσότερες από αυτές εντρυφούν άνθρωποι με τους οποίους δεν ταιριάζω με κανένα τρόπο... Επίσης εμπόδιο είναι και ο ανταγωνιστικός μου χαρακτήρας ο οποίος δεν μου επιτρέπει απλά να αθλούμαι αλλά απαιτεί την πρωτιά που όταν δεν έρχεται μου προκαλεί εκνευρισμό... Θα μου άρεσε το κολύμπι αλλά μόνο στην θάλασσα... Το ποδήλατο το φοβάμαι, το δικό μου ξεκουράζεται εδώ και χρόνια στην αποθήκη και σκέφτομαι σοβαρά να το πουλήσω να μην μου πιάνει  και χώρο... Τρέχω κάποιες φορές, πάντα στον δρόμο ή σε ανοιχτό γήπεδο, ποτέ σε διάδρομο, με κάνει να νιώθω σαν χαμστεράκι στο κλουβί, αλλά τα γόνατά μου καταπονούνται πολύ... Προτιμώ σε κάθε περίπτωση τα outdoor activities αλλά για ότι κάνω σημαντικό ρόλο για μένα παίζει να μπορώ να το κάνω όποτε θέλω και να μην ακολουθώ συγκεκριμένο πρόγραμμα προπονήσεων γιατί δεν μπορώ συνήθως να το παρακολουθήσω...

Γι' αυτό λοιπόν περπατάω, παίρνω τους δρόμους και όπου με βγάλει... Ιδανικά η βόλτα ξεκινάει από το σπίτι και φοράω κατάλληλα ρούχα και παπούτσια αλλά για να περπατήσεις επί της ουσίας χρειάζεσαι μόνο ένα άνετο ζευγάρι παπούτσια έτσι πολλές φορές γυρνάω με τα πόδια από τη δουλειά ή κάνω δουλειές με τα πόδια ή ακόμα και κάποιες βόλτες κι εξόδους προσπαθώ να τις συνδυάζω με περπάτημα... Όταν περπατάω δεν ακούω μουσική όπως κάνουν πολλοί περπατώντας ή τρέχοντας... Κάποτε το έκανα κι εγώ αλλά συνειδητοποίησα ότι είναι καλύτερο για μένα να περπατώ και να ακούω μόνο τον θόρυβο του δρόμου και τις σκέψεις μου, με βοηθάει να χαλαρώσω... Όταν μια βόλτα για περπάτημα ξεκινάει από το σπίτι συνήθως έχω επιλέξει μια διαδρομή η οποία θα είναι κυκλική και με αρχή και τέλος της το σπίτι μου, η ακτίνα αυτού του κύκλου διαφέρει ανάλογα με τα κέφια μου... Προσπαθώ να περπατώ τουλάχιστον 4,5 με 5 χιλιόμετρα κάθε φορά ήτοι 50 λεπτά με 1 ώρα, με τον δικό μου βηματισμό, η μεγαλύτερη βόλτα που έχω κάνει ήταν σχεδόν 10 χιλιόμετρα και μου πήρε 1 ώρα και 40 λεπτά περίπου... Πολύ σημαντικό ρόλο σχετικά με τις αποστάσεις και τους χρόνους κάθε βόλτας παίζει η φύση της διαδρομής, αν έχει πολλές ανηφόρες κι απότομες αλλαγές της κλίσης του οδοστρώματος...

Για να παρακολουθώ την πρόοδο μου και τις επιδόσεις μου αλλά και λόγω επαγγελματικής διαστροφής, χρησιμοποιώ το Runkeeper ... Από τις πολλές εφαρμογές  που υπάρχουν στο Play Store για την παρακολούθηση και την μέτρηση των διαφόρων outdoor activities είναι αυτή που μου ταίριαξε περισσότερο... Αν την χρησιμοποιεί και κάποιος από εσάς που διαβάζετε αυτό το post και θέλετε να κάνουμε "κόντρες" ή απλά να δώσετε και να πάρετε εμψύχωση για τις βόλτες/προπονήσεις που κάνουμε όλοι, κάντε με add σαν φίλο στο application (το προφίλ μου) ...

Καλές βόλτες!!!

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η περίληψη λέει τα παρακάτω:

Μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται νεκρή πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο γιοτ στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης. Τα πνευμόνια της είναι γεμάτα θαλασσινό νερό, κι όμως δεν βρίσκεται ούτε σταγόνα στα ρούχα της. Η αδελφή του θύματος, μια διάσημη ακτιβίστρια για την ειρήνη, καταδιώκεται από έναν αδυσώπητο φονιά. Την ίδια μέρα, ένα πτώμα ανακαλύπτεται κρεμασμένο από σχοινί μπουγάδας σ’ ένα διαμέρισμα της Στοκχόλμης. Πρόκειται για τον Καρλ Παλμκρόνα, τον γενικό διευθυντή της Επιθεώρησης Στρατηγικών Προϊόντων, τον άνθρωπο που επικυρώνει τα συμβόλαια εξοπλισμών της Σουηδίας. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για φόνο, γιατί το δωμάτιο είναι άδειο και δεν είχε τρόπο να σκαρφαλώσει ως τον διπλό κόμπο που τον έπνιξε. Ωστόσο ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα είναι σίγουρος ότι πρόκειται για αυτοκτονία… Διεξάγοντας ταυτόχρονα τις δύο έρευνες, ο Λίννα αγνοεί ότι εισχωρεί σ’ έναν ύποπτο κόσμο αποτελούμενο από μυστικές προμήθειες, σιωπηρές συμφωνίες και διαβολικά συμβόλαια. Έναν κόσμο όπου τα μακιαβελλικά σχέδια συναγωνίζονται με τους χειρότερους εφιάλτες. Έναν κόσμο όπου τα συμβόλαια δεν μπορούν να σπάσουν ούτε με τον θάνατο.
Το μυθιστόρημα του Lars Kepler, είναι το δεύτερο βιβλίο του με πρωταγωνιστή των Φινλανδό επιθεωρητή της αστυνομίας της Στοκχόλμης, Γιούνα Λίννα... Το πρώτο μυθιστόρημα, το "Ο Υπνωτιστής"  έχει γίνει ταινία το 2012 από τον Lasse Hallstrom, την οποία δεν έχω δει...  Το βιβλίο όπως φαίνεται από την περίληψη, είναι ένα θρίλερ με πολιτικές προεκτάσεις και αναφορές... Δεν είναι ένα κλασσικό whodunit καθώς η ταυτότητα του δολοφόνου γίνεται γνωστή σχετικά νωρίς αλλά περισσότερο ένα βιβλίο που παρακολουθούμε την αγωνιώδη μάχη του ήρωα με τον χρόνο για να καταφέρει να σώσει αθώες ζωές... 

Το βιβλίο είναι αρκετά ενδιαφέρον και παρά το μέγεθός του δεν θα κάνει τον αναγνώστη να βαρεθεί...  Ο Lars Kepler επιδεικνύει τις αξιόλογες λογοτεχνικές του ικανότητες στήνοντας σκηνές καταιγιστικής δράσης και περιγραφές φωτογραφικής λεπτομέρειας... Οι ήρωες του βιβλίου αναπτύσσονται αρκετά ικανοποιητικά όμως μου προκάλεσε έκπληξη ότι ο χαρακτήρας του Γιούνα Λίννα είναι, κατά την άποψή μου, αποσπασματικός και με αρκετά κλισέ στοιχεία... Ο μοναχικός λύκος, ο επίμονος, πεισματάρης, ανορθόδοξος επιθεωρητής με τα συναισθηματικά κενά και τους σκελετούς μέσα στην ντουλάπα του που τον ταλαιπωρούν, (θέλει να) θυμίζει  αρκετά τον Νορβηγό, αλκοολικό συνάδελφό του  της αστυνομίας του Όσλο...

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο είναι αξιόλογο και αρκετά ενδιαφέρον αλλά προσωπικά δεν κατάφερε να με συναρπάσει... Παρά την τεχνική του αρτιότητα, διαβάζοντάς το ένιωθα ότι του έλειπε αυτό το κάτι, αυτή η ψυχή που δίνει ζωντάνια και νεύρο σε ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, που το κάνει να ξεχωρίζει...

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Κάνοντας ETL με το QlikView, ένα case study...

Κάθε εργαλείο φτιάχνεται με ένα συγκεκριμένο σκοπό άσχετο με το αν εμείς μπορεί να το χρησιμοποιούμε και κάπως αλλιώς για να καλύψουμε τις ανάγκες μας... Κατά την άποψή μου το QlikView δεν είναι ένα εργαλείο κατάλληλο για να φτιάξεις ETL processes, έλα όμως που πολλές φορές αναγκάζομαι για λόγους που δεν είναι της παρούσης, να το κάνω... Έχω σιχτιρίσει κάθε μια από αυτές, όντας SQL και Data Warehouse oriented, το να κάνω ETL μέσα από το script του QlikView δεν είναι το καλύτερό μου διότι πιστεύω ότι σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις ξανά τον τροχό για θέματα που είναι από καιρό λυμένα για τα ETL tools και την SQL...

Το συγκεκριμένο case αφορά μια περίπτωση όπου έπρεπε να εντοπίσω ανά πελάτη ποια είναι τα καταστήματα με το μεγαλύτερο μέσο υπόλοιπο και αν είναι περισσότερο από ένα να διαλέξω αυτό στο οποίο έχει ανοιχθεί πιο πρόσφατα λογαριασμός... Με παίδεψε αρκετά καθώς το πρώτο πράγμα που θα έρθει στο μυαλό μου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μια SQL προσέγγιση με τη δημιουργία κάποιων temp tables όπου θα έχω πολλαπλά κλειδιά αν το χρειάζομαι κ.ο.κ., που όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν μας κάνει... Κατέληξα σε μια ξεκάθαρα QlikView υλοποίηση η οποία δεν είναι η βέλτιστη καθώς παρουσιάζει αρκετό delay όταν οι όγκοι των δεδομένων αυξάνονται αλλά σε μικρούς και μεσαίους όγκους το performance είναι πολύ καλό...  Το δηλώνω από τώρα ότι δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να δουλέψω παραπάνω πάνω στο script διότι αφενός δεν το χρειάζομαι πια καθώς έφτιαξα και δεύτερη λύση η οποία είναι πολύ μακροσκελέστερη αλλά με πολύ καλύτερο performance και αφετέρου διότι εξακολουθώ να πιστεύω ότι το QlikView δεν είναι φτιαγμένο για ETL, ο σωστός προγραμματιστής πρέπει να είναι τεμπέλης και να μην γράφει ποτέ περισσότερο κώδικα από όσο είναι απολύτως απαραίτητο... :)  

Σκέφτηκα να βάλω αυτό το script στο Gist διότι σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο για κάποιους καθώς γίνεται ένα πολύ ωραίο loop σε αυτόν τον κώδικα, και για να το θυμάμαι κι εγώ, ποτέ δεν ξέρεις πού θα χρησιμοποιηθεί τελικά...

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ίσα μωρή σαλούφα...

Όχι δεν βρίζω καμιά κυρία, ευτραφή ή όχι, (slang.gr)... Απλά περάσαμε ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο στην Συκιά κοντά στο Ξυλόκαστρο και ξανά μπήκα σε summer mood, μια εβδομάδα μετά την λήξη της καλοκαιρινής άδειας, άντε να ξαναμαζέψω το μυαλό μου... Επίσης έπιασα δύο από τα άκακα (αλλά αηδιαστικά) μαλάκια με το κουβαδάκι των παιδιών και αυτά κάνανε μεγάλο χάζι...

Σαλούφα

Υ.Γ. Αυτή όντως δεν τσιμπάει και δεν πρέπει να την μπερδεύετε με την ξαδερφούλα της την τσούχτρα...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Freebie QlikView app - QvdDependancies ver 1.2 ...

Μπορεί αύριο το πρωί να ξεκινάνε οι διακοπές αλλά κάποια πράγματα δεν πρέπει να μένουν πίσω, ειδικά όταν κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη διαδικασία να ασχοληθούν με τη δουλειά σου και να σου κάνουν καλοπροαίρετη κριτική, να σου δώσουν τις συμβουλές τους ή να σου κάνουν χρήσιμες προτάσεις... Έτσι λοιπόν το QvdDependancies, ένα QlikView app στο οποίο αναφέρθηκα σε προηγούμενο post, πέρασε σε νέα version (1.2) και απέκτησε επιπλέον functionality... 

Υποστηρίζεται πλέον η δυνατότητα ο χρήστης να μην κάνει πλήρες scan του server/pc για να βρει τα dependencies μεταξύ qvds και qvws αλλά να σκανάρει μόνο συγκεκριμένα directories εφόσον αυτό επιθυμεί... Ο κώδικας και το app βρίσκονται τόσο στο GitHub (Link)  όσο και στο Qlik Community (Download Link) και κάθε feedback θα χαίρει μεγάλης εκτίμησης και θα ληφθεί υπόψην από τον δημιουργό του app ...  :P

Υ.Γ. Καλές διακοπές!!!