Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μούδιασμα...

Σήμερα το πρωί γύρω στις 10:30 ένας συνάδελφος έπαθε ανακοπή καρδιάς... Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες άλλων συναδέλφων που προσπάθησαν να του προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες αλλά και των διασωστών του ΕΚΑΒ και του Ιατρικού Κέντρου (τους καλέσαμε και αυτούς επειδή είναι πολύ κοντά μας) ο συνάδελφος πέθανε... Ήταν ένας άνθρωπος με ιστορικό καρδιοπάθειας, υπολογίζω γύρω στα 55, ανύπαντρος, κλειστός και ντροπαλός... Όταν εξέπνευσε οι συνάδελφοι που δούλευαν στην ίδια ομάδα με εκείνον έψαξαν το κινητό του μήπως και βρουν κάποιον που να φαίνεται από την επαφή ότι είχε μια σχέση πιο στενή για να τον ενημερώσουν... Μου φάνηκε τόσο στενάχωρο αυτό... Αυτό που γυρνάει στο μυαλό μου είναι το ποιος τελικά θα τον αναζητήσει... Ο Γ.Δ. έφυγε το πρωί από το σπίτι του χωρίς να ξέρει ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πια, δεν είναι τρομερό αν το καλοσκεφτείς; 

Η διοίκηση κάλεσε άμεσα ψυχολόγο για να μιλήσουν όσοι θέλουν μαζί του... Αυτή την στιγμή ο όροφος είναι σχεδόν άδειος, όλοι σχεδόν έχουν πάει στην ομαδική συνεδρία που γίνεται... Εγώ δεν πήγα, νιώθω ότι δεν έχει να μου προσφέρει κάτι άλλωστε δεν νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για αυτό το γεγονός πόσο μάλλον σε μια ομαδική συνεδρία... Απλά νιώθω ένα μούδιασμα μέσα μου από την ώρα που συνέβη το περιστατικό... Σίγουρα δεν θα χάσω την αποψινή μου προπόνηση, ότι κι αν γίνει θα πάω για τρέξιμο...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

1000 posts...

Το να τα χιλιάσει δεν έχει νόημα πια σαν ευχή για το "Ψαροκόκαλο", τα κατάφερε και τα χίλιασε με αυτό εδώ τo post... Οποιαδήποτε ευχή από εδώ και πέρα για να έχει νόημα πρέπει να αναφέρεται σε μεγαλύτερο του 1000 αριθμό posts, μπορεί να εκφράζεται και σε δύναμη του 10 αυστηρά όμως μεγαλύτερη του 3... Έχει πλάκα πάντως που σήμερα που γράφω το επετειακό post για τα 1000 posts, το post υπ' αριθμόν 1 μπήκε στην πεντάδα για τα δημοφιλέστερα posts της εβδομάδας...

most popular posts widget

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

QV Document Analyzer, ένα απαραίτητο εργαλείο για την εργαλειοθήκη κάθε QlikView developer...

Το "QV Document Analyzer" είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για όποιον κάνει QlikView development, ιδανικό για fine tuning των εφαρμογών... Έχει δημιουργηθεί από τον Rob Wunderlich, έναν από τους πιο καταξιωμένους QlikView developers/consultants παγκοσμίως, και βρίσκεται στην τρίτη του έκδοση... 

Πρόκειται για ένα application το οποίο έχει φτιαχτεί με την τεχνολογία του QlikView και αυτό που κάνει είναι να αναλύει την δομή και να ποσοτικοποιεί το footprint κάθε QlikView application (*.qvw files) σε memory, storage και calculation time ανά πεδίο και object και επίσης διακρίνει ποια πεδία/objects χρησιμοποιούνται και ποια όχι και υποδεικνύει συγκεκριμένες ενέργειες για την βελτιστοποίηση των εφαρμογών... 

Έχει ένα καλαίσθητο και κατανοητό γραφικό περιβάλλον πλοήγησης στα στοιχεία κάθε application και πραγματικά κάνει τη ζωή πιο έυκολη σε κάθε έναν από εμάς που δουλεύουμε με το QlikView και προσπαθούμε να φτιάξουμε όσο γίνεται καλύτερες εφαρμογές... 

Η εφαρμογή διανέμεται δωρεάν από το blog του  Rob Wunderlich στο section των Tools  όπου θα βρείτε και άλλα χρήσιμα, δωρεάν εργαλεία... Ακολουθούν κάποια screenshots της εφαρμογής από το download site:

QV Document Analyzer screenshot 1


QV Document Analyzer screenshot 2

QV Document Analyzer screenshot 3


Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler
Το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφικού διδύμου που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Lars Kepler  που διαβάζω και είναι το τρίτο του συνολικά... Όταν είχα διαβάσει το "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" είχα αναγνωρίσει την συγγραφική δεξιοτεχνία αλλά κάτι μου έλειπε... Αφού έχω διαβάσει και το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είμαι πεπεισμένος ότι αυτό που μου έλειπε οφειλόταν στην απόδοση του κειμένου από την μεταφράστρια... Τα δυο βιβλία έχουν μεταφραστεί από δύο διαφορετικές μεταφράστριες και οι διαφορές είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού...

Αντιγράφω την περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Ένα νεαρό κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο απομονωτήριο ενός κέντρου για προβληματικούς εφήβους. Το κρανίο του είναι σπασμένο και έχει τα χέρια πάνω στο πρόσωπό του, σαν να έπαιζε κρυφτό με τον δολοφόνο. Σ' ένα βοηθητικό οίκημα, βρίσκεται νεκρή η νοσοκόμα της βραδινής βάρδιας. Έχει δολοφονηθεί με σφυρί. Παρόλο που σε βάρος του εκκρεμεί μια εσωτερική έρευνα, ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα παίρνει εντολή να παρακολουθήσει τις έρευνες ως απλός παρατηρητής. Γρήγορα ανακαλύπτει πως μια από τις τροφίμους του κέντρου, η Βίκυ Μπέννετ, έχει εξαφανιστεί. Στο δωμάτιό της βρίσκει μια ματωμένη κουβέρτα κι ένα σφυρί λερωμένο με αίμα. Λίγο αργότερα, γίνεται γνωστή η κλοπή ενός αυτοκινήτου όπου βρισκόταν ένα τετράχρονο αγόρι. Όλα δείχνουν πως υπεύθυνη για την απαγωγή είναι η Βίκυ. Αρχίζει έτσι για τον Γιούνα Λίννα μια μάχη με τον χρόνο. Τι είναι ικανή να κάνει η Βίκυ Μπέννετ; Και ποια είναι αυτή η γυναίκα που επιμένει να τηλεφωνεί στην αστυνομία υποστηρίζοντας πως είναι μέντιουμ και βλέπει το φάντασμα του νεκρού κοριτσιού;

Αυτό το βιβλίο είναι ένα κλασσικό whodunit υψηλού επιπέδου... Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, 3-4 σελίδων τα οποία διατηρούν ένα εξαιρετικό ρυθμό με το ενδιαφέρον και την αδρεναλίνη στα ύψη... Η πλοκή ξεκινά άμεσα από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο χωρίς περιττές εισαγωγές και πετάει τον αναγνώστη στα βαθιά... Παρακολουθούμε βήμα-βήμα τον Γιούνα Λίννα να συνθέτει το puzzle της επίλυσης του μυστηρίου... Σε αυτό το βιβλίο ο Φινλανδός αστυνομικός είναι πληρέστερος και πιο πολυεπίπεδος χαρακτήρας από την αποσπασματική φιγούρα που συναντήσαμε στο "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν... Φαίνεται με ευκολία ότι έχει γίνει πολύ δουλειά σχετικά με το background των ηρώων γεγονός που τους καθιστά πιο ανθρώπινους και πιο εύκολο να ταυτιστείς μαζί τους... Στο βιβλίο δεν λείπουν οι ανατροπές και οι εκπλήξεις που συναρπάσουν χωρίς όμως να εγκαταλείπεται η λογική, στο τέλος όλα τα κομμάτια θα μπουν στην θέση τους... Το "Η μάρτυρας της φωτιάς"  αγγίζει επίσης θέματα όπως η παιδική κακοποίηση, το σύστημα υγείας που λυμαίνονται οι ιδιωτικές εταιρείες, το πόσα πράγματα μπορεί να θυσιάσει κανείς για αυτά που αγαπάει, χωρίς να το κάνει όμως φτηνά και άτσαλα και χωρίς να χάνει τον στόχο του να είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα...

Διάβασα απνευστί το "Η μάρτυρας της φωτιάς"την Πέμπτη και κυρίως την Παρασκευή που ήμουν με αναρρωτική στο σπίτι και το απόλαυσα απίστευτα... 

Προτείνεται χωρίς δισταγμό...

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Να το δεχτεί σαν άντρας...

Χθες το βράδυ γύρω στις 12:30 οδηγώ στο Χαλάνδρι, κινούμαι σε στενά και δεν τρέχω, σταμάτα ξεκίνα... Θέλω να στρίψω δεξιά αλλά αφηρημένα ανάβω το φλας ένα στενό νωρίτερα, όταν το συνειδητοποιώ το σβήνω και συνεχίζω... Βλέπω στον καθρέφτη μου δίκυκλο που προσπαθεί με ζήλο να με προσπεράσει... Πηγαίνω όσο πιο δεξιά μπορώ, έρχεται δίπλα στο παράθυρό μου ντελιβεράς, κάτι μου λέει με ένταση και προσπερνάει αλλά δεν τον ακούω, το παράθυρο μου είναι ανεβασμένο... Του κορνάρω γιατί εκνευρίζομαι και αυτός κάνει κίνηση με το χέρι, όχι την κλασσική με το δάχτυλο αλλά "δεν μας παρατάς"... Πατάω γκάζι, τον προλαβαίνω στη διασταύρωση πάω δίπλα του και κατεβάζω το παράθυρο... Όταν γυρνάει και με κοιτάει βλέπω μια φάτσα σίγουρα άνω των 50 και με κοιτάζει... 

"'Έχεις κάποιο πρόβλημα;" του λέω, "Εσύ έχεις πρόβλημα", μου κάνει, "δεν είχες βγάλει φλας να στρίψεις δεξιά;"... "Κι εσένα ποιο είναι το πρόβλημά σου, έπαθες τίποτα;" του λέω... Μου απαντάει με άναρθρες κραυγές και ασυναρτησίες, άντε παράτα μας και τα ρέστα... "Τράβα κάνε το μεροκάματο σου" του λέω "και μην ψάχνεις μπελάδες"... Άναρθρες κραυγές και πάλι, γκαζώνει και μου φωνάζει "Άντε γαμήσου, μουνόπανε"... 

Δεν το συνέχισα, είχα και την Μ. μέσα στο αυτοκίνητο που μου έλεγε "Σε παρακαλώ, ηρέμησε" αλλά αλήθεια, μα τον Θεό που δεν πιστεύω, ο επόμενος που θα μου φερθεί έτσι, ανεξαρτήτως ηλικίας ελπίζω να είναι αρκετά μάγκας, αφού θέλει να κάνει νταηλίκια στο δρόμο, ώστε όταν τον σπάσω στο ξύλο να μην καλέσει την αστυνομία, να το δεχτεί σαν άντρας που (νομίζει ότι) είναι...

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

"λίγη κανονικότητα επιτέλους!" - αναδημοσίευση από το Solaris...

Αναδημοσιεύω το post του Solaris, ως εξαίρετο δείγμα πληροφόρησης από πρώτο χέρι, από τα "χαρακώματα" των σχολείων, έτσι όπως τα έχουν κάνει αυτές τις μέρες κάποιοι με το ζήτημα των προσφυγόπουλων, που πλαισιώνεται από μια εξαιρετική στάση/άποψη απέναντι στο ζήτημα, χωρίς υπερβολές και κορώνες... Η υπογράμμιση είναι δική μου...

λίγη κανονικότητα επιτέλους! 


Διαβάζω δύο εντελώς αντίθετα πράγματα. Αλλού κλειδώνουν τα σχολεία για να μη μπουν προσφυγόπουλα για μάθημα, κι αλλού τα υποδέχονται εν χορδαίς και οργάνοις. Υπερβολικοί σε όλα μας, όπως πάντα.

Στο δικό μας σχολείο φοιτούν ήδη 4 προσφυγόπουλα, ήρθαν μια μέρα με έλληνες συνοδούς και μας ρώτησαν αν μπορούμε να πάρουμε κάποια παιδιά, ζουν σ’ έναν χώρο καταλειμμένο. Τέσσερα χωρούσαν στο σχολείο μας με τις μικρές αίθουσες όπου σε κάποιες απ’ αυτές οι καθηγητές δεν έχουν που ν’ ακουμπήσουν το βιβλίο τους. Ξέρουν ελάχιστες λέξεις στα ελληνικά, ένα δυο μιλάνε κάπως αγγλικά. Ενσωματώθηκαν αμέσως στη ζωή του σχολείου, τα παιδιά ζουζούνισαν γύρω τους κι άρχισαν να συνεννοούνται, λίγο στα αγγλικά, λίγο στα ελληνικά και πολύ με νοήματα. Θέληση να υπάρχει και αυτά ξεπερνιούνται. Δεν σχολίασαν τη μαντήλα που φοράει η μεγαλύτερη, τη γλώσσα τους ή το που μένουν. Αλίμονο αν είχαν πρόβλημα σ’ ένα σχολείο με ποσοστό αλλοδαπών μαθητών γύρω στο 80%. Πιο πολύ εντυπωσίασε η όρεξή τους να μάθουν και το γεγονός πως στα μαθηματικά καταλαβαίνουν πράγματα (ειδικά η μεγαλύτερη) ενώ δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα.

Στα μαθήματα βαριούνται, ειδικά στα θεωρητικά που δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα, και τα παίρνει μερικές φορές ο ύπνος. Τα τρία από τα τέσσερα τα γράψαμε στην πρώτη τάξη, ήθελαν να είναι μαζί αν και ηλικιακά θα μπορούσαν να πάνε στη δευτέρα ή στην τρίτη τάξη. Ο τέταρτος μεγαλόδειχνε, πως να τον βάλεις ανάμεσα στα πιτσιρίκια της πρώτης που ακόμα νομίζουν πως είναι στο δημοτικό;

Στα μαθηματικά κάτι καταλαβαίνουν, τα είχαν κάνει και στο δικό τους το σχολείο. Όσο προλαβαίνω τους εξηγώ στα αγγλικά, προσπαθούν να λύνουν ασκήσεις γιατί δεν θέλουν να βαριούνται, θέλουν να γίνουν κανονικοί μαθητές. Έγραψαν και τεστ χωρίς να είναι υποχρεωμένα. Τα βλέπω στην αυλή, είναι τόσο χαρούμενα που μιλάνε με τα υπόλοιπα, κάποια από τα κοριτσάκια τα δικά μας έχουν πάρει υπό την προστασία τους τις δύο πιτσιρίκες…..

Δεν ξέρω τι θα γίνει από δω και πέρα, ίσως χρειαστεί να πάνε στα απογευματινά μαθήματα, ίσως είναι καλύτερα να μάθουν κάπως τη γλώσσα για να μπορέσουν να παρακολουθούν και να μη βαριούνται. Θα τους λείψουν σίγουρα οι παρεούλες που ήδη έφτιαξαν, Αν πάντως πρέπει να φύγουν από το κανονικό πρόγραμμα του σχολείου, εμείς θα τους περιμένουμε του χρόνου να ξαναγυρίσουν στο κανονικό πρόγραμμα. Αν και βασικά τους ευχόμαστε να έχουν καταφέρει να πάνε να βρουν τους μπαμπάδες τους στη Σουηδία και στην Αυστρία και στη Γερμανία.

Βλέπω τις υπερβολές και δεν καταλαβαίνω το γιατί γίνονται είτε ως προς τη θετική είτε προς την αρνητική τους οπτική. Γιατί να υποδεχτείς τα παιδιά με παράτες και μουσικές; Είτε τα βρίσεις είτε τους κάνεις μεγαλειώδη υποδοχή τα ξεχωρίζεις από τα υπόλοιπα με κάποιο τρόπο. Κι αυτό που θέλουν τα προσφυγόπουλα είναι να νιώσουν κανονικά παιδιά, σαν όλα τα υπόλοιπα.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Ownership...

Υπάρχει μια έκφραση που λέμε στην δουλειά, ίσως να την λένε και σε άλλα εργασιακά περιβάλλοντα που έχουν σχέση με την Πληροφορική... Όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποιος πρέπει να πέσει με τα μούτρα πάνω σε ένα project, να το αναλάβει και να κάνει το καλύτερο που μπορεί να γίνει, λέμε ότι "πρέπει να πάρει ownership" που επί της ουσίας πάει να πει να το κάνει δικό του... 

Την θυμήθηκα αυτή την έκφραση την Κυριακή, καθισμένος σε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και ακούγοντας ιστορίες για δικούς μου ανθρώπους, λεπτομέρειες από ζωές που κάποιοι από αυτούς δεν πήραν ποτέ τους το ownership, τις ζήσανε και τις ζούνε στον αυτόματο πιλότο, εκχωρήσανε τα δικαιώματα χρήσης τους σε άλλους που συχνά τους απογοητεύουν αλλά δεν κάνουν κάτι ουσιαστικό γι' αυτό, απλά γκρινιάζουν και συνεχίζουν να συντηρούν όλες τις (συναισθηματικές τους) εξαρτήσεις αναρωτόμενοι, ενδεχομένως, αν και γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση...

Κατά καιρούς εμφανίζονται στο Internet ντοκουμέντα σαν αυτό τα οποία αποτελούν αποδείξεις ή "αποδείξεις" για την ύπαρξη πολλών μυθικών πλασμάτων... Η ύπαρξή τους έχει απορριφθεί από το συλλογικό συνειδητό της πλειονότητας των ανθρώπων και όσοι δεν το έχουν κάνει αντιμετωπίζονται σαν συμπαθείς γραφικοί...

Ο φανατισμός στην άρνηση της ύπαρξής τους ενισχύεται από δυο βασικές συνιστώσες, την θρησκεία και τον ορθολογισμό... Η μεν θρησκεία εξ ορισμού οφείλει να αρνηθεί την ύπαρξη ανθρωπόμορφων πλασμάτων πλην του ίδιου του ανθρώπου καθώς σε αντίθετη περίπτωση καταρρίπτεται το "καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση"... Ο δε ορθολογισμός, γεννημένος από τις αρχές του Διαφωτισμού, αρνείται και απορρίπτει οτιδήποτε μπορεί να είναι ή να θυμίζει δεισιδαιμονία, μεταφυσική πίστη, οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί με την λογική και την επιστήμη...

Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο προσεγγίσεις είναι λάθος... Σκέφτομαι ότι κατά την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας αναρίθμητες ήταν οι βεβαιότητες (τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης) που καταρρίφθηκαν κι ότι καλό είναι να διατηρούμε το πνεύμα μας κριτικό αλλά ανοιχτό στην εξερεύνηση της αλήθειας... Δεν μπορεί να είναι όλα hoaxes...

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Βεβαιότητα...

Στεκόταν στο πεζοδρόμιο και προσπαθούσε να περάσει απέναντι από ένα σημείο που δεν είχε διάβαση ούτε φανάρι, δίσταζε, έκανε μια μπρος, μια πίσω... Φορούσε ένα μπλε παντελόνι, καθαρό και σιδερωμένο, 10 πόντους πιο κοντό από ότι θα έπρεπε να είναι, φαινόντουσαν οι γκρίζες κάλτσες του... Το μπλουζάκι που φορούσε, ένα γαλάζιο τύπου polo, ήταν βαλμένο μέσα από το παντελόνι αλλά πίσω στην μέση του το είχε περάσει μέσα από τη ζώνη του... Τα μαλλιά του ήταν κομμένα πολύ κοντά, είχε στον ώμο ένα μαύρο σακίδιο πλάτης... Το κοντό του παντελόνι, οι κινήσεις του, το βλέμμα του, μου προκάλεσαν μια σκέψη, σχεδόν βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος αυτός κουβαλούσε στις πλάτες του όλο το βάρος και τη δυστυχία του κόσμου...