Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2020

Ημέρα ζυγίσματος #2...

100.8

Τέλος πρώτης εβδομάδας... 

Βλέποντας τη ζυγαριά απογοητεύτηκα λίγο αλλά μετά σκέφτηκα ότι είναι μια πρόοδος όπως και να το δεις... Σίγουρα μπορούσα καλύτερα αλλά τουλάχιστον έκανα ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση... Θα προσπαθήσω σε αυτή την προσπάθεια να μην μαστιγώνω διαρκώς τον εαυτό μου κι έχω υπερβολικές απαιτήσεις διότι το σύνηθες στο παρελθόν ήταν να θέτω πολύ ψηλούς στόχους, να μην τους πετυχαίνω, να απογοητεύομαι και να τα παρατάω... Αυτή την φορά θα προσπαθήσω να θέσω πιο ρεαλιστικούς στόχους, σήμερα μάλιστα το πρωί έκανα 45 λεπτά διάδρομο μετά από πολύ καιρό... Αν καταφέρω να το κάνω τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, σίγουρα θα είναι κάτι πολύ θετικό...

Η εβδομάδα κύλησε σχετικά καλά... Σε γενικές γραμμές ήμουν συνεπής και προσεκτικός στο φαγητό και στο ποτό πλην Τετάρτης και Παρασκευής που έφαγα και κυρίως ήπια πολύ... Κάποια επαγγελματικά θέματα που μου προκαλούν πολύ άγχος και κάποια προσωπικά ζητήματα μου έριξαν τη διάθεση στο ναδίρ με αποτέλεσμα να ξεσπάσω στο φαΐ και το ποτό... Το γνωρίζω εδώ και χρόνια ότι οι συναισθηματικές εντάσεις μου ξεσπούν πάντα σε αυτούς τους δύο τομείς και είναι κάτι που πρέπει να δουλέψω πολύ... Πιστεύω ότι αν καταφέρω να ελέγξω αυτό το στοιχείο της συμπεριφοράς μου θα έχω κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα προς την συνολικότερη ευημερία μου, σωματική και ψυχολογική... Το Σάββατο το βράδυ έκανα ένα μεγάλο cheat, βγήκαμε με την Μάρα και τα παιδιά και φάγαμε και το απόλαυσα, απόλυτα συνειδητά και με επίγνωση... Το Σαββατοκύριακο ήταν γενικά πολύ ωραίο, περάσαμε χρόνο όλοι μαζί και με τα παιδιά και ήταν εξαιρετικά καλό για τον Θάνο ο οποίος έκανε πολύ παρέα με τους φίλους του κάτι που το χρειαζόταν πολύ...  

Μέχρι την επόμενη εβδομάδα... 💪😉

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020

"Βάλε ένα φύλακα" της Harper Lee

"Βάλε ένα φύλακα" της Harper Lee
Συζητώντας κάποτε στο Twitter με την Ζέτα Θεοδωρακοπούλου διαφωνήσαμε ως προς την ποιότητα του άλλου βιβλίου της Harper Lee, το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια"...  Η Ζέτα δεν το θεωρούσε ως δείγμα λογοτεχνίας αξιώσεων εγώ διαφωνούσα κάθετα, το είχα λατρέψει από κάθε άποψη... Θα είχε ενδιαφέρον, αν έχει διαβάσει το  "Βάλε ένα φύλακα" η Ζέτα, να ανταλλάξουμε και για αυτό  απόψεις αν και στοιχηματίζω ότι αυτή την φορά θα συμφωνούσαμε απόλυτα, θα το πετροβολούσαμε κι οι δύο...

Η ιστορία εξελίσσεται 20 χρόνια μετά τα γεγονότα του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια"... Η Σκάουτ (Τζιν-Λουίζ) ζει πια στην Νέα Υόρκη κι επισκέπτεται το Μέηκομπ της Αλαμπάμα για διακοπές, ο Τζεμ έχει πεθάνει από καρδιακή ανεπάρκεια, ο Άττικους έχει καταπέσει σωματικά λόγω των γηρατειών και της αρθρίτιδας ενώ το γραφείο του το "τρέχει" ο Χανκ, ο παιδικός φίλος, νυν δικηγόρος κι επίδοξος μέλλον σύζυγος της Σκάουτ...  Η ηρωίδα επιστρέφει στην πατρίδα της για να διαπιστώσει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τα άφησε, ότι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει, ότι η ίδια έχει αλλάξει κι ότι έχει έρθει η ώρα να αποδομήσει τους παιδικούς της ήρωες...

Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου με άφησε με ένα τεράστιο "Τι στο διάολο διάβασα τώρα;" Τόσο μεγάλο που μπήκα στη διαδικασία να ψάξω στο Internet για το "Βάλε ένα φύλακα" , να βρω απαντήσεις... Το σενάριο που φαίνεται να ευσταθεί περισσότερο είναι αυτό που λέει ότι η υπερήλικας Harper Lee η οποία στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να δημοσιεύσει άλλο βιβλίο πλην του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια", πιέστηκε/εξαπατήθηκε να δώσει την συγκατάθεσή της για την έκδοση ενός sequel 60 χρόνια μετά, το οποίο αν και διαδραματίζεται 20 χρόνια μετά από το "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" , προηγήθηκε συγγραφικά αφού όπως λένε αποτέλεσε την πρώτη απόπειρα της Harper Lee, μια βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε τελικά το Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" ...

Τι διαβάζουμε λοιπόν σε αυτό το βιβλίο; Καταρχήν μια φοβερά αμήχανη προσπάθεια να δομηθεί μια πλοκή... Στις 100 πρώτες σελίδες πραγματικά δυσκολεύεσαι να κατανοήσεις πού ακριβώς το πάει η συγγραφέας, ποιο είναι το κεντρικό story line που θα επικεντρωθεί... Οι χαρακτήρες είναι εντελώς επιφανειακοί... Αν δεν έχεις διαβάσει τα "Κοτσύφια"και δεν γνωρίζεις πτυχές του χαρακτήρα των πρωταγονιστών αδυνατείς να καταλάβεις βασικές λεπτομέρειες για αυτούς, γιατί ενδεχομένως συμπεριφέρονται όπως παρουσιάζονται... Το μεγάλο σοκ όμως το δέχεσαι μετά την μέση του βιβλίου όταν και αποφασίζει επιτέλους να υπάρξει μαι πλοκή, όταν γίνεται ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα με θύμα ένα λευκό και οδηγό έναν μεθυσμένο μαύρο... Εκεί λοιπόν ξαφνικά παρακολουθούμε την σύγκρουση μεταξύ της Σκάουτ και των Άττικους και Χανκ καθώς η Σκάουτ εξοργίζεται (και πολύ καλά κάνει) για την συμμετοχή των δύο αγαπημένων της προσώπων σε μια επιτροπή πολιτών ξεκάθαρα ρατσιστικού προσανατολισμού... Με ανοιχτό το στόμα παρακολούθησα την προσπάθεια ξεπλύματος των ρατσιστών από τους Αμερικάνους κυρ Παντελήδες που "δεν είναι ρατσιστές, αλλά..." θεωρούν ότι οι μαύροι δεν είναι έτοιμοι για πλήρη δικαιώματα, ότι είναι τεμπέληδες και χαζοί, ότι το Ομοσπονδιακό κράτος δεν πρέπει να επεμβαίνει στα εσωτερικά των Πολιτειών, ότι οι Οργανώσεις για την πρόοδο των μαύρων είναι καιροσκόποι και ανακατωσούρηδες, ότι ο Νότος έχει ιστορία και παράδοση και άλλα τέτοια γραφικά που καμιά διαφορά δεν έχουν από αυτά που έχουμε ακούσει να λέγονται από την ΚΚΚ... Κι όλα αυτά από το στόμα του Άττικους Φιντς, ενός λογοτεχνικού χαρακτήρα κυριολεκτικού συμβόλου της δημοκρατίας και κατά τον φυλετικών διακρίσεων... Παρακολουθείς όλο αυτό τον εμετό για να φτάσεις στο τέλος και να δεις την σύγκρουση της Σκάουτ με τον πατέρα της και τον Χανκ να υποβιβάζεται σε ένα οικογενειακό καυγά που αποδομεί την πατρική φιγούρα μεν αλλά εγκαθιδρύει τον αμοιβαίο σεβασμό και την συναισθηματική ωριμότητα της Σκάουτ... 

ΕΛΕΟΣ!!!

Το "Βάλε ένα φύλακα"  είναι ένα ΚΑΚΟ βιβλίο, τόσο λογοτεχνικά όσο και ηθικά, καμία ανοχή δεν πρέπει να υπάρχει σε ρατσιστικές ιδέες... Είναι ένα δείγμα του μικροαστισμού της αμερικανικής κοινωνίας του Νότου, μια θλιβερή καρικατούρα ηθογραφίας, το μνημείο της ιστορικότερης δολοφονίας λογοτεχνικού χαρακτήρα στα χρονικά, μια χυδαία αρπαχτή... Μόνο τέτοια μπορεί να είναι, δεν θεωρώ ότι η  Harper Lee δεδομένου του "Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια" κι έχουσα σώας τας φρένας, θα μπορούσε να εκδώσει τέτοιο πράγμα...

ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ!

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2020

Ημέρα ζυγίσματος #1...

Όλοι μου λένε ότι δεν σου φαίνεται κι εγώ πολλές φορές δεν το καταλαβαίνω, το σώμα μου όμως το καταλαβαίνει... Μπορεί να είμαι 1,85 αλλά το να κουβαλάς τόσα κιλά είναι πολλά ειδικά όταν αυτά τα κιλά δεν είναι μυικά, δεν είναι προϊόντα γυμναστικής... 

Από το 2014 που πέρασα το κατώφλι των 90 κιλών πλην μιας πολύ σύντομης περιόδου δεν έχω βρεθεί ποτέ στα κιλά που θα έπρεπε να είμαι και πια το σώμα μου διαμαρτύρεται... Πρέπει να κάνω και αυτή την προσπάθεια γιατί δεν πάει άλλο, δεν νιώθω εγώ καλά με τον εαυτό μου... Δοκίμασα πολλές μεθόδους αλλά καμία δεν πέτυχε, δεν κατάφερε να έχει ένα αποτέλεσμα πιο μακροπρόθεσμο... Σκέφτηκα ότι ίσως αυτό να λειτουργήσει για μένα, να με βάλει σε μια σειρά και να με βοηθήσει να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου και τους στόχους μου...

102.2

Ξεκινάω λοιπόν από σήμερα, από τα 102,2 κιλά, να κάνω την προσπάθεια για άλλη μια φορά, να χάσω τα παραπάνω κιλά, να νιώσω καλύτερα με τον εαυτό μου, να αποκτήσω ένα πιο υγιεινό τρόπο ζωής... Δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου αλλά και σε όποιον τύχει και διαβάσει αυτές τις γραμμές ότι θα επαναλαμβάνω αυτό το post μια φορά την εβδομάδα για να ζυγίζομαι, να παρακολουθώ την πρόοδό μου, να κάνω μια ανασκόπηση της εβδομάδας που πέρασε, το πως επηρέασαν τα γεγονότα των ημερών την ψυχολογία μου και το σχέδιο που έχω καταστρώσει, την σχέση μου με το φαγητό και το ποτό... 

Είμαι άνθρωπος που από παιδί είχα ανάγκη να έχω ένα μπούσουλα, ένα διακριτό στόχο, ίσως αυτή η διαδικασία που ξεκινάω σήμερα να λειτουργήσει, να μου δώσει την ώθηση που χρειάζομαι και γιατί όχι να αποτελέσει έμπνευση και για κάποιον άλλο που βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση...

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2020

Ανένδοτο...

Οι γραμμές αυτές γράφονται ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η ενοχή του Ρουπακιά και των συνεργών του για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, απομένει να ακούσουμε την απόφαση περί των κατηγοριών για εγκληματική οργάνωση που είναι και αυτή εξαιρετικά σημαντική... 

Η καταδίκη των ενόχων δεν θα σημάνει και την νίκη ενάντια στον ναζισμό και τη μισαλλοδοξία εν Ελλάδι... Η Χρυσή Αυγή ψηφίστηκε από μισό εκατομμύριο Έλληνες ακόμα και μετά τη δολοφονία Φύσσα, Έλληνες που τριγυρνάνε εκεί έξω με τα μυαλά γεμάτα μίσος και σκατά... Το γεγονός ότι κρύφτηκαν σε άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν σημαίνει ότι οι ιδέες με τις οποίες συμφωνούν και θεωρούσαν την Χρυσή Αυγή εκφραστή τους πέθαναν, κάθε άλλο... 

Ο συντηρητισμός και η μισαλλοδοξία έχουν χτυπήσει κόκκινα στην ελληνική κοινωνία και είναι χρέος κάθε ανθρώπου που θέλει να λέγεται δημοκράτης να τα πολεμήσει πρώτα από όλα στην καθημερινότητά του, ο καθένας από εμάς θα βρει τον τρόπο να το κάνει... Ανένδοτο αγώνα οφείλουμε να δώσουμε αν θέλουμε κάποια στιγμή να πούμε ότι ο ναζισμός/φασισμός νικήθηκε...


Update: