Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst
Διαβάζω στο οπισθόφυλλο:

"Το Σάββατο, 15 Ιουλίου, με απήγαγε ένας άντρας, ενώ ήμουν στον δρόμο και έκανα τζόγκιγκ στη διασταύρωση κοντά στη φάρμα Γκούμσερε. Είχε ένα παλιό άσπρο αυτοκίνητο. Τώρα είμαι μέσα στο πορτμπαγκάζ του…"

Πριν από δεκαεπτά χρόνια, ο Βίλιαμ Βίστιν διερευνούσε μία από τις πλέον διαβόητες εγκληματικές υποθέσεις, τη δολοφονία της νεαρής Σεσίλια Λίντε. Ύστερα από την αποκάλυψη παραποίησης αποδεικτικών στοιχείων, που καταδίκασαν τον ύποπτο, ο επιθεωρητής Βίλιαμ Βίστιν τίθεται σε διαθεσιμότητα. Αυτός που πέρασε όλη την επαγγελματική του ζωή ως «θηρευτής» τώρα γίνεται το «θήραμα». Για να ανακαλύψει τι πραγματικά έγινε τότε, πρέπει να δράσει παρασκηνιακά, έχοντας όμως τη βοήθεια της δημοσιογράφου κόρης του Λίνε αλλά και κάποιων άλλων απρόσμενων συνεργατών. Όταν εξαφανίζεται ακόμα μία νεαρή γυναίκα, αρχίζει ένας εξοντωτικός αγώνας δρόμου…
Για τα δικά μου μέτρα και σταθμά άργησα πάρα πολύ να το τελειώσω, χωρίς να σημαίνει ότι δεν με ικανοποίησε, απλά η καθημερινότητα των τελευταίων μηνών μου στέρησε των χρόνο και κυρίως το μυαλό για να απολαύσω ένα βιβλίο... Αποτελεί μέρος σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή των επιθεωρητή Βίστιν, ενός ήρωα πολύ διαφορετικού σαν ψυχοσύνθεση, συμπεριφορά και μέθοδο από τον συνάδελφό του Χάρι Χόλε... Είναι ένα βιβλίο βραδείας καύσεως που χτίζει αργά αργά την πλοκή του μεν σε πολύ σταθερές βάσεις δε... Η πλοκή κλιμακώνεται με μεθοδικότητα και υπομονή έτσι ώστε φτάνοντας στο φινάλε όλα τα κομμάτια του παζλ να έχουν μπει στην θέση τους και να έχουν κουμπώσει απόλυτα... Το σκηνικό που στήνει ο Jorn Lier Horst είναι μουντό, κλειστοφοβικό κι εσωστρεφές, οι πρωταγωνιστές του είναι άνθρωποι με ανομολόγητες σκέψεις και κρυφά συναισθήματα... Το βιβλίο είναι ένα κλασσικό σκανδιναβικό noir το οποίο ενώ δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη ιδέα ή κάποια φοβερή έξυπνη πλοκή, καταφέρνει να παρουσιάσει μια ιστορία απολαυστική, πολύ καλά δουλεμένη που κάνει τον αναγνώστη να κλείνει την τελευταία σελίδα με ένα αίσθημα ικανοποίησης και ηρεμίας... Είναι ακόμα μια απόδειξη ότι για να φτιάξεις μια ωραία ιστορία δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες φτάνει να είναι καλά δουλεμένες... Ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι ο συγγραφέας έχει υπάρξει ο ίδιος για χρόνια ερευνητής του Εγκληματολογικού τμήματος της αστυνομίας στο Όσλο, το ίδιο τμήμα και πόλη που τοποθετεί τη δράση τον ήρωά του... 

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin
Είναι κάποια βιβλία που προορίζονται να γίνουν τριλογίες, τετραλογίες κ.ο.κ. ... Είναι αυτά που όταν στέλνει ο συγγραφέας τα πρώτα δείγματα στον εκδοτικό οίκο αυτός που τα παραλαμβάνει καταλαβαίνει ότι έχει πιάσει λαβράκι, ένα συμβόλαιο προσφέρεται άμεσα στον συγγραφέα και η ιστορία μεγαλώνει και κόβεται σε κομμάτια... Το βιβλίο είναι και προϊόν, δυστυχώς ή ευτυχώς... Κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη όταν υπέβαλλε τα πρώτα δείγματα από το πρώτο μέρος της τριλογίας του ο Justin Cronin ("Το πέρασμα") και κάπως έτσι έφτασε στα χέρια των αναγνωστών (και τα δικά μου προφανώς) το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το "Οι δώδεκα αιώνιοι" ...

Μετά την εξόντωση του Μπάμπκοκ, το κυνήγι για τους δώδεκα αιώνιους, τους δώδεκα πρώτους μιαρούς που "γεννήθηκαν" στο Τέλουραιντ του Κολοράντο στα πλαίσια ενός στρατιωτικού πειράματος, συνεχίζεται χωρίς όμως επιτυχία... Έχουν περάσει 5 χρόνια και οι ζωές των ηρώων που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν αλλάξει ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν χάσει τις ζωές τους... Το κυνήγι φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά όμως ο Πίτερ και η Αλίσια πιστεύουν ότι πρέπει να συνεχίσουν, ότι είναι ο μόνος τρόπος να απαλλάξουν μια και καλή τον κόσμο από την μάστιγα των μιαρών... Η Έιμι, το Κορίτσι που Ήρθε από το Πουθενά, ζει μια ήσυχη ζωή σαν μοναχή όμως οράματα και σκέψεις την κατακλύζουν... Κάποια ακατανόητα εκ πρώτης όψεως γεγονότα, μια μυστηριώδης γυναίκα που φαίνεται να καθοδηγεί τους μιαρούς σε κάποιες επιθέσεις εναντίων των ανθρώπων θα είναι η αφορμή για την έναρξη μιας αναζήτησης του τι υπάρχει εκεί έξω στις ερημιές και όλα τα βήματα θα τους οδηγήσουν στην παγωμένη, χειμωνιάτικη Αϊόβα... Εκεί πολλές εκπλήξεις θα συμβούν, πολλές απαντήσεις θα δοθούν και κανένας πια δεν θα είναι ίδιος...

Το βιβλίο κινείται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, το παρόν και την εποχή που ξέσπασε η επιδημία... Οι αφηγήσεις εκείνων των πρώτων χαοτικών ημερών επιχειρούν να δώσουν μια εικόνα των γεγονότων και να δώσουν απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν των ηρώων του βιβλίου, να δέσουν τα γεγονότα που συνέβησαν και αυτά που θα συμβούν στο παρόν του χρόνου που εκτυλίσσεται το βιβλίο σαν τα κομμάτια ενός παζλ... Ο Cronin επιχειρεί να εμβαθύνει στο background των ηρώων του, προσπαθεί να τους αναλύσει και να τους παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό του καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι για όλες τις συμπεριφορές υπάρχουν πάντα κάποιες αιτίες αλλά είναι θέμα του καθενός οι επιλογές που θα κάνει, το να διαλέξει το "καλό" από το "κακό"...  Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια σκοτεινή άβυσσος που κρύβει εξίσου τέρατα και θαύματα... Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, έχει δράση και αγωνία, χωρίς όμως να γίνεται ένα αναγνωστικό action movie... Μου άρεσε πολύ η δουλειά που έκανε ο συγγραφέας εμβαθύνοντας σε ότι έχει απομείνει από την ψυχή των μιαρών, κυρίως μέσα από τον Κάρτερ τον τελευταίο από τους προπάτορες ενώ παίζει πολύ με την ιδέα του ότι τα τέρατα δεν κρίνονται από την εξωτερική τους εμφάνιση,αν σκεφτείς ειδικά το φινάλε... 

Το  "Οι δώδεκα αιώνιοι"  είναι ένα πολύ καλό βιβλίο τους είδους του sci-fi/horror το οποίο ναι μεν δεν είχε τον δυναμισμό και την ένταση  του "Το πέρασμα"  αλλά είναι το βιβλίο αυτό το οποίο στήνει σε σταθερά θεμέλια το σύμπαν αυτού του κατεστραμμένου από την επιδημία κόσμου και σε προετοιμάζει για το τέλος της τριλογίας, το "Η Πόλη των Κατόπτρων", το οποίο ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου...

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Το πέρασμα" του Justin Cronin

"Το πέρασμα" του Justin Cronin
Πού μπορεί να φτάσει η ματαιοδοξία του ανθρώπου; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την εξέλιξη και την επιστήμη από την ύβρη και τον βιασμό της φύσης; Θα είναι ο άνθρωπος τελικά η αιτία για τον ίδιο του τον αφανισμό από το πρόσωπο της γης;

Αυτές είναι πάνω κάτω οι κεντρικές ιδέες γύρω από τις οποίες κινείται το συναρπαστικό, είναι αλήθεια, βιβλίο του Justin Cronin το οποίο δεν είχε υποπέσει τόσα χρόνια στην αντίληψή μου παρά το γεγονός ότι μου αρέσουν πάρα πολύ οι δυστοπίες κι επιπλέον, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλό του, έχει την έγκριση του Stephen King...

Όταν ένα απόρρητο στρατιωτικό πείραμα πάνω σε μελλοθάνατους ξεφεύγει από τον έλεγχο, ένας ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή, πανίσχυρα πλάσματα που λειτουργούν σαν βαμπίρ... Ο πολιτισμός καταρρέει κι εμείς παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του μέσα από την ιστορία της Έιμι, ενός κοριτσιού που προοριζόταν να συμμετάσχει στο πείραμα αλλά με την βοήθεια ενός πράκτορα του FBI, του Γουόλγκαστ, καταφέρνει να ξεφύγει... Σχεδόν 80 χρόνια μετά παρακολουθούμε την ζωή των λίγων επιζώντων από το ξέσπασμα του ιού οι οποίοι ζουν σε στρατόπεδα με ψηλά τείχη και λουσμένα στα φώτα προβολέων, που τους προστατεύουν από τους "μιαρούς", τους μεταλλαγμένους ανθρώπους που έχουν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ, να ψάχνουν απαντήσεις για το πως οδηγήθηκε η ζωή τους σε αυτό το σημείο... Διάφορα γεγονότα θα σπρώξουν τους πιο τολμηρούς από αυτούς σε μια αναζήτηση και μια περιπλάνηση στην ρημαγμένη ενδοχώρα που ήταν κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να βρουν τις απαντήσεις που ζητούν...

Η ιδέα του ιού που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, εδώ που τα λέμε, πολύ γρήγορα που ήρθαν στο μυαλό τα προγενέστερα "I am legend" του Richard Matheson και το "World War Z" του Max Brooks ... Η επανάληψη της ίδιας κεντρικής ιδέας και η επιτυχία που ακολουθεί κάθε μια από αυτές τις επαναλήψεις αντικατοπτρίζει, κατά την άποψή μου, τον προβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου για το μέλλον που του επιφυλάσσεται και τους κινδύνους που ελοχεύουν πίσω από την ματαιοδοξία του... 

Παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας ως προς την σύλληψη της ιδέας, ο Justin Cronin καταφέρνει να κάνει εξαιρετική δουλειά και να δημιουργήσει μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία, ένα πραγματικό δυστοπικό έπος του οποίου ο όγκος ξεπερνάει τις χίλιες σελίδες και το οποίο βυθίζει τον αναγνώστη σε ένα δυσοίωνο κι επικίνδυνο μέλλον που δεν υπάρχουν οι βεβαιότητες που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον)... Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο μεγάλο βιβλίο, και μόνο το μέγεθός του μπορεί να αποθαρρύνει κάποιους αναγνώστες, ο Cronin χρησιμοποιεί όλες αυτές τις σελίδες για να μας περιγράψει με λεπτομέρεια τον κόσμο που ζουν οι ήρωες του και αναπτύσσει πολύπλευρα τους χαρακτήρες τους, ακόμα και αυτούς που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο... Το κείμενο εναλλάσσεται από την κλασσική ροή της αφήγησης σε ημερολογιακές καταγραφές ή ανταλλαγή αλληλογραφίας γεγονός που ξεκουράζει τον αναγνώστη στην "μάχη" του με τις 1000 + σελίδες.... Φυσικά δεν λείπουν και κάποιες ρομαντικές πινελιές από την πλοκή της ιστορίας, που τη διανθίζουν, είναι η αλήθεια, και λειτουργούν αρκετά καλά στο γενικότερο πλαίσιο...

Συνοψίζοντας, το "Πέρασμα" του Justin Cronin είναι ένα πολύ καλό βιβλίο του είδους του sci-fi/horror  και στέκεται επάξια δίπλα στα δημιουργήματα των διακεκριμένων του είδους... Η επιτυχία που γνώρισε το ανακήρυξε σε Best Seller και οδήγησε σε δύο ακόμα συνέχειες, διαμορφώνοντας μια τριλογία... Επίσης από ότι φαίνεται, βρήκε τον δρόμο και προς τις οθόνες, έστω τις μικρές... Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους, είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθούν, όσο για μένα, έχω ήδη στην κατοχή μου το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Οι δώδεκα αιώνιοι"...

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Τα βιβλία του 2017...

Ήταν λιγότερα από αυτά του 2016 και δεν είχαν ποικιλία... Ήταν η χρονιά του Μαύρου Πύργου, ένα αναγνωστικό project που έτσι κι αλλιώς απαιτεί χρόνο... Δεν είχα κέφια για συγκινήσεις διαφορετικής φύσεως από αυτές που σου χαρίζει ένα καλογραμμένο παραμύθι, το μυαλό μου δεν σήκωνε πολλούς προβληματισμούς... Από τα διαβάσματα αυτής της χρονιάς ξεχωρίζω το τελευταίο βιβλίο της χρονιάς, το "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη και το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns... Το καθένα για διαφορετικούς λόγους, αυτά ήταν τα δυο βιβλία που κατάφεραν να αγγίξουν κάτι παραπάνω μέσα μου... Απογοητεύσεις και μεγάλα fails αυτή η χρονιά, ευτυχώς, δεν είχε, η φετινή λίστα είναι πολύ συγκεκριμένη για να περιλαμβάνει και τέτοια... Η πλήρης λίστα των αναγνωσμάτων της χρονιάς ακολουθεί με αντίστροφη χρονολογική σειρά:

  1. "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
  2. "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
  3. "Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
  4. "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
  5. "Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
  6. "Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
  7. "Η δίψα" του Jo Nesbo
  8. "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
  9. "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
  10. "Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
  11. "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
  12. "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
  13. "Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
  14. "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

Και του χρόνου περισσότερα και καλύτερα!

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
Δεν την "άκουσα" ποτέ με το γήπεδο... Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα... Ανέκαθεν άθρησκος και άπατρις, ακόμα και τότε που δεν ήξερα ότι ήμουν τέτοιος, είχα από μικρός αυτή την συναισθηματική αναπηρία που δεν μου επέτρεψε ποτέ να δοθώ σε ένα σκοπό και μια ιδέα παρά το γεγονός ότι η ρομαντική και διψασμένη για μεγαλεία και ηρωισμούς ψυχή μου πάντα το λαχταρούσε... Ξεκίνησα την μικρή μου πορεία στα γήπεδα στα "πέτρινα χρόνια", στα τσιμέντα του Καραΐσκάκη, του παλιού Καραΐσκάκη, η οποία όμως ήταν σύντομη, είπαμε δεν κολλούσα πουθενά... Παρά το γεγονός ότι δεν κόλλησα ποτέ πουθενά ζήλευα και ακόμα ζηλεύω με πάθος αυτούς που μπορούν να πιστέψουν σε μια ιδέα, να ταυτιστούν με τον σκοπό της, να ζουν μια ζωή χωρίς αμφιβολίες, με οδηγό την αγάπη και την πίστη για αυτή την ιδέα, είτε λέγεται θεός, είτε λέγεται ιδεολογία, είτε λέγεται ομάδα... Ο Νίκος Ιωαννίδης στο βιβλίο του μιλάει για τον εαυτό του και όλους αυτούς που εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80' αρχές του 90', πίστεψαν και αγάπησαν με πάθος τον ΠΑΟΚ και αποτέλεσαν τους τελευταίους μιας γενιάς οπαδών που δεν υπάρχει πια...

Το βιβλίο αυτό στηρίχτηκε σε κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο blog του Νίκου Ιωαννίδη, το isovitis.gr, ο Νίκος είναι ο Ισοβίτης, κάτοχος του γνωστού πανό και γνωστή προσωπικότητα της ασπρόμαυρης κερκίδας... Τα κείμενα είναι αυτοβιογραφικά, κατά βάση, αρμονικά συνυφασμένα με τα γεγονότα που σημάδεψαν την παοκτζήδικη οικογένεια τη δεκαετία του 90'... Ιστορικά ξεκινάει με το πρώτο ματς που παρακολουθεί ο Ισοβίτης στην Τούμπα σε ηλικία 15 χρονών και σκαστός από το χωριό του στην Καβάλα και τελειώνει με το ατύχημα στα Τέμπη που κόστισε την ζωή σε έξι φιλάθλους του ΠΑΟΚ που επέστρεφαν με εκδρομή στην Θεσσαλονίκη... Οι αφηγήσεις του περιέχουν την ιστορία του οπαδικού κόσμου του ΠΑΟΚ, και κατ' επέκταση και των υπολοίπων ομάδων κατά την προσωπική μου άποψη, σε μια δεκαετία που συνέβησαν πολύ μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα στην ελληνική κοινωνία, σε μια δεκαετία που σκότωσε δια παντώς τα όποια ψήγματα ρομαντισμού μπορεί να είχε η ιστορία που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην χώρα μας... Μέσα από τις ιστορίες του σου συνθέτει το προφίλ και την εικόνα όλων εκείνων των τρελών που παρατούσαν τα πάντα κάθε Κυριακή και Τετάρτη και παίρνανε τους δρόμους για να στηρίξουν την ομάδα τους... Όλων εκείνων που τα πονεμένα τους μυαλά τους οδήγησαν πολλές φορές στην αυτοκαταστροφή και τον θάνατο, εκείνων που έζησαν ζωές σε fast forward σαν να βιαζόντουσαν να ζήσουν τη ζωή που ήξεραν πως δεν θα ζήσουν, που κάηκαν σαν τα μυγάκια στην λάμπα, θαμπωμένοι από το φως... Δεν έχω καταλήξει αν πολλοί από αυτούς κάηκαν λόγω της βλακείας τους ή λόγω της απελπισίας που προκαλεί η επίγνωση ότι είσαι παρίας της ζωής, ότι το ταβάνι σου είναι από πριν καθορισμένο από άλλους... Όχι, δεν δικαιολογώ τα χουλιγκάνια αλλά ζορίζομαι να πιστέψω θεωρίες που αποδίδουν βίαια και κτηνώδη χαρακτηριστικά de facto σε όποιον παθιάζεται με την μπάλα... Κι ο Ιωαννίδης άλλωστε δεν προσπαθεί να εξωραΐσει τη βία, ούτε να τη δικαιολογήσει, να την ερμηνεύσεις προσπαθεί και να την κατανοήσει χρόνια μετά, όντας παρατηρητής των αναμνήσεών του... 

Η γραφή του είναι λαϊκή αλλά έξυπνη με ένα πολύ ωραίο χιούμορ και ζωντανή, φτιάχνει εικόνες... Οι διηγήσεις του μου φάνηκαν προκατειλημένες σε κάποια πράγματα αλλά πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, είναι δηλωμένος οπαδός... Αυτό που μου μένει και κρατάω από το βιβλίο αυτό είναι η περιγραφή μιας εποχής και μιας γενιάς που την έζησα, όχι μέσα στον οπαδικό κόσμο αλλά που κατανοώ απόλυτα, έχει πρωταγωνιστές και φάτσες και τοποθεσίες που μπορώ να τις εντοπίσω στις δικές μου αναμνήσεις... Είναι ένα χρονογράφημα, έστω και μέσα από την ΠΑΟΚτζήδικη οπτική του Ισοβίτη, αυτής της καταραμένης δεκαετίας του 90' που άλεσε μυαλά, προσωπικότητες και νοοτροπίες... 

Πλάτιασα νομίζω... 

Διαβάστε το βιβλίο, να πούμε, να πούμε, είναι καλό...

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
Στο τελευταίο βιβλίο της saga του Μαύρου Πύργου ο Stephen King είχε προσπαθήσει να παρηγορήσει τον Πιστό του Αναγνώστη:

...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Τελικά όμως μπορεί... 

Θες γιατί η πηγή της έμπνευσης εξακολουθεί να αναβλύζει, θες γιατί είναι χαζό να σκοτώνεις την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, ο καθένας μπορεί να κρατήσει την εκδοχή που προτιμά... Τα prequels δεν είναι κάτι νέο στην λογοτεχνία και δη του φανταστικού οπότε αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι ένα ακόμα βιβλίο βγαλμένο μέσα από το σύμπαν του Μαύρου Πύργου και για τον Πιστό Αναγνώστη είναι το μόνο που τελικά μετράει...

Στο βιβλίο αυτό βρίσκουμε το κα-τετ του 19 στο ταξίδι τους για την Κάλα Μπριν Στέρτζις... Μια μανιασμένη χιονοθύελλα, ένας παγετοστρόβιλος, τους αποκλείει σε μια εγκαταλλειμένη πόλη και έτσι μπροστά σε μια φουντωμένη φωτιά ο Ρόλαντ τους διηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του, χρονικά λίγο μετά από τον τραγικό θάνατο της μητέρας του... Οι φρικτές δολοφονίες πολλών κατοίκων μιας μικρής πόλης από ένα τομαράνθρωπο, ενός τέρατος που αλλάζει μορφές, θα αποτελέσουν την αφορμή για την αποστολή του Ρόλαντ στην μικρή πόλη για να λύσει το μυστήριο της πραγματικής ταυτότητας του τέρατος... Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της φονικής μανίας του τομαράνθρωπου ένα μικρό αγόρι, ο Μπιλ Στρίτερ που έχει χάσει τον πατέρα του εξαιτίας του τέρατος... Παρηγορώντας τον Μπιλ ο Ρόλαντ ένα βράδυ θα διηγηθεί στο τρομοκρατημένο παιδί την ιστορία του Τιμ του Γενναιόψυχου, μια ιστορία που του διάβαζε η μητέρα του όταν ο ίδιος ήταν παιδί... Ο Ρόλαντ δεν θα αργήσει να βρει ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τα φοβερά εγκλήματα και θα αποδώσει δικαιοσύνη σαν αληθινός πιστολέρο...

Μικρό σε μέγεθος, συγκριτικά με τα βιβλία της saga, αλλά πολύ ενδιαφέρον, το "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα"  είναι δύο ιστορίες φωλιασμένες η μία μέσα στην άλλη, χαρακτηριστικές του ύφους του Μαύρου Πύργου... Μέσα από την αφήγησή τους ο Πιστός Αναγνώστης θα εμπλουτίσει τις γνώσεις τους για το παρελθόν του Ρόλαντ και την ιστορία του Μέσου Κόσμου ενώ και ο Όχι Πιστός Αναγνώστης θα απολαύσει ένα ωραίο ταξίδι μέσα στον φανταστικό κόσμο του Μαύρου Πύργου χωρίς να έχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κατανοήσει αυτό που διαβάζει... Το βιβλίο τεχνικά είναι άρτιο, έχει τα πλεονεκτήματα των βιβλίων του Stephen King αλλά πιστεύω ότι αφορά πολύ περισσότερο κάποιον που έχει διαβάσει τον Μαύρο Πύργο κι όχι τον τυχαίο αναγνώστη που θα το βρει τυχαία στα ράφια του βιβλιοπωλείου...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια ακόμα και όταν μιλάμε για ένα έπος όπως αυτό του Μαύρου Πύργου...  Το τέλος ήρθε και ήδη νιώθω το αίσθημα της απώλειας όπως όταν χάνεις ένα πιστό σύντροφο της καθημερινότητάς σου...

Το τελευταίο και ογκωδέστατο βιβλίο του Μαύρου Πύργου, περιγράφει την ολοκλήρωση της αναζήτησης του Ρόλαντ από τη Γαλαάδ... Παρά το μέγεθός του κυλά σαν νερό... Τα απομεινάρια του κα-τετ του Δεκαεννιά συνεχίζουν την πορεία τους προς τον τελικό προορισμό τους υπερπηδώντας τα τελευταία εμπόδια που βάζει στο δρόμο τους ο Πορφυρός Βασιλιάς όχι όμως χωρίς κόστος...  Το φινάλε έρχεται να αποδώσει την κάθαρση για όλους... Μια επουράνια δικαιοσύνη αποδίδεται στον καθένα, ο καθένας πληρώνει για τις πράξεις του, επιβραβεύεται ή τιμωρείται... Ο King με το τέλος που επέλεξε να δώσει στο βιβλίο παίζει πολύ με την ιδέα της ύβρεως με την αρχαιοελληνική έννοια, ανεξαρτήτως προθέσεων... Αυτό που βρίσκει ο Ρόλαντ στο δωμάτιο ψηλά στον Πύργο ίσως αρχικά να ξενίσει αλλά είναι απόλυτα ταιριαστό  με την ιστορία άλλωστε το κα είναι ρόδα και γυρίζει...

Δεν θέλω να πω κι άλλα για την πλοκή του βιβλίου διότι αναπόφευκτα θα καταλήξω σε spoilers... Το ταξίδι στον Μέσο Κόσμο για την εύρεση του Μαύρου Πύργου ήταν μια υπέροχη ιστορία, ένα παραμύθι γεμάτο φαντασία και ανθρωπιά σε μεγέθη που δεν μπορείς να φανταστείς... Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε για μένα στην αρχή του χρόνου και ολοκληρώθηκε 10 μήνες μετά, ένα ταξίδι που χρειαζόμουν για να βοηθάω το μυαλό μου να ξεφύγει από το stress της καθημερινότητας που ήταν και είναι πολύ φέτος... Αυτός τελικά είναι ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας ενός βιβλίου, το πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει... 

Σε ευχαριστώ πολύ λοιπόν, Stephen King, για όλα τα ταξίδια που μου έχεις χαρίσει...

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
Όταν είμαι άρρωστος και κάθομαι στο σπίτι, για να σκοτώσω την ώρα μου είτε θα δω κάποια σειρά είτε θα διαβάσω κάποιο βιβλίο, οι ρυθμοί "κατανάλωσης" του οποιουδήποτε μέσου όμως είναι καταιγιστικοί... Κάπως έτσι κάποτε σε μια αμυγδαλίτιδα διάβασα τις "Πύλες της Φωτιάς" σε μια μέρα, σε μια γαστρεντερίτιδα είδα όλη την πρώτη σεζόν του "Stranger Things" κ.ο.κ. ... Αυτή την φορά είμαι κλινήρης από την Τρίτη με τον λαιμό γεμάτο πύον και με 500άρα αντιβίωση δις ημερησίως οπότε ο χρόνος για διάβασμα είναι αρκετός... Έτσι λοιπόν διάβασα μέσα σε δυο μέρες το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" , το προτελευταίο βιβλίο της σειράς κι έχω προλάβει να διαβάσω και καμιά 300αριά σελίδες από το τελευταίο βιβλίο αλλά γι' αυτό θα τα πούμε σε άλλο post... Η ουσία είναι ότι το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει...

Μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς , η Σουζάνα, όμηρος μέσα στο ίδιο της το σώμα από την Μία, τη δαίμονα που κυοφορεί το παιδί του Πορφυρού Βασιλιά, μεταφέρεται στο 1999, στο Μανχάταν για να γεννήσει σε μια προκαθορισμένη τοποθεσία... Το κα-τετ ξεκινάει μια απελπισμένη καταδίωξη για να την σώσει... Έπειτα από απροσδόκητα γεγονότα ο Τζέικ με τον πατέρα-Κάλαχαν θα μεταφερθούν κι αυτοί στο 1999 ενώ ο Ρόλαντ με τον Έντι βρίσκονται στο 1977... Οι παράλληλες προσπάθειες και των δύο ομάδων, σε δύο διαφορετικά πότε να σώσουν τη Σουζάνα αλλά κυρίως να προστατέψουν το Τριαντάφυλλο και τον Μαύρο Πύργο, θα είναι συγκλονιστικές...

Το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας"  είναι αν δεν κάνω λάθος το μικρότερο βιβλίο της σειράς από άποψη αριθμού σελίδων αλλά κατά την άποψη μου είναι το πιο συμπυκνωμένο μέχρι τώρα... Έχει μια εξαιρετικά έντονη πλοκή που ταιριάζει πολύ με το θέμα της καταδίωξης που είναι το κεντρικό του βιβλίου κι επίσης προσφέρει στον αναγνώστη πολλά κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ του Μέσου Κόσμου, ένα σύμπαν που κατά τη δική μου αντίληψη, πρέπει να ήταν ένα work in progress για τα 30 χρόνια που διήρκεσε η συγγραφή του Μαύρου Πύργου... Είμαι σίγουρος ότι ο King δεν είναι ότι δεν ήθελε να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες του Μέσου Κόσμου, δεν τις γνώριζε καν ο ίδιος... Στο βιβλίο περιλαμβάνονται μεταξύ πολλών άλλων μια εξαιρετική σεκάνς δράσης, ένα καταπληκτικό πιστολίδι σε ένα επαρχιακό super market στο Maine, η οποία είναι χωρίς σκέψη η καλύτερη της σειράς, πολλές λεπτομέρειες και αποκαλύψεις σχετικά με το σύμπαν του Μαύρου Πύργου, όπως είπα πιο πάνω και ένα πολύ έξυπνο αλλά ίσως και λίγο υπερφίαλο (θα πουν οι κακοπροαίρετοι) twist της πλοκής...  Ο King τοποθετεί τον εαυτό του στην πλοκή του βιβλίου, δίνοντας του μάλιστα κι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο... Παράλληλα βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια δημόσια αυτοκριτική για τα πάθη που τον βασάνιζαν (χωρίς ο ίδιος να το πολύ αντιλαμβάνεται) εκείνη την εποχή... Προσωπικά βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό το στοιχείο της πλοκής, δεν το έχω συναντήσει ξανά σε άλλο βιβλίο... 

Το φινάλε του βιβλίου είναι απότομο και γεμάτο ένταση, βασανιστικό για τον αναγνώστη που διάβασε το βιβλίο όταν πρωτοεκδόθηκε και ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον ένα χρόνο για την συνέχεια... Για μένα δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από το να φορτώσω το τελευταίο μέρος του Μαύρου Πύργου στο tablet μου και να συνεχίσω την ανάγνωση... Είπαμε, το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει... 

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος, μέρος 5ο...

Η αναζήτηση του κα-τετ του Ρόλαντ Ντεσέιν, του τελευταίου πιστολέρο, συνεχίζεται όταν στο δρόμο τους εμφανίζονται κάποιοι αγρότες κι ένας ιερέας από ένα μέρος με την ονομασία Κάλα Σεν Μπριτζες και ζητούν τη βοήθειά τους... Κάθε 20 χρόνια περίπου οι μυστηριώδεις Λύκοι έρχονται και απαγάγουν το ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά κάθε οικογένειας της κοινότητας και όταν αυτά επιστρέφουν έχουν μεταβληθεί σε άμυαλους γίγαντες που πεθαίνουν πρόωρα... Η μέρα της επιστροφής των Λύκων πλησιάζει...  Ο Ρόλαντ αποφασίζει να αφεθεί στο κα και να λοξοδρομήσει προς την Κάλα για να βοηθήσει τους χωρικούς... Ξέρει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και ότι όλα θα υπηρετήσουν στο τέλος τον σκοπό του, την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου και την αποκατάσταση της ισορροπίας στο σύμπαν...

Το βιβλίο κινείται στα υψηλά στάνταρ που έχουν χαράξει τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία της σειράς και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Παρ' όλα αυτά δεν επιδεικνύει τη ζωντάνια και τον παλμό στην εξέλιξη της πλοκής που επέδειξαν κάποια από τα άλλα... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το μέγεθός του είναι μεγάλο, πλέον των 700 σελίδων, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αφήγησης αναλίσκεται σε παράλληλες ιστορίες που έρχονται όμως να προσθέσουν σημαντικά στοιχεία στην πλοκή... 

Χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου είναι η εμφάνιση του ιερέα Κάλαχαν, ο οποίος οδηγεί τους αγρότες της Κάλα στο να ζητήσουν τη βοήθεια των πιστολέρο... Ο Κάλαχαν είναι ένας χαρακτήρας που έχει ξαναεμφανιστεί σε βιβλίο του Stephen King, το Salem's Lot, κι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί στον Ρόλαντ και το κα-τετ του... Επίσης έχει στην κατοχή του κάτι τρομερό και αποτρόπαιο που όμως ο Ρόλαντ χρειάζεται για την αναζήτησή του... Το δεύτερο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι βλέπουμε ότι η Σουζάνα εξακολουθεί να βασανίζεται από τους δαίμονες που κατοικούν στο κεφάλι της, όπως παλιότερα με την Ντέτα, μόνο που τώρα πια φαίνονται να έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά... Αυτοί οι δαίμονες είναι που θα οδηγήσουν στο φινάλε του βιβλίου και θα αφήσουν τον αναγνώστη με ανοιχτούς λογαριασμούς και μεγάλη προσμονή για το επόμενο βιβλίο του Μαύρου Πύργου...

Το "Οι Λύκοι της Κάλα" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, είναι ένα ωραίο παραμύθι για μεγάλους, κομμάτι ενός άλλου μεγαλύτερου... Δεν το διαβάζουμε για τις λογοτεχνικές αρετές του ή για τους προβληματισμούς που μπορεί να μας εμπνεύσει αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε το φινάλε της ιστορίας, ακριβώς σαν τα παιδιά... 

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει περάσει κι από το μυαλό κι άλλων αναγνωστών του Μαύρου Πύργου αλλά μόνο σε μένα η Νορθ Σέντραλ Ποζιτρόνικς θυμίζει τόσο πολύ την Ντάρμα;

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
Κάθομαι στη βεράντα του ενοικιαζομένου διαμερίσματος που αποτελεί το σπίτι μας για το δεύτερο μέρος των φετινών καλοκαιρινών διακοπών μας στην Στούπα και γράφω με το lap top στα γόνατα... Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά και φυσάει ένα ευεργετικό αεράκι, απόλυτη ευδαιμονία...

Τι θα γινόταν αν κάποιος σου παρείχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα, δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους άλλους, στον πλανήτη ολόκληρο; Πώς διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο προνόμιο αλλά και την τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί σε αυτή τη δύναμη; Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η δωδεκάχρονη Γκουέντι μια καλοκαιρινή ημέρα του 1974 όταν ένας μυστηριώδης άνδρας εμφανίζεται και της χαρίζει ένα κουτί με κουμπιά, αναθέτοντάς της την φύλαξή του... Το κουτί έχει διάφορα κουμπιά και μοχλούς επάνω που μπορούν να προκαλέσουν τον όλεθρο σε διάφορα μέρη του κόσμου ή να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία του κατόχου του...

Ο King, συνοδεία του Richard Chizmar, επιστρέφει στο αγαπημένο του Maine και την πόλη του Castle Rock, που υπάρχει μόνο στα βιβλία του, για να μας διηγηθεί την ιστορία της Γκουέντι και του μυστηριώδους κουτιού και του πως αυτό άλλαξε τη ζωή της αλλά και άλλων... Το συγγραφικό δίδυμο επιλέγει την φόρμα της νουβέλας, γύρω στις 150 σελίδες και μας χαρίζει ένα υπέροχο, σφιχτογραμμένο παραμύθι το οποίο στόχο έχει, πιστεύω, να κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί λίγο πάνω στα ζητήματα της προσωπικής επιλογής, της ευθύνης που απορρέει από την μεγάλη δύναμη, τις συνέπειες των πράξεων μας, μαγικών ή όχι... Το  "Η Γκουέντι και το κουτί"  είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο μικρό ανάγνωσμα το οποίο διάβασα μέσα σε ένα μεσημεράκι την πρώτη μας μέρα στην Στούπα... Να σταθώ στην εξαιρετική έκδοση από τον Κλειδάριθμο ο οποίος διατήρησε το αυθεντικό εξώφυλλο και έφτιαξε ένα καλαίσθητο, μικρό βιβλίο με καλαίσθητη και ευανάγνωστη γραμματοσειρά... Οι ανακοινώσεις του εκδοτικού οίκου για επανεκδόσεις κλασσικών έργων του King όπως το "Αυτό" και το "Έργα οδοποιίας" τα οποία δεν έχω διαβάσει, μου έχουν ανοίξει ήδη την όρεξη...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

"Η δίψα" του Jo Nesbo

"Η δίψα" του Jo Nesbo
Το έχω πάρει απόφαση ότι δεν μπορώ να γράψω επί της ουσίας κριτική για τα βιβλία του Nesbo διότι αφενός δεν είμαι αντικειμενικός και αφετέρου ακολουθούν μια συγκεκριμένη μανιέρα, όπως όλα τα βιβλία τύπου series, που ή σου αρέσει ή όχι... Προσωπικά λατρεύω τον Harry Hole και τις ιστορίες του και πιστεύω ότι τον αγαπά και ο Nesbo κι όχι μόνο για τα λεφτά και τη δόξα που του έχει χαρίσει... Μπορεί να λένε ότι ο Nesbo μισεί τον Hole που του έχει κλέψει όλη τη δόξα αλλά πάντα οι ιστορίες του αλκοολικού μπάτσου από το Όσλο είναι αυτές που πρέπει...

Η σύνοψη του βιβλίου από το Μεταίχμιο είναι αυτή:

Πλινκ: Ο ήχος του ταιριάσματος στο Tinder είναι ο τελευταίος που θα ακούσει η Ελίζε Χέρμανσεν πριν πέσει θύμα δολοφονίας μες στο διαμέρισμά της. Το νεκρό κορμί της θα βρεθεί από την αστυνομία σημαδεμένο και στραγγισμένο από το αίμα.

Όταν μια ακόμα γυναίκα δολοφονείται, τα αντανακλαστικά του πρώην επιθεωρητή και νυν καθηγητή στην Αστυνομική Ακαδημία Χάρι Χόλε, θρυλικού διώκτη σίριαλ κίλερ, ενεργοποιούνται…

Άλλωστε ένας επαναλαμβανόμενος εφιάλτης στοιχειώνει τον ύπνο του, φωνές κατακλύζουν κάθε τόσο το μυαλό του: υπάρχει ένας δολοφόνος που ο Χάρι δεν κατάφερε να συλλάβει. Μήπως ήρθε η ώρα να αναμετρηθούν ξανά;
Το βιβλίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός Hole βιβλίου... O Harry τόσο λόγω των δαιμόνων μέσα στο κεφάλι του όσο και από αγάπη για τους ανθρώπους, δικούς του και ξένους, αφού αυτό που τον κινεί είναι να είναι κάπου χρήσιμος, θα ριχτεί στο κυνήγι του φονιά για άλλη μια φορά... Η λίστα με τα φαντάσματα που του ταράζουν τον ύπνο μέσα στην νύχτα θα μεγαλώσει καθώς η αναζήτηση της αλήθειας απαιτεί πάντα θυσίες και ο Harry το ξέρει καλύτερα από όλους... Ζει μια ζωή που κατά βάθος πιστεύει ότι δεν του αξίζει και τρέμει για την ημέρα που θα την χάσει, την μέρα που θα ακούσει τον πάγο να ραγίζει κάτω από τα πόδια του... Γύρω του κινούνται γνωστοί χαρακτήρες από προηγούμενα βιβλία αλλά και νέοι, όλοι τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί από τον Harry, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τον καλύτερο τρόπο... Κάνουν λάθη, μερικές φορές εγκλήματα αλλά είναι απόλυτα ανθρώπινοι και χειροπιαστοί, επαφίεται στον αναγνώστη να τους βάλει ταμπέλα...  Στο τέλος όλοι οι άνθρωποι είναι γεννήματα συγκυριών, επιλογών και συμπτώσεων...

Η πλοκή είναι συναρπαστική, όπως σε κάθε βιβλίο του Nesbo και η υπόθεση στημένη και αναλυμένη μέχρι λεπτομέρειας... Θα ήθελα να σταθώ στην εξαιρετική σεκάνς του φινάλε της οποίας η πλαστικότητα της περιγραφής με εντυπωσίασε αφάνταστα... Επίσης να σημειώσω ένα δυο bullets:

  • Βρίσκω ατυχέστατη την επιλογή του Μεταίχμιου να αλλάξει το κλασσικό format των εξώφυλλων των βιβλίων του Nesbo, υπάρχουμε κι εμείς οι ψυχαναγκαστικοί...
  • Το όλο story, μου έφερε στο μυαλό από τεχνικής άποψης το "Red Dragon"... Αν έχετε διαβάσει και τα δύο θα καταλάβετε τι λέω...
  • Ετοιμαζόμαστε για την συνέχεια των περιπετειών του Hole, το φινάλε δεν αφήνει αμφιβολίες...

(*) Το παρόν post γράφτηκε συνοδεία μπύρας... Θα άρμοζε καλύτερα ένα Jim Beam αλλά δεν συνηθίζω να πίνω, καλοκαιριάτικο, ουίσκι μέσα στο καταμεσήμερο...ακόμα...

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος iV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος μέρος τέταρτον, δέστε τις ζώνες σας ή μάλλον λύστε τις... 

Το βιβλίο ξεκινάει από εκεί που τελείωσε το προηγούμενο μέρος της ιστορίας , ταξιδεύουν με τον  Μονοτρόχιο Μπλέην, ένα τρένο που ελέγχει μια τεχνητή/διαταραγμένη νοημοσύνη προς τα Δυτικά και προσπαθούν να βρούνε τρόπο έτσι ώστε ο Μπλέην να μην τους πάρει μαζί του στον προαποφασισμένο θάνατό του... Όταν τα καταφέρνουν, βρίσκονται σε κάποια έκδοση του Κάνσας, πολύ όμοια αλλά και πολύ διαφορετική από αυτή του κόσμου του Τζέικ, του Έντι και της Σουζάνας όπου ένας λοιμός έχει εξοντώσει τους πάντες... Καθώς η πορεία τους για την αναζήτηση του Πύργου συνεχίζεται το πλήρωμα του χρόνου φτάνει για να μάθει το κα-τετ του λεπτομέρειες για το παρελθόν του Ρόλαντ, για το ποια γεγονότα αποτέλεσαν αφορμή για την έναρξη αυτής της αναζήτησης...

Μαθαίνουν λοιπόν για το πως ο Ρόλαντ, συνοδεία του Κάθμπερτ και του Άλεν, του πρώτου κα-τετ του, για να γλιτώσουν από τον Μάρτεν και την ανασφάλεια που κυριαρχεί στη Γαλαάδ, λίγο καιρό πριν την πτώση της, αποστέλλεται από τον πατέρα του στις Έξω Βαρονίες, στο Μέτζις, για να κρυφτούν ουσιαστικά, υποκρινόμενοι τους απεσταλμένους της Συμμαχίας με υποχρέωση να κάνουν απογραφή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στον πόλεμο... Αλίμονο όμως, ο πατέρας του Ρόλαντ δεν γνωρίζει ότι στο Μέτζις εξυφαίνεται μια συνωμοσία ενάντια της Συμμαχίας και ότι ο γιος του και το κα-τετ του θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα των γεγονότων... Τα γεγονότα του "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" είναι τα γεγονότα που περιγράφουν την βίαιη ενηλικίωση του Ρόλαντ, τα γεγονότα που έπλασαν τον χαρακτήρα που έχει στο παρόν ο σκυθρωπός πιστολέρο με το λειψό δεξί χέρι... Ο Ρόλαντ στο Μέτζις, γνωρίζει το πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της Σούζαν Ντελγκάντο και σύρεται από το κα του σε τραγικές στιγμές που έχουν τελικά ένα μόνο στόχο και σκοπό, τον Μαύρο Πύργο...

Στο βιβλίο αυτό ο Stephen King, στοιχειοθετεί το σύμπαν του Μέσου Κόσμου με λεπτομέρεια και τοποθετεί σιγά σιγά τα κομμάτια του puzzle στην θέση τους...  Το σύμπαν του, με αναφορές στο κλασσικό western, την post apocalyptic θεματική και με πολλά στοιχεία παραδοσιακού fantasy, είναι εφιαλτικό, εκεί ο τόπος και ο χρόνος δεν έχουν την έννοια που εμείς οι υπόλοιποι γνωρίζουμε... Οι περιγραφές του και γενικά το χτίσιμο της πλοκής είναι άρτιο, εννοείται, ο King γράφει αβίαστα, για τον εαυτό του, για να ικανοποιήσει το όραμα που έχει στο μυαλό του ... Γράφει το βιβλίο που είχε στο μυαλό του 26 ολόκληρα χρόνια και το γράφει όπως αυτός θέλει..... Όπως γράφει ο ίδιος στον επίλογο, μια συγκεκριμένη σκηνή γράφτηκε το 1970 ενώ η αμέσως επόμενη το 1996... Στα 26 αυτά χρόνια πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι κι ο Stephen King το γνωρίζει ότι πλέον έχει την πολυτέλεια να παίξει το παιχνίδι με τους δικούς του όρους... Ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, για τους μελετητές του συνόλου του έργου του King, είναι ότι στο "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" ,έχουμε αναφορές σε άλλους χαρακτήρες που εμφανίστηκαν παλαιότερα βιβλία του King όπως η γιαγιά Άμπιγκεηλ και ο Ράνταλ Φλαγκ, ειδικά ο δεύτερος από ότι φαίνεται θα ταλαιπωρήσει πολύ τον δύστυχο Ρόλαντ...

Τα βιβλία του King είναι τρομακτικά παραμύθια για μεγάλους που σε άλλους αρέσουν και σε άλλους όχι... Η saga του Πύργου είναι το παραμύθι που πιστεύω ότι θα ήθελε ο King να τον θυμούνται και η αλήθεια είναι ότι όταν την ξεκινήσεις είναι δύσκολο να την σταματήσεις πριν μάθεις το τέλος...

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
Απροσδόκητα ενδιαφέρον και απολαυστικό το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns, ένα βιβλίο που παρέμεινε στα αδιάβαστα για παραπάνω από ένα χρόνο και καθώς είχαν προηγηθεί δύο αποτυχημένες μου προσπάθειες να το διαβάσω... Τελικά η τρίτη προσπάθεια δεν ήταν η φαρμακερή, ήταν η σωστή, έδωσα στο βιβλίο το χρόνο που που χρειαζόταν για να ξεδιπλώσει τις χάρες του και αυτό με αντάμειψε...

Σε μια μικρή, ήσυχη πόλη της πολιτείας της Νέας Υόρκης, η ηρεμία και οι ομαλοί ρυθμοί της ζωής διαταράσσονται από τις εξαφανίσεις τριών κοριτσίων γύρω στα 13 με 14... Το σοκ για την τοπική κοινωνία είναι τεράστιο και όσο ο καιρός περνάει και η υπόθεση παραμένει άλυτη τα πνεύματα οξύνονται... Η καχυποψία και ο φόβος οδηγούν τις καταστάσεις στα άκρα, οι άνθρωποι αφήνονται να γίνουν έρμαια και η αληθινή όψη των χαρακτήρων τους αναδύεται σταδιακά επιφυλάσσοντας εκπλήξεις... Παράλληλα, η ίδρυση μιας φιλοσοφική λέσχης μαρξιστικού προσανατολισμού από ένα νεοαφιχθέντα  καθηγητή του τοπικού κολλεγίου, ο οποίος είναι Αλγερινής καταγωγής περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα...

Το βιβλίο του παντελώς άγνωστου σε μένα, μέχρι πρότινος, Stephen Dobyns, ακολουθεί ένα αφηγηματικό στυλ παρόμοιο με αυτό που συναντάς στα βιβλία του Τζέφρυ Ευγενίδη, ένας αφηγητής που διηγείται τα γεγονότα τα οποία έζησε ο ίδιος... Η πλοκή στην αρχή του βιβλίου είναι εξαιρετικά αργή και ίσως αυτό να αποθαρρύνει τον αναγνώστη αλλά έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο πλέον πιστεύω ότι έχει γίνει εσκεμμένα... Ο Dobyns, με το αργόσυρτο, νωχελικό στυλ αφήγησης των πρώτων 100 σελίδων προσπαθεί να μυήσει τον αναγνώστη στην ατμόσφαιρα και τους ρυθμούς μιας γαλήνιας, επαρχιακής πόλης που αποτελεί καταφύγιο για τους ανθρώπους που τους κούρασε η παράνοια της μεγαλούπολης... Σταδιακά αυτό αλλάζει, όσο τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό φινάλε όπου η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο... 

Αναλύοντας το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών", βλέποντας το από το πρίσμα της αστυνομικής ιστορίας, η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική... Η πλοκή υφαίνεται, στην κυριολεξία, κομμάτι κομμάτι, χωρίς λογικά άλματα και υπερβατισμούς και η λύση του μυστηρίου βρίσκει τον αναγνώστη χωρίς απορίες, όλα τα κομμάτια στου puzzle έχουν μπει στην θέση τους... Το βιβλίο αυτό όμως έχει πολλαπλές αναγνώσεις και θα ήταν κατάφωρη αδικία αν το χαρακτηρίζαμε απλά ως ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα ήταν αρκετό... Η ιστορία των εξαφανίσεων των κοριτσιών δίνει στον Dobyns την ευκαιρία, μέσω του ανώνυμου αφηγητή του, να κάνει ένα σχολιασμό πάνω στην γενικότερη ηθική και νοοτροπία των μικρών, τοπικών, κοινωνιών των οποίων η πραγματική εικόνα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι στην πραγματικότητα... Καυτηριάζει τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό τους, την επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάθε τι που μοιάζει ή είναι διαφορετικό, τους σκελετούς που είναι καλά κρυμμένοι σε ντουλάπες και κάτω από προσωπεία ευυπόληπτων πολιτών... Σημειώνει το πόσο θάρρος χρειάζεται να έχεις για να είσαι διαφορετικός, είτε πρόκειται για πολιτικές, είτε για σεξουαλικές επιλογές, και να μην το κρύβεις κάτι που μπορεί στο τέλος να το πληρώσεις πολύ ακριβά... Ο Dobyns μέσα από το βιβλίο του αποδομεί πλήρως την εικόνα των ειδυλλιακών, μικρών κοινωνιών, στηλιτεύει την υποκρισία τους και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν άγεται και φέρεται από τον φόβο... Αν και το βιβλίο γράφτηκε το 1997, πολύ πριν τους Δίδυμους Πύργους, τη Δεύτερη Καταιγίδα της Ερήμου, το Αφγανιστάν, το ISIS, την Συρία κ.ο.κ, το  "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" μοιάζει προφητικό , αν σκεφτείς τα όσα ακολούθησαν στην Αμερική και τον κόσμο τα επόμενα χρόνια, το πόσο πίσω είναι ο πλανήτης ολόκληρος ως προς την αποδοχή της διαφορετικότητας...

Το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς που διανύουμε και το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέσα στο 2017, μέχρι τώρα... Εγώ το είχα αγοράσει από κάποιο παζάρι κοψοχρονιά αλλά μια μικρή αναζήτηση μου έδειξε ότι πωλείται ακόμα σε διάφορα βιβλιοπωλεία... Αν το βρείτε, διαβάστε το, αξίζει τον κόπο...

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φόβος - Τα σταφύλια της οργής...

How can you frighten a man whose hunger is not only in his own cramped stomach but in the wretched bellies of his children? You can't scare him – he has known a fear beyond every other...

(Πώς μπορείς να φοβίσεις έναν άντρα του οποίου η πείνα δεν βρίσκεται μόνο στο σπασμένο από κράμπες στομάχι του αλλά και στις άθλιες κοιλιές των παιδιών του; Δεν μπορείς να τον φοβίσεις, έχει γνωρίσει ένα φόβο μεγαλύτερο και πέρα από κάθε άλλο...)

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σταφύλια της οργής" του John Steinbeck, για το οποίο είχα γράψει παλιότερα αυτό το post... Η μετάφραση είναι δική μου...

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνο το πρώτο ταξίδι του Harry Hole στην Αυστραλία ή από τότε που γνωρίσαμε το κορίτσι με το τατουάζ με το δράκο αλλά το σκανδιναβικό noir είναι ακόμα φρέσκο και ζωντανό, alive and kicking που λένε και στο χωριό μου... Σίγουρα υπήρξαν "λαθρεπιβάτες" στο τρένο του και σίγουρα δημιούργησε μια συγκεκριμένη μανιέρα στηριγμένη σε αυτήν ακριβώς την σκοτεινιά του κλίματος και της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που ζουν στον παγωμένο βορά αλλά καταφέρνει ακόμα να παράγει βιβλία συναρπαστικά για τους λάτρεις τους είδους...

Το βιβλίο του Samuel Bjork, το δεύτερο του συγγραφέα για το συγκεκριμένο είδος, είναι ένα πολύ καλό δείγμα σκανδιναβικού noir... Μια δολοφονία που κάνει αίσθηση, μια σκοτεινή ιστορία από το παρελθόν που τροφοδοτεί το παρόν, ένα αστυνομικό δίδυμο κυνηγημένο από τους δαίμονες του, μια Νορβηγία φθινοπωρινή κι όμως ήδη παγωμένη... Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες της πλοκής, μια περίληψη χωρίς spoilers είναι διαθέσιμη στην σχετική σελίδα του εκδοτικού οίκου... 

Το βιβλίο είναι άρτιο τόσο από άποψη πλοκής όσο και ρυθμού και θα ικανοποιήσει τους fans του είδους... Ενώ χτίζει την ιστορία του πάνω στην μανιέρα που καθιέρωσε ο Nesbo, έχει μια φρεσκάδα και ένα ύφος που δεν μοιάζει φτηνή απομίμηση, που έχει φρεσκάδα και χαρακτήρα... Μου άρεσε πολύ που είδα επιτέλους ένα βιβλίο σκανδιναβικού noir να χρησιμοποιεί σαν στοιχείο πλοκής την "βαριά" παράδοση της Νορβηγίας στο black metal... Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας χειρίστηκε το χτίσιμο της πλοκής με τα flashbacks στο παρελθόν... Μου άρεσε η κατάδυση μέσα στους εφιάλτες της Μία, υπήρχαν στιγμές που ζήλεψα τις μπύρες και τα ποτά που κατέβαζε διαρκώς... Δεν μου άρεσε που ο συγγραφέας αφήνει σαφείς αναφορές για τρίτη συνέχεια των περιπετειών της Μία και του Χόλγκερ, μπορεί όντως να υπάρξει, δεν χρειάζεται να προδιαθέτει,είμαστε αναγνώστες, όχι τηλεθεατές... 

Προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωση της "Κουκουβάγιας" και θα συνιστούσα σε άλλους λάτρεις τους είδους, σαν κι εμένα, να την απολαύσουν και αυτοί... Σκέφτομαι συχνά ότι κάθε είδους βιβλιοκριτική απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και μόνο αυτό, αν δεν είσαι λάτρης του noir δεν θα σε κολλήσει ένα τέτοιο βιβλίο και θα θεωρήσεις την κριτική μέγιστη μπαρούφα οπότε αν δεν σας αρέσει το είδος αγνοήστε πλήρως αυτό το post...

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
Ακόμα ένα βιβλίο της σειράς του Μαύρου Πύργου, το τρίτο στην σειρά, έφτασε στο τέλος του... Το διάβασα αργά και αν δεν ήταν αυτό το σαββατοκύριακο και η βροχή που πέφτει έξω ασταμάτητα, αυτό το post θα καθυστερούσε κι άλλο να εμφανιστεί... Δεν είναι κακό βιβλίο, κάθε άλλο, αλλά αφενός εγώ βρίσκομαι σε αναγνωστική δυστοκία και αφετέρου το βιβλίο ξοδεύει σχεδόν όλο το πρώτο μισό για να γίνει ενδιαφέρον...

Στο "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" ξαναβρίσκουμε το κα-τετ του Ρόλαντ της Γαλαάδ να συνεχίζει την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου... Η πορεία τους μέσα από της ερημιές του Μέσου κόσμου τους δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο και τους εαυτούς τους και να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο στον οποίο βρίσκονται... Καταφέρνουν  να εντοπίσουν, όχι χωρίς κίνδυνο, να εντοπίσουν το μονοπάτι εκείνο, την  Ακτίνα, που θα τους οδηγήσει στον Μαύρο Πύργο και ακολουθούν το δρόμο του... Σιγά σιγά έρχονται σε επαφή με τις πόλεις και τα χωριά, ή μάλλον τα απομεινάρια τους, αυτού του ρημαγμένου κόσμου που περιδιαβαίνουν... Όσο προχωρούν, θραύσματα αναμνήσεων των προηγούμενων ζωών τους θα τους βοηθήσουν ουκ ολίγες φορές σαν κομμάτια ενός puzzle που μπαίνουν στην θέση τους καθώς θα αντιμετωπίσουν φοβερούς κινδύνους στο δρόμο τους... Το φινάλε του βιβλίο είναι απότομο, σχεδόν ενοχλητικό, αλλά σκέτο teaser για το τι θα ακολουθήσει στην ιστορία μας...

Όπως είπα και πιο πάνω, το βιβλίο κάνει μια πολύ αργή εκκίνηση... Όπως τα μέλη του κα-τετ εκπαιδεύονται από τον Ρόλαντ μέχρι να βρουν την "περπατησιά" τους έτσι και το βιβλίο αρχικά ζορίζεται να βρει τον ρυθμό του... Η σταδιακή κατανόηση του ταξιδιού τους και του κόσμου που βρίσκονται, η αναμέτρηση με τον Φρουρό και η ανακάλυψη της Ακτίνας, δίνουν σιγά σιγά πνοή στην αφήγηση... Η προσέγγιση της Λουντ και τα γεγονότα που συμβαίνουν εκεί εξελίσσονται καταιγιστικά και κάνουν το "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" ένα πραγματικό page turner... Με την άφιξη στην Λουντ το σύμπαν του Μέσου Κόσμου παίρνει σάρκα και οστά... Με σαφείς αναφορές στην πραγματικότητα , τον κίνδυνο από την χρήση των πυρηνικών, της μόλυνσης του περιβάλλοντος και της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας, ο  Stephen King δημιουργεί μια απόλυτα ζοφερή post apocalyptic εικόνα που θυμίζει πάρα πολύ "Mad Max: Fury Road" ή "Escape from New York" με ένα twist μαγείας... 

Εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα, παρά την αργή εκκίνηση, σίγουρα το πιο ενδιαφέρον από τα τρία βιβλία του Πύργου που έχω διαβάσει μέχρι τώρα, σίγουρα το πρώτο που δημιουργεί τόσο μεγάλη προσμονή για την συνέχεια...  Παρ' όλα αυτά λέω να διαβάσω κάτι άλλο πλην του Πύργου για να αλλάξω λίγο παραστάσεις...

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
Γράφω αυτή την κριτική με μερικές μέρες καθυστέρηση από την ημέρα που τέλειωσα το συγκεκριμένο βιβλίο λόγω των πασχαλινών διακοπών που μεσολάβησαν... Αυτό μου έδωσε μια ευκαιρία να "κάτσει" μέσα στο κεφάλι μου καλά και πλέον τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να είμαι αρκετά αποστασιοποιημένος από την ανάγνωση του...

Τελειώνοντας το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο" η πίστη μου στον Stephen King είχε κλονιστεί... Παρά το εντυπωσιακό φινάλε, το βιβλίο δεν είχε καταφέρει να με γοητεύσει, μου είχαν μείνει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κακά τα ψέματα αν ο συγγραφέας δεν ήταν ένας από τους αγαπημένους μου και δεν είχα εξασφαλίσει και τα οκτώ βιβλία της σειράς δωρεάν, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσω στο δεύτερο βιβλίο... Λόγω της φύσης και τους ύφους του "Τελευταίου Πιστολέρο" το εγχείρημα του Μαύρου Πύργου νομίζω ότι μόνο υπό τις δεδομένες συνθήκες θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία... Ένας υπέρ διάσημος και υπέρ καταξιωμένος συγγραφέας αποφασίζει να συγγράψει το magnus opus  του μετά από δεκάδες επιτυχημένα βιβλία και το γράφει όπως ακριβώς θέλει αυτός, όπως το έχει στο μυαλό του γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οποιοδήποτε βιβλίο έχει την υπογραφή του ανεξαρτήτως ποιότητας θα πουλήσει αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα...

Στο "Κάλεσμα των Τριών"  η αναζήτηση του Ρόλαντ για τον Μαύρο Πύργο συνεχίζεται από εκεί που τον αφήσαμε στον "Τελευταίο Πιστολέρο", στην ακτή της θάλασσας... Το κάλεσμα τριών διαφορετικών ανθρώπων από διαφορετικές χρονικές περιόδους, στην Νέα Υόρκη του δικού μας κόσμου, είναι η αποστολή του... Χωρίς τους τρεις που πρέπει να καλέσει η αναζήτηση δεν μπορεί να έρθει εις πέρας... Οι τρεις είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και απρόβλεπτοι, όχι απαραίτητα συμπαθείς, συχνά αντιφατικοί, η μοίρα του καθενός συνδέεται με τον Ρόλαντ και μεταξύ τους με διαφορετικό τρόπο... Η ιστορία συνεχίζεται πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο όπως στο πρώτο βιβλίο... Οι διαφορές του κόσμο του Ρόλαντ και του κόσμου μας δεν είναι προφανείς, δεν είναι τόσο έντονες όσο θα περίμενες σε ένα έργο fantasy λογοτεχνίας... Ο King χτίζει σελίδα την σελίδα μια αγχωτική ατμόσφαιρα για την απειλή που παραμονεύει σε κάθε βήμα αλλά και για την έκβαση της αποστολής του Ρόλαντ, αν θα καταφέρει τελικά να καλέσει τους Τρεις... Η παρουσία των τριών δίνει εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση καθώς πρόκειται για τρεις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες με εντελώς διαφορετικά κίνητρα και αφετηρίες οι οποίοι όμως είναι και οι τρεις για τον Ρόλαντ απλά εργαλεία για την επίτευξη του σκοπού του... Δειλά και με το σταγονόμετρο δίνονται κάποιες απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν του Ρόλαντ και τον κόσμο του οι οποίες όμως δεν πρόκειται να θίξουν την ουσία των πραγμάτων μέχρι το επόμενο βιβλίο το "Οι ρημαγμένοι τόποι" το οποίο διαβάζω τώρα... 

Για να συνοψίσω, στο "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" ο Stephen King βάζει αργά αλλά σταθερά την πλοκή του σε ράγες και χτίζει σιγά σιγά την ιστορία που θα στηρίξει την saga του "Μαύρου Πύργου"... Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει πολλές από τις αρετές του Αμερικανού συγγραφέα για τις οποίες αγαπήθηκε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο κυρίως για τους οπαδούς του, αυτούς που είναι έτοιμοι να διαβάσουν οτιδήποτε γραφτεί από τα χέρια του και δευτερευόντως για όλους τους άλλους...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος Ι, Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
Είμαι ορκισμένος οπαδός του Stephen King... Έχω διαβάσει πολλά βιβλία του και δεν έχω βγάλει κανένα σκάρτο, το ακριβώς αντίθετο, μου άρεσαν όλα... Τον Πύργο δεν τον είχα αγγίξει μέχρι τώρα... Με φρέναρε πάντα το πλήθος των βιβλίων, η κατάδυση σε ένα νέο σύμπαν που απαιτεί την αφοσίωση και την προσοχή σου... Τα χρόνια πέρασαν και είχα αρκετό καιρό να διαβάσω Stephen King μέχρι που πέσαν στα χέρια μου και τα 8 βιβλία της σειράς οπότε σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να το πάρω απόφαση και να διαβάσω τον Πύργο...

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο ίδιος ο Stephen King εξηγεί πώς γεννήθηκε σαν ιδέα ο Πύργος στο μυαλό του, το μυαλό ενός 19χρονου οπαδού του Tolkien με την ορμή, το θάρρος και την αλαζονεία ενδεχομένως να δημιουργήσει ένα έργο κι ένα σύμπαν εφάμιλλο του ειδώλου του... Σε αυτό το σημείο και όντας και ο ίδιος φανατικός του Tolkien οφείλω να πω ότι έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο του Πύργου (δεν ξέρω τι γίνεται στα επόμενα βιβλία), το σύμπαν του King απέχει έτη φωτός από το να πλησιάσει αυτό του Άγγλου παραμυθά...

Με προβλημάτισε αρκετά το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο"... Η ιστορία του Ρόλαντ της Γαλαάδ, που κυνηγά τον Μαυροντυμένο Άνθρωπο σε ένα κόσμο που θυμίζει πολύ το Φαρ Ουέστ, ένα κόσμο σήψης που η μαγεία κρύβεται πίσω από τα πάντα, φαινόταν για πολλές σελίδες να μην έχει στόχο και σκοπό... Η μετάφραση είχε πολλά στοιχεία τα οποία με ξένιζαν και με ενοχλούσαν με πρώτο από όλα αυτό το εκνευριστικό "Ναι γε" ... Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι τέτοιου είδους λεκτικά κόλπα, εντυπωσιάζουν κανένα; 

Ο Ρόλαντ ψάχνει να βρει τον Πύργο και ακολουθεί τον Μαυροντυμένο Άντρα, γιατί όμως γίνεται αυτό και ποια είναι η αφετηρία των πραγμάτων κανένας δεν μας το λέει... Μαθαίνουμε στοιχεία που μας αποκαλύπτουν στοιχεία της ιστορίας και του παρελθόντος από τα flash backs του Ρόλαντ στην παιδική του ηλικία... Στο δρόμο του θα συναντήσει τον Τζέικ, ένα αγόρι από την Νέα Υόρκη που έχει πεθάνει στο δικό μας σύμπαν και ξαναζεί σε αυτό του Πύργου... Θα ταξιδέψουν μαζί, θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες και αντιπάλους φριχτούς πριν ο Ρόλαντ αναγκαστεί να απαντήσει σε ένα δύσκολο δίλημμα που θα του θέσει η μοίρα... Η κορύφωση του βιβλίου είναι στις τελευταίες σελίδες οπότε ο Ρόλαντ και ο Μαυροντυμένος Άνθρωπος αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο, όπου επιτέλους, ο Ρόλαντ (και ο αναγνώστη)ς παίρνει κάποιες απαντήσεις στα πιεστικά ερωτήματα που έχουν δημιουργηθεί... Το φινάλε του βιβλίου είναι και το καλύτερο κομμάτι του, είναι αυτό που θα θέλξει τον αναγνώστη να διαβάσει το επόμενο βιβλίο της σειράς... Προσωπικά αν δεν υπήρχαν αυτές οι τελευταίες σελίδες δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω το επόμενο βιβλίο του Πύργου... Πέραν της ωραίας ατμόσφαιρας του βιβλίου μέχρι το φινάλε δυσκολευόμουν τρομερά να διαγνώσω από πού προέκυπτε το μεγαλείο του... Τουλάχιστον τώρα έχει ερεθιστεί η περιέργειά μου για να διαβάσω την συνέχεια...

 Για να δούμε... 

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg
Το "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg, είναι το δεύτερο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα και νοητή συνέχεια του πρώτου της βιβλίου που έπεσε στα χέρια μου, του  "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Κινείται στο γνώριμο ύφος της Lackberg, πρωταγωνιστές είναι φυσικά ο Πάτρικ Χέντστρεμ και η σύζυγός του ΄Ερικα Φαλκ και διαδραματίζεται στην Φιελμπάκα, μια μικρή πόλη της Σουηδίας... Η υπόθεση στηρίζεται στη δολοφονία ενός ηλικιωμένου, πρώην καθηγητή ιστορίας με εξειδίκευση στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου... Στον άνθρωπο αυτό είχε καταφύγει η Έρικα για πληροφορίες μετά τα αναπάντεχα ευρήματα που ανακάλυψε σε ένα μπαούλο στην σοφίτα του σπιτιού της στο τέλος του "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Η Έρικα ψάχνει να βρει απαντήσεις για το παρελθόν της μητέρας της και να κλείσει πληγές του παρελθόντος και κάπως έτσι η αναζήτηση της Έρικα και η έρευνα για το δολοφόνο περιπλέκονται και στο τέλος μοιάζει ότι η απάντηση για τη μια αναζήτηση θα δώσει την απάντηση και για την άλλη....

Η αφήγηση κινείται σε δυο παράλληλες γραμμές, μία στο παρόν του βιβλίου και άλλη μία πίσω σε γεγονότα που αφορούσαν την μητέρα της Έρικα και τους φίλους της κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου... Η Lackberg ξέρει πολύ καλά πως να χτίσει την πλοκή της και πως να βάλει τον αναγνώστη σε μια διαδικασία να μην μπορεί παρά να διαβάσει και το επόμενο κεφάλαιο... Ο πυρήνας του βιβλίου της και κεντρική ιδέα είναι ότι πίσω από τον καθένα κρύβονται ανομολόγητα μυστικά και σκελετοί μέσα σε ντουλάπια... Η Lackberg είναι γενναιόδωρη με τον αναγνώστη της καθώς του δίνει τα στοιχεία που οδηγούν στην λύση του μυστηρίου σταδιακά έτσι ώστε φτάνοντας στο τέλος η ταυτότητα του ενόχου έχει ήδη προβλεφθεί χωρίς όμως να του στερεί την απόλαυση του μυστηρίου... Οι ήρωες του βιβλίου είναι άρτια στημένοι και πολυεπίπεδοι, δεν μπορείς να τους βάλεις ταμπέλα, καλός ή κακός, όλοι έχουν τα αίτια και τις αφορμές τους για ότι είναι και ότι κάνουν, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο, μόνο αποχρώσεις του γκρι... 

Δεν μπορώ να βρω κάποιο σοβαρό μειονέκτημα στο βιβλίο της Lackberg αφού αληθινά το απόλαυσα... Όπως είχα γράψει και για το "Σε ζωντανή μετάδοση"  θα ήθελα να είναι πιο ατμοσφαιρικό, πιο σκοτεινό αλλά από την άλλη είναι βαρετό να περιμένω ότι όλα τα σκανδιναβικά noir θα είναι όπως αυτά του Jo Nesbo,,, Το σίγουρο είναι ότι το σκανδιναβικό noir βρίσκεται σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα όταν υπηρετείται από συγγραφείς όπως τον Νορβηγό και την Camilla Lackberg ...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox
Υπάρχουν βιβλία που όταν τα διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αριστουργήματα αλλά δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου... Θες γιατί η υπόθεσή τους σου πατάει τα κουμπιά σου, θες γιατί είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να διαβάσεις τη δεδομένη χρονική στιγμή... Προσωπικά καταλαβαίνω ότι κολλάω με ένα βιβλίο όταν μου γεννάται η επιθυμία να ψάξω στο internet για πράγματα που διάβασα στο βιβλίο, δεν τα γνωρίζω και μου έχουν εξάψει την περιέργεια... Βασικά αυτό είναι και γαμώ τις αποδείξεις ότι το βιβλίο είναι ενδιαφέρον (για μένα)...

Το "Μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox δεν πρωτοτυπεί θεματολογικά, κινείται στο παλιό, γνωστό μονοπάτι που χάραξε ο Dan Brown: Εναλλακτικές αναγνώσεις της ιστορίας, καταγωγή των θρησκειών, θεωρίες συνωμοσίες κτλ... Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο:

Μια αποκάλυψη τόσο συγκλονιστική που θα μπορούσε να απειλήσει την κοινωνική συνοχή όλου του κόσμου.

Μόνο ένας άνθρωπος γνωρίζει το μυστικό - και θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει κάθε στοιχείο για την ύπαρξή του...

Από τα ερειπωμένα κάστρα της Ιρλανδίας μέχρι τον αρχαιότερο ναό στον κόσμο, το Γκομπεκλί Τεπέ στα βάθη της Τουρκίας το "Μυστικό της Γενέσεως συνυφαίνει ιστορικά στοιχεία, επιστημονική γνώση και βιβλικά μυστήρια σ' ένα καθηλωτικό επικό μυθιστόρημα.

Μια σημαντική ανακάλυψη στα βάθη του τουρκικού Κουρδιστάν θα φέρει στο φως τον αρχαιότερο πολιτισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Ο πολεμικός ανταποκριτής Ρομπ Λαττρέλ καλείται να καλύψει το γεγονός. Έχει μόλις γλιτώσει από θαύμα από μια έκρηξη βόμβας στη Βαγδάτη και το μοναδικό πράγμα που επιθυμεί είναι να επιστρέψει στην Αγγλία για να δει το πεντάχρονο παιδί του.

Αυτό που ξεκινάει ως μια συναρπαστική αποστολή αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από τις εμπόλεμες ζώνες: τη δολιοφθορά στον αρχαιολογικό χώρο ακολουθεί ένας φόνος...

Την ίδια στιγμή, ο Φόρρεστερ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ, ερευνά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων στη Βρετανία, εγκλήματα που φαίνεται να συνδέονται με τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Ποιο είναι το μυστικό που θα τραντάξει συθέμελα ό,τι μέχρι σήμερα πιστεύαμε για τις ρίζες του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του μωαμεθανισμού;
Πρέπει να παραδεχτώ στοκ κύριο Knox ότι παίζει πολύ καλά το παιχνίδι του κυρίου Brown... Στήνει μια ωραία ιστορία με δύο παράλληλες αφηγήσεις οι οποίες από ένα σημείο και μετά ενώνονται σε μία καθώς η πλοκή κορυφώνεται... Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, φαίνεται ότι έχει κάνει αρκετή δουλειά στην προετοιμασία του βιβλίου του ανακατεύοντας μυστικές λέσχες στη Βρετανία του 18ου αιώνα με αρχαιολογικά ευρήματα κάπου στην  Μέση Ανατολή και την ύπαρξη μιας πίστης τόσο αρχαίας όσο και μυστηριώδους όπως αυτή των Γιεζίντι ... Παίζει αρκετά με το γκροτέσκο και το shock value που προκαλούν κάποιες από τις περιγραφές του, κάτι που ίσως απωθήσει κάποιους αναγνώστες, προσωπικά δεν με ενόχλησε, το βρήκα ταιριαστό με το ύφος και το είδος της περιγραφής...  Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του κακού της υπόθεσης, παρανοϊκός, ευφυής, σαδιστής, κακός ως το κόκκαλο... Οφείλω να πω ότι γίνονται αρκετά λογικά άλματα και ότι στο τέλος η υπόθεση "εξηγείται" κάπως βιαστικά αλλά δεν με πείραξε, όπως δεν με πειράζει όταν βλέπω τις υπερβολές και τις ανακρίβειες σε ένα χολυγουντιανό blockbuster που κατεβάζω από το internet... Ξέρω ότι είναι μπαρούφες αλλά θέλω απλά να περάσω καλά χωρίς να σκοτίσω ιδιαίτερα το κεφάλι μου... Διαβάζοντας το "Μυστικό της Γενέσεως"  πέρασα πολύ καλά και αυτή την περίοδο αυτό είχε σημασία για μένα...

Όποιος θέλει κι ενδιαφέρεται για πράγματα βαρετά (όπως εγώ) μπορεί να διαβάσει και αυτό το άρθρο του συγγραφέα στον Guardian για τους Γιεζίντι το οποίο υπογράφει με το πραγματικό του όνομα...