Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανατροφή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανατροφή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Κρίματα...

Χθες το απόγευμα επέστρεψα στο σπίτι γύρω στις 19:30 αφού είχα περάσει πρώτα από το super market... Ήταν μια καλή μέρα, όπως καλές ήταν κι όλες αυτές οι μέρες που είχαν περάσει, δεν υπήρχαν σκιές ή περίεργες σκέψεις, ήμουν απλά τόσο κουρασμένος όσο μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που γυρνάει στο σπίτι το βράδυ από τη δουλειά...

Μιλούσα με την Μ. στο δωμάτιό μας περί ανέμων και υδάτων όταν ξαφνικά άκουσα το απότομο και δυνατό κλάμα του Σ. από το σαλόνι.... Φώναζε:

"O Θ. μου έσπασε το δόντι!" 

Έτρεξα μέσα και είδα το παιδί κλαμένο και με σπασμένο σχεδόν στη μέση έναν από τους κάτω κοπτήρες... Μου είπε κλαίγοντας ότι ο Θ. του πέταξε ένα παιχνίδι στο πρόσωπο επειδή μάλωσαν...

Θόλωσα...

Το αίμα βαρούσε στα μηνίγγια μου από τα νεύρα και το μόνο που ήθελα ήταν να πιάσω στα χέρια μου τον μικρό ο οποίος είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού... Ουρλιάζοντας ότι θα τον σκοτώσω προσπάθησα να τον τραβήξω κάτω από το τραπεζάκι κι επειδή τραβιόταν όταν άπλωνα το χέρι μου τον τράβηξα από τον αστράγαλο και τον έβγαλα... Η Μ. μπήκε στην μέση και τον βούτηξε από τα χέρια μου αλλά ακόμα κι έτσι του έδωσα δυο-τρεις γερές μπάτσες στον κώλο... Εξακολουθούσα να ωρύομαι, να ουρλιάζω ότι θα τον σκοτώσω αν ξανακάνει κακό στον αδερφό του, ότι θα τον πετάξω από το σπίτι... Ο Θ. έκλαιγε και φώναζε τρομαγμένος... 

Όταν του είπα ότι θα τον πετάξω από το σπίτι είδα στο πρόσωπο του ένα φόβο διαφορετικό από τον προηγούμενο, τον φόβο του να μην της φάει, ένα φόβο ατόφιο και χειροπιαστό και τότε πάγωσα... Είχα κάνει το παιδί μου να με φοβάται, του είχα δημιουργήσει μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα φύγει από το μυαλό του, όπως δεν έφυγαν ποτέ κι οι δικές μου αναμνήσεις από τον πατέρα μου να ωρύεται και να αφρίζει... Ήμουν περήφανος για τον εαυτό μου ότι το μικρό μου παιδί δεν με είχε δει ποτέ  εκτός εαυτού γιατί είχα δουλέψει πολύ με τον εαυτό μου, είχα πολεμήσει την παρόρμηση του να αντιδρώ ενστικτωδώς, να είμαι αυτό που γνωρίζω καλά από την δική μου παιδική ηλικία... Ο Σ. είχε δει κάποτε αυτή την πλευρά μου και το φέρω βαρέως, είναι το κρίμα μου, η προδοσία του εαυτού μου και του παιδιού μου, ήθελα τουλάχιστον ο Θ. να μην έχει μια τέτοια εμπειρία και τώρα όλα είχαν γίνει σκατά...

Τα παιδιά σιγά σιγά ηρέμησαν, με τις προσπάθειες της Μ. κυρίως, κι εγώ βγήκα στο μπαλκόνι και άρχισα να καπνίζω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο... Πνιγόμουν... Ήθελα να διορθώσω αυτό που έγινε και δεν μπορούσα, δεν θα μπορούσα ποτέ πια... Πήγα στο σαλόνι όπου τα παιδιά έβλεπαν μια ταινία και τους ζήτησα να βάλουν μια παύση για να τους μιλήσω...

Απευθύνθηκα και στους δύο και τους είπα ότι αυτό που έγινε ήταν πολύ άσχημο... Ότι ο Θ. έκανε κάτι πολύ άσχημο για το οποίο έπρεπε να τον μαλώσουμε αλλά ότι ο τρόπος που τον μάλωσα ήταν απαράδεκτος... Τους είπα ότι δεν θέλω να με φοβούνται, ότι θα είμαι δυστυχισμένος αν με φοβούνται όπως φοβόμουνα εγώ τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί... Με πήραν τα κλάματα, άρχισε να κλαίει κι ο Σ. και με πήρε αγκαλιά ενώ ο Θ. καθόταν στον απέναντι καναπέ με μάτια βουρκωμένα... Τους είπα ότι θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ να μην με ξαναδούν ποτέ έτσι αλλά αν ποτέ ξανά συμβεί θα έχουν δικαίωμα να μου ορίσουν αυτοί μια τιμωρία, ότι αυτοί καταλαβαίνουν... Αγκαλιαστήκαμε και οι τρεις για να επισφραγίσουμε την συμφωνία μας...

Το βράδυ πήγα και κοιμήθηκα στο κρεβάτι του Θ. ...

Νιώθω ακόμα απαίσια, ότι εκτός από την εμπιστοσύνη του μεγάλου μου, πρόδωσα και την εμπιστοσύνη του μικρού μου γιου, του χαϊδεμένο μου, με τον οποίο είχα προσπαθήσει πάρα πολύ να μην επαναλάβω λάθη που είχα με τον Σ. ...  Νιώθω απαίσια που ο χειρότερος εαυτός μου ακόμα παραμονεύει να βγει στην επιφάνεια με την πρώτη ευκαιρία, παρά την τόση προσπάθεια που έχω κάνει...

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν έχει νόημα...

Στην Αγία Παρασκευή, στην παιδική χαρά στην πλατεία, χθες το πρωί, εμφανίζονται μια παρέα τσιγγανάκια... 

Ένα από αυτά είναι ένα αγοράκι που πρέπει να είναι από 6 ως 8 ετών... 
Φοράει ένα βρώμικο παντελόνι μακριάς πυτζάμας, φανελάκι με τιράντα και είναι ξυπόλυτο... 
Στο λαιμό του έχει περασμένη μια πιπίλα με πλαστική αλυσίδα που έχει στο στόμα την οποία βγάζει για να πιει ... φραπέ από ένα μπουκαλάκι του νερού  που κουβαλάει μαζί του... 

Η συμπεριφορά όλης της παρέας είναι συμπεριφορά αγριμιών, σε μια παιδική χαρά γεμάτη παιδάκια και γονείς/παππούδες, κάνουν ότι μπορούν για να ενοχλήσουν... 
Την προσοχή μου έχει κερδίσει ο ξυπόλυτος πιτσιρικάς με την πιπίλα στο στόμα και το φραπέ στο χέρι... 

Σκέφτομαι ότι πρέπει να ειδοποιήσω τις κοινωνικές υπηρεσίες, το Χαμόγελο του Παιδιού, την αστυνομία, αυτά τα παιδιά κι αυτός ο πιτσιρικάς συγκεκριμένα φωνάζουν την παραμέληση που υφίστανται... Δεν έχει να κάνει με την φυλή, το χρώμα του δέρματος, την θρησκεία, τα χρήματα που έχεις ή δεν έχεις, ένα παιδί με αυτή την εικόνα είναι παραμελημένο... 

Μετά σκέφτομαι τι θα επακολουθήσει μια καταγγελία... 

Θα ασχοληθεί η αστυνομία με το να εντοπίσει ακόμα ένα τσιγγανάκι που γυρνάει στους δρόμους; 
Θα τολμήσει να μπει στον καταυλισμό στον Νομισματοκοπείο (πιθανότατα εκεί μένει ο πιτσιρικάς) και να πάρει το παιδί; 

Θα γίνει σίγουρα χαμός... 

Οι γονείς του ξαφνικά θα το αγαπήσουν και θα στηθοκοπιούνται στα κανάλια ότι τους παίρνουν το παιδί τους... 
Θα απειλούν με αντεκδικήσεις και βεντέτα... 
Θα έχουν εμφανιστεί διάφοροι που θα καταγγέλλουν τον ρατσισμό που υφίσταται η Ρομά οικογένεια, το παιδομάζωμα, που θα καλούν στον σεβασμό της διαφορετικότητας λες και ΑΥΤΟ είναι το ζήτημά μας και όχι η παραμέληση ανηλίκου...

Η παρέα των μικρών τσιγγάνων φεύγει από την παιδική χαρά, συνεχίζει την περιπλάνησή της...

Δεν καλώ κανέναν, ούτε υπηρεσίες, ούτε αστυνομία...
Δεν ξέρω αν έχει νόημα... 
Δεν πιστεύω ότι έχει νόημα...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Γολγοθάς...

Στο καράβι της επιστροφής από Αίγινα, καθόμαστε στο σαλόνι... Έχω βάλει μια ταινία στα παιδιά στο laptop γιατί δεν έχω κουράγιο να τους κυνηγάω, πονάει η μέση μου, κάθομαι δίπλα τους και απαντάω σε ευχετήρια μηνύματα στο Facebook από το κινητό μου, είναι τα γενέθλιά μου...

Παραδίπλα κάθεται μια παρέα από δύο οικογένειες που μιλούν αγγλικά... Έχουν, κι οι δυο μαζί, αρκετά παιδάκια που κάνουν την σχετική φασαρία αλλά τίποτα το ιδιαίτερο... Το ένα παιδάκι από όλα έχει μια δυσμορφία στο πρόσωπο πολύ έντονη που του αλλοιώνει εντελώς το δεξί μισό του προσώπου του... Δεν φαίνεται να έχει κάποιο άλλο πρόβλημα, νοητικό ή κάτι άλλο ας πούμε αλλά το πρόσωπό του είναι μαγνήτης για το βλέμμα... Ο Σ. το προσέχει και μου τον δείχνει ρωτώντας με τι έχει αυτό το παιδάκι και είναι έτσι... Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι κάτι έπαθε και δεν είναι ωραίο να το δείχνουμε με το δάχτυλο διότι θα αισθανθεί άσχημα... Σκέφτομαι πόσες φορές θα έχει ήδη και πόσες ακόμα θα αντιμετωπίσει αυτό το αγοράκι και οι γονείς του αυτά τα βλέμματα της συμπόνοιας/έκπληξης/απέχθειας/κτλ , πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς ότι οι άλλοι άνθρωποι κατά κανόνα στην πρώτη επαφή μαζί σου θα σε αντιμετωπίζουν σαν αξιοπερίεργο... Δεν ξέρω τι θα μου κόστιζε σαν άνθρωπο, συναισθηματικά, ένας τέτοιος Γολγοθάς, να μεγαλώνω ένα παιδί με πρόβλημα... Προφανώς θα είχε όλη την αγάπη μου και την συμπαράστασή μου αλλά δεν ξέρω τι θα χρειαζόταν να κάνω για να διατηρήσω μια άλφα συναισθηματική και ψυχική ισορροπία μέσα μου, για το παιδί πρώτα απ' όλα και για μένα...

Όσο κάνω αυτές τις σκέψεις είμαι σκυμμένος στην οθόνη του κινητού μου και στέλνω ευχαριστήρια μηνύματα...  Χωρίς να το αντιληφθώ, ένα κοριτσάκι από τα παιδάκια της διπλανής μας παρέας, το οποίο μέχρι εκείνη την ώρα καθόταν αμίλητο στην θέση του, έρχεται δίπλα μου και με το δάχτυλο του χτυπάει σχετικά δυνατά την οθόνη του κινητού μου... Ξαφνιάζομαι, αρχικά νομίζω ότι θέλει να παίξει με το τηλέφωνό μου αλλά το κοριτσάκι δείχνει να είναι σε ένταση, ξαναχτυπάει με το δάχτυλο την οθόνη του κινητού μου και σηκώνει τα χέρια του στα πλάγια του κεφαλιού του (μου έρχονται φλασιές από το "Rainman") ενώ η μαμά του έχει ήδη σηκωθεί από την θέση της, την έχει πάρει αγκαλιά και προσπαθεί να την ηρεμήσει... Η δεύτερη κυρία της παρέας, μου λέει με σπαστά ελληνικά ότι την ενοχλεί που καθόμαστε όλοι προσηλωμένοι σε οθόνες, καλά κάνει το παιδί της λέω, προσπαθώντας να είμαι όσο πιο χαμογελαστός γίνεται και βάζω το κινητό στην τσέπη... Σε λίγο ο μπαμπάς της μικρούλας που βρισκόταν κάπου έξω με τα υπόλοιπα παιδάκια, επιστρέφει και παίρνει στην βόλτα μαζί και το κοριτσάκι που ακολουθεί ήρεμα, κρατώντας το χέρι του πατέρα της... Όταν φεύγουν η μαμά του κοριτσιού, κι αυτή με σπαστά ελληνικά, μου ζητάει συγνώμη για το συμβάν... Προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν πρέπει να στενοχωριέται κι ότι δεν συνέβη τίποτε σημαντικό...

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το τρίτο παιδί...

Πριν παντρευτούμε λέγαμε με την Μ. ότι θα κάνουμε τρία παιδιά... Είμαστε και οι δύο παιδιά οικογενειών που είχαν από δύο παιδιά αλλά ο αριθμός τρία μας φάνταζε ιδανικός όσον αφορά τα παιδιά που θα κάναμε... 

Η γέννηση του Σ. είχε σαν αποτέλεσμα ένα ανεπανάληπτο κυκλώνα συναισθημάτων που υπήρξε καταλύτης για πάρα πολλά πράγματα... Η γέννηση του Θ,. ήταν απλά θέμα χρόνου... Η εγκυμοσύνη στον Θ. αλλά και αρκετό διάστημα μετά ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα επαγγελματικά καθώς η κατάσταση εναλλασσόταν από εξοντωτική πίεση και εξαντλητικά ωράρια σε ένα εντελώς χειροπιαστό φόβο και ανασφάλεια για το αύριο... 

Συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες στην ανατροφή των παιδιών μας ήταν οι γονείς μου και ο πεθερός μου που μας στήριξαν με πολλούς τρόπους παρά την κούρασή τους, τα δικά τους προβλήματα και τα χρόνια που βάραιναν στις πλάτες τους... Με την Μ. καταλήξαμε ότι δεν είναι ρεαλιστικό να σκεφτόμαστε το τρίτο παιδί για διάφορους λόγους, όλους απόλυτα λογικούς και γι' αυτό φτιάξαμε καινούργιο δωμάτιο στα αγόρια, διαμορφώσαμε το παλιό δωμάτιο του μωρού σε γραφείο και προχωρήσαμε...

Δειλά δειλά η Μ. μεταξύ αστείου και σοβαρού, άρχισε να κάνει νύξεις για τρίτο παιδί... Το πάθος της για όποιο μωρό συναντούσαμε, η λαχτάρα με την οποία έπαιρνε αγκαλιά κάθε μωρό φίλων μας που συναντούσε, έκανε τους πάντες να με χτυπάνε συγκαταβατικά στην πλάτη και με πονηρό χαμόγελο να μου λένε να ετοιμάζομαι για το τρίτο... Εγώ το αρνιόμουν με πάθος και μάλιστα πρότασσα σαν επιχείρημα το πόσα λεφτά ξοδέψαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε για το νέο παιδικό δωμάτιο.... 

Δεν είναι ότι δεν το ήθελα ή δεν το θέλω ακόμα αυτό το τρίτο παιδί... Δεν έχω κάτι πιο σημαντικό στη ζωή από τα παιδιά μου, δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει επηρεάσει την ζωή περισσότερο από τους γιους μου οφείλω όμως να είμαι ρεαλιστής... Το να κάνεις παιδιά είναι χαρά, είναι κι ευθύνη... Για να κάνεις πολλά παιδιά πρέπει να είσαι λίγο πιο χαλαρός από ότι είμαι εγώ (και η Μ.) που είμαι συγκεντρωτικός και θέλω να έχω έλεγχο των πάντων... Εγώ καταφέρνω κάθε φορά να έχω ενοχές για τα όσα πιστεύω ότι ΔΕΝ προσφέρω στους γιους μου και προσπαθώ αλήθεια τόσο πάρα πολύ να μην περάσω αυτή την ενοχή στα αγόρια μου να μην τους βαραίνω με τις δικές μου ανεπάρκειες ή "ανεπάρκειες"...  

Μετά έρχονται τα πρακτικά ζητήματα... Από την καινούργια δουλειά εξασφαλίζω πολύ καλύτερες παροχές αλλά ο χρόνος είναι λιγότερος και το βάρος της απασχόλησης των παιδιών κυρίως κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πέφτει πάνω στην Μ. ... Οι γονείς μου και ο πεθερός μου μεγάλωσαν και δεν αντέχουν πια να ενισχύσουν με την φυσική τους παρουσία την ανατροφή των παιδιών, ήδη από τον Σεπτέμβριο έχουμε προσλάβει την Κ., μια εξαιρετική κοπέλα, που φροντίζει τα παιδιά μέχρι να γυρίσει η Μ. από τη δουλειά... 

Ο κυριότερος μου φόβος από τον πιθανό ερχομό ενός τρίτου παιδιού, δεδομένων των συνθηκών, είναι ότι στο τέλος οι δυσκολίες και το άγχος δεν θα αφήσουν κανέναν να είναι ευτυχισμένος, ούτε εμένα και την Μ,, ούτε τα αγόρια μου, ούτε και το τρίτο παιδί... Ο κυριότερος μου φόβος είναι ότι δεν θα μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για όλα μου τα παιδιά, την Μ. και τον εαυτό μου...

Εδώ και χρόνια, βάζω desktop background σε κάθε υπολογιστή που δουλεύω εναλλασόμενες φωτογραφίες των γιων μου και κατά καιρούς κάθομαι τις χαζεύω και θυμάμαι στιγμές, αν πετύχω και καμιά που είναι μωρά, συγκινούμαι... Ως εκεί...

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Ο Σ. μεγαλώνει...

Δεν ασχολούμαι με την μελέτη του Σ. ... 

Η Κ., η κοπέλα που προσλάβαμε φέτος για να παίρνει τα παιδιά από το ολοήμερο και να τους φροντίζει μέχρι εγώ κι η Μ. να γυρίσουμε στο σπίτι, είναι παιδαγωγός και τον διαβάζει αυτή... Εμείς, η Μ. δηλαδή, απλά ρωτάει την Κ. τι είχε για διάβασμα ο Σ. και ελέγχει τα τετράδια του, κι αυτό είναι... Έτσι κι αλλιώς το παιδί είναι επιμελές και τακτικό στις υποχρεώσεις του δεν δημιουργεί ζητήματα σχετικά με την μελέτη του...

Σήμερα εγώ, η Μ. κι ο Θ. μείναμε στο σπίτι, όλοι με γαστρεντερίτιδα, ο μόνος που πήγε στη δουλειά του ήταν ο μόνος που φαίνεται να είναι υγιής, ο Σ. ... Του κακοφάνηκε που όλοι οι υπόλοιποι θα ήμασταν στο σπίτι κι αυτός όχι και για να του γλυκάνουμε λίγο το χάπι δεν τον αφήσαμε σήμερα στο ολοήμερο, πήγα και τον πήρα εγώ στη μία και δώσαμε στην Κ. ρεπό... Μετά το φαγητό κάτσαμε να διαβάσει στο γραφείο του κι εγώ δίπλα του, πρώτη φορά οι δυο μας...

Έτσι όπως τον έβλεπα να κάνει τις ασκήσεις, να πιέζει το μολύβι πάνω στο χαρτί, να μετράει με το νύχι τις αποστάσεις για να κάνει όλα τα "ξ" να έχουν το ίδιο μέγεθος, αληθινά συγκινήθηκα... Μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του όταν τον είχα μωρό στην αγκαλιά μου και τώρα είναι ολόκληρο αντράκι που γράφει, διαβάζει και χρησιμοποιεί τα δάχτυλα για να κάνει πρόσθεση κι αφαίρεση...

Ίσως να έχω υπάρξει αυστηρός με το παιδί μου, ίσως να τον έχω πιέσει πολύ να είναι πάντα αυτός που πρέπει... Τον έβλεπα πως έμπαινε κατευθείαν σε θέση άμυνας όταν τον διόρθωνα σε κάτι, σαν να απογοητευόταν και να τσαντιζόταν που του επεσήμανα το λάθος του ή όταν προσπάθησα να του προτείνω ένα άλλο τρόπο να κάνει κάτι...  Πρέπει να το δουλέψω αυτό και να μην τον κάνω να νιώθει πίεση ή ανταγωνισμό απέναντί μου...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Κάτι σωστό έχουμε κάνει...

Σ: Μπαμπά, πότε θα ανοίξουμε τον κουμπαρά μου;
Εγώ: Πότε θες να τον ανοίξουμε, θες να τον ανοίξουμε το καλοκαίρι;
Σ: Όχι, θέλω να τον ανοίξουμε τώρα.
Εγώ: Εντάξει, μπορούμε να τον ανοίξουμε τώρα απλά θα πρέπει να πάμε στην τράπεζα όλα αυτά τα ψιλά που έχει ο κουμπαράς για να μας δώσουν χάρτινα λεφτά.
Σ: Εγώ μπαμπά λέω να μην τα δώσουμε όλα στην τράπεζα, να πάμε τα μισά στην τράπεζα και τα άλλα μισά να τα δώσουμε στους φτωχούς (!!!)
Ο Σ. είναι 6 χρονών...

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Τα μπαμπόθρεφτα...

Πολλές φορές, ειδικά όταν τον μαλώνω για κάτι που έκανε, η Μ. μου λέει ότι μιλάω στον Σ. σαν είναι μεγάλο παιδί κι όχι 4,5, κι ούτε, χρονών... Όταν αποφασίζουμε τι θα κάνουμε, πού θα πάμε βόλτα, σε ποιο εστιατόριο θα φάμε, τον ρωτάω τι θέλει αυτός... Τον αφήνω να διαλέξει τα ρούχα του, τι θα φάει, τι θα πιει, τι παραμύθι θα διαβάσουμε... Η Μ. μου λέει ότι τον κακομαθαίνω, ότι τον έχω κάνει μπαμπόθρεφτο κι ότι τα ίδια κάνω (κατ' αντιστοιχία) και με τον Θ... Ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν τόσες επιλογές, ότι τα αποσυντονίζει να παίρνουν τόσες αποφάσεις... Κατά πάσα πιθανότητα έχει δίκιο αλλά κι εγώ έχω τους λόγους μου... 

Από την μια θέλω να κανακέψω τα παιδιά μου, να είναι ευτυχισμένα και να έχουν ότι μπορούν να ζητήσουν κι ότι μπορώ να τους προσφέρω... Από την άλλη θέλω να έχουν επιλογές και άποψη, το γεγονός ότι τους ρίχνω 30 χρόνια και βάλε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν γνώμη ή άποψη ή ότι η δική μου είναι καλύτερη από τη δική τους και πρέπει a priori να υπερισχύει... Το δικαίωμα στην επιλογή σημαίνει και ανάληψη των ευθυνών αυτής της επιλογής... Ένα πράγμα που προσπαθώ να περάσω στον Σ. είναι ότι κάθε μας επιλογή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, το κόστος των οποίων οφείλουμε να επωμιστούμε... Αν το καταφέρω, πιστεύω ότι θα έχω κάνει κάτι πολύ καλό για το παιδί μου...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι χρειάζονται τα παιδιά...

Η μάνα μου λέει ότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη... Χρειάζονται όρια, χρειάζονται κανόνες, χρειάζονται σεβασμό... Χρειάζονται να τους λες την αλήθεια, να μοιράζεσαι μαζί τους ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι, να τους δίνεις ευθύνες... Το σπίτι πρέπει να είναι μια απλοϊκή ρεπλίκα του έξω κόσμου που θα τους προετοιμάσει για την ζωή εκεί έξω... 

Τα παιδιά χρειάζονται να τους δώσεις ένα μοντέλο ζωής, να τους το διδάξεις έτσι ώστε να έχουν ένα μπούσουλα μεγαλώνοντας αλλά να τους δώσεις να καταλάβουν ότι αυτό το μοντέλο δεν είναι ευαγγέλιο, ότι πρέπει να το αμφισβητήσουν, να το αποδομήσουν και να κρατήσουν μόνο που αυτά χρειάζονται και θέλουν... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη, χρειάζονται και την αυστηρότητα και την τιμωρία (όχι την σωματική φυσικά)... Πρέπει να προετοιμαστούν ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν θα τους αγαπά όπως οι γονείς και οι παππούδες, ότι η αγάπη και ο σεβασμός κερδίζονται από τους ξένους, δεν είναι δεδομένοι όπως μέσα στην οικογένεια... 

Αν δεν είναι προετοιμασμένα τα παιδιά για όλα αυτά που θα συναντήσουν μεγαλώνοντας, το σοκ της επαφής με τον έξω κόσμο είναι τεράστιο, η προσαρμογή είναι δύσκολη στα εκτός οικογενειακής εστίας δεδομένα, η δυσπιστία και η ανασφάλεια απέναντι στους άλλους δεδομένη...