Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Mission accomplished...

Είμαι τύπος που χρειάζεται να έχει στόχους, κάτι να κυνηγάει... Τους καταστρώνω στο μυαλό μου, τους μελετώ και τους κρατώ σε αναμονή μέχρι να έρθει η ώρα να (γίνει η απόπειρα να) εκπληρωθούν... Ένα στόχος μπορεί να περιμένει για χρόνια αλλά (τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια) πάντα έρχεται η ώρα του να δοκιμαστεί... 

Ένα τέτοιος στόχος ήταν κι ο σημερινός που εκπληρώθηκε... Μια μεγάλη πεζοπορική διαδρομή με πολύ μεγάλες υψομετρικές διαφορές που συνδυάζει βουνό και πόλη... Κουράστηκα πολύ αλλά τα κατάφερα και αυτό έχει την μεγαλύτερη σημασία...

Sunday walking

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

Μουσικές...

Ο Θάνος βλέπει διάφορα video στο YouTube από ταινίες που τα έχουν ντύσει με μουσική... Μου ζήτησε να του βρω αυτά τα τραγούδια και να του τα κατεβάσω για να τα ακούει στο tablet... Ο Σπύρος στην ηλικία του είχε κόλλημα με τον Michael Jackson, τα ακούσματα του Θάνου είναι πιο rock... Αυτή είναι η λίστα με τα κομμάτια που μου ζήτησε...


H playlist του Θάνου

Σάββατο, 23 Μαΐου 2020

Το δικό μου "Last Dance"...

Τελείωσα σήμερα το πρωί το τελευταίο επεισόδιο του "Last Dance"...  Βγήκα μετά για ένα μεγάλο περίπατο και σκεφτόμουν στο δρόμο ότι το never give up mentality που χαρακτήριζε τον Michael Jordan είναι ένα χαρακτηριστικό που έχω κι εγώ και χάρηκα πολύ που μοιράζομαι ένα τέτοιο ποιοτικό χαρακτηριστικό με μια τέτοια προσωπικότητα...

Κατόπιν βέβαια σκέφτηκα ότι ο  Michael Jordan ήταν απόλυτα στοχοπροσηλωμένος και κάθε αποτυχία τον έκανε μόνο να πεισμώνει περισσότερο, την στιγμή αμέσως μετά την κάθε ήττα ξεκινούσε να βρει τον τρόπο που την επόμενη φορά θα ήταν αυτός ο νικητής... Εγώ σε κάθε αποτυχία περνάω μια περίοδο που οικτίρω τον εαυτό μου, που με μισώ που δεν τα κατάφερα γιατί είμαι ανίκανος... Σε αυτή την περίοδο εγκαταλείπω τον στόχο μου, τον θεωρώ τροχοπέδη και άγχος και προσπαθώ να δικαιολογήσω στον εαυτό μου ότι δεν χρειάζομαι τον στόχο, ότι είναι υπερβολή, ότι είναι λάθος, οτιδήποτε... Όταν περάσει λίγος καιρός θα βρω και πάλι τον δρόμο μου και θα επιχειρήσω ξανά να κατακτήσω τον στόχο αλλά θα έχω χάσει πολύ χρόνο και σε πιθανή νέα αποτυχία θα επαναληφθεί το ίδιο συναισθηματικό roller coaster...  

Γιατί λειτουργώ έτσι; Η  έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι μια προφανής απάντηση την ρίζα της οποίας δεν με ενδιαφέρει πια να αναλύσω ή τουλάχιστον να γράψω τις σκέψεις μου γι'αυτήν σε αυτό το βήμα... Que sera, sera, όπως είπα και σε ένα φίλο πρόσφατα, έφτασα 42 χρονών, δεν θα διορθωθώ τώρα, είμαι αυτό που είμαι... Επιλέγω να κρατάω και να νιώθω περήφανος για το ότι παρότι ήμουν ένα αγοράκι που δεν εκτιμούσε αυτό που έβλεπε στο καθρέφτη και αυτό που είχε μέσα του, παρά το γεγονός ότι κάθε αποτυχία μπορεί να με στείλει σε πολύ σκοτεινά μέρη για κάποιες περιόδους, κατάφερα να γίνω κάποιος που σέβομαι εγώ και σέβονται κι οι άλλοι, κάποιος που προσπάθησε πάρα πολύ για όλα όσα έχει καταφέρει, κάποιος που ακόμα και αν του παίρνει περισσότερο χρόνο από άλλους, πάντα μα πάντα, σηκώνεται ξανά όρθιος...

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα και πιστεύω και για τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν...

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

"Μαουτχάουζεν" του Ιάκωβου Καμπανέλλη

"Μαουτχάουζεν" του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Το "Μαουτχάουζεν" το ήξερα αλλά δεν το είχα διαβάσει ποτέ... Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω... Η υπερπληθώρα πληροφορίας σχετικά με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα που είχα καταναλώσει ήδη από πολύ μικρός μέσα από τις εγκυκλοπαίδειες που είχαν αγοράσει οι γονείς μου και τις διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές που είχα δει με έκανα να πιστεύω ότι δεν είχε κάτι να μου προσφέρει επιπλέον από όσα ήδη ήξερα...  Για το  "Μαουτχάουζεν" μου μίλησε και πάλι σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία ο φίλος μου ο Ηλίας, για το πόσο πολύ τον είχε συγκλονίσει και μάλιστα τον κορόιδευα επειδή είναι κεντροδεξιός και του έλεγα πειραχτικά ότι "Μπα, σε άγγιξε εσένα αυτή η ιστορία, φασιστόμουτρο;".... Οι κουβέντες μας όμως για αυτό το βιβλίο κάνανε ένα κλικ μέσα στο μυαλό μου και το είχα στον νου μου να το διαβάσω οπότε όταν είδα ότι προσφερόταν σε σκληρόδετη έκδοση με το ΒΗΜΑ της Κυριακής μέσα στον Φλεβάρη, αγόρασα εφημερίδα μετά από πολλά πολλά χρόνια και το πήρα στα χέρια μου... Δεν το διάβασα κατευθείαν, περίμενε αρκετό καιρό στο κομοδίνο, έκανε μια βόλτα και μέχρι τον Ταύρο στην μάνα μου και εν τέλει αφού επέστρεψε όταν χαλάρωσε λίγο η καραντίνα και ξαναείδα τους γονείς μου, το διάβασα, το τελείωσα χθες το βράδυ... 

Κάθε βιβλίο είναι σαν ένα ταξίδι, ότι και να σου περιγράψει ο άλλος πρέπει να το κάνεις μόνος σου για να το νιώσεις και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα νιώσεις το ίδιο που ένιωσε κάποιος άλλος, είναι μια εμπειρία καθαρά προσωπική... Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραψε το "Μαουτχάουζεν"  20 χρόνια μετά από την απελευθέρωση του από το ομώνυμο στρατόπεδο... Όπως λέει ο ίδιος στον πρόλογο χρειαζόταν χρόνο να αποστασιοποιηθεί από αυτή την εμπειρία και να κατασταλάξουν όλα τα γεγονότα μέσα του... Το "Μαουτχάουζεν" ξεκινάει στις 5 Μαΐου του 1945 όταν ένα αμερικάνικο άρμα μάχης γκρέμισε την πύλη του στρατοπέδου και απελευθέρωσε τους κρατουμένους... Περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες μέχρι και την φυγή του Καμπανέλλη από το στρατόπεδο με τους τελευταίους κρατούμενους, τους Εβραίους του στρατοπέδου, ως συνοδός των Ελλήνων Εβραίων... Στην ιστορία παρεμβάλλονται συχνά flash back στα γεγονότα που έζησε ή άκουσε και διαδραματίστηκαν τα προηγούμενα χρόνια στο στρατόπεδο...

Ο πυρήνας του βιβλίου είναι η ζωή... Η ζωή που είναι τόσο πολύτιμη και τόσο φτηνή, η ζωή που κερδίζεται και η ζωή που σπαταλιέται, η ζωή που κερδίζει στο τέλος με το όποιο κόστος... Δεν χρειάζεται να αναπαράγω τις φρικιαστικές ιστορίες των εγκλημάτων των Ναζί, δεν θα περιγράψω κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί και αναπαραχθεί πολλές φορές... Η διαστροφή του Ναζισμού και η συγκλονιστική ηλιθιότητα και κακία απέναντι στον άνθρωπο ήταν μια ύβρις απέναντι στην ίδια την φύση... Μόνο μίσος και απέχθεια μπορούν να γεννήσουν οι περιγραφές των κατορθωμάτων αυτών των τεράτων που η ανθρωπότητα τους φέρθηκε πολύ καλύτερα από ότι τους άξιζε αφού όλοι τους βρήκαν μοίρα πολύ καλύτερη από αυτή των θυμάτων τους... Οργή θα προκαλέσουν στον αναγνώστη και οι "καλοί νοικοκυραίοι" που κοίταζαν αλλού τόσα χρόνια που λειτουργούσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που επωφελούνταν από τα τζάμπα εργατικά χέρια, που συμφωνούσαν με το ξεπάστρεμα των Εβραίων, των κομμουνιστών, των ομοφυλόφιλων, των τσιγγάνων... Μου θυμίζουν πάρα πολύ νοικοκυραίους του σήμερα, τύπους "εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά..." ...

Μέσα σε αυτό τον οχετό όμως η ζωή κατάφερνε να υπάρχει... Στη δίψα των κρατουμένων για μια ακόμα μέρα πάνω στη γη έστω και σε αυτή την κόλαση... Στους τρόπους που μηχανεύονταν για να "κερδίσουν" τους θύτες τους.... Στην αλληλεγγύη, την αγάπη, το τσιγάρο και το κομμάτι το ψωμί που μοιράζονταν, στο αγκωνάρι που φορτωνόταν ο ένας για τον άλλο για να μην πάρει χαμπάρι ο σκοπός... Σε αυτά και στον έρωτα, στα βλέμματα γεμάτα λαχτάρα μέσα από συρματοπλέγματα ενώ το σώμα ήταν ανίκανο για την ερωτική πράξη... Ο έρωτας αυτός όμως ακόμα και μετά την απελευθέρωση δεν ήταν προορισμένος να ανθίσει.... Οι επιζήσαντες των στρατοπέδων είχαν πολλά τραύματα μέσα στις ψυχές τους και συχνά δεν άντεχαν να κουβαλούν και να μοιράζονται και αυτά του συντρόφου τους, θέλανε μόνο να ξεχάσουν...

Όσοι άντεξαν και επέζησαν αυτή της κόλασης δεν έζησαν τελικό το νέο κόσμο που πίστευαν ότι θα γεννηθεί από τις στάχτες του πολέμου... Η προσαρμογή στην ζωή εκτός στρατοπέδου δεν ήταν εύκολη, η ζωή όμως συνεχίστηκε, δεν γινόταν να γίνει διαφορετικά...

Για το τέλος θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα χωρίς σχόλια... 
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του... 

Απόσπασμα από το Μαουτχάουζεν

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2020

All specialized, all reinvented...

Είναι ένας στίχος από ένα κομμάτι των Moderat και μου κόλλησε στο μυαλό εδώ και πολλές μέρες... 

Η καραντίνα αν μη τι άλλο μας έδωσε πολύ χρόνο να σκεφτούμε... Είμαι πια σχεδόν 42 και ναι, το λέω ξεκάθαρα, περνάω κρίση μέσης ηλικίας... Μεγαλώνω και αυτό δυσκολεύομαι να το δεχτώ, κοιτάω στον καθρέφτη, τον πραγματικό και αυτόν που κουβαλάμε μέσα μας και δεν με αναγνωρίζω... Δεν ήταν εύκολα τα τελευταία χρόνια, τα νεύρα μου δοκιμάστηκαν πολύ, οι αντοχές μου αδυνάτισαν... Είμαι συχνά σε σκοτεινά μέρη και αυτό δεν είναι εύκολο ούτε για μένα ούτε για τους άλλους που στέκονται δίπλα μου... 

Οφείλω σε όλους αυτούς να επανεφεύρω τον εαυτό μου από τον άνθρωπο που με τα καλά και τα κακά του με έφερε μέχρι εδώ και δεν τα πήγε άσχημα, στον άνθρωπο που θα με οδηγήσει στο δεύτερο μισό της ζωής μου και θα κάνει το καλύτερο για να είμαι ευτυχισμένος εγώ και οι αγαπημένοι μου άνθρωποι... Δεν θα είναι εύκολο αλλά είναι υπόσχεση...

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Τα γενέθλια του Θάνου...

Ο Θάνος έχει γεννηθεί στις 26 Απριλίου, χθες ήταν τα γενέθλια του... 

Τα τελευταία 3 χρόνια, δυστυχώς, δεν γιορτάζουμε αυτή την ημέρα με την χαρά που αξίζει στο παιδί... Το 2018 ένα πολύ σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα μας είχε σοκάρει, το 2019 η Μάρα είχε σπάσει συντριπτικά τον αστράγαλό της και μπαινοβγαίναμε σε χειρουργεία και φέτος μας έχει βρει ο COVID2019 και σαν να μην μας έφτανε αυτό, το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν εξαιρετικά δύσκολο αφού πήραμε μια πολύ μεγάλη λαχτάρα σχετικά με θέμα υγείας της Μάρας το οποίο ευτυχώς αποδείχθηκε ασήμαντο... 

Κανονικά έπρεπε να γράψω αυτό το post ανήμερα των γενεθλίων του παιδιού μου αλλά δεν είχα το κουράγιο χθες το βράδυ, πραγματικά δεν το είχα... Σήμερα λοιπόν θέλω να ευχηθώ στον Θάνο μου να τα εκατοστήσει, να είναι γερός και χαρούμενος και του χρόνου να γιορτάσουμε επιτέλους τα γενέθλια του χωρίς να μας προβληματίζει ή να μας στενοχωρεί κάτι, πάλι...

Σ' αγαπώ πολύ, Τσίκη μου!

Τρίτη, 21 Απριλίου 2020

"Ανθρωποφύλακες" του Περικλή Κοροβέση

"Ανθρωποφύλακες" του Περικλή Κοροβέση
Φαίνεται προσχεδιασμένο αλλά δεν είναι... Πάντα ήθελα να διαβάσω το "Ανθρωποφύλακες" του Περικλή Κοροβέση αλλά κάτι το ένα κάτι το άλλο, το αμελούσα... Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατό του, βρήκα ένα link στο Twitter με ένα free pdf αντίγραφο του βιβλίου και το κατέβασα... Ξεκίνησα να το διαβάζω χθες το απόγευμα γύρω στις 19:30 και το τελείωσα γύρω στις 1:30 τα ξημερώματα... Ξημέρωνε 21η Απριλίου...

Το βιβλίο αφορά τα απομνημονεύματα του Περικλή Κοροβέση από τις εμπειρίες του στα χέρια της Χούντας, την κράτηση και τον απάνθρωπο βασανισμό του στην Ασφάλεια Αθηνών και το 401 ΓΣΝ... Οι "Ανθρωποφύλακες" διαβάστηκαν σε όλο τον κόσμο και ήταν ένα από τα κυριότερα εργαλεία στα χέρια αυτών που ήθελαν να αποκαλύψουν την πραγματικότητα του δικτατορικού καθεστώτος το οποίο είχε επιβληθεί στην Ελλάδα, μια πραγματικότητα που η Χούντα προσπαθούσε επιμελώς και διακαώς να αποκρύψει από τα μάτια και τα αυτιά του πολιτισμένου κόσμου...

Οι "Ανθρωποφύλακες"  είναι ένα ντοκουμέντο, μια συλλογή από επώδυνες μνήμες, είναι όμως και μια πραγματεία πάνω στην φύση της εξουσίας και στην ανθρώπινη φύση... Η εξουσία στόχο έχει την απόλυτη υποταγή του ατόμου, φυσική και πνευματική και μεταχειρίζεται τη βία χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις, είναι ένα εργαλείο, ένα εργαλείο που το χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις διαχρονικά...

"Υπάρχουνε όρια κ. Λάμπρου, υπάρχουνε ανθρώπινα δικαιώματα. Σας υπενθυμίζω την Σύμβαση της Ρώμης, τον ΟΗΕ, τον Ερυθρό Σταυρό", διαμαρτύρεται ο κρατούμενος.
Απάντηση: "Ήμουνα στη θέση αυτή σ' όλες τις κυβερνήσεις και να 'σαι σίγουρος ότι θα είμαι και ύστερα από αυτή".
Τα παραδείγματα των κ. Λάμπρου αυτής της κοινωνίας, αμέτρητα... Η εξουσία δεν θέλει ποτέ να τους αποχωριστεί γιατί κάνουν τη βρωμοδουλειά της... Δεν είναι τυχαίο ότι πλην των πλέον "διαβόητων" βασανιστών (Μπάμπαλης, Μάλλιος, Θεοφιλογιαννάκος, κτλ), ο μηχανισμός της βίας παρέμεινε ανέγγιχτος, η μεγάλη πλειοψηφία των βασανιστών δεν διώχθηκαν, δεν έχασαν τις δουλειές τους, συνέχισαν την καριέρα τους και συνταξιοδοτήθηκαν, εν δόξη και τιμή...

Αυτό που προσωπικά με συντάραξε από την ανάγνωση του "Ανθρωποφύλακες", όπως και στα βιβλία του Χρόνη Μίσσιου (link1, link2), είναι ο βασανιστής αυτός καθαυτός... Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, το καλό παιδί από το χωριό, ο οικογενειάρχης που πάει κάθε Κυριακή την οικογένεια του στην ταβέρνα, ο πατέρας των φίλων μας, ο συγγενής μας... Αυτός που εντελώς διεστραμμένα θεωρεί φυσιολογικό να βασανίσει, να πονέσει, να τρομοκρατήσει, να εξευτελίσει τον εχθρό που του υποδεικνύει ο προϊστάμενος, η εκάστοτε εξουσία που υπηρετεί, γιατί αυτή είναι η δουλειά του... Αυτός που δεν αμφισβητεί καμιά εντολή παρά μόνο υπακούει και πολλές φορές για να "διακριθεί" γίνεται βασιλικότερος του βασιλέως... Αυτό τον άνθρωπο τον σιχαίνομαι και τον μισώ ταυτόχρονα, τον βάζω απέναντι μου τόσο φυσικά όσο και πνευματικά...

"Ξέρεις ένα πράγμα, σίγουρο, καθαρό. Όχι, μ' αυτούς δεν υπάρχει γέφυρα. Ανήκουμε σ' άλλο πολιτισμό."

Το "Ανθρωποφύλακες"  είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα που οφείλει να διαβαστεί από όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου πολιτικής τοποθέτησης, που πιστεύουν στον ουμανισμό, στην νίκη του πνεύματος επί της ωμής βίας και παραμένει πάντα επίκαιρο, μέχρι ότου  ο άνθρωπος πάψει να βασανίζει ένα άλλο άνθρωπο, σωματικά ή ψυχικά...

Κυριακή, 19 Απριλίου 2020

"Άγρια φύση" της Jane Harper

"Άγρια φύση" της Jane Harper
Σαν επιστροφή σε ένα γνώριμο από τα παλιά μέρος που έχει όμως ακόμα κρυμμένους άσσους στο μανίκι του για να σε εκπλήξει... Κάπως έτσι ένιωσα διαβάζοντας το δεύτερο μυθιστόρημα της Jane Harper της οποίας το πρώτο βιβλίο είχα διαβάσει πριν από περίπου 6,5 μήνες και μου είχε αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις... Αφού έχω ολοκληρώσει πλέον και το δεύτερο βιβλίο τολμώ να πω ότι έχω αναπτύξει μια αναγνωστική οικειότητα με την Αυστραλή συγγραφέα, είναι μια φίλη που περιμένω πια να μάθω νέα της...

Ένα σαββατοκύριακο εταιρικής απόδρασης στην φύση με τον στόχο της σύσφιξης των σχέσεων των συμμετεχόντων πάει εντελώς στραβά... Μια από τις συμμετέχουσες αγνοείται, οι καταθέσεις των συντροφισσών της που διασώθηκαν μοιάζουν ελλειπείς ενώ η αγνοούμενη είναι βασική μάρτυρας σε υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος από την εταιρεία που εργάζεται, την Μπέιλι Τέναντς... Αυτοί είναι οι λόγοι που θα οδηγήσουν τον αστυνόμο της Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, Άαρον Φάλκ, που γνωρίσαμε στην "Ξηρασία", να ταξιδέψει μέχρι τους λόφους Γκίραλανγκ, μια δύσβατη περιοχή που αποτέλεσε κάποτε πεδίο δράσης για ένα κατά συρροή δολοφόνο και τώρα αποτελεί πεδίο πεζοπορικών εξορμήσεων μέσα στο οποίο έχει εξαφανιστεί η αγνοούμενη...

Το βιβλίο ακολουθεί δύο μοτίβα ανάπτυξης της πλοκής γνώριμα από την "Ξηρασία" ... Το ένα είναι η ανάπτυξη της πλοκής σε δύο χρονικές περιόδους, μία στο παρόν και μία στο παρελθόν η οποία παρακολουθεί την ομάδα των χαμένων πεζοπόρων και το δεύτερο είναι ο απόλυτα ουσιαστικός ρόλος που παίζουν τα φυσικά φαινόμενα στην εξέλιξη της υπόθεσης... Στην "Ξηρασία" το ομώνυμο φυσικό φαινόμενο καθόρισε το βιβλίο από την αρχή ως το τέλος ενώ στην "Άγρια Φύση" τον ρόλο αυτό τον παίζει η κακοκαιρία, ο αέρας κι η βροχή που δυσχεραίνουν την προσπάθεια διάσωσης της αγνοούμενης Άλις και καθορίζουν την εξέλιξη των γεγονότων... Παρά την επανάληψη αυτών των δύο μοτίβων το "Άγρια Φύση" δεν αντιγράφει καθόλου τον προκάτοχό του, ίσα ίσα αποπνέει φρεσκάδα και ζωντάνια... Κεντρικός ήρωας είναι ο Άαρον Φαλκ ο οποίος συνεχίζει να έχει δαίμονες που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά με το παρελθόν του και την σχέση με τον πατέρα του αλλά δεν είναι ένας στατικός χαρακτήρας, τον βλέπουμε να εξελίσσεται από την "Ξηρασία", να κάνει βήματα προς μια ειρήνη με τον εαυτό του... Η σχέση γονέων και παιδιών βρίσκεται στο επίκεντρο του "Άγρια Φύση" τόσο παρακολουθώντας το παρελθόν του Φαλκ μέσα από τις αναμνήσεις του όσο και παρακολουθώντας την κορύφωση της πλοκής και φαίνεται να είναι γενικά ένα θέμα που ενδιαφέρει την Harper και γι' αυτό το θίγει επανειλημμένα... Προβληματίζεται έντονα και στην "Άγρια Φύση" για τον πρωτεύοντα ρόλο του παρελθόντος και των επιλογών του καθενός σχετικά με τον άνθρωπο που καταλήγει να είναι και το τίμημα που πληρώνει ο καθένας για το παρελθόν αυτό... Εντάσσει επίσης στην ιστορία της στοιχεία που αφορούν την κατάχρηση των social media και την παραβίαση της ιδιωτικότητας, στοιχείο που τείνει να γίνει μάστιγα, ειδικά σε νεότερες ηλικίες...

Το "Άγρια Φύση"  δεν είναι ένα κλασσικό whodunnit που θα σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό, η αποκάλυψη της αλήθειας γίνεται ήρεμα και αθόρυβα, σαν μια λογική συνέπεια που είναι αναπόφευκτο να έρθει αφού οι πράξεις των πρωταγωνιστών έχουν προδιαγράψει το φινάλε... Η διαπίστωση αυτή δεν αφαιρεί σε τίποτα από το πόσο συναρπαστικό ή όχι είναι το βιβλίο, κάθε άλλο, πιστεύω ότι είναι μια απόλυτα συνειδητή επιλογή της Harper που θέλει να υπογραμμίσει αυτή ακριβώς την ιδέα, της επιλογής και της συνέπειας... Το "Άγρια Φύση" είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα και η πένα της Jane Harper είναι διακριτή και απόλυτα προσωπική, αφήνει υποσχέσεις για ένα μέλλον που φαίνεται να είναι πολλά υποσχόμενο...

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

Καραντίνα ημέρα 34η...

Οι μέρες κυλάνε η μια πίσω από την άλλη με πολύ μικρές παραλλαγές... Συνηθίζω αυτό που ζω από ανάγκη για να μην σαλτάρω αλλά στην σκέψη και μόνο ότι ίσως δεν θα μπορώ να κάνω ένα μπάνιο στην θάλασσα όταν ανοίξει ο καιρός, μου έρχεται τρέλα, είναι το σενάριο που δεν θέλω να σκέφτομαι... Ψυχολογικά είμαι κουρασμένος αλλά είμαι όρθιος, δεν με έχει ρίξει από κάτω, όχι πολύ τουλάχιστον και όχι κάθε μέρα... 

Το έχω ρίξει στη γυμναστική, ο διάδρομος αναστενάζει κάθε μέρα, ήταν η πιο καλή αγορά που έκανα εδώ και πολλά χρόνια... Ευελπιστώ ότι θα χάσω και κανένα κιλό, ακόμα δεν έχει δείξει κάτι η ζυγαριά και δεν τρώω πιο πολύ από προ καραντίνας αλλά επιμένω... Με τα αγόρια πάμε βόλτες και πεζοπορίες στο βουνό, στέλνουμε ένα μήνυμα για μετακίνηση νούμερο 6 και ξεκινάμε...

Έβαλα Netflix την πιο σωστή στιγμή, 5 μόλις ημέρες πριν την έναρξη του εγκλεισμού, και του έχω δώσει κι έχει καταλάβει και τα παιδιά κι η Μάρα το ίδιο... 

Μου λείπουν πολύ οι δικοί μου, οι φίλοι μου... Σήμερα θα έρθουν ο πατέρας μου κι η μάνα μου κάτω από το σπίτι για να φέρουν στα εγγόνια τους τα πασχαλινά δωράκια τους... Θα σταθούν κάτω στην πυλωτή κι εμείς σε δύο μέτρα απόσταση... Ξέρω ότι θα δώσει μεγάλη χαρά και στους μεν και στους δε αλλά μου φαίνεται πολύ στενάχωρο που θα παίξουμε τα "Πέτρινα Χρόνια" σε COVID2019 version...

Το πιο άσχημο συναίσθημα από όλα αυτή την περίοδο είναι ότι όποτε βγαίνω έξω και συναντώ κάποιον άλλο άνθρωπο, έστω και από το απέναντι πεζοδρόμιο, άμεσα και μηχανιστικά ο εγκέφαλός μου τον αντιλαμβάνεται σαν απειλή, σαν πιθανό φορέα του ιού, σαν κάποιον που δυνητικά μπορεί να αποτελέσει αιτία για να υποφέρουν ή να χάσουν τη ζωή τους δικοί μου άνθρωποι... Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος που νιώθει έτσι... Αυτό πιστεύω είναι το χειρότερο κουσούρι που θα μας αφήσει αυτή η ιστορία...

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

"Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" της J.K.Rowling

"Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" της J.K.Rowling
Αν και στο παρελθόν μπήκα πολλές φορές στο πειρασμό, και κάποιες υπέκυψα, στο να "πετροβολήσω" ένα κοινώς αποδεκτό βιβλίο, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να στοιχειοθετήσεις κάτι το οποίο οι άλλοι θα δυσκολευτούν πολύ να δούν και να καταλάβουν... Στην προκειμένη περιπτωση δεν θέλησα να "πετροβολήσω" κανένα βιβλιο... Η περίπτωση του Χάρι Πότερ δεν αφορά την κατηγορία των λογοτεχνικών έργων που θεωρούνται κλασσικά ή τοτέμ αλλά σίγουρα έχει αποκτήσει ένα πολύ σημαντικό status τόσο σαν λογοτεχνικό δείγμα όσο και σαν ένα σημαντικότατο στοιχείο της pop κουλτούρας... Σίγουρα όταν έγραψε το "Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" η J.K.Rowling δεν περίμενε την επίδραση που θα είχε τόσο στη δική τους ζωή όσο και των άλλων ανθρώπων...

Το "Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς με πρωταγονιστή τον μικρό μάγο και μια πρώτη επαφή με τον μαγικό κόσμο που έχτισε η  J.K.Rowling γύρω από αυτόν... Ο Χάρι, ενα ορφανό παιδάκι που μεγαλώνει με τους θείους του που τον παραμελούν και τον κακομεταχειρίζονται, ξαφνικά μαθαίνει ότι είναι απόγονος μάγων, θυμάτων ενός μαγικού πολέμου που διαδραματίστηκε όταν αυτός ήταν ακόμα μωρό και υποψήφιος μαθητής της πιο "διάσημης" μαγικής σχολής, του Χόγκουαρτς... Τα γεγονότα εκτυλλίσονται πάρα πολύ γρήγορα και δεν του επιτρέπουν καν να ξαφνιαστεί ή να αναρωτηθεί αν όλα αυτά που ξαφνικά του συμβαίνουν είναι αλήθεια ή όνειρο, η κατάδυση σε ένα μαγικό, παράλληλο κόσμο έχει ήδη ξεκινήσει... Ένα κόσμο που φαίνεται να είναι παραμυθένιος και γλυκός αλλά και βάναυσος και τρομακτικός ταυτόχρονα, έξω από κάθε λογική από τον κόσμο που ζουν οι Μαγκλ, οι μη μάγοι... Ο Χάρι στο ταξίδι της πρώτης χρονιάς ως μαθητής του Χόγκουαρτς θα κάνει φίλους, εχθρούς, θα μάθει πάρα πολλά πράγματα σχετικά με την μαγεία και τον κόσμο στον οποίο μπήκε τόσο απότομα, θα ζήσει τρομερές περιπέτειες αλλά το κυριότερο θα μάθει πολλά για τον εαυτό του και το παρελθόν του...

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ή ότι "πρέπει" να γράψω περισσσότερα για το "Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" , λίγο πολύ όλοι ξέρουν την ιστορία του είτε από το βιβλίο είτε από την ταινία... Ο λόγος που αγαπήθηκε τόσο πολύ είναι ότι είναι ένα πανέμορφο παραμύθι που έρχεται να τραβήξει τον αναγνώστη σε ένα ολότελα δικό του αναγνωστικό σύμπαν, ένα σύμπαν το οποίο μου θυμίζει το σύμπαν που έχτισε ο μέγιστος των παραμυθάδων , αν όχι σαν περιεχόμενο και μέγεθος αλλά σαν πρωτοτυπία... Είναι μια όμορφη, ρομαντική ιστορία που μπορεί να διαβαστεί και από μεγάλους και από παιδιά, μια όμορφη απόδραση από την καθημερινότητα... 

Για μένα είναι ένα σημαντικό βιβλίο που θα έχει για πάντα την θέση του στο μυαλό και την καρδιά μου αφού το "Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος" είναι το πρώτο βιβλίο που δανείζομαι από τα παιδιά μου, ανήκει στον Σπύρο...  Διαβάζοντας το ένιωσα ότι υπάρχει μια συνέχεια στην οικογενειακή μας παράδοση, όπως εγώ δανειζόμουν τα βιβλία της μάνας μου, τώρα δανείζομαι από τον Σπύρο και ίσως αύριο θα θελήσει κι ο ίδιος να δανειστεί κάποιο από τα δικά μου βιβλία...

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Καραντίνα ημέρα 21η...

Πριν τις 10 είχα καταφέρει να μαλώσω με δύο διαφορετικούς συναδέλφους, τηλεφωνικά και μέσω chat... Πράγματα που άλλες μέρες μπορεί να τα περνούσα στο ντούκου, τώρα δεν διανοούμαι καν να τα αφήσω να πεσουν κάτω... Αν είναι κάτι που δοκιμάζεται αυτές τις μέρες σίγουρα είναι η υπομονή μας και τα νεύρα μας, για ανθρώπους όμως σαν και μένα, δύσκολους στην επικοινωνία, δοκιμάζεται και η ικανότητά μας να επικοινωνούμε με άλλους ανθρώπους και να χειριζόμαστε συμπεριφορές... Είναι 10:48 και δεν έχω καμία διάθεση για δουλειά, το μόνο που θέλω είναι να σκεπαστώ με την κουβέρτα, να δω Netflix και να κοιμηθώ...

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Χρόνια σου πολλά μαμά!

Σήμερα η μητέρα μου γίνεται 68 ετών... Δεν είναι η πρώτη φορά που θα περάσουμε τα γενέθλιά της χώρια, φέτος όμως είμαστε υποχρεωμένοι... Το πρωί ξύπνησα, πήρα τα αγόρια, έστειλα ένα μήνυμα για μετακίνηση τύπου 4 και πήγαμε στο πατρικό μου... Οι γονείς μου κατέβηκαν στην είσοδο του σπιτιού κι εμείς σταθήκαμε 3 μέτρα μακρυά τους για να πούμε τα χρόνια πολλά στη γιαγιά... Σταθήκαμε εκεί για πέντε λεπτά και φύγαμε... Στην επιστροφή είχαμε μαζί μας και ένα ταψί σπανακόπιτα που μας ετοίμασε η μάνα μου...

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020

Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης ηθικής χρεοκοπίας...

Όλη η σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στην χθεσινή  αναστολή λειτουργίας των χώρων λατρείας αποδεικνύει κάτι το οποίο στα μάτια πιστών και μη ήταν πασιφανές εδώ και χρόνια, η ολοκληρωτική και απόλυτη ηθική χρεοκωπία της Ορθόδοξης Ελλαδικής εκκλησίας... Οι "πατέρες" της εκκλησίας απέδειξαν το πόσο τρομακτικά και επικίνδυνα είναι αποκομμένοι από την κοινωνία, το ότι επιμένουν να ζουν σε ένα Μεσαίωνα και με ένα πλέγμα αντιλήψεων το οποίο παραπέμπει στα χειρότερα σκοτάδια της ανθρώπινης ιστορίας... Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2020 ιεράρχης να βγαίνει από άμβωνος και να προτείνει αγιασμό για την καταπολέμηση του κορονοιού... Τι διαφορά έχει αλήθεια από τον επιτήδειο που πουλούσε βυζαντινές κηραλοιφές για την καταπολέμηση της νόσου; 

Ενώ όλες οι οργανωμένες θρησκείες του πλανήτη ανέλαβαν την ηθική και κοινωνική τους ευθύνη και προέτρεψαν τους πιστούς τους να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις της επιστημονικής κοινότητας, ενώ το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης έπραξε το ίδιο όπως και η Αρχιεπισκοπή Βορείου Αμερικής, η Ελλαδική εκκλησία πρωτοτύπησε παγκοσμίως, δεν ανέστειλε καμία δραστηριότητά της και επέμεινε ότι το να χρησιμοποιούν πολλοί άνθρωποι το ίδιο κουταλάκι και να συνωστίζονται στις εκκλησίες θα τους αφήσει ανεπηρρέαστους από την νόσο... Υπάρχουν βέβαια και οι άπιστοι και κακοπροαίρετοι σαν κι εμένα που θα σκεφτούν ότι η στάση της Ελλαδικής εκκλησίας δεν εξηγείται μόνο με θρησκευτικά κριτήρια... Υπάρχουν κι αυτοί που θα σκεφτούν ότι δεν θέλει ίσως να χάσει την high season της Ορθοδοξίας,  την Σαρακοστή και το Πάσχα, που τα έσοδα της πολλαπλασιάζονται... Πόσο άδικο θα έχουν...;

Φυσικά δεν είναι άμοιρή ευθυνών και η κυβέρνηση για αυτή την ιλαροτραγωδία που ζήσαμε και ακόμα ζούμε... Δεν είναι δυνατόν ένα συντεταγμένο κράτος το οποίο πληρώνει από τα ταμεία του τους μισθούς των ιερωμένων να "παρακαλάει" την Ιεαρά Σύνοδο για να προστατευτεί η δημόσια υγεία... Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε debate για τα αυτονόητα, δεν με απασχολεί αν υπάρχει πολιτικό κόστος ή όχι, η δημόσια υγεία είναι υπεράνω κάθε άλλης παραμέτρου κι όποιος πολιτικός δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό καλύτερα να πάει (ή να τον στείλει ο λαός με την ψήφο του) στο σπίτι του...

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2020

The End...(?)

Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ...

Όχι τόσο πολύ τον ιό, ούτε τόσο μην πεθάνω εγώ ή τα παιδιά μου...
Εννοείται ότι ανησυχώ για τους γονείς μου που είναι μεγάλοι άνθρωποι και άρα πιο ευάλωτοι αλλά και πάλι δεν είναι αυτή η κύρια πηγή του φόβου μου...

Φοβάμαι που συμβαίνει αυτό το παγκόσμιο γεγονός όπως το ξέσπασμα του COVID2019 και ζω σε μια χώρα παντελώς ασόβαρη και ψυχολογικά διαταραγμένη...
Μια χώρα με έτσι κι αλλιώς προβληματικό σύστημα υγείας...
Μια χώρα που οι παπάδες ερωτούνται και καθορίζουν θέματα δημόσιας υγείας...
Που άνθρωποι σε καραντίνα πάνε μέχρι το καφενείο της γειτονιάς τους για να περάσουν την ώρα τους...
Που θεωρείται πιο σημαντικό από συμπολίτες μας το να πάνε στο καρναβάλι ή στο γήπεδο από το να συμμορφωθούν με τις υγειονομικές υποδείξεις...
Που υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πραγματικά ότι το να ψεκαστούν με αγιασμό θα τους προστατέψει ή ότι το να γλύψουν πολλοί άγνωστοι μεταξύ τους το ίδιο κουταλάκι θα τους αφήσει αμόλυντους από οποιαδήποτε ασθένεια...

Φοβάμαι την συγκλονιστική απουσία κοινής λογικής, φοβάμαι τον πνευματικό μεσαίωνα που είμαι υποχρεωμένος να ανέχομαι εγώ και τα παιδιά μου, φοβάμαι ότι μπορεί τόσα χρόνια σαν χώρα να  ξεγελούσαμε την ιστορία από το να μας αποτελειώσει αλλά τώρα μπορεί να ήρθε κι η ώρα του λογαριασμού...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

"Κάτω από το χώμα" του Peter James

"Κάτω από το χώμα" του Peter James
Ένα bachelor party... Μια χοντροκομμένη φάρσα... Ένας άνθρωπος θαμμένος ζωντανός... Ένα δυστύχημα... 

Συνοπτικά έτσι ξεκινάει η υπόθεση του "Κάτω από το χώμα" όταν τέσσερις φίλοι του Μάικλ που πρόκειται να παντρευτεί σε λίγες μέρες αποφασίζουν να του "ξεπληρώσουν" τις πλάκες που τους είχε κάνει στο παρελθόν και την βραδιά του bachelor party του να τον θάψουν ζωντανό μέσα σε ένα φέρετρο για κανά δίωρο για να τον κάνουν να τρομάξει... Όλα θα πήγαιναν καλά με το (αρρωστημένο) σχέδιο τους αν φεύγοντας από το σημείο της ταφής δεν σκοτώνονταν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα... Στο σημείο αυτό ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου να βρεθεί ζωντανός ο Μάικλ, ένας αγώνας δρόμου που συντονίζει ο επιθεωρητής της αστυνομίας του Μπράιτον, Roy Grace... Κατά τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα αποδειχτεί ότι πολλοί από τον κύκλο του Μάικλ δεν λένε την αλήθεια ενώ ο χρόνος περνάει επικίνδυνα για τον ίδιο...

Το "Κάτω από το χώμα"  είναι μια σχετικά συμπαθής προσπάθεια του καταξιωμένου Peter James για ένα μοντέρνο, αστυνομικό μυθιστόρημα, ημιτελής όμως κατά την προσωπική μου άποψη... Πρώτα απ΄ολα ένιωθα πολλές φορές διαβάζοντάς το ότι διάβαζα σενάριο ταινίας και ως τέτοιο δομούσε την κάθε σκηνή που διαδραματιζόταν...Ιδιαίτερα έντονη ήταν η αίσθηση αυτή όταν περιγράφονταν κάποιες ανατροπές που περιέχονταν σην πλοκή οι οποίες σερβίρονταν στον αναγνώστη εντελώς ωμά και άγαρμπα λες και είχε (ο αναγνώστης) την πολυτέλεια της οπτικής παρατήρησης των σκηνών που περιγράφονταν... Οι χαρακτήρες ήταν επιφανειακοί και αποσπασματικοί ακόμα και του πρωταγονιστή Roy Grace, υπήρχαν πολλές λεπτομέρειες στον καθένα που παρέμειναν "στον αέρα"... Ψάχνοντας στο Google είδα ότι ο  Peter James έχει γράψει κι άλλα βιβλία με πρωταγονιστή τον επιθεωρητή Grace όπου ίσως αναλύει κάποιες από αυτές τις λεπτομέρειες αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία, κάθε βιβλίο οφείλει να μπορεί να στέκεται και μόνο του... Επίσης κάποιοι χαρακτήρες ήταν αφόρητα κλισέ και "περιληπτικοί" όπως αυτοί της Άσλευ και του Μαρκ, γενικά ο συγγραφέας δεν απέφυγε τους μανιερισμούς... Υπήρξαν μεγάλα κενά στην αφήγηση όπως ας πούμε το τι πραγματικά συνέβη στον άτυχο Ντέιβι ή πού τελικά βρίσκεται η εξαφανισμένη από χρόνια Σάντυ, σύζυγος του Roy... Ολόκληρα κομμάτια της πλοκής "ξεπετάχτηκαν" μέσα σε λίγες γραμμές απλά για να προχωρήσει η υπόθεση...

Δεν θεωρώ το "Κάτω από το χώμα" ένα καλό βιβλίο, όχι τουλάχιστον ότι περιμένω εγώ να διαβάσω σε ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα... Ένιωσα διαβάζοντας το σαν να βλέπω μια ταινία δράσης στην τηλεόραση την οποία πετυχαίνεις στο zapping αργά το βράδυ και κολλάς και την βλέπεις μέχρι το τέλος... Αν έχεις και πατατάκια, τέλεια...

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2020

10 χρονών...

Σπύρος, 10 χρονών... 
Τέτοια ώρα είχε γεννηθεί και η δική μας ζωή άλλαξε για πάντα...
Τι να πω που δεν το έχω πει ήδη όλα αυτά τα χρόνια, δεν περιγράφεται το συναίσθημα, ο ανεμοστρόβιλος των συναισθημάτων που ένιωσα τότε και κάθε μέρα από τότε...
Σ'αγαπώ πολύ αγόρι μου, χρόνια σου πολλά! 💓

Me and my monkey

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Common lingo...

Γίνεται συνεπές και αξιόπιστο reporting χωρίς συνεπή και αξιόπιστα data; 
Η απάντηση είναι όχι...
Γίνεται να μην υπάρχει κοινή ορολογία μεταξύ των τμημάτων μιας εταιρείας και να απαιτούμε να έχουμε συνεπές και αξιόπιστο reporting;
Η απάντηση  είναι πάλι όχι...

Οι έννοιες και οι ορολογίες που ορίζουν το business logic πρέπει να είναι σαφώς ορισμένες, να έχουν επικοινωνηθεί και να έχουν επικυρωθεί από όλους... Αν υπάρχει πολυγλωσσία και σύγχυση μεταξύ των τμημάτων μια εταιρείας πώς μπορούμε να περιμένουμε reconciliated και ακριβή αποτελέσματα; Material Group, Molecule, Product όλα σημαίνουν το ίδιο πράγμα, χρησιμοποιούνται από διαφορετικά τμήματα και ο κάθε ορισμός μπορεί να είναι παντελώς άγνωστος σε όσους δεν τον χρησιμοποιούν...

Ο BI Engineer/Analyst δεν είναι μάγος... Δουλεύει με δεδομένα και το αποτέλεσμα της δουλειάς του είναι τόσο ακριβές όσο τα δεδομένα και τα specs που έχει στα χέρια του... Ο οποιοσδήποτε οργανισμός αν θέλει να έχει σωστό reporting και business insights οφείλει πρώτα να στρώσει τις εσωτερικές διαδικασίες του και να προτυποποιήσει το περισσότερο δυνατό το business logic του... 
Διαφορετικά κάνει απλά μια τρύπα στο νερό... 

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

45άρι...

Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω αλλά κάθε μέρα που περνάει τα social media μου φαίνονται όλο και περισσότερο ανυπόφορα... Ξέρω ότι μέσα στον βόθρο αν ψάξεις καλά μπορεί να βρεις διαμάντια αλλά δεν έχω τη διάθεση να ψάξω πια... 

Αν εξαιρέσεις το LinkedIn, το οποίο χρησιμοποιώ για πολύ συγκεκριμένους λόγους και το Twitter, το οποίο προτιμώ σαν format και περιεχόμενο αλλά η τοξικότητα του φτάνει σε απαγορευτικά επίπεδα κάποιες φορές, όλα τα υπόλοιπα στα δικά μου μάτια φαίνονται σαν χαοτικά περιβάλλοντα διασποράς ψευδών ειδήσεων, καυλαντίσματος, διαφημίσεων και τρομακτικής έκφρασης των πιο ποταπών ανθρώπινων συναισθημάτων... 

Όλο αυτό που συνετελέσθη με το web 2.0 και την σαρωτική επικράτηση των social media σε κάθε έκφραση της κοινωνικής ζωής είναι τρανό παράδειγμα του πως ένα πανίσχυρο όπλο/δώρο, όπως το internet, στα χέρια πονηρών ανθρώπων που απευθύνονται σε αμαθείς ανθρώπους μπορεί να οδηγησει στην μέγιστη χειραγώγηση της βούλησης, στην ευτέλιση κάθε είδους λογικής και αξιοπρέπειας... 

Είναι σαν να έχεις δώσει ένα οπλισμένο 45άρι σε ένα πεντάχρονο για να παίξει μαζί του... 
Αν δεν πυροβολήσει κάποιον άλλο σίγουρα θα αυτοπυροβοληθεί...

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

"Ο άνθρωπος κιμωλία" της C.J. Tudor

"Ο άνθρωπος κιμωλία" της C.J. Tudor
Είχε πολύ καιρό να μου συμβεί να βιάζομαι να γυρίσω από τη δουλειά για να διαβάσω το βιβλίο μου... Μου είχε λείψει αυτή η ερωτική σχέση εξάρτησης που αναπτύσεται όταν πιάνεις στα χέρια σου το "σωστό" βιβλίο...

Θα μπορούσα αντί για κριτική για το "Ο άνθρωπος κιμωλία" της  C.J. Tudor  να ποστάρω την παρακάτω φωτογραφία και ίσως να ήταν αρκετό για να σας πείσω ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο:


               Stephen King tweets about "The Chalk Man"

Έχει δίκιο ο "μεγάλος", αν σου αρέσουν τα δικά του βιβλία τότε θα σου αρέσει και το "Ο άνθρωπος κιμωλία"... Η C.J. Tudor  δεν ανακαλύπτει την Αμερική, στηρίζεται στους ώμους του γίγαντα Stephen King αλλά καταφέρνει να φτιάξει ένα βιβλίο που παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας ως προς τη φόρμα να φαντάζει και να είναι, φρέσκο και ολοζώντανο...

Η ιστορία ξεκινάει πίσω στο 1986, σε μια μικρή αγγλική, επαρχιακή πόλη όπου μια μικρή παρέα παιδιών ετοιμάζεται για την εφηβεία χωρίς να υποψιάζεται τι πρόκειται να συμβεί, γεγονότα που σημαδεύουν τις μεταξύ τους σχέσεις και την ζωή τους ολόκληρη... Fast forward στο 2016, η παρέα έχει ενηλικιωθεί, οι ζωές τους έχουν πάρει τον δρόμος τους, πάντα όμως σημαδεμένες από τα γεγονότα που συνέβησαν πριν 30 χρόνια... Αυτό το εμπρός - πίσω συνεχίζεται σε όλο το βιβλίο και ξετυλίγει την ιστορία σιγά σιγά αποκαλύπτοντας όλα τα καλά κρυμμένα μυστικά που κρύβονται πολλές φορές πίσω από την βιτρίνα των ειδυλλιακών επαρχιακών πόλεων... Ψυχολογική και σωματική βία, ενδοοικογενειακή βία, συντηρητισμός και υποκρισία είναι μερικά από αυτά... Οι ήρωες μας ανεβαίνουν όλοι μεγαλώνοντας τον δικό τους Γολγοθά και έχουν ο καθένας τις δικές του πληγές να φροντίσει, ενώ όλοι όπως φαίνεται κρατούν καλά κρυμμένα μυστικά μόνο για τον εαυτό τους... Οι χαρακτήρες είναι πολύ ωραία ανεπτυγμένοι, έχουν αποτυπωθεί ξεκάθαρα μέσα από την αφήγηση και κυρίως ο Εντ, ο πρωταγωνιστής και αφηγητής του βιβλίου, ένας ιδιόρρυθμος, μοναχικός τύπος που φλερτάρει με τον αλκοολισμό και την τρέλα... Η κλιμάκωση της πλοκής μέχρι το συγκλονιστικό φινάλε είναι καταπληκτική και είναι το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου... Η  C.J. Tudor  χειρίζεται με απόλυτη μαεστρία τον αναγνώστη, κρατώντας τον σε εγρήγορση και αγωνία, χωρίς όμως λογικούς ακροβατισμούς και πασαλείμματα, στο τέλος του βιβλίου όλα τα κομμάτια του puzzle έχουν μπει στην θέση τους... Τίποτα δεν μένει ασυγχώρητο σε αυτή τη ζωή, karma is a bitch, που λένε οι Αγγλοσάξονες... 

Διαβάστε το "Ο άνθρωπος κιμωλία" ...
Θυμηθείτε με...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

"Δόκτωρ Γκλας" του Hjalmar Söderberg

"Δόκτωρ Γκλας" του Hjalmar Söderberg
Ο Δόκτωρ Γκλας είναι ένας αξιοσέβαστος, νεαρός επιστήμων γύρω στα 30... Σοβαρός και μετρημένος, ηθικό στοιχείο που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, οπαδός της ομορφιάς και του ωραίου... Αυτή είναι η βιτρίνα του... Ο Δόκτωρ Γκλας είναι ένας υπό εκκόλαψη serial killer...(;) Πού το ξέρω; Μας το λέει ο ίδιος μέσα από τις ημερολογιακές καταγραφές του και αυτό που βλέπουμε διαβάζοντας τις καταγραφές εκείνου του καλοκαιριού είναι το πώς ο Δόκτωρ Γκλας χτίζει τις δικαιολογίες που χρειάζεται ο ίδιος για να δικαιολογήσει τον φόνο...

Γιατί έγινε ένας τέτοιος άνθρωπος ο Δόκτωρ Γκλας; Είναι ο μόνος άνθρωπος που μεγάλωσε με συναισθηματικά ελλείμματα, με δυσλειτουργική σχέση με τον πατέρα του; Είναι ο μόνος που δυσκολεύεται να εκφράσει τον έρωτα του για μια κοπέλα, να ξεπεράσει την γραμμή εκείνη που θα του επιτρέψει να νιώσει και να εμπνεύσει συναισθήματα; 

Ο Δόκτωρ Γκλας είναι ένας άνθρωπος συναισθηματικά ανάπηρος... Ίσως γιατί δεν του έδειξε κανείς πως να αγαπά και να αγαπιέται... Αγαπάει το ωραίο και μισεί την ασχήμια αλλά αποστασιοποιημένα, σαν παρατηρητής... Είναι πάνω από τα 30 και παρθένος διότι των απωθεί η ιδέα της επαφής των γυμνών σωμάτων... Στοχάζεται πάνω στον έρωτα, στη ζωή, τον θάνατο, ένας διανοούμενος με μηδενικές σχεδόν εμπειρίες ζωής... Δεν διανοείται να θέσει τον εαυτό του στο κέντρο του πλάνου, να διεκδικήσει τη ζωή που δεν έχει ζήσει, συμμετέχει στην ζωή των άλλων σαν διεστραμμένος κουκλοπαίχτης, κινούμενος στο παρασκήνιο, πάντα αθέατος, πάντα μόνος...

Το "Δόκτωρ Γκλας" του Hjalmar Söderberg είναι ένα εξαιρετικό δείγμα noir λογοτεχνίας και παράλληλα μια βαθιά κατάδυση στο ανθρώπινο μυαλό... Συχνά κλειστοφοβικό και πνιγηρό, απεικονίζει τον ψυχικό κόσμο του πρωταγωνιστή, ταυτόχρονα θύματος και θύτη, και σε αφήνει με την απορία... Θα θελήσει ο Δόκτωρ Γκλας να "διορθώσει" κι άλλα από τα κακώς κείμενα όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται; 

Δεν θα το μάθουμε ποτέ...  

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Επέτειοι...

Η 18η Γενάρη κάθε χρόνο σημαίνει τρία πράγματα:

  1. Είναι η ημερομηνία της ονομαστικής εορτής του Θάνου, του μικρού μου γιου...
  2. 18 Ιανουαρίου τον βαφτίσαμε αφού η Μάρα θεωρούσε, όπως κάναμε και στον Σπύρο, ότι δεν υπάρχει καλύτερη ημερομηνία να βαφτίσεις το παιδί από την ημέρα που γιορτάζει το όνομά του...
  3. Είναι η ημερομηνία που γεννήθηκε το "Ψαροκόκαλο", πριν από 11 χρόνια και παρά το γεγονός ότι ασθμαίνει τελευταία (όπως εγώ) είναι ζωντανό και στέκεται στα πόδια του και σκοπεύει να ζήσει μερικά χρόνια ακόμα (όπως εγώ)...
Χρόνια πολλά στον Θανασάκη μου που χθες έκανε το πάρτυ του στο σπίτι μας και ήταν μεγάλη επιτυχία αφού περάσανε και τα παιδάκια πολύ καλά αλλά κι εμείς με τους γονείς των φίλων του, χρόνια πολλά και στο "Ψαροκόκαλο" μου, τον πιστό μου σύντροφο και συνοδοιπόρο που κανένα social media account ποτέ δεν θα ξεπεράσει μέσα στην καρδιά μου...

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Ποδαρικό...

Η χρονιά έχει ξεκινήσει με πολύ άγχος και πολύ στενοχώρια... Πολλά μέτωπα ανοιχτά, αποφάσεις σημαντικές που πρέπει να παρθούν, συναισθήματα που καταπνίγονται... Μέσα σε όλα αυτά όμως την Τετάρτη που μας πέρασε είχα μια σημαντική ευκαιρία να πάρω τα πάνω μου... 

Προσεκλήθην από μια εταιρεία με την οποία διατηρώ συνεργασία και προσωπικές σχέσεις εδώ και χρόνια να μιλήσω για τη δουλειά μου σε ένα σεμινάριο που διοργανώθηκε στο ACEin σχετικά με τα Data Analytics και τις τεχνολογίες της Qlik... Το ακροατήριο ήταν στελέχη επιχειρήσεων που συμμετέχουν σε σχετικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα που προφέρεται από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών... Παρά το αρχικό άγχος, αν και δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι παρόμοιο, ένιωσα καλά που μίλησα για τη δουλειά μου, για αυτά που κάνω τόσα χρόνια, σε ένα κοινό που έδειχνε να συμμερίζεται τις απόψεις μου και να κατανοεί τις εμπειρίες μου και ένιωσα ακόμα καλύτερα όταν στο τέλος της διάλεξης μου έγιναν ερωτήσεις και κανά δυο ήρθαν να πιάσουμε και κουβέντα... 

Μια ακόμα χαρούμενη στιγμή της βραδιάς ήταν όταν συνάντησα ξαφνικά έξω από το ACEin την Μάρα και τον αδερφικό μου φίλο Ηλία, που είχαν έρθει να μου κάνουν έκπληξη, να με στηρίξουν και να με δουν να μιλάω μπροστά σε κοινό... Ο δεύτερος στόχος τους (ευτυχώς) δεν επετεύχθη διότι θα ένιωθα εξαιρετικά άβολα να νιώθω δικούς μου ανθρώπους μεταξύ των ακροατών μου οι οποίοι θα καμαρώνουν προκαταβολικά για μένα... Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι ένας άνθρωπος που δεν έχει συνηθίσει στο αβίαστο μπράβο, το θέλω πάρα πολύ, το χρειάζομαι για να παίρνω κουράγιο αλλά έχω μάθει να το παίρνω μετά από πολύ προσπάθεια και με μέτρο οπότε κάθε τι αντίθετο μου προκαλεί αμηχανία...

Καλή χρονιά να έχουμε με όσο δυνατόν περισσότερες χαρές!