Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Outliers...

Αναδημοσιεύω σχόλιο μου στο post του Indiblog "Δύο παρόμοιοι θάνατοι, μία δεκαετία, δύο διαφορετικοί κόσμοι." επειδή πολύ μου άρεσε η εξυπνάδα που έγραψα...

Η βιομηχανία, η όποια βιομηχανία, προσπαθεί πάντα να ομαδοποιήσει και να προσδιορίσει ανθρώπους, καταστάσεις και προϊόντα βάση κοινών χαρακτηριστικών έτσι ώστε να μπορεί να διαχειριστεί την όποια στρατηγική της πιο στοχευμένα… Αυτή η τάση έχει οδηγήσει στο γεγονός σήμερα μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες δουλειές στον χώρο της πληροφορικής και όχι μόνο, να είναι αυτή του data scientist/analyst… Ο data scientist/analyst προσπαθεί να μοντελοποιήσει τα δεδομένα έτσι ώστε να μπορέσει να τα ερμηνεύσει με τον πιο αποδοτικό τρόπο και να κάνει προβλέψεις, όσο γίνεται πιο επιτυχείς για το μέλλον… Τα μοντέλα δεν είναι αντιπροσωπευτικά 100%, υπάρχει πάντα το λεγόμενο διάστημα εμπιστοσύνης ή περιθώριο λάθους… Οι τιμές που δεν μπορούν να εξηγηθούν από το μοντέλο συνήθως αφαιρούνται από αυτό για να μην αλλοιώνουν τα τελικά αποτελέσματα… Οι τιμές αυτές λέγονται outliers… Εσύ λοιπόν φίλε indi και άλλοι σαν κι εσένα είσαι outlier, είσαι η τιμή εκείνη που αλλοιώνει τα αποτελέσματα του μοντέλου…

Ελπίζω να μην βαρέθηκες πολύ από το μακροσκελές σχόλιό μου, καλή χρονιά εύχομαι!🙂

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox
Υπάρχουν βιβλία που όταν τα διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αριστουργήματα αλλά δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου... Θες γιατί η υπόθεσή τους σου πατάει τα κουμπιά σου, θες γιατί είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να διαβάσεις τη δεδομένη χρονική στιγμή... Προσωπικά καταλαβαίνω ότι κολλάω με ένα βιβλίο όταν μου γεννάται η επιθυμία να ψάξω στο internet για πράγματα που διάβασα στο βιβλίο, δεν τα γνωρίζω και μου έχουν εξάψει την περιέργεια... Βασικά αυτό είναι και γαμώ τις αποδείξεις ότι το βιβλίο είναι ενδιαφέρον (για μένα)...

Το "Μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox δεν πρωτοτυπεί θεματολογικά, κινείται στο παλιό, γνωστό μονοπάτι που χάραξε ο Dan Brown: Εναλλακτικές αναγνώσεις της ιστορίας, καταγωγή των θρησκειών, θεωρίες συνωμοσίες κτλ... Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο:

Μια αποκάλυψη τόσο συγκλονιστική που θα μπορούσε να απειλήσει την κοινωνική συνοχή όλου του κόσμου.

Μόνο ένας άνθρωπος γνωρίζει το μυστικό - και θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει κάθε στοιχείο για την ύπαρξή του...

Από τα ερειπωμένα κάστρα της Ιρλανδίας μέχρι τον αρχαιότερο ναό στον κόσμο, το Γκομπεκλί Τεπέ στα βάθη της Τουρκίας το "Μυστικό της Γενέσεως συνυφαίνει ιστορικά στοιχεία, επιστημονική γνώση και βιβλικά μυστήρια σ' ένα καθηλωτικό επικό μυθιστόρημα.

Μια σημαντική ανακάλυψη στα βάθη του τουρκικού Κουρδιστάν θα φέρει στο φως τον αρχαιότερο πολιτισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Ο πολεμικός ανταποκριτής Ρομπ Λαττρέλ καλείται να καλύψει το γεγονός. Έχει μόλις γλιτώσει από θαύμα από μια έκρηξη βόμβας στη Βαγδάτη και το μοναδικό πράγμα που επιθυμεί είναι να επιστρέψει στην Αγγλία για να δει το πεντάχρονο παιδί του.

Αυτό που ξεκινάει ως μια συναρπαστική αποστολή αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από τις εμπόλεμες ζώνες: τη δολιοφθορά στον αρχαιολογικό χώρο ακολουθεί ένας φόνος...

Την ίδια στιγμή, ο Φόρρεστερ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ, ερευνά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων στη Βρετανία, εγκλήματα που φαίνεται να συνδέονται με τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Ποιο είναι το μυστικό που θα τραντάξει συθέμελα ό,τι μέχρι σήμερα πιστεύαμε για τις ρίζες του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του μωαμεθανισμού;
Πρέπει να παραδεχτώ στοκ κύριο Knox ότι παίζει πολύ καλά το παιχνίδι του κυρίου Brown... Στήνει μια ωραία ιστορία με δύο παράλληλες αφηγήσεις οι οποίες από ένα σημείο και μετά ενώνονται σε μία καθώς η πλοκή κορυφώνεται... Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, φαίνεται ότι έχει κάνει αρκετή δουλειά στην προετοιμασία του βιβλίου του ανακατεύοντας μυστικές λέσχες στη Βρετανία του 18ου αιώνα με αρχαιολογικά ευρήματα κάπου στην  Μέση Ανατολή και την ύπαρξη μιας πίστης τόσο αρχαίας όσο και μυστηριώδους όπως αυτή των Γιεζίντι ... Παίζει αρκετά με το γκροτέσκο και το shock value που προκαλούν κάποιες από τις περιγραφές του, κάτι που ίσως απωθήσει κάποιους αναγνώστες, προσωπικά δεν με ενόχλησε, το βρήκα ταιριαστό με το ύφος και το είδος της περιγραφής...  Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του κακού της υπόθεσης, παρανοϊκός, ευφυής, σαδιστής, κακός ως το κόκκαλο... Οφείλω να πω ότι γίνονται αρκετά λογικά άλματα και ότι στο τέλος η υπόθεση "εξηγείται" κάπως βιαστικά αλλά δεν με πείραξε, όπως δεν με πειράζει όταν βλέπω τις υπερβολές και τις ανακρίβειες σε ένα χολυγουντιανό blockbuster που κατεβάζω από το internet... Ξέρω ότι είναι μπαρούφες αλλά θέλω απλά να περάσω καλά χωρίς να σκοτίσω ιδιαίτερα το κεφάλι μου... Διαβάζοντας το "Μυστικό της Γενέσεως"  πέρασα πολύ καλά και αυτή την περίοδο αυτό είχε σημασία για μένα...

Όποιος θέλει κι ενδιαφέρεται για πράγματα βαρετά (όπως εγώ) μπορεί να διαβάσει και αυτό το άρθρο του συγγραφέα στον Guardian για τους Γιεζίντι το οποίο υπογράφει με το πραγματικό του όνομα...

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Τελευταία ημέρα...

Έχω έρθει νωρίς νωρίς κι έχω φέρει και κέρασμα... Κάποιοι που θα λείψουν σήμερα με χαιρέτησαν από χθες... Οι υπόλοιποι από όσο έχω καταλάβει από τα συμφραζόμενα μου ετοιμάζουν κάποια έκπληξη για αποχαιρετισμό... Είμαι ευδιάθετος και το ίδιο φαίνονται και οι συνάδελφοι αλλά θα στενοχωρηθώ όταν περάσω την πόρτα το απόγευμα για τελευταία φορά... Σήμερα είναι η τελευταία μέρα στο γραφείο...

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Αλτρουισμός...

Δευτέρα βράδυ, ο Θ. έχει πυρετό και βήχα, είναι ζαβλακωμένος και τον κρατάω αγκαλιά:

Εγώ: Θ. απόψε που είσαι άρρωστος να σε πάρω στο μεγάλο κρεβάτι να κοιμηθούμε μαζί;
Θ. : Δεν πρέπει να κοιμηθώ μαδί θου μπαμπά γιατί θα θε κολλήθω... (!!!)

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Σαν άλλος Οβελίξ...

Ovelix
Ο Θ. είναι φοβερά γλυκατζής, ειδικά με την σοκολάτα έχει μανία, αν δεν του βάλεις φρένο θα μπορούσε να τρέφεται μόνο με αυτήν... Προσπαθούμε να του βάζουμε κάποιο μέτρο στο πόσα γλυκά θα φάει και πότε θα τα φάει αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο αφενός λόγω του "εκρηκτικού" και πεισματάρη χαρακτήρα του κι αφετέρου λόγω του ότι δεχόμαστε πραγματική υπονόμευση από τους παππούδες που όποτε έρχονται πάντα θα φέρουν κάποιο γλυκό ή σοκολάτα για τα παιδιά...

Τις τελευταίες ημέρες ο Θ, ήταν εν εξάλλω καταστάση αφού ο πεθερός μου είχε φροντίσει να γεμίσει το σπίτι κουραμπιέδες, μελομακάρονα και κάθε είδους σοκολατάκι... Μετά από ένα απόγευμα που είχαμε μαλώσει με τον Θ. επειδή του απαγόρευα να φάει κι άλλο γλυκό, φτάνει η ώρα του μπάνιου και πάω να τον μπανιάρω... Καθώς τον πλένω του λέω:

Εγώ: Φίλε, φάε, φάε γλυκά θα γίνεις χοντρός, έχεις κάνει κοιλίτσα και μπουτάκια...
Θ: Δεν είμαι χοντρόθ, μπαμπά...
Εγώ: Και τι είσαι;
Θ: Είμαι μαλακόθ... (!!!)  

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα Lovecraft χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον απέφευγα... Ο Lovecraft έχει ένα πολύ διακριτό λογοτεχνικό στυλ το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο και το οποίο εγγυάται, είτε σου αρέσει πολύ είτε λιγότερο, ότι δεν θα απογοητευτείς...

Το "Ο ναός του τρόμου" είναι μια συλλογή τριών διηγημάτων που κινούνται μέσα στη γνωστή θεματική του Lovecraft, τους "Μεγάλους Παλαιούς" και το υπερκόσμιο, εξωγήινο κακό που ενεδρεύει στο σκοτάδι...

Το πρώτο διήγημα λέγεται "Το Πλάσμα που ψιθύριζε στο Σκοτάδι"...  Είναι η αφήγηση των δραματικών γεγονότων που συμβαίνουν στα σκοτεινά βουνά του Βερμόντ όταν μια πλημμύρα φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι που είναι πολύ καλά κρυμμένο... Πρόκειται για ένα διήγημα τυπικό του ύφους του Lovecraft το οποίο χτίζει σταδιακά μια εξαιρετικά απειλητική ατμόσφαιρα μέχρι να καταλήξει στο  πολύ δυνατό φινάλε... Μόνο μείον που του βρίσκω είναι το αρκετά μεγάλο μέγεθος του και ότι σε κάποια σημεία η διήγηση είναι πιο μακρόσυρτη από όσο χρειάζεται...

Το δεύτερο διήγημα λέγεται "Ο Ναός του Τρόμου" από το οποίο πήρε τον τίτλο του το βιβλίο...  Σε αυτό βλέπουμε την εμφάνιση του Τραπεζόεδρου, ενός αντικειμένου λατρείας των "Παλαιών" που ανακαλύπτεται τυχαία μέσα σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία και ξυπνάει ένα αποτρόπαιο κακό... Πολύ καλό δείγμα της λογοτεχνίας του τρόμου, πιο γοτθικό από το σύνηθες ύφος του Lovecraft, βγάζει ένα πιο παλιομοδίτικο στυλ και προσωπικά μου θύμισε  σε κάποια σημεία (δεν ξέρω αν ήταν εσκεμμένο ή όχι) τον "Δράκουλα" του Stoker...

Το τρίτο και τελευταίο διήγημα του βιβλίου είναι το "Το Κάλεσμα από το Υπερπέραν" και είναι το αγαπημένο μου του βιβλίου... Αν και ολιγοσέλιδο καταφέρνει να δημιουργήσει μια απόλυτα κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα... Σε αντίθεση με την μακρόσυρτη συνήθη γραφή του Lovecraft  εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα διήγημα το οποίο συμπυκνώνει την εξωκοσμική μυθολογία του Lovecraft  σε μερικές μόνο σελίδες απειλής, πανικού κι απόγνωσης... Από τα μέχρι τώρα αναγνώσματα μου από την πένα του Lovecraft αυτό το διήγημα είναι μάλλον το αγαπημένο μου...

Εν κατακλείδι,  το "Ο ναός του τρόμου" είναι ένα συμπαθέστατο βιβλίο το οποίο θα διαβαστεί με ευχαρίστηση απ΄τους λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου είτε σαν μια πρώτη επαφή με τον κόσμο του Lovecraft  είτε σαν συνέχεια του ταξιδιού του αναγνώστη μέσα σε αυτόν...