Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Κρίση (πολιτικής) ταυτότητας...

Σύντροφοι ή "σύντροφοι" (όπως αγαπάτε) εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ, θα το πω γιατί το σκέφτομαι καιρό... Οι αφίσες του κόμματος δεν θυμίζουν κόμμα της Αριστεράς, δεν έχουν πολιτική ταυτότητα... Θυμίζουν κόμμα που ψαρεύει στα θολά νερά για ψήφους και μόνο... Θα μπορούσε να είναι αφίσα οποιουδήποτε αντί-μνη κόμματος... Με συμπάθεια και στενοχώρια το λέω, παρά την απογοήτευση που με έχετε κεράσει εδώ και καιρό, μην βρεθεί κανείς να με πει νεοδημοκράτη, θα είναι αστείο...

Αφίσα ΣΥΡΙΖΑ 1
Αφίσα ΣΥΡΙΖΑ 2
Ευρωεκλογές ΣΥΡΙΖΑ

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Και τώρα τι;

Μου είχαν μπει ψύλλοι στα αυτιά εδώ και λίγους μήνες αλλά ένιωθα/προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι έπρεπε να δείξω υπομονή... Οι εξελίξεις δεν με δικαιώνουν ούτε για αυτή την απόφασή μου ούτε και γι' αυτή που πήρα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου... Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατοπίζεται με γοργά βήματα όλο και πιο δεξιά και δείχνει να έχει μοναδικό του στόχο να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ, να πάρει μέρος στο παιχνίδι της εξουσίας... 

Όταν μιλούσαμε για κυβερνώσα Αριστερά κάποιοι από εμάς δεν είχαμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας... Μια "προοδευτική" φρασεολογία εμπλουτισμένη με τσιτάτα καθωσπρεπισμού (για να μην ξεχνιόμαστε και τρομάζουμε την πελατεία...) δεν λέει κάτι, δεν αλλάζει κάτι... Χρειάζονται πράξεις, έργα, δεσμεύσεις και καθαρά λόγια... 

Σκέφτομαι ότι αυτή την απογοήτευση που νιώθω εγώ θα την νιώθουν κι άλλοι και μέσα στην βάση του ΣΥΡΙΖΑ και θα αναρωτιούνται και κάποιοι γιατί φαίνεται να είναι σε κάμψη η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά τον τελευταίο καιρό... Μα γιατί να προτιμήσεις ένα μαϊμού προϊόν όταν έχεις διαθέσιμο το αυθεντικό; Όσο περισσότερο μοιάζει με το ΝΔΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο πιο περιττή γίνεται η παρουσία του...

Υ.γ.1 Το χειρότερο από όλα είναι ότι η ματαίωση της ελπίδας που συντηρούσε η αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ σπρώχνει κι άλλο κόσμο στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής...

Υ.γ.2 Και τώρα τι ψηφίζουμε;

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μέρες που μυρίζουν φασισμό...

Ας βάλουμε τα πράγματα κάτω:

Ζούμε σε μια κοινωνία ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά σμπαραλιασμένη, με τον φόβο και την ανασφάλεια να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα για τους περισσότερους από εμάς ενώ ήδη πολλοί συνάνθρωποι μας βιώνουν στην πραγματικότητα τους χειρότερους τους εφιάλτες... Υπάρχει απελπισία, παραίτηση, κάθε μέρα αυτό που ακούω γύρω μου είναι το"ας  γίνει ότι θέλει"... 

Η πολιτική και οι πολιτικοί είναι πλήρως απαξιωμένοι, φαίνονται να μην μπορούν και να μην θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του πολύ κόσμου ο οποίος δεν ξέρει πια τι του γίνεται... Οι συνταγές του παρελθόντος απέτυχαν αλλά οι απελπισμένοι την ύστατη στιγμή επιστρέφουν στις αγκάλες τους και δίνουν μια ακόμα απελπισμένη τελευταία ευκαιρία...Για τι πράγμα άραγε, μήπως για να γυρίσει το ρολόι πίσω; 

Μέσα στην αναμπουμπούλα και την κοσμοχαλασιά βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν από το βόθρο τους οι ναζί και να πιάσουν πόστα και εξουσίες, άλλες δια της κοινοβουλευτικής οδού εκμεταλλευόμενοι την απελπισία και άλλες με το στιλέτο στο χέρι, στα πεζοδρόμια, όπου η αστυνομία κάνει ότι δεν βλέπει, όσο και να γαβγίζει δήθεν ο Δένδιας (ο εμπνευστής του κουκουλονόμου να μην ξεχνιόμαστε)... Οι ναζί το παίζουν καλά το παιχνίδι τους, πιο καλά από όλους, έχουν βρει και τον μπαμπούλα που είναι πάντα απαραίτητος (βλέπε μετανάστες) για να του φορτώσουν όλα τα κακά της χώρας και απλά περιμένουν να εξαργυρώσουν την απελπισία...

Η Αριστερά μέσα σε όλα αυτά που διαδραματίζονται εμφανίζεται λιγότερη των περιστάσεων, σαν να μην μπορεί ή και να μην θέλει να παίξει τον ιστορικό ρόλο που όφειλε και της ανήκει... Το γιγάντεμα του ΣΥΡΙΖΑ εν μία νυκτί σχεδόν δεν ήταν ικανό να φέρει στην κυβέρνηση της χώρας για πρώτη φορά στην ιστορία της μια κυβέρνηση της Αριστεράς, είτε γιατί υπονομεύτηκε άμεσα και έμμεσα από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είτε διότι η ποιότητα των προσώπων δεν είναι εφάμιλλη των καιρών και δεν κατάφερε να πείσει...Ούτε μετεκλογικά η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτή που περίμενε μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του... Θυμάμαι πάντως μια αποστροφή από μία από τις πολλές συνεντεύξεις του Τσίπρα ο οποίος αιτιολογούσε τις προσπάθειες του για σύγκλιση των κομμάτων της Αριστεράς σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα στο ότι αυτή ήταν η δυναμική που υπήρχε στην κοινωνία, αυτό περίμενε ο κόσμος από την Αριστερά, να βγει μπροστά με πρόταση εξουσίας... Το που θα πήγαινε αυτή η αριστερή εξουσία και τι μορφή θα είχε θα καθοριζόταν από τα κάτω, από όλον αυτό τον κόσμο από όλη την Αριστερά  που θα στήριζε αυτή την προσπάθεια, είπε, διότι τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν τον λαό και όχι ο λαός τα κόμματα... Δεν ξέρω πόσο και αν τα πίστευε τελικά αυτά τα λόγια αλλά εγώ τον ψήφισα γι' αυτά...

Αλλάζοντας κάποια ονόματα ή μικρολεπτομέρειες θα μπορούσαμε να μιλάμε για την Γερμανία του Μεσοπολέμου και την άνοδο των ναζί στην εξουσία αλλά δυστυχώς μιλάμε για την Ελλάδα του σήμερα και οι μέρες που ζούμε μυρίζουν φασισμό... Η τελευταία δημοσκόπηση της VPRC παρουσιάζει την Χρυσή Αυγή να έχει ξεπεράσει το φράγμα του 10% και να στρογγυλοκάθεται στο 12%... Τα δελτία ειδήσεων, μετά τα γρονθοκοπήματα βουλευτών, καλύπτουν με πλήρες ρεπορτάζ τα μέλη της να τραμπουκίζουν και να ξυλοκοπούν μικροπωλητές σε πανηγύρια, ζητώντας ταυτότητες και άδειες εργασίας, παίζουν τον ρόλο του μπάτσου απροκάλυπτα ενώ η αστυνομία σφυράει κλέφτικα... Όσο τα μνημόνια σφυροκοπάνε τον μέσο πολίτη και βυθίζουν την χώρα σε απελπισία και κατάθλιψη αυτά τα φαινόμενα θα εντείνονται μέρα με την μέρα... Να ξυπνήσουμε επιτέλους γιατί αληθινά σε λίγο δεν θα υπάρχει γυρισμός...

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Κυριακή, κοντή γιορτή...

Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό, αυτή την στιγμή εμφανίζονται δυο πιθανοί πόλοι εξουσίας που θα οδηγήσουν σε κυβέρνηση μετά της εκλογές της 17ης Ιουνίου... 

Ο ένας πόλος εξουσίας είναι αυτός που συμπυκνώνει όλο το παλαιοκομματικό σύστημα το οποίο κυβέρνησε και κατέστρεψε την χώρα από το 1974 και μετά... Είναι ο πόλος εκείνος που έχει την αμέριστη συμπαράσταση των ΜΜΕ, ΕΕ και ΔΝΤ, εκείνος που φλόμωσε στα ψέματα τον Έλληνα για αδιαπραγμάτευτα μνημόνια πριν από τις 6 Μαΐου και με σημαία την επαναδιαπραγμάτευση από τις 6 Μαΐου και μετά... Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που εγγυούνται την συνέχιση της ίδιας αποτυχημένης συνταγής, που εγγυούνται ότι κανένας μα κανένας υπεύθυνος δεν θα λογοδοτήσει ποτέ για τις πράξεις του, οι άνθρωποι που φλερτάρουν ξεδιάντροπα με τον φασισμό παίζοντας με το αίσθημα φόβου και ανασφάλειας του πολίτη που αυτοί καλλιέργησαν με την πολιτική τους...

Ο άλλος πόλος εξουσίας είναι αυτός που έχει ως πυρήνα την Αριστερά, για πρώτη φορά στην ιστορία της... Μια Αριστερά που δεν έχει κυβερνήσει αλλά έχει μια σειρά προτάσεων που αφορούν τόσο την κατάργηση ή έστω την ριζική τροποποίηση της πολιτικής των μνημονίων, που αφορούν την αποκατάσταση των αδικιών που έχουν γίνει, την απόδοση ευθυνών στους υπευθύνους της δυστυχίας του ελληνικού λαού, την κατάργηση των προκλητικών προνομίων των υψηλά ιστάμενων, την αποκατάσταση της σχέσης πολίτη και πολιτείας, μια Αριστερά που αντιμετωπίζει πυρά ομαδόν από δεξιά και αριστερά της και από το σύνολο των ΜΜΕ...

Η μία λύση είναι δοκιμασμένη και σίγουρα αποτυχημένη... Η άλλη λύση, δεν έχει δοκιμαστεί, εμπεριέχει ρίσκο αλλά είναι μια ζαριά που μπορεί να κάτσει, που πρέπει να κάτσει για να μην διαλυθεί πλήρως η ήδη αποσυντιθεμένη ελληνική κοινωνία...

Εγώ την επιλογή μου την έχω κάνει για τους λόγους που προανέφερα και για άλλους που αφορούν την προσωπική μου θεώρηση των πραγμάτων...

Σκεφτείτε όλοι καλά πριν σταθείτε μπροστά στην κάλπη την Κυριακή...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Άκου Αλέξη* - Αναδημοσίευση από τον //Παραλληλογράφο//...

Άλλη μια αναδημοσίευση, δεν είναι και λίγες τον τελευταίο καιρό...

Πολύ ωραίο post από τον  //Παραλληλογράφο// - Γαλαξιάρχη... Το πρώτο μέρος περιγράφει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που σκέφτηκα κι εγώ πριν μπω στο παραβάν, ενώ το δεύτερο μέρος με τις προτροπές με βρίσκουν σύμφωνο στα περισσότερα και περιγράφουν κάποιες από τις δεύτερες σκέψεις που κι εγώ έχω... Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ωραίες σκέψεις που ζήλεψα κι είπα να τις βάλω κι εδώ...


Άκου Αλέξη*

Όχι, δεν έγινα «τσιπρικός» στα γεράματα. Απλώς μπαίνοντας στα γεράματα σέβομαι λίγο παραπάνω το αβάστακτο βάρος του ρεαλισμού του «τώρα». Επειδή λοιπόν δεν πιστεύω -και ποτέ δεν πίστευα- στη μία, αποφασιστική και ολοκληρωτική νίκη που θα ανατρέψει τα πάντα, χωρίς ενδιάμεσες στρατηγικές νίκες, θεωρώ την ιστορική συγκυρία για τη χώρα μου αξεπέραστη. Ο ρόλος του Σύριζα σε αυτήν είναι κεντρικός και είμαστε αναγκασμένοι να τον αναγνωρίσουμε.

Ταυτόχρονα δεν ξεχνώ ότι η ταξική πάλη δεν έχει σημειώσει σχεδόν καμία νίκη τις τελευταίες δεκαετίες. Ενώ ειδικά στην εφιαλτική διετία του μνημονίου, έχασε σε όλα τα μέτωπα, σκορπίζοντας την απογοήτευση. Απογοήτευση που ήρθε να προστεθεί στη συλλογική ενοχοποίηση, επιβεβλημένη από αδίστακτους απατεώνες και -εκ των πραγμάτων- φασίστες της ΓΑΠικής σοσιαλδημοκρατίας. Απογοήτευση και συλλογική ενοχοποίηση που έχουν να αντιμετωπίσουν την παράνοια, το ψέμα, την δημαγωγία και βέβαια την τρομοκρατία.

Χρειάζεται απαραιτήτως μία τακτική νίκη. Και χρειάζεται τώρα. Με την κοινωνία και για την κοινωνία. Στο στρατηγικό αυτό ελιγμό, έλαχε να βρίσκεται ο Σύριζα σε ρόλο κεντρικό (αλλά όχι ηγετικό). Σε αυτόν απευθύνομαι, όχι ως ψηφοφόρος, που ούτως ή άλλως είναι ένας αδιάφορος ρόλος σε ένα σύστημα “αντιπροσωπευτικής” ολιγαρχίας, αλλά ως ΜΕΛΟΣ της κοινωνίας. Αυτής της κοινωνίας που βρίσκεται σε συλλογική παράκρουση, με σύνδρομα ενοχοποίησης και με απύθμενη πλέον απογοήτευση.

Επιτρέποντάς μου, χάρην αμεσότητας, την απεύθυνση στον επικεφαλής και συνομίλικό μου Αλέξη Τσίπρα, λέω:

  • Καταρχήν κατάλαβε μία απλή ιστορική αλήθεια: η σοσιαλδημοκρατία πέθανε! Όχι τώρα. Μία δεκαετία πριν. Αποσυντέθηκε ήδη.
  • Μίλησε ξεκάθαρα. Οι πέντε όροι που έθεσες είναι μία καλή αρχή. Μην ξεχνάς ωστόσο ότι απευθύνεσαι σε ένα ενοχοποιημένο κοινό σε κατάσταση παράκρουσης. Δεν βοηθά καθόλου να του κρύβεις την ουσία, μπροστά στο φόβο να σε πουν “αντιευρωπαϊστή”. Το σύστημα θα επενδύσει στην παράνοια. Δεν σε κάλεσε κανείς να φέρνεις τα Βάλιουμ, αλλά την απλή λογική.
  • Άνοιξε τα χαρτιά σου για την επόμενη ημέρα. Μη φοβηθείς να πεις τα δύσκολα. Δεν υπάρχει επιστροφή στο μικροαστισμό. Μην κάνεις πίσω στη σύγκρουση με τους ισχυρούς του κεφάλαιου. Πες το ξεκάθαρα, ότι ο αγώνας θα περάσει και μέσα από τις εθνικοποιήσεις και μέσα από τις δημεύσεις περιουσιών λαμογιών και κρατικοδίαιτων κοράκων που έπιναν αίμα τόσα χρόνια. Π.χ. ο Μπόμπολας είναι ούτως ή άλλως απέναντι. Δεν πρόκειται να σε λυπηθεί γιατί δεν τον αναφέρεις.
  • Μίλησε στον κόσμο και όχι στις ελίτ. Όχι σαν παιδάκια που θέλουν καθοδήγηση, αλλά ως ισότιμο σύμμαχο. Το πολιτικό αίτημα διαμορφώνεται στην κοινωνία. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να διεκδικήσεις τίποτε, ούτε από την κοινωνία, ούτε από τις ελίτ.
  • Τερμάτισε τη συζήτηση με τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ. Άφησέ τον να βυθιστεί στην ανυπαρξία. Εκείνος προτίμησε τον εγκλεισμό στο μοναστήρι και να μην υπερασπιστεί ουσιαστικά την κοινωνία. Χωρίς να επιδιώξει καμία απολύτως νίκη. Μην επαναλάβεις αυτό το λάθος. Η απενοχοποίηση ξεκινά από μία νική, έστω και μικρή. Αυτό διδάσκει η ιστορία.
  • Πείσε αν είσαι έτοιμος για τη μάχη και μην εφευρίσκεις κι εσύ λέξεις, όπως καταγγελία, απεξάρτηση κ.λπ. Η ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές, άρα με τον καπιταλισμό στην καρδιά του, σημαίνει κατ’ αρχήν ρήξη. Αν δεν είσαι έτοιμος να την κάνεις, ή αν δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, σε παρακαλώ φύγε από τη μέση. Έχε υπόψη σου ότι γι’ αυτό σε ψήφισαν οι περισσότεροι. Όχι γιατί θέλουν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ με λεπτό και πιτσιρικά αρχηγό, αντί για έναν χοντρόπετσο εγωπαθή φανφάρα.
  • Σταμάτα να επικαλείσαι κι εσύ έναν φαντασιακό ευρωπαϊσμό. Δεν είναι αυτή η Ευρώπη που οραματιζόμαστε. Δεν είναι αυτοί Ευρωπαίοι. Εμείς είμαστε. Οι πραγματικοί διεθνιστές, οι πραγματικοί φιλελεύθεροι στην ιδεολογία και όχι στο οικονομικό μοντέλο. Έχουν βιάσει τα νοήματα. Μην χρησιμοποιείς το δικό τους διαβρωμένο λεξιλόγιο. Είναι μεν πολύ καλός ο Δραγασάκης και πείθει ευρύτερα στρώματα της κεντροαριστεράς, αλλά η διατύπωση των οικονομικών θέσεων θολώνει την εικόνα. Χρειάζεται πιο ξεκάθαρη θέση. Είναι το ευρώ, Ευρώπη; Αυτό ισχυρίζεσαι;
  • Και μία επικοινωνιακή συμβουλή: Βρες ένα μπαούλο και κλείδωσε μέσα πρώτα το Στρατούλη και μετά το Λαφαζάνη. Ξεκλείδωσε μετά τις εκλογές (του 2030).

* Δηλαδή, μόνο ο Μίμης επιτρέπεται να βάζει βαρύγδουπους τίτλους στα πολιτικά ρομάντζα του;

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Συνέντευξη Αλέξη Τσίπρα στον Στέλιο Κούλογλου και το TVXS...

Απόσπασμα από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εφ' όλης της ύλης που έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας στο TVXS:

...Αυτό είναι που με στεναχωρεί, ότι η πολιτική που ακολουθεί η ηγεσία του ΚΚΕ οδηγεί το λαό στην κατάθλιψη και τον καναπέ. Δηλαδή τι λέει η κ. Παπαρήγα; Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα πράγματα. Πότε θα αλλάξουν, με ρωτάς, όταν και αν θα έρθουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Πότε, αν όχι τώρα; Τι άλλο θα πρέπει να γίνει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή την κοινωνία, για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε με αυτοπεποίθηση να αλλάξουν τα πράγματα. Λέει ότι καμία κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα. Εντάξει, δεν λέω ότι είναι εύκολο, λέω όμως ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε, διότι αν δεν προσπαθήσουμε, θα εγκλωβίσουμε τις υπόλοιπες γενιές. Τους εργαζόμενους, την εργατική τάξη κυρίως, αλλά και πολλές γενιές ακόμα...
Η επιλογή του συγκεκριμένου αποσπάσματος δεν είναι τυχαία...

Όλη η συνέντευξη εδώ.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Η ενότητα δράσης της Αριστεράς είναι απαραίτητη...

Η αντίδραση στα νέα μέτρα που απαιτεί η νέα δανειακή σύμβαση εκφράστηκε χθες το απόγευμα σε πρώτη φάση, έστω και εν μέσω νεροποντής, σε τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις... Το ΚΚΕ στην Ομόνοια, ο ΣΥΡΙΖΑ στα Προπύλαια, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά στην Κλαυθμώνος... Τρεις συγκεντρώσεις αντί για μία...

Το ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν, θα πουν ότι το κάθε κόμμα και ο κάθε πολιτικός χώρος έχει διαφορετική πολιτική και διαφορετικά συνθήματα, κι εγώ μαζί σας... Όμως φτάσαμε στο νυν και αεί... Αν πραγματικά θέλει η Αριστερά να πάρει ο λαός την μοίρα του στα χέρια του πρέπει να ενωθεί σε ένα minimum πολιτικό πλαίσιο και αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το "Όχι στο μνημόνιο"... Να ενωθεί, όχι πολιτικά σε επίπεδο κομμάτων αλλά σε επίπεδο κοινής δράσης... Πρέπει να υπάρξει σαφής στοχοθέτηση των εχθρών του λαού και συντονισμένη δράση για να πέσουν από την εξουσία τα κόμματα και οι μηχανισμοί που στηρίζουν το μνημόνιο και να καταργηθεί στην πράξη αυτή η ληστρική συμφωνία... Αν θέλει η Αριστερά να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δείξει ότι μπορεί και θέλει να πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια της, να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον μουδιασμένο και φοβισμένο Έλληνα που παρακολουθεί λουφάζοντας, πρέπει να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα... Όταν ξεμπερδέψει με τους μνημονιακούς και τα συμφέροντά τους, έχει όλο τον χρόνο να λύσει τις εσωτερικές διαφορές της...

Η Ρωσική Επανάσταση ξεκίνησε πρώτα τον Φεβρουάριο του 1917 με όλες τις αντιτσαρικές δυνάμεις συνασπισμένες απέναντι στον κοινό εχθρό και κορυφώθηκε με την Οκτωβριανή του ιδίου χρόνου οπότε και οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία, αφού είχαν ενισχύσει την θέση τους μέσα στο εργατικό κίνημα και είχαν πάρει υπό τον έλεγχό τους τα Σοβιέτ... Η ιστορία μας προσφέρει πολύτιμα διδάγματα, οφείλουμε να τα αξιοποιήσουμε αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα άλλο κόσμο...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Σύντροφοι, καλύτερα χώρια...

Όταν ανακοινώθηκε προ ημερών η περικύκλωση της βουλής από το ΠΑΜΕ την ημέρα ψήφισης του πολυνομοσχεδίου σκέφτηκα ότι ήταν μια θετική εξέλιξη... Το ίδιο είχαν επιχειρήσει οι "Αγανακτισμένοι" το καλοκαίρι κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου αλλά δεν είχαν καταφέρει να αποτρέψουν/επηρεάσουν την ψηφοφορία... Η σαφώς μεγαλύτερη εμπειρία του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ σε κινητοποιήσεις (μου) υποσχόταν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα...

Χθες το πρωί, όπως και σήμερα, δεν πήγα στην δουλειά, όχι γιατί απεργούσα (δυστυχώς οι συνθήκες στη δουλειά μου δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο ή εγώ είμαι πολύ χέστης, και οι δύο δικαιολογίες έχουν μεγάλη δόση αλήθειας) αλλά γιατί ήμουν άρρωστος, οπότε θρονιάστηκα από το πρωί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τα γεγονότα... Παρακολούθησα την άφιξη των μπλοκ του ΠΑΜΕ με επικεφαλής τη γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μπροστά στον φραγμό της Βασιλίσσης Σοφίας, όπου απλά... σταμάτησαν!!! Υπέθεσα ότι περίμεναν να μαζευτεί η κύρια μάζα των διαδηλωτών για πιο δυναμικές ενέργειες αλλά η μέρα περνούσε και τίποτε δεν συνέβαινε, απλά πλήθαινε ο κόσμος...

Προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα έχει να στέκονται απλώς απ' έξω και με ποιόν ακριβώς τρόπο θα επηρεάσουν αυτό που γινόταν μέσα στη βουλή... Υποτίθεται ότι η περικύκλωση της βουλής θα εμπόδιζε την είσοδο των βουλευτών και την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, αυτό που παρακολουθούσα όμως ήταν η περιφρούρησή της από το ΠΑΜΕ, ώστε όλα να κυλήσουν "ομαλά"... Μήπως η παρουσία του ΠΑΜΕ αποτελούσε κυματοθραύστη και βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των διαδηλωτών;... Θεός φυλάξει...

Η εικόνα των συγκρούσεων μεταξύ των διαδηλωτών χθες ήταν θλιβερή... Το ΚΚΕ εννοεί να αντιμετωπίζει άπαντες πλην των μελών των μπλοκ του ως εν δυνάμει προβοκάτορες/φασίστες/πράκτορες της ασφάλειας... Διαχωρίζει πλήρως την θέση του με το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα επιδεικνύοντας από την μια ελιτισμό και καχυποψία και από την άλλη καθεστωτική νοοτροπία... Τι δουλειά είχε χθες το ΠΑΜΕ να υποκαταστήσει την αστυνομία; Μπορεί το ΚΚΕ και οι εκπρόσωποί του να διατείνονται σε όλους τους τόνους από χθες το βράδυ στα κανάλια ότι στόχος του ΠΑΜΕ ήταν η προστασία των μελών του αλλά ποιο ήταν τελικά το αποτέλεσμα αν όχι η προστασία της ίδιας της βουλής, το ραχάτι των ανδρών των ΜΑΤ και τελικά η σύγκρουση των διαδηλωτών μεταξύ τους; Τι φοβόταν το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ χθες; Μην μπουκάρει ο κόσμος στη βουλή και γίνουν έκτροπα;

ΚΑΙ;;;

Πώς είναι δυνατόν να δηλώνεις επαναστατικό κόμμα και να πιστεύεις ότι θα μπει η οργή σε καλούπι και αν βγει αυτή η οργή από το καλούπι να ταμπελώνεις με τίτλους όπως προβοκάτορες και φασίστες και πράκτορες της ασφάλειας; Δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει λάθος; Δεν καταλαβαίνεις ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα και οι αντικειμενικές συνθήκες για πολλούς συμπολίτες μας και ότι δεν γίνεται να προσπαθείς να αναλύσεις τα πάντα με συνταγές του παρελθόντος; Αν ο στόχος σου είναι τα εκλογικά ποσοστά έχει καλώς αλλά ας υπάρχει μια τιμιότητα και μια ειλικρίνεια μεταξύ μας... Δεν με ενδιαφέρει κύριε η , όποια, επανάσταση, με ενδιαφέρει να προσελκύσω όλους εκείνους που απλά ψάχνουν μια εναλλακτική λύση, όχι απαραίτητα την επανάσταση...

Πραγματικά πώς νιώθει το ΚΚΕ με τον πρωθυπουργό να εξαίρει την ψύχραιμη στάση του και τον Άδωνη Γεωργιάδη να δηλώνει ότι με το ΠΑΜΕ έξω από την βουλή ένιωθαν σιγουριά; Και αλήθεια ποιος ο λόγος να γελοιοποιείται βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και των... Νεφελίμ προσπαθώντας να επιρρίψει αλλού ευθύνες και να αποπροσανατολίσει την προσοχή από πάνω του ενώ στην ουσία "στρώνει την μπάλα" στον κάθε Άδωνη;

Από την άλλη πλευρά είναι οι υπόλοιποι διαδηλωτές και οι "γνωστοί άγνωστοι"... Το έχω πει πολλές φορές ότι διαφωνώ κάθετα με την λογική και την πρακτική του αντιεξουσιαστικού χώρου... Κάποια στιγμή αυτός ο χώρος πρέπει να κάνει, κατά την άποψη μου, μια βαθειά αυτοκριτική και ένα ξεκαθάρισμα σε βάθος για να πετάξει από μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία (αποδεδειγμένα) εξυπηρετούν άλλους σκοπούς και άλλους αφεντάδες... Επίσης πρέπει να καταλάβει ότι η τακτική του πετροπόλεμου και του αντάρτικου από ομάδες των 200-300 ατόμων δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα πλην του σχετικού "ξεκαυλώματος"...

Τόσο η στάση του ΠΑΜΕ όσο και αυτή των "γνωστών αγνώστων" κατάφερε να πετύχει αυτό που ευχόταν η κυβέρνηση... Τη διάλυση της συγκέντρωσης έξω από τη βουλή και την ανενόχλητη υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου... Τα πλάνα με την άδεια Βασιλίσσης Αμαλίας κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, μιλούσαν από μόνα τους... Εν ολίγοις μηδέν εις το πηλίκο για τον διαμαρτυρόμενο λαό...

Μέσα σε όλα αυτά είχαμε κι ένα νεκρό εργαζόμενο μέλος του ΠΑΜΕ που σύμφωνα με το ρεπορτάζ υπέστη ανακοπή καρδιάς... Ας είναι ελαφρύ το χώμα...

Θέλω να κλείσω λέγοντας αυτό: Η ενότητα της Αριστεράς είναι όνειρο για πολλούς, ουτοπία για άλλους... Είμαι κι εγώ μεταξύ αυτών που την θεωρούν ουτοπία και πιστεύω ότι αν είναι να γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων εικόνων όπως οι χθεσινές καλύτερα η Αριστερά να πορεύεται χώρια, ο καθένας μόνος του...



Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Τα stage, η Αριστερά και το "τρούπωμα"...

Η Αριστερά ζητάει να μονιμοποιηθούν όλοι οι εργαζόμενοι στα προγράμματα stage, κάνοντας τα στραβά μάτια ότι πολλοί από αυτούς διορίστηκαν με κομματικά/αναξιοκρατικά κριτήρια... Ας υποθέσουμε ότι αυτό είναι δυνατόν καθώς όντως υπάρχουν τομείς του δημοσίου όπου υπάρχουν τρομακτικές ελλείψεις προσωπικού και οι stagier καλύπτουν πολλές από τις πάγιες ανάγκες... Υπάρχουν όμως, επίσης πολλοί, τομείς του δημοσίου όπου μόνιμοι και stagier "συνωστίζονται" σε ελάχιστες, βυσματικές θέσεις... Εκεί θα χρειαστεί να σταθμιστούν οι ανάγκες του δημοσίου σε προσωπικό για να περιοριστεί ο αριθμός των υπεράριθμων... Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να γίνει ξεκαθάρισμα, δεν είναι δυνατόν να κάθονται δυο υπάλληλοι σε μια καρέκλα, ούτε είναι δυνατόν κάποιος να πληρώνεται χωρίς να δουλεύει... Έστω ότι γίνεται κάτι τέτοιο, ποια θα είναι η αντίδραση της Αριστεράς; " Όχι στις απολύσεις";

Να με συμπαθάτε αλλά το όλο σκηνικό μου βρωμάει από μακρυά μικροπολιτική και σπέκουλα...

Σε μια ελληνική ταινία του παρελθόντος έλεγε ο Κώστας Βουτσάς:

Εγώ, ήταν να μην τρουπώσω. Τώρα που τρούπωσα, δεν βγαίνω...


Η όλη ιστορία με τα stage μου θυμίζει πολλές φορές την εν λόγω ατάκα...

Η φίλη μου η Θοδώρα πάντως δεν "τρούπωσε"... Δεν πήγε να βρει λυτούς και δεμένους για να μπει σε stage αλλά έκατσε και ξεσκίστηκε στο διάβασμα και έδωσε εξετάσεις στο ΑΣΕΠ για να διοριστεί σε μόνιμη θέση στο Δημόσιο και ακόμα περιμένει τα αποτελέσματα...
Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος γράφτηκε εδώ και ένα χρόνο στον ΟΑΕΔ με την ελπίδα να βρεθεί κάποια δουλειά και γι' αυτόν... Είναι ακόμα άνεργος, ούτε δουλειά, ούτε stage, ούτε τίποτα... Ούτε αυτός "τρούπωσε"...

Ναι, να καταργηθούν τα stage και οι ελαστικές μορφές εργασίας...
Ναι, το Δημόσιο να απαρτίζεται από σκληρά εργαζόμενους, ευσυνείδητους, μόνιμους υπαλλήλους...
Ναι, να αξιοποιηθούν όσοι από τους stagier είναι απαραίτητοι στις υπηρεσίες τους, ως μόνιμοι και ασφαλισμένοι υπάλληλοι...

Ως εκεί όμως...

Ούτε είναι δυνατόν να μονιμοποιηθούν όλοι, ούτε είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση χάους και αποδιοργάνωσης στον δημόσιο τομέα, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν οι ελαστικές μορφές εργασίας που συντηρούν το "πελατειακό" πολιτικό μας σύστημα...

Ούτε είναι δυνατόν να περιμένουμε την "επανάσταση" που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα...

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2009

ΣΥΡΙΖΑ: Ιδεοληψίες και απλουστεύσεις...

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από Ελευθεροτυπία, αναδημοσίευση από την Καθημερινή:


ΣΥΡΙΖΑ: Ιδεοληψίες και απλουστεύσεις


«Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ στον γνωστό δημοσιογράφο Στάθη Σταυρόπουλο να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας και η εν συνεχεία αποπομπή του, προκαλούν τη σκέψη μας.
Ας δούμε τον λόγο για τον οποίο απεπέμφθη εντέλει ο Στ. Σταυρόπουλος από την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου. Οπως ο ίδιος έγραψε δημοσίως, και όπως από προχθές ήδη εφημολογείτο στις αίθουσες Τύπου, ο δημοσιογράφος εξαιρέθηκε διότι μερίδα του ΣΥΝ του προσήψε τη ρετσινιά του εθνικιστή.
Δηλαδή; Τι δηλαδή; Είναι απλό: αν καταλαβαίνουμε καλά τη χροιά και το ειδικό βάρος του όρου "εθνικιστής", όπως το εννοούν ένιοι της αντιεθνικιστικής Αριστεράς, ο Στάθης είναι "εθνίκι", πατριώτης, Ελληναράς· μάλιστα, ως βουλευτής, μπορεί να υπερψήφιζε θέσεις των εθνικιστικών ΚΚΕ και ΛΑΟΣ... Απορία: Είναι σαφές πώς αντιλαμβάνεται ενιαία ο ΣΥΡΙΖΑ τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, την εθνική ανεξαρτησία, την εθνική κυριαρχία; Κι αν ναι, αυτή η ενιαία και αρραγής εννοιολόγηση βρέθηκε κατάφωρα αντίθετη με την ιδεολογία του παρ' ολίγον επικεφαλής του ψηφοδελτίου; Αμφιβάλλω αν έχει ξεκάθαρη πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα ο ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά ζητήματα· με ιδεοληψίες μάλλον και ρητορικές ασάφειες πολιτεύεται. Και με παλινωδίες: όπως λ.χ. στην αντιμετώπιση του Σχεδίου Ανάν· όταν με οριακή πλειοψηφία το κεντρικό όργανο του Συνασπισμού ετέθη υπέρ του Σχεδίου, ενώ ο τότε ευρωβουλευτής και μετέπειτα πρόεδρος Αλ. Αλαβάνος αρθρογραφούσε εναντίον.
Η ιδεοληπτική και ορθοτομούσα Αριστερά, που απέκλεισε τον "εθνίκι" Σταυρόπουλο, προσλαμβάνει επιλεκτικά τον Διαφωτισμό· αφαιρεί τον ριζοσπαστικό εθνικισμό, τον προοδευτικό πατριωτισμό, κρατάει τον διεθνισμό της σοβιετοκίνητης Κομιντέρν, συγκερασμένο με έναν αφηρημένο κοσμοπολιτισμό, περιέργως τον ίδιο με του υπερεθνικού καπιταλισμού που καταγγέλλει.
Κατ' αυτόν τον τρόπο, με αβαρίες και απλουστεύσεις, με υποκλίσεις στο κυρίαρχο αποστειρωμένο λαϊφστάιλ των γκόλντεν μπόις και της φυλής των αεροδρομίων, η Αριστερά εγκαταλείπει την ακόμη επίκαιρη κληρονομιά του δημοκρατικού πατριωτισμού του ΕΑΜ και του ριζοσπαστικού εθνικισμού, την εγκαταλείπει βορά στην άκρα δεξιά. Και εις επίρρωσιν, κανιβαλίζει αυτάρεσκα έναν δικό της άνθρωπο». (Από την «Καθημερινή»)