Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Περί προσδοκιών ο λόγος...

Τέλειωσα το σχολείο το 1996, τους περισσότερους συμμαθητές μου δεν τους ξαναείδα από τότε, έμεινα με την εντύπωση που είχα σχηματίσει για καθέναν από τότε... 

Πριν από δύο εβδομάδες έγινε reunion της τάξης μου, πήγα και πέρασα πάρα πολύ καλά... 

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι το πόσο διαφορετικοί από αυτό που εγώ νόμιζα ότι ήταν, είναι πολλοί από τους πρώην συμμαθητές/συμμαθήτριές μου... 

Πόσα ενδιαφέροντα και ευαισθησίες και μελλοντικά επιτεύγματα κρύβονταν πίσω από τις εφηβικές περσόνες τους ή που δεν κρύβονταν αλλά εγώ ήμουν ανίκανος να τα δω ή δεν ήθελα να τα δω... 

Αναρωτιέμαι αν προκάλεσα κι εγώ τις ίδιες σκέψεις σε αυτούς, αν οι προσδοκίες τους για μένα από τότε επιβεβαιώθηκαν ή όχι...

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η ρίζα του φόβου...

Ο παιδικός εφιάλτης που με βασάνιζε για χρόνια, που τον θυμάμαι από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, είναι ο εξής: 

Ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα με γαμψά νύχια στα πόδια και τα χέρια, με κέρατα και μυτερά δόντια, έρχεται πάνω από το κρεβάτι μου την νύχτα ή πετιέται μέσα από τις πρασιές, πίσω από το άγαλμα, στην πλατεία που με έχουν πάει οι γονείς μου βόλτα... Η εικόνα του με κυνηγούσε για χρόνια στον ύπνο και στον ξύπνιο μου σε βαθμό που μεγαλώνοντας μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να σκεφτώ αν ήταν όντως πλάσμα του υποσυνείδητου μου ή όχι... Εξαιτίας του φοβόμουν για χρόνια το σκοτάδι, κυρίως μέσα στο σπίτι και ακόμα και τώρα που έχω γίνει ο ίδιος πατέρας νιώθω άβολα όταν είμαι σε εντελώς σκοτεινά δωμάτια...

Πριν από λίγες μέρες κι εντελώς τυχαία, συνειδητοποίησα ποια ήταν η πηγή του φόβου μου, τι γέννησε αυτόν τον εφιάλτη... Στο πατρικό μου υπήρχαν διάφορες μικρές εικονίτσες αγίων από αυτές που πολλές φορές βάζουν στα δωμάτια των παιδιών για να τα "φυλάνε", μπορεί ακόμα να βρεις καμιά καταχωνιασμένη σε κάποιο συρτάρι... Σε μια από αυτές απεικονιζόταν η Αγία Μαρίνα να ταπεινώνει τον δαίμονα σε μια εικόνα παρόμοια με αυτή... Όταν κάποια στιγμή ανασύρθηκε από την μνήμη μου η ανάμνηση της ύπαρξης αυτής της εικόνας, έψαξα στο internet να βρω κάποια εικόνα της Αγίας Μαρίνας και τότε μπροστά μου εμφανίστηκε ο φόβος των παιδικών μου, και όχι μόνο, χρόνων... 

Η αιτία του φόβου μου ήταν μια εικόνα που η μάνα μου, η γιαγιά μου, δεν θυμάμαι ποιος, είχε φέρει στο σπίτι, είχε βάλει στο δωμάτιό μου για να με "φυλάει", που εξαιτίας της όμως το παιδικό μου μυαλό δημιούργησε εικόνες που με ταλαιπώρησαν για χρόνια...

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Το προλεταριακό μαύρισμα...

Τις τελευταίες μέρες, πηγαίνοντας στη δουλειά, το μάτι μου πέφτει πάνω σε αυτή την αφίσα, κάπου στο Χαλάνδρι... Μου θυμίζει μια σκηνή από τα παιδικά μου χρόνια, όταν ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών... 

Ήμασταν στην Κύπρο για καλοκαιρινές διακοπές και μέναμε στο σπίτι του αδερφού της μάνας μου, του θείου μου του Μήτσου... Ο θείος μου δούλευε σε βενζινάδικο όλη του τη ζωή, 12ωρα και 14ωρα, 6 ημέρες την εβδομάδα, μέχρι που πήρε την σύνταξή του... Αν και έχει πράσινα μάτια και τα μαλλιά του είναι ανοιχτόχρωμα καστανά, είναι μαυρισμένος σαν παλιωμένο δέρμα... Ένα απόγευμα γύρισε πιο νωρίς από τη δουλειά και πήρε τα ξαδέρφια μου κι εμάς και μας πήγε για μπάνιο... Όταν φτάσαμε στην θάλασσα τα παιδιά μπήκαμε κατευθείαν στη θάλασσα, αυτός έκατσε για λίγο στην πετσέτα, φορώντας την μπλούζα του... Μετά την έβγαλε και μπήκε και αυτός μέσα στο νερό... Μόλις τον είδα συνειδητοποίησα ότι ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα χωρίς μπλούζα και αυτό που έβλεπα ήταν εντυπωσιακό... Ο κατάμαυρος, ηλιοκαμένος θείος μου κάτω από την μπλούζα του ήταν κάτασπρος σαν γάλα, πιο άσπρος και από εμένα που είμαι ο ορισμός του ασπρουλιάρη, με ασπριδερά μανίκια στα μπράτσα του, ηλιοκαμένους πήχεις και το χαρακτηριστικό μαυρισμένο V κάτω από τον λαιμό... 

Όταν το είπα στην μάνα μου (είναι κι αυτή πολύ λευκή στο χρώμα του δέρματος) φυσικά δεν εξεπλάγη, το ήξερε, και με πληροφόρησε ότι και η κατάμαυρη γιαγιά μου που δούλευε στο χωράφι κάθε μέρα από 10 χρονών, ήταν ακριβώς έτσι, μαυρισμένη στο πρόσωπο και στα χέρια αλλά κατάλευκη στο κορμί... Φυσικά δεν είδα ποτέ τη γιαγιά μου με μαγιό, η γιαγιά μου, αν και νησιώτισσα, δεν μπήκε ποτέ της στην θάλασσα...

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

Καλό ταξίδι, καπετάνιε μου...

Η είδηση του θανάτου του Robin Williams με ξάφνιασε και με στενοχώρησε πολύ... Ο αγαπημένος μου ηθοποιός των εφηβικών μου χρόνων και όχι μόνο, αυτοκτόνησε όπως λένε οι πρώτες ενδείξεις στο σπίτι του στην Καλιφόρνια στις 11 Αυγούστου... Ο άνθρωπος που είχε καταφέρει να χαρίσει τόσο απλόχερα το γέλιο με το ταλέντο του δεν κατάφερε να το χαρίσει στον εαυτό του αφού υπέφερε από κατάθλιψη και είχε εισαχθεί εκούσια σε μονάδα απεξάρτησης στην Μινεσότα για να πολεμήσει το πρόβλημα του με το αλκοόλ στις αρχές του καλοκαιριού...

Οι ταινίες του σημάδεψαν τα εφηβικά μου χρόνια και τις λατρεύω ακόμα και σήμερα... Το "Dead Poets Society" είναι η πρώτη ταινία στην οποία έκλαψα στο σινεμά, η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι οι ιδέες και τα συναισθήματα μπορούν να αλλάξουν τις ζωές των ανθρώπων... Το "Good Morning Vietnam" που είδα αμέσως μετά σε βιντεοκασέτα ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον "βρώμικο πόλεμο" του Βιετνάμ, μέχρι τότε δεν ήξερα καν που έπεφτε... Το "Fisher King", η αγαπημένη μου ταινία για χρόνια και μετά στο πανεπιστήμιο, και μένα και του (μετέπειτα κουμπάρου μου) φίλου μου Γιάννη, η σκηνή που προσπαθεί να αγγίξει με το... "μαγικό του ραβδί" την Mercedes Ruehl, μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε... Το "Awakenings" μια ταινία μοναδική που άντεξα να δω μόνο μια φορά αλλά ακόμα πιστεύω ότι έπρεπε να είχε πάρει το Oscar για αυτήν τόσο αυτός όσο και ο καταπληκτικός Robert De Niro... Ταινίες μοναδικές με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας αλλά και της τραγικότητας, γλυκόπικρες σαν την ίδια την ζωή...  Απόλαυσα κάθε μια από τις ταινίες του ακόμα και αυτές που δεν αναφέρω ονομαστικά και τις λιγότερο καλές και τις λιγότερο επιτυχημένες όπως το εξαιρετικό αλλά όχι τόσο επιτυχημένο "One hour photo"...

Στο μυαλό μου θα είναι πάντα συνδεδεμένος με περιόδους της ζωής μου, με σκέψεις και με συναισθήματα, ο θάνατος του όσο περίεργο και αν ακούγεται νιώθω ότι έχει πάρει μαζί του κάποιο κομμάτι από το παρελθόν μου...

Καλό σου ταξίδι καπετάνιε μου, ελπίζω πια να βρήκες τη γαλήνη...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Άντε γεια...

Ολυμπιακός έγινα επειδή ήταν ο πατέρας μου... Αυτός μου μίλησε για τους μεγάλους παίχτες του παρελθόντος, τον Σιδέρη, τον Δεληκάρη, τον Δαβουρλή, τον Υβ... Είχα αφίσα του "μουστάκια" στο δωμάτιό μου, ήμουν περήφανος που ήταν ο πρώτος Έλληνας παίχτης, απ' όσο θυμόμουν εγώ, που είχε πάρει μεταγραφή για το εξωτερικό... Ήταν τα πέτρινα χρόνια, τα σκάνδαλα συναγωνίζονταν σε αριθμό τους χαμένους τίτλους, ο Βαρδινογιάννης αλώνιζε και ναι μπορεί να μην "πήρε" όσα πρωταθλήματα θα μπορούσε να πάρει αλλά ο βαρδινογιαννισμός σαν νοοτροπία του χοντροκομμένου νταή υπήρχε και παραυπήρχε... Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρ' όλα αυτά ο κόσμος του Θρύλου ήταν πάντα εκεί παρά το γεγονός ότι όλοι οι πιτσιρικάδες δήλωναν ΑΕΚ και ΠΑΟ και αυτό ήταν το πιο ωραίο σε αυτήν την ομάδα, ένας κόσμος δυναμικός, λεβέντης, λαϊκός (με τη  καλή και την κακή του έννοια), μάγκας...

Τα χρόνια πέρασαν και ήρθε ο Σωκράτης... Μάζεψε την ομάδα, έφερε παίχτες, έριξε χρήμα, έκανε τα κονέ του, οι τίτλοι άρχισαν να έρχονται ο ένας μετά τον άλλο... Ο Σωκράτης είχε τον τρόπο του, όπως τον έχει και κάθε μεγαλοπαράγοντας μεγάλης ομάδας... Όποιος κρατάει και το μαχαίρι και το καρπούζι, τρώει την ψίχα και αφήνει στους άλλους τα φλούδια και τα κουκούτσια... Κάθε ποδοσφαιροκουβέντα θα έληγε αυτόματα αν παραδεχόντουσαν οι αντίπαλοι ότι δεν κόπτονται για τη διαφάνεια, το καλό του αθλήματος και το fair play αλλά για το ποιος θα κρατήσει την κουτάλα στα χέρια...

Ο Σωκράτης τα σάρωσε όλα... Ήταν λάθος του και πιστεύω ότι βαθιά μέσα του το ξέρει... Έκανε όλη την Ελλάδα εχθρό μας, το "όλοι τους και μόνοι μας" που λέγανε οι θυραεφτάδες κάθε απόγευμα από το κανάλι του προέδρου, ήταν αλήθεια κι έκανε πολύ κακό στον κόσμο του Ολυμπιακού... Έμαθε να δέχεται ότι του χάιδευε τα αυτιά, κάθε αντίθετη άποψη, ακόμα και καλοπροαίρετη, ακόμα και από ομοϊδεάτες αντιμετωπιζόταν εχθρικά και μισαλλόδοξα...

Ο κόσμος του Ολυμπιακού κακόμαθε, ήθελε τίτλους, βρέξει, χιονίσει, με όποιο τρόπο.... Τα ίδια πάνω κάτω είναι κι οι αλλόθρησκοι και ας μην το παραδέχονται, αλλά αυτοί ας τα πούνε μόνοι τους... Ο κόσμος κακόμαθε και τον μόνο που τον ένοιαζε ήταν ο τίτλος, απομονώθηκε από τα κοινωνικά δρώμενα και όταν στις κερκίδες άλλων ομάδων ανέβαιναν πανό με πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα, η κερκίδα του Ολυμπιακού ακολουθούσε ένα (εξαρχής λάθος και ύποπτο για μένα) no politica attitude το οποίο δεν διακόπηκε ούτε καν με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα...

Μεγάλο φάουλ...

Εγώ εδώ και χρόνια είχα αρχίσει να "παγώνω" με τον Θρύλο... Κατάπια τους Παπουτσέληδες γιατί το κάνουν όλοι όταν μπορούν, ντράπηκα με το "χάρτινο" πρωτάθλημα αλλά είπα ότι νομικά ήταν σωστό, έκανα τα στραβά μάτια γιατί "έτσι είναι η μπάλα"... Έχω μια ρομαντική αντίληψη  για την μπάλα, ή και αφελή μπορείς να την πεις, που στηρίζεται σε έννοιες όπως η ευγενής άμιλλα, η χαρά του παιχνιδιού κι όχι η νίκη, η λεβεντιά κι όχι το νταηλίκι, η μαγκιά που μετριέται με τον χαρακτήρα κι όχι με τα κιλά της γροθιάς σου...

Όταν ήρθε ο Μαρινάκης στον Ολυμπιακό, κατάλαβα ότι εμείς οι δύο δεν θα τα πάμε καθόλου καλά... Ένας άνθρωπος που με απωθεί ακόμα και φυσιογνωμικά και που κατάφερε να με κάνει να ντραπώ με τις περίφημες δηλώσεις του για τον Ντζιμπρίλ Σισέ και την αξία του να είσαι Ολυμπιακός ....Μπορεί στα μάτια κάποιου άλλου να μην φαίνεται τόσο σοβαρό αυτό το περιστατικό, ίσως να ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι... Σταμάτησα να βλέπω τον Ολυμπιακό, να τον νοιάζομαι, τσέκαρα τα αποτελέσματά του για λίγη πλακίτσα με τους αλλόθρησκους συναδέλφους στο γραφείο και αυτό ήταν, ένιωθα πάντα όμως Ολυμπιακός, αυτό απαντούσα όταν με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι...

Μετά την Κυριακή ντρέπομαι να απαντήσω αυτή την ερώτηση διότι δεν θέλω η επόμενη να είναι αν είμαι Πειραιώτης κι αν ψήφισα Μώραλη... Οι Πειραιώτες (βλέπε Ολυμπιακοί) ψήφισαν για δήμαρχο τον αχυράνθρωπο του προέδρου ο οποίος δεν άντεξε και μπήκε κι αυτός στο ψηφοδέλτιο σαν δημοτικός σύμβουλος, μάλλον ορεγόταν το 50€ που πληρώνουν για κάθε δημοτικό συμβούλιο... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που γεννήθηκε με το χρυσό κουτάλι στο στόμα κι έχει ένα προφίλ που δεν το λες ταιριαστό σε αυτό του μέσου Πειραιώτη... Ψήφισαν για δήμαρχο ένα άνθρωπο που το αφεντικό του φαίνεται να έχει προνομιακές σχέσεις με την Χρυσή Αυγή... Ψήφισαν για δήμαρχο έναν άνθρωπο που το αφεντικό του έχει 100 καράβια με σημαία Marshall Islands για να γλυτώνει φόρους ενώ η ανεργία στον Πειραιά κάνει πάρτυ... Ψήφισαν έναν άνθρωπο που γνωρίζουν ότι τα μοναδικά του ένσημα είναι κολλημένα επειδή είναι Ολυμπιακάρας και είναι ο άνθρωπος του επίδοξου ντόπιου Μπερλουσκόνι... Τα γνώριζαν όλα αυτά, δεν μπορεί να μην τα γνώριζαν, και όμως το έκαναν...

Ο Γεωργαμλής έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά οι ΑΕΚτζήδες δεν τον εξέλεξαν... Το Παναθηναϊκό Κίνημα κατέβηκε σε δημοτικές και ευρωεκλογές αλλά τα ποσοστά του κινήθηκαν πολύ χαμηλά (οκ, έβγαλε ένα ή δύο δημοτικούς συμβούλους αλλά είπαμε γκάου υπάρχουν σε όλες τις ομάδες).... Ο Ζαγοράκης εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΝΔ όχι όμως πριν φάει ένα πολύ χοντρό κράξιμο από μεγάλους συνδέσμους της Θύρας 4...

Οι ομάδες είναι ο κόσμος τους... Αν μπορείς να ταυτιστείς με τον λαό μιας ομάδας, ταυτίζεσαι και με αυτή... Εγώ πια δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον κόσμο του Ολυμπιακού... Ομάδα δεν αλλάζεις, αυτό είναι νόμος, κι ούτε θέλω να το κάνω, απλά δεν θέλω να είμαι πια Ολυμπιακός... Λέω ένα "άντε γεια" στο Θρύλο, με αγάπη κι όχι με τσαντίλα, και του εύχομαι να ξαναβρεί τον δρόμο του...

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή...

Η καταγωγή μου από την πλευρά της μητέρας μου είναι από την Κύπρο... Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, μου είχε κάνει εντύπωση μια ιστορία που μου έλεγε η Κύπρια γιαγιά μου, όταν στα παλιά χρόνια κάποιοι χωρικοί για να σωθούν από μια επιδρομή Τούρκων (έλεγε η γιαγιά) κρύφτηκαν σε μια σπηλιά και το κλάμα ενός μωρού κόντεψε να τους προδώσει... Ένας βιολιστής Κύπριος που είχαν πάρει μαζί τους οι επιδρομείς, σκάρωσε ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι, όταν άκουσε τα κλάματα του μωρού, στο οποίο επαναλάμβανε διαρκώς το δίστιχο "Πνίξε μάνα το παιδί να γλυτώσεις τη ζωή..." για να προειδοποιήσει τους φυγάδες... Στην προσπάθεια να του κλείσουν το στόμα το παιδί όντως πνίγηκε αλλά οι χωρικοί σώθηκαν...

Η ιστορία αυτή ήταν κρυμμένη πολλά χρόνια μέσα στο μυαλό μου όταν χωρίς σημαντικό λόγο και αιτία την ξαναθυμήθηκα... Έψαξα λίγο στο internet και ανακάλυψα ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται σε μια λαϊκή παράδοση ενός χωριού στα ορεινά της Λευκωσίας, τον Άγιο Θεόδωρο Σολέας, από την ιστοσελίδα του χωριού το σχετικό απόσπασμα:

...Σε μια απόκρημνη πλαγιά στα βουνά της Καθολικής, βρίσκεται ένας τεράστιος βράχος που και σήμερα λέγεται «Ρότσος του Μωρού». Κάτω από το βράχο, σύμφωνα με την παράδοση, κατέφυγαν σε μια σπηλιά οι χωριανοί μας, για να γλιτώσουν, σε μια από τις πολλές επιδρομές των Σαρακηνών. Οι Σαρακηνοί αγγάρεψαν ένα βιολάρη, για να τους δείχνει το δρόμο να φτάσουν στη σπηλιά, μ’ αυτός προσπαθούσε, με διάφορους τρόπους, να τους παραπλανήσει. Όταν κόντεψαν τη σπηλιά, ο βιολάρης που ήταν μπροστά-μπροστά, άκουσε κλάμα μωρού και φοβούμενος πως, αν το κλάμα συνεχιζόταν, θα πρόδιδε τη σπηλιά και θα χάνονταν τόσες ψυχές, άρχισε να παίζει, δυνατά, το βιολί του, για να καλύψει από τη μια το κλάμα του μωρού κι από την άλλη για να προειδοποιήσει τους κρυμμένους χωριανούς μας. Η παράδοση λέει, μάλιστα, πως τραγουδούσε κι αυτό το δίστιχο:

«Πνίξε, μάνα το παιδί
να γλιτώσεις τη ζωή....»

Η μαύρη μάνα, προσπαθώντας να κλείσει το στόμα του μωρού της, για να μην κλαίει, το’ πνίξε στ’ αληθινά. Σώθηκαν, βέβαια οι χωριανοί μας από τους Σαρακηνούς, μα το μωρό που χάθηκε, έδωσε τ’ όνομά του στο βράχο, που’ μείνε να θυμίζει μέρος της ιστορίας του χωριού μας και του τόπου μας, γενικά...

Το χωριό της γιαγιάς μου είναι το τελευταίο χωριό της επαρχίας Λεμεσού προς την Πάφο πράγμα που σημαίνει ότι η ιστορία αυτή διένυσε μεγάλη απόσταση, ειδικά για τα δεδομένα της εποχής, για να γίνει γνωστή από την μια μεριά της Κύπρου μέχρι την άλλη και τέλος να φτάσει σε μένα... Παρόμοιες ιστορίες αναφέρονται σε πολλές λαϊκές παραδόσεις, όχι μόνο της Κύπρου αλλά και άλλων τόπων, όπως η παρακάτω:

...Μαρτυρούνται και ιστορικά γεγονότα: Η παράδοση αναφέρεται ότι κατά «Το πάρσιμο της Κίου» οι άντρες σκόρπισαν, οι νέες γυναίκες και τα μικρά κρύφτηκαν σε υπόγεια, ενώ οι εχθροί έβαλαν με τη βία τις γριές γυναίκες να χορέψουν. Κάποια στιγμή ακούστηκε κλάμα μωρού. Υπήρχε κίνδυνος να το ακούσουν και να βρουν την κρυψώνα. Και τότε οι γριές γυναίκες άρχισαν να τραγουδούν χορεύοντας και να λένε:

Ή σφάξε το, ή πνίξε το ή δώσ’ το το βυζί σου,

οπότε και θα σταματούσε να κλαίει...
Δεν γνωρίζω πόσες και ποιες από αυτές τις ιστορίες είναι αληθινές... Ενδεχομένως να είναι και απλά αναπαραγωγές του λαϊκού θυμικού αν και πιστεύω ότι δεν μπορεί να μην περιέχουν στοιχεία αλήθειας... Εντύπωση μου κάνει και το πόσο "εύκολα" θυσιάζεται η ζωή του παιδιού για την επιβίωση των υπολοίπων... Η ζωή του ανθρώπου ήταν πιο "φτηνή" τα παλιά χρόνια, παιδιά έκανες πολλά, πολλά μπορεί έτσι κι αλλιώς να σου πέθαιναν, είτε από αρρώστιες είτε από πείνα, είτε από άλλα αίτια... Σήμερα στην χώρα μας, έχουμε την πολυτέλεια, η ζωή του ανθρώπου και ειδικά του παιδιού να έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ότι στο παρελθόν...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

A night to remember...

Όπως ίσως θυμούνται οι τακτικοί αναγνώστες αυτού του blog, δουλεύω στον τραπεζικό κλάδο, είμαι προγραμματιστής... Στα αρκετά χρόνια εμπειρίας που έχω, οι στιγμές που μου άφησαν "σημάδια" ήταν αυτές που έζησα κατά τη διάρκεια των δύο projects πιστωτικού ελέγχου στα οποία συμμετείχα, στον έλεγχο των κυπριακών τραπεζών από την Pimco το 2012 και στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την Black Rock το 2013... Ειδικά ο έλεγχος της Pimco ήταν μια εξοντωτική τρίμηνη σχεδόν εμπειρία με 18ωρες βάρδιες, χωρίς σαββατοκύριακα και αργίες, απίστευτο άγχος, πίεση και ένταση... Συζητούσα χθες με μια συνάδελφο με την οποία δουλεύαμε μαζί στα εν λόγω projects και της έλεγα χαριτολογώντας ότι αν ποτέ γράψω τα απομνημονεύματά μου σίγουρα ο έλεγχος της Pimco και ειδικά το παρακάτω περιστατικό θα έχει θέση σε αυτά:

Το project του ελέγχου από την Pimco διαρκούσε ήδη περίπου δυο μήνες και μετά από πολλές δύσκολες μέρες και νύχτες και πολλά δοκιμαστικά exports των δεδομένων είχε έρθει η ώρα για την παράδοση του πρώτου επίσημου παραδοτέου στην ελεγκτική εταιρεία... Η ομάδα στην οποία ανήκα είχε αναλάβει και το consolidation των δεδομένων από όλα τα διαφορετικά συστήματα της τράπεζας πριν τους τελικούς υπολογισμούς και το export αλλά επειδή τα δεδομένα ακόμα και στο σημείο στο οποίο βρισκόμασταν δεν είχαν μια απόλυτα ενιαία δομή για να μην σκάνε τα προγράμματα έπρεπε να φορτώνονται και να τροποποιούνται on the fly ένα - ένα... Αυτό ήταν ένα task που είχα αναλάβει εγώ και όπως είναι κατανοητό ήταν απόλυτα σημαντικό να μην γίνει κανένα απολύτως λάθος στην φόρτωση των δεδομένων διότι η μοίρα της τράπεζας (και η δική μας) εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του ελέγχου, όπως οδυνηρά επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες μετά...

Η ώρα είχε πάει 2:30 π.μ. και δόθηκε το ok απ' όλα τα συστήματα να ξεκινήσει η διαδικασία φόρτωσης των δεδομένων και παραγωγής των τελικών αρχείων, η δουλειά μου ξεκινούσε... Όπως είναι εύκολα κατανοητό, το άγχος, η κούραση, η ανυπομονησία είχαν χτυπήσει κόκκινο, όλα όμως έπρεπε να γίνουν όπως είχαν σχεδιαστεί... Προσπαθούσα να είμαι προσεκτικός και ψύχραιμος, να ολοκληρώνω κάθε task όπως το είχα προγραμματίσει, να μην γίνει κανένα λάθος, καμιά απροσεξία, δυστυχώς όμως υπήρχαν παράγοντες που δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στη δουλειά... 

Οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους και πλέον περίμεναν το export, μαζεύονταν στον χώρο που βρισκόταν το γραφείο μου, μια μεγάλη αίθουσα με γραφεία που είχε στηθεί το στρατηγείο του project... Όλοι ήταν άυπνοι, κουρασμένοι, αγχωμένοι και χρειάζονταν να βγάλουν την πίεση που ένιωθαν... Άρχισαν να μιλούν και να αστειεύονται μεταξύ τους, να γελάνε δυνατά, να κάνουν θόρυβο και όλα αυτά πάνω από το κεφάλι μου... Κάποιοι, ειδικά μια συγκεκριμένη συνάδελφος, ερχόντουσαν και με ρωτούσαν διαρκώς αν τα δικά τους δεδομένα ήταν εντάξει, αν όλα πήγαιναν καλά, μην καταλαβαίνοντας πόσο πολύ με ζόριζαν, πόσο περισσότερο δυσκόλευαν την προσπάθειά μου να συγκεντρωθώ και να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Το άγχος συσσωρευόταν, η πίεση μου προκαλούσε πονοκέφαλο και γύρω μου γινόταν πανηγύρι ενώ εγώ προσπαθούσα να δουλέψω... 

Ήμουν έτοιμος να ουρλιάξω από τα νεύρα όταν ξαφνικά μια συνάδελφος (η ίδια με την οποία συζητούσα χθες για τα...απομνημονεύματά μου) έβαλε σε όλους την φωνή και τους ζήτησε να βγάλουν τον σκασμό και να με αφήσουν να δουλέψω απερίσπαστος για να μην γίνει κάποιο λάθος... Κανένας δεν αντέδρασε και όλοι σώπασαν, απλά ήθελαν να ξεδώσουν, δεν το έκαναν επίτηδες... Περιττό να πω ότι ένιωσα ευγνωμοσύνη για αυτή την παρέμβαση που έσωσε την ψυχική μου ηρεμία και μου επέτρεψε να ολοκληρώσω τη δουλειά μου χωρίς λάθη εκείνη την νύχτα... 

Δυστυχώς όλος αυτός ο κόπος δεν έπιασε τόπο και σε μερικούς μήνες η τράπεζα, η κυπριακή οικονομία και όλοι εμείς οι εργαζόμενοι μπήκαμε σε ένα κυκεώνα που έφερε τα πάνω κάτω αλλά αυτά είναι ήδη γνωστά...

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Μια τυχαία συνάντηση στο ασανσέρ...

Έχω να πάω στο Galaxy Bar  του Hilton από το 2001, λίγο πριν κλείσει για την ανακαίνιση που έγινε για τους Ολυμπιακούς... Εκείνη την εποχή πήγαινα πολύ συχνά, αν και ήταν και τότε πανάκριβο, άλλες εποχές... 

Ένα βράδυ περιμένω το ασανσέρ μαζί με τον αδερφό μου στο lobby για να ανέβουμε πάνω... Μπαίνουμε, η πόρτα κλείνει και κάποιος προσπαθεί να την προλάβει και να μπει, είναι η Ειρήνη Παπά... Κομπλάρουμε και οι δύο... Αν και γυναίκα μεγάλης ηλικίας είναι πολύ εντυπωσιακή, στην κυριολεξία ακτινοβολεί... 

Ενώ οι δυο μας παραμένουμε σιωπηλοί αυτή προσέχει το κρικάκι που φοράει ο αδερφός μου ψηλά στο αυτί, απλώνει το χέρι της και το αγγίζει πιάνοντας του κουβέντα, της φαίνεται πολύ ωραίο, ρωτάει αν πόνεσε όταν έκανε την τρύπα... Την κοιτάμε και οι δύο σαν αποχαυνωμένοι, είναι φοβερά άνετη και πρόσχαρη... Λίγους ορόφους πιο πάνω, κατεβαίνει και μας καληνυχτίζει με χαμόγελο, αφήνει εμένα και τον αδερφό μου να κοιταζόμαστε σαν χαζοί... 

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Τρεις μέρες ακόμα...

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα εδώ και μέρες... 

Διακοπές, μεσημέρι, μετά από το μπάνιο στην θάλασσα, είμαστε κι οι τρεις ξαπλωμένοι στο διπλό κρεβάτι, το air condition αναμμένο γιατί έξω σκάει ο τζίτζικας... Το δέρμα μας λείο και καθαρό, απαλλαγμένο από ιδρώτα και αλάτια, δροσερό και ελαφρά ξηρό λόγω του air condition, ταυτόχρονα εκπέμπει ζέστη ελαφρά από τον ήλιο που το έκαιγε όλη την ημέρα στην θάλασσα... Κάθε κίνηση πάνω στα κολλαρισμένα σεντόνια κάνει ένα ήχο σαν να τρίβονται χαρτιά μεταξύ τους... Ο Σ. προσπαθεί να βολευτεί και στριφογυρίζει, η Μ. διαβάζει το βιβλίο της ανάσκελα κι εγώ κάνω τάχα μου τον κοιμισμένο για να παρασύρω τον Σ. να κοιμηθεί αλλά τελικά αποκοιμιέμαι πρώτος...

Τρεις μέρες μείνανε...

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Η πρώτη απάντηση που έδινα σε αυτήν την κλισέ ερώτηση που γίνεται στα παιδάκια ήταν ότι θέλω να φτιάχνω τραπεζάκια... Δεν θυμάμαι καν πως μου είχε κολλήσει κάτι τέτοιο, ήμουν πραγματικά πολύ μικρός... 

Καθώς μεγάλωνα στη δεκαετία του '80 που το βίντεο ήταν must have gadget και απόλυτο status symbol, η επόμενη επαγγελματική μου επιλογή ήταν να έχω το δικό μου video club... 

Όντας παιδί εσωστρεφές και διαβαστερό, η επόμενη λογική επιλογή μου ήταν να θέλω να γίνω συγγραφέας... Φανταζόμουν μάλιστα τον εαυτό μου να είναι κάτι μεταξύ Ιουλίου Βερν και Bruce Springsteen, ένας συγγραφέας pop star, που δίνει αυτόγραφα και συνεντεύξεις αλλά αποθεώνεται από κοινό και κριτικούς... Τότε οι γονείς μου έσπευσαν να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα και μου είπαν ότι δεν μπορώ να γίνω μόνο συγγραφέας διότι δεν θα έβγαζα λεφτά για να ζήσω και ότι θα έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο... Για χρόνια τους κατηγορούσα ότι μου έκοψαν τα φτερά πριν ανοίξουν αλλά η αλήθεια είναι ότι αφενός αυτοί μου παρουσίασαν απλά την πραγματικότητα και αφετέρου ότι αν ήθελα πραγματικά να γίνω συγγραφέας θα είχα επιμείνει, θα είχα ψάξει τρόπους για να πετύχω τον στόχο μου και θα είχα αναγκάσει τους γονείς μου να με στηρίξουν στην απόφασή μου... Αν για κάτι δεν μπορώ να τους κατηγορήσω είναι ότι δεν υποστήριξαν τις επιλογές μου όταν αυτές ήταν τελεσίδικες...

Τα επόμενα χρόνια οι επαγγελματικές μου επιλογές ήταν συγκεχυμένες και αόριστες, βασικά δεν ήξερα τι θέλω να κάνω... Προσπαθούσα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του ωφελίμου, επαγγέλματα με κύρος, αίγλη και λεφτά (?) που θα μπορούσα να τα φέρω εις πέρας βάση των δεξιοτήτων και των ικανοτήτων που είχα ή που νόμιζα πως είχα... Μόνο ένα επάγγελμα με γοήτευε πραγματικά και αυτό ήταν του αρχαιολόγου/ιστορικού όμως η πολύ κακή σχέση μου με τα αρχαία ελληνικά και η αβέβαιη επαγγελματική αποκατάσταση με απέτρεψαν από το να δοκιμάσω την τύχη μου στην τρίτη δέσμη...

Επέλεξα ορθολογικά, χωρίς συναίσθημα, αφού αυτό είχα πάρει την απόφαση να το καταπνίξω... Στα μέσα της δεκαετίας του '90 η Πληροφορική και τα Οικονομικά φάνταζαν επιλογές μονόδρομοι αν στόχευες σε καλή επαγγελματική αποκατάσταση και στο να ζήσεις το american dream αλά ελληνικά... Τα Οικονομικά μου φάνταζαν βαρετά, η επιλογή ήταν δεδομένη: Πληροφορική... Τι κι αν δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με τους υπολογιστές μέχρι τότε παρά μόνο παίζοντας κάποια παιχνίδια στα pc των φίλων μου;

Τελείωσα την σχολή, πήγα φαντάρος, έπιασα δουλειά... Εδώ και 8 χρόνια ασχολούμαι με αυτό που σπούδασα, είμαι τυχερός σε αυτό... Πολλές φορές κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να έχω κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά και να έχω υποστηρίξει περισσότερο τον εαυτό μου και τις επιλογές που έκανα, θα μπορούσα να έχω διευκολύνει περισσότερο τη ζωή μου και να έχω γλυτώσει από αρκετή κλάψα και αυτολύπηση....

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό...

Νταήδες και νταηλίκια μέσα στα σχολεία και στη γειτονιά πάντα υπήρχαν... Θυμάμαι οταν ήμουν παιδί πως υπήρχαν πάντα κάποια παιδιά που απολάμβαναν να τρομοκρατούν και να εξεφτελίζουν άλλα παιδιά, συνήθως πιο μοναχικά, πιο ντροπαλά ή με κάποιο φυσικό μειονέκτημα... Δεν υπήρξα ποτέ θύμα εκφοβισμού,  ίσως γιατί ήμουν πολύ ψηλός από παιδάκι, ίσως γιατί  το συνοφρυωμένο και σοβαρό μου ύφος με προστάτευε, ούτε και υπήρξα ποτέ νταής... 

Σήμερα μάλλον έχουν γίνει χειρότερερα τα πράγματα... Από την μία τα παιδιά που έχουν γίνει πιο σκληρά και βάλλονται καθημερινά με ατέλειωτες εικόνες και συναισθήματα βίας από την άλλη το γεγονός ότι η τεχνολογία έχει δώσει νέα όπλα στα χέρια αυτών που θέλουν να εκφοβίσουν ή να εξευτελίσουν το θύμα τους... Κοινό στοιχείο και των δύο εποχών, του τότε και του σήμερα, είναι η σιωπή... Η σιωπή του θύματος, εκτός από τον φόβο ή τον εξευτελισμό αντιμετωπίζει και την ντροπή γι' αυτό που του συμβαίνει, και η σιωπή του παρατηρητή, αυτού που παρακολουθεί το "μαρτύριο" αλλά δεν αντιδρά παρά μόνο ίσως με χλιαρές παραινέσεις προς τους θύτες...

Εγώ ήμουν παρατηρητής... Δεν συμμετείχα ποτέ στον εκφοβισμό ή στον εξευτελισμό ενός άλλου παιδιού αλλά δεν στάθηκα και ποτέ με τα πόδια γερά στην γη ενάντια στους νταήδες για να προστατέψω το θύμα τους... Τους "συμβούλευα" να μην βασανίζουν το θύμα τους, να μην το ενοχλούν, ότι δεν ήταν σωστό αλλά δεν στάθηκα δυναμικά απέναντί τους για να τους σταματήσω... Ντρέπομαι που το λέω, ίσως και να διασκέδασα κάποιες φορές το θέαμα, ίσως γιατί η ανάγκη του να ανήκω κάπου ή να μην νιώθω ότι είμαι αδύναμος να υπερίσχυε της ανθρωπιάς μου...

Το ζήτημα είναι να σπάσει η σιωπή, τόσο του θύματος όσο και των παρατηρητών... Να καταλάβουν ότι αυτοί που πρέπει να ντρέπονται, αυτοί που είναι πραγματικά στο περιθώριο, είναι οι νταήδες... Να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια, να σταθούν στα πόδια τους απέναντι σε αυτό που τους τρομάζει και τους πονάει, να αμυνθούν... Το ξέρω ότι τους νταήδες και τους καταπιεστές κάθε ηλικίας τους παράγει η κοινωνία και αν δεν φτιάξει η κοινωνία δεν θα λύσεις ποτέ το πρόβλημα αλλά πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά ότι πρέπει να προστατεύουμε τον αδύναμο, να στεκόμαστε δίπλα του, να είμαστε αλληλέγγυοι μαζί του, ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι πρέπει να μιλάνε για το πρόβλημά τους... Ίσως και έτσι καταφέρουμε συνολικά σαν κοινωνία να φτιάξουμε πιο υγιείς και ευτυχισμένους ενήλικες...

Δείτε τα videos από τα παρακάτω links (link1, link2)...

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η πιο μεγάλη στιγμή...

Χθες το απόγευμα είχε έρθει ο αδερφός από το σπίτι και συζητούσαμε διάφορα οικογενειακά μας, άλυτα και αιώνια, που ευτυχώς πλέον κι εγώ κι αυτός καταφέρνουμε να τα παρακολουθούμε αρκετά αποστασιοποιημένοι...  Μέσα από αυτή την κουβέντα, σκέφτηκα κάποια πράγματα για μένα...

Οι γονείς μου και κυρίως η μάνα μου, με μεγάλωσαν προσπαθώντας να τονώνουν διαρκώς την αυτοπεποίθησή μου... Ήμουν πάντα ο καλύτερος, ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο δυνατός... Αντικειμενικά, δεν χρειαζόμουν αυτό το "ντοπάρισμα", είχα όλα τα φόντα να νιώθω καλά με τον εαυτό μου... Ήμουν ένα παιδάκι εσωστρεφές και ντροπαλό και ίσως γι' αυτό να θεώρησε ότι έπρεπε να με στηρίζει περισσότερο, αλλά φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού ακόμα και στα παιδικά μου μάτια ότι ήμουν πάνω από τον μέσο όρο σε αρκετούς τομείς... Λέγε, λέγε το πίστεψα ότι όντως ήμουν ο καλύτερος σε όλα, ο γιος του ανέμου... Το περίεργο στην περίπτωσή μου ήταν ότι αντί να γίνω ένα αυτάρεσκο κωλόπαιδο, αυτή η αντίληψη της υποτιθέμενης υπεροχής μου με καταδυνάστευε... Έπρεπε να είμαι ο καλύτερος σε όλα και όταν δεν το κατάφερνα απελπιζόμουν και ένιωθα ανεπαρκής... Έθετα στόχους πολύ υψηλούς και όταν δεν τους έφτανα συντριβόμουν... Προσπαθούσα να μάθω κάτι καινούργιο και όταν η διαδικασία της μελέτης κάπου κολλούσε διότι κάποια έννοια δεν ήταν κατανοητή σε μένα, ελεεινολογούσα τον εαυτό μου και τα παρατούσα... Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για χρόνια και άφησε το σημάδι της και στις κοινωνικές μου σχέσεις... Ο φόβος της απόρριψης, του να μην καταλάβουν οι άλλοι την ανωτερότητά μου πάνω στην οποία είχα χτίσει όλο τον κόσμο μου με έκανε δειλό και κλειστό με τους ανθρώπους...

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, συνέβησαν πολλά και πήρα σημαντικές αποφάσεις οι οποίες μου άλλαξαν τη ζωή... Η στιγμή της λύτρωσης ήρθε όταν μετά από πολύ κόπο αποδέχτηκα ότι μπορεί να μην είμαι ανώτερος όλων, ότι μπορεί να υπάρχουν καλύτεροι από εμένα αλλά ότι είμαι μοναδικός, με όλα τα καλά και τα κακά μου στοιχεία... Τότε αφέθηκα στην ελευθερία που μου χάρισε η αποδοχή της πιθανότητας της αποτυχίας ή του λάθους και όλα ήταν καλύτερα και πιο εύκολα αλλά όχι μόνο... Απαλλαγμένος από τον βραχνά της με το ζόρι επιτυχίας, η επιτυχία ερχόταν πιο εύκολα από πριν αλλά κι όταν δεν ερχόταν δεν καταστρεφόταν ο κόσμος μου...

Η χθεσινή κουβέντα με έκανε να καταλάβω ότι η πιο μεγάλη στιγμή της ζωής μου σε αυτό το πάρε δώσε που έχω με τον εαυτό μου τόσα χρόνια, ήταν ακριβώς αυτή, η στιγμή της αποδοχής ότι είμαι θνητός, ότι κάνω λάθη, ότι υστερώ απέναντι σε κάποιους και υπερτερώ απέναντι σε άλλους... Μόνο τότε κατάφερα πραγματικά να καταλάβω αυτό που είμαι, να το εκτιμήσω και να το βελτιώσω πραγματικά, ρεαλιστικά, για μένα... Αν δεν το είχα κάνει, ίσως να κατέληγα κάποτε γέρος και πικραμένος για ένα υποτιθέμενο "μεγαλείο" που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε και ποτέ δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε, κατηγορώντας τον εαυτό μου και τους άλλους... Ακόμα και τότε όμως δεν θα ήταν αργά για να αλλάξω, να αποδεχτώ και να αγαπήσω αυτό που είμαι...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Λίστα πεσόντων...

Έμαθα χθες ότι ένας γνωστός από τον Ταύρο πέθανε από κάποια αρρώστια, πιθανότατα καρκίνο... Ο εκλιπών ήταν άρρωστος οπαδός της ΑΕΚ, την ακολουθούσε παντού, γνωστός στους οπαδικούς κύκλους... Κάποτε, αν τα θυμάμαι σωστά, του την είχαν πέσει αντίπαλοι οπαδοί, παναθηναϊκοί ήταν νομίζω, και τον σάπισαν στο ξύλο... Όταν τον αφήσανε, σηκώθηκε πάνω κουτσά στραβά, κρατώντας ακόμα το κασκόλ της ΑΕΚ και είπε : "Μουνόπανα, δεν μου το πήρανε το κασκόλ"... Η ατάκα έμεινε και συζητιόταν στον Ταύρο για χρόνια...

Σκεφτόμουν ότι είμαι μόλις 34 αλλά ξέρω πάρα πολλούς νεκρούς και δεν μιλάω για παππούδες, γιαγιάδες και γονείς αλλά για ανθρώπους που θα είχαν πάνω κάτω την ηλικία μου σήμερα... Για την ακρίβεια δεν ξέρω και κανέναν άλλο άνθρωπο, πλην Ταυριωτών της ηλικίας μου, που να ξέρει κι αυτός τόσους νεκρούς... Αυτοκινητιστικά, ναρκωτικά, αρρώστιες έχει απ' όλα ο κατάλογος... Οι αναμνήσεις μου περιέχουν λίστα πεσόντων...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Αυτήν την ιστορία δεν σου την έχω πει ποτέ μάλλον... 

Ήταν λίγες μέρες μετά που τα φτιάξαμε, πριν μια αιωνιότητα, και καθόμουν στο κυλικείο στην ΑΣΟΕΕ με τον Βασίλη ένα παιδί που κάναμε παρέα για λίγο καιρό...

Ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας ένας δικός του φίλος, ένα μαλάκας φλώρος που τον αντιπαθούσα, και άκουγε την κουβέντα μας, ότι τα έφτιαξα με μια κοπέλα και τα ρέστα... 

Άκουσε ότι μέναμε πολύ μακρυά, εγώ στον Ταύρο εσύ στην Αγία Παρασκευή και με συμβούλεψε να ξεκόψω γρήγορα διότι η απόσταση ήταν πολύ μεγάλη και δεν βόλευε... 

"Θα τα χαλάσετε γρήγορα", μου είπε... 

Μια αιωνιότητα μετά συνεχίσαμε να είμαστε μαζί και σήμερα κλείνουμε 5 χρόνια γάμου κι έχουμε και τον παίδαρο... 

Μέσα έπεσε ο φλώρος...

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Οι πιο δυνατές αναμνήσεις...

Τι άλλο είναι το παρελθόν εκτός από ένα κολάζ αναμνήσεων; Έχω ζήσει μια καλή ζωή γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, δόξα τον Θεό...  Αν προσπαθούσα να περιγράψω τις πιο ευτυχισμένες μου αναμνήσεις, αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό, θα μιλούσα για δυο συγκεκριμένες...

Η πρώτη  χρονικά είναι από το πρώτο πρωινό του γαμήλιου ταξιδιού μας... Ξύπνησα πολύ πρωί γύρω στις 6:30, κάθισα στο παράθυρο και χάζεψα τον ήλιο να ανεβαίνει πάνω από τον Τάγο και τον Βοτανικό Κήπο... Χωρίς να την καταλάβω, η Μ. ξύπνησε, ήρθε από πίσω μου και με αγκάλιασε...Η ευτυχία εκείνων των στιγμών είχε ζωγραφίσει ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου το οποίο και να ήθελα δεν μπορούσα να αφαιρέσω...

Η δεύτερη ανάμνηση είναι αυτή της πρώτης μας συνάντησης με τον νεογέννητο γιο μου... Έχω περιγράψει παλιότερα αυτή την συνάντηση, η εμπειρία ήταν σχεδόν μεταφυσική... Ο κόσμος όλος είχε παγώσει, είχε μπει σε slow motion, τίποτα δεν υπήρχε εκτός από εμένα και αυτόν... Το συναίσθημα της στιγμής ήταν φοβερά δυνατό, σίγουρα ευτυχία αλλά κυρίως συγκίνηση και δέος για αυτό το πλασματάκι που έκλαιγε πασαλειμμένο ακόμα με αίματα, ζωντανό κομμάτι του εαυτού μου και της Μ. ...

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Μικρές αλητείες...

Μεγάλωσα στον Ταύρο, μια γειτονιά που συνορεύει με την Καλλιθέα και τους χωρίζει η γραμμή του ηλεκτρικού... Οι πρώτες βόλτες για καφέ ήταν στην πλατεία Κύπρου επί της οδού Δαβάκη, αφού στον Ταύρο καφετέριες δεν υπήρχαν και αν υπήρχε καμιά, δεν ήταν για εμάς... Πηγαίναμε στην Καλλιθέα ποδαράτοι από την γέφυρα που περνούσε πάνω από τις γραμμές του τρένου... 

Σε εκείνο το σημείο από την πλευρά της Καλλιθέας υπάρχει(?) ένα μπουζουξίδικο, στο οποίο γίνονταν γάμοι και σχολικοί χοροί και είχε μια μεγάλη ταμπέλα νέον... Η ταμπέλα αυτή ήταν παιχνίδι για εμάς πολλές φορές όταν επιστρέφαμε από τον καφέ... Την σημαδεύαμε με νεράντζια, εμείς στον Ταύρο, η ταμπέλα στην Καλλιθέα, οι γραμμές του τρένου ανάμεσά μας, ασφαλείς από τους πορτιέρηδες του μπουζουξίδικου που σίγουρα δεν διασκέδαζαν εξίσου με εμάς... 

Ένα βράδυ, μετά τον καφέ, επιστρέφοντας στο σπίτι, είπαμε να παίξουμε πάλι το παιχνίδι της σκοποβολής με την ταμπέλα... Οι βολές ήταν επιτυχημένες, τόσο πολύ που ένα γράμμα της ταμπέλας, ένα τ αν θυμάμαι καλά, έπαψε να λειτουργεί... Εμείς γελούσαμε, οι πορτιέρηδες από την άλλη μεριά των γραμμών βλαστημούσαν... 

Κάποια στιγμή, ένα αυτοκίνητο ακούστηκε να βάζει μπρος και να σπινιάρει από την άλλη μεριά των γραμμών, μπροστά στο μπουζουξίδικο... Δεν δώσαμε σημασία... Σε ούτε μισό λεπτό, συνειδητοποιήσαμε ότι κάναμε λάθος διότι το αυτοκίνητο είχε ανέβει τη γέφυρα,  είχε  κατέβει στην πλευρά του Ταύρου και ερχόταν προς το μέρος μας με τα μεγάλα φώτα αναμμένα... Τα στενά δρομάκια γύρω από τις γραμμές του τρένου και η ταχύτητα των εφηβικών ποδιών μας, μας προστάτεψαν...

Δεν ξαναπαίξαμε σκοποβολή με την ταμπέλα... 

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Κατρίν...

Μεγάλη φάση λαίμε, το θυμήθηκα βλέποντας το nickname μιας follower του blog (της το αφιερώνω δικαιωματικά)... Το βλέπαμε ένα βράδυ στο MAD με φίλους μαζεμένοι σπίτι μου και δεν μας είχε μείνει άντερο... 


:lol: ρεεε!!!

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Για φούρνους που δεν γκρεμίστηκαν...

Μου αρέσουν οι φούρνοι... τα αρτοποιεία εννοώ... Πρέπει να παίζει ρόλο το γεγονός ότι το πατρικό μου είναι πάνω από φούρνο, τα παλιά τα χρόνια ήταν του μπάρμπα μου... 

Θυμάμαι διάφορες σκηνές από όταν ήμουν μικρός, τα καλάθια που έμπαινε το ψωμί καυτό όπως έβγαινε από τον φούρνο, τον κοφτό ήχο του ξύλινου φτυαριού όπως ξεφόρτωνε τις λαμαρίνες, τα ταψιά με το φαΐ που φέρνανε τις Κυριακές για ψήσιμο... Η μυρωδιά του ψωμιού τι ωραία που είναι, να φανταστείς ότι για χρόνια, δεν το έτρωγα, σπάνια το έβαζα στο στόμα μου και μόνο όταν το τράβαγε το φαΐ, σάλτσες και τέτοια... 

Τα παλιά τα χρόνια που η Μαραθώνος ήταν κατσικόδρομος και το να πας για μπάνιο στην Νέα Μάκρη, ταξίδι κανονικό, όταν πηγαίναμε με την Μ. για μπάνιο σταματάγαμε σε ένα μεγάλο Βενέτη που έχει στη διαδρομή για να πάρουμε εφόδια, καφέ και κάτι σαντουιτσάρες που έκανε με όλου του κόσμου τα καλά...  Ωραίος φούρνος, από τους πρώτους "μοντέρνους" που θυμάμαι εγώ, αυτός και ο Βενέτης στην Κηφισιά, με αμέτρητα πράγματα, αλμυρά, γλυκά, που σου χόρταιναν πρώτα το μάτι και μετά το στομάχι...

Στην Κύπρο θυμάμαι χαρακτηριστικούς φούρνους και παραδοσιακούς και μοντέρνους... Ο φούρνος του χωριού της μάνας μου, παραδοσιακός, πουλούσε μόνο ψωμί, εκείνα τα μεγάλα, χοντρά, χωριάτικα καρβέλια... Χρόνια μετά, όταν υπηρετούσα την θητεία μου σε ένα χωριό έξω από την Λεμεσό, το Sunfresh στο round about της Αγίας Φύλας, 24-ωρης λειτουργίας, σκέτος παράδεισος, ξεφούρνιζε φρέσκα ψωμιά, κουλούρια, τυρόπιτες και αλμυρά ακόμα και στις 2:00 το πρωί...

Στην αγαπημένη μου Αίγινα, πέρσι το καλοκαίρι, ο φούρνος που πηγαίναμε κάθε πρωί , Κρητικός νομίζω λεγόταν, για να πάρουμε ψωμί, τυρόπιτες, κουλούρια για το πρωινό μας και όχι μόνο... Κρατούσα τον Σ. μου αγκαλιά για να είναι ψηλά και να διαλέξει το κουλούρι που ήθελε...

Αν με ρωτήσεις τι είδους φούρνος είναι ο αγαπημένος μου, δεν θα απαντήσω βάση της ικανοποίησης του ουρανίσκου μου αλλά του πόσο δυνατή είναι η ανάμνηση που τον συνοδεύει...

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Φλασιά...

Γέννησε σήμερα η ξαδέρφη μου ένα γλύκα μπέμπη και όταν με πήρανε τηλέφωνο να μου το πούνε γιατί εγώ ήμουνα στη δουλειά, μου ήρθε φλασιά όταν πριν από 20 χρόνια και βάλε, μας έπαιρναν οι γονείς μου εμένα, τον αδερφό μου, την ξαδέρφη μου και τον ξάδερφο μου και πηγαίναμε διακοπές στη Ζάκυνθο, τότε ακόμα που δεν είχε γίνει προάστιο του Μπράιτον... Τότε λοιπόν είχαμε ένα τεράστιο φουσκωτό που ήταν λέει νησί με φοίνικα και μπανάνες κανονικά, όλα κομπλέ, που ήταν τόσο μεγάλο που ανεβαίναμε και οι τέσσερις επάνω και γινόταν τεράστιο σόου στην παραλία... Όταν φεύγαμε, επειδή μέναμε κοντά στην θάλασσα κι επειδή βαριόμασταν το φούσκωνε-ξεφούσκωνε το μεταφέραμε όπως ήταν φουσκωμένο κι αν μας έβλεπε κάποιος από μακρυά έβλεπε ένα φουσκωτό φοίνικα να μετακινείται στην άκρη του δρόμου... Κοίτα τώρα που πέρασαν τα χρόνια και κάναμε δικά μας παιδιά...