Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King

"Ο δρομέας" του Richard Bachman / Stephen King
Επιστροφή στην αγκαλιά ενός αγαπημένου συγγραφέα, ενός από τους λίγους που φέρουν τον χαρακτηρισμό του παραμυθά χωρίς να υπάρχει έστω και στο ελάχιστο ειρωνική ή αρνητική χροιά στον τίτλο αυτό... Ο Stephen King είναι από εκείνους τους συγγραφείς που μπορούν εύκολα να με μεταφέρουν στο αναγνωστικό μου happy place...

Ο συγγραφέας από το Μέιν δημιούργησε τον Bachman  το 1977 από μια σκέψη της στιγμής, ίσως επειδή ήθελε να μετρήσει την αξία των βιβλίων του χωρίς να φέρουν το ήδη διάσημο όνομά του, ίσως επειδή ήθελε να ξεπεράσει τους περιορισμούς που του έθετε ο εκδοτικός του οίκος, ίσως επειδή ήθελε να ξεφύγει από την μανιέρα του επιτυχημένου συγγραφέα ιστοριών τρόμου... Έγραψε βιβλία που στην εποχή τους διοχετεύθηκαν κυρίως στην paper back αγορά, χωρίς promotion, που δεν έκαναν τις πωλήσεις των βιβλίων που υπέγραφε με το όνομά του αλλά (φυσικά) δεν πέρασαν απαρατήρητα...

Το "Ο δρομέας" γράφτηκε το 1982 και η ιστορία του περιγράφει μια μελλοντική, αμερικανική κοινωνία που η ρύπανση καταστρέφει τα πάντα, οι άνθρωποι είναι σαφώς διαχωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς, οι εταιρείες και τα media ελέγχουν με σιδηρά πυγμή τις ζωές όλων με κύριο όπλο την Φρι-Βι, ένα είδος καλωδιακής τηλεόρασης και τα τηλεπαιχνίδια τα οποία αποχαυνώνουν τους πάντες με την reality και σχεδόν πάντα γκροτέσκα θεματολογία τους... Το πιο δημοφιλές από αυτά τα τηλεπαιχνίδια είναι η "Καταδίωξη" ένα παιχνίδι όπου οι συμμετέχοντες οικειοθελώς γίνονται θηράματα για τριάντα μέρες προσπαθώντας να αποφύγουν τους διώκτες τους, επαγγελματίες φονιάδες, και να επιβιώσουν για να κερδίσουν το μεγάλο χρηματικό έπαθλο... Σε αυτό το παιχνίδι θα δηλώσει συμμετοχή ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας φτωχοδιάβολος που προσπαθεί να σώσει από την μιζέρια που ζουν την οικογένειά του, την σύζυγό του Σίλα και το δεκαοχτώ μηνών κοριτσάκι του την Κάθι που έχει πνευμονία... 

Μακρυά από το μοτίβο του fantasy και των ιστοριών τρόμου για το οποίο έγινε πασίγνωστος, ο Stephen King στήνει ένα καταπληκτικό δυστοπικό μυθιστόρημα το οποίο αποδείχθηκε και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να αποδεικνύεται βαθιά προφητικό... Αν και γραμμένο το 1982, όπως είπαμε και πιο πριν, προφητεύει την δημιουργία της reality τηλεόρασης και την ανάδειξη της τηλεόρασης και συνολικότερα των media ως βασικό μέσο χειραγώγησης των μαζών και αποχαύνωσης συνειδήσεων... Χαρακτηριστικά, σε κάποιο σημείο του βιβλίου αναφέρεται σε μια συζήτηση μεταξύ των πρωταγωνιστών ότι αν κάτι δεν παίξει στην Φρι-Βι, δεν είναι αλήθεια, δεν υπήρξε ποτέ... Στηλιτεύει την βαθιά διαπλοκή των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων με το κράτος και την όλο και μεγαλύτερη απαξίωση της δημοκρατίας συνολικά ως πολίτευμα προς όφελος των λίγων... Περιγράφει μια κοινωνία βαθιά ταξική, διαχωρισμένη με μεθόδους απαρτχάιντ, μεταξύ πλούσιων και φτωχών όπου η καταστολή και ο έλεγχος από την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας είναι βάναυση και διαρκής... Διατυπώνει ένα έντονο προβληματισμό πάνω στην καταστροφή του περιβάλλοντος για χάρη των κερδών των εταιρειών η οποία καταστροφή οδηγεί στον όλεθρο και τις ασθένειες πολλούς από τους αποχαυνωμένους πολίτες... Ο Μπεν Ρίτσαρντς, ένας αρχετυπικός ήρωας, πρότυπο του βιοπαλαιστή που προσπαθεί για το καλύτερο για την οικογένεια του, χωρίς να αναρωτιέται για τις αιτίες που τον οδήγησαν στη ζωή που ζει, ένας τύπος που "κοιτάει τη δουλειά του", παράλληλα με την πορεία που θα διαγράψει κυνηγημένος από τους διώκτες του στα πλαίσια του παιχνιδιού, θα διαγράψει μια εσωτερική πορεία συνειδητοποίησης της κατάστασης που βιώνει, των αιτίων και των υπευθύνων που οδήγησαν τον ίδιο και εκατομμύρια άλλους στην εξαθλίωση, τον καταναγκασμό και τον ασφυκτικό έλεγχο και θα προσπαθήσει να σπάσει τα δεσμά της σκλαβιά του τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους ανθρώπους...

Το "Ο δρομέας" είναι ένα βιβλίο βαθιά πολιτικό που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία της ανθρωπότητας και τους κινδύνους που κρύβει η χειραγώγηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης... 36 χρόνια μετά την συγγραφή του, την εποχή των fake news, των social media, της ανόδου του φασισμού, των διαρκών πολέμων και εθνοκαθάρσεων, του American Gladiators, του The Apprentice, του Survivor, του Fear Factor, του Jershey shore, της ρύπανσης που καταστρέφει τους ωκεανούς και τον αέρα που αναπνέουμε, δυστυχώς αποδεικνύεται ότι το μήνυμά του δεν εισακούστηκε...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

"Το δέμα" του Sebastian Fitzek


"Το δέμα"  του Sebastian Fitzek
Η Don't Ever Read Me το έθαψε και ομολογώ ότι η κριτική της με προβλημάτισε γιατί τα υπόλοιπα σχόλια που είχα ακούσει μέχρι τότε ήταν διθυραμβικά... Όταν έφτασε στα χέρια ως δώρο γεννεθλίων, την ξαναθυμήθηκα αλλά συναισθηματικά σκεπτόμενος αφού το δώρο ήταν "από χέρι", δεν ήθελα να καταλήξω σε αρνητικά συμπεράσματα, ήθελα να μου αρέσει... Κατά τη (σύντομη) διάρκεια της ανάγνωσής του προσπάθησα να διατηρήσω μια αντικειμενικότητα στη κρίση μου και νομίζω ότι το κατάφερα... Σίγουρα δεν συμφωνώ με την Don' t Ever Read Me κι επίσης κάποια από τα σχόλια της με παραξενεύουν τώρα που το έχω διαβάσει αλλά τι να γίνει, έτσι είναι είναι με τις γνώμες, όλοι έχουν από μία...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Η ψυχίατρος Έμα Στάιν πέφτει θύμα βιασμού. Από τότε νιώθει ασφαλής μόνο στο σπίτι της. Μέχρι τη στιγμή που ο ταχυδρόμος την παρακαλά να παραλάβει ένα δέμα για τον γείτονά της.

Ένα μοναδικά εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ που εξετάζει τα όρια του ανθρώπινου μυαλού.

Τους τελευταίους μήνες, μετά το απαίσιο εκείνο γεγονός, μένεις κλεισμένη στο σπίτι σου.
Θέλεις να το αφήσεις πίσω σου.
Ένα πρωί, ο ταχυδρόμος σού αφήνει ένα δέμα για τον γείτονα που λείπει.
Δεν έχεις ακούσει ποτέ ξανά το όνομά του.
Κοιτάζεις από τον φράχτη, και ο κήπος του φαίνεται παρατημένος. Δείχνει σαν να μη ζει κάποιος εκεί καιρό τώρα.
Κάτι σε σπρώχνει να ανοίξεις το δέμα.
Ξεκινάει ο χειρότερος εφιάλτης της ζωής σου.

Βρήκα το βιβλίο αν μη τι άλλο εξαιρετικά ενδιαφέρον... Η αφήγηση κινείται σε δύο παράλληλες ροές, μία που κινείται στο παρελθόν, μια αφήγηση των συνταρακτικών γεγονότων που συνέβησαν, και μια στο παρόν όπου η Έμα δίνει μια κατάθεση/εξομολόγηση στον δικηγόρο της για να προετοιμάσει την παρουσία της στο δικαστήριο... Ο Fitzek δημιουργεί μια κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα, τοποθετημένη μέσα στον ζοφερό γερμανικό χειμώνα που μοιάζει να ταυτίζεται με την τρικυμία εν κρανίο στην οποία φαίνεται να βρίσκεται η ηρωίδα ενώ δεν λείπουν οι σκηνές καταιγιστικής δράσης και αγωνίας... Η Έμα Στάιν που υποφέρει από ψυχικές διαταραχές μετά τον βιασμό που υπέστη φαίνεται να ακροβατεί μεταξύ λογικής και παράνοιας και η ίδια δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά τι είναι πραγματικό και τι όχι... Το δέμα που κατά τύχη πέφτει στα χέρια της θα πυροδοτήσει μια σειρά γεγονότων που θα την ωθήσουν στα όρια της, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με φρικτές αλήθειες και με τον ίδιο της τον εαυτό... 

Θεωρώ το βιβλίο ως επιτυχημένο ψυχολογικό θρίλερ από την στιγμή που η διήγηση με επηρέασε τόσο ώστε να αναπηδώ από τους ήχους που κάνει το σπίτι μέσα στην νύχτα όταν διάβαζα πριν κοιμηθώ... Βρήκα πολύ καλή την ανάπτυξη του χαρακτήρα της Έμα, του άντρα της Φίλιπ και του Κόνραντ, του δικηγόρου της, ενώ κυρίως η περιγραφή του κυρίου Πάλαντ, του αινιγματικού γείτονα, κατάφερε να μου ζωγραφίσει την εικόνα του μέσα στο μυαλό μου... Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τη διαχείριση της ιδέας και την ανάπτυξη από τον Fitzek  και το μόνο σημείο που βρίσκω αδύναμο είναι η τεκμηρίωση της ενοχής του "κακού" στο φινάλε την οποία θα ήθελα πιο δουλεμένη χωρίς όμως να μου αλλάξει την συνολική εντύπωσή μου για το βιβλίο το οποίο θεωρώ πολύ καλό... Τόσο καλό που παραπάνω από το μισό το διάβασα μονορούφι από το πρωί μέχρι το μεσημέρι της Κυριακής που μας πέρασε...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

"Μου λείπεις" του Harlan Coben

"Μου λείπεις" του Harlan Coben
Ψάχνω να βρω την εναρκτήρια ατάκα του post και δεν τα καταφέρνω... Θέλω να πω μια εξυπνάδα που να ακούγεται πολύ ψαγμένη σχετικά με τα βιβλία που είναι γραμμένα εξ αρχής με απώτερο στόχο την μεταφορά στον κινηματογράφο και το κατά πόσον αυτό μειώνει την λογοτεχνική τους αξία... Δεν έχω αποφασίσει ακόμα... Η ατάκα δεν μου βγαίνει οπότε πάμε από την αρχή...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:

Είναι ένα συνηθισμένο προφίλ σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών. Γιατί τότε η αστυνομικός Κατ Ντόνοβαν καταρρέει όταν παρατηρεί τη φωτογραφία που το συνοδεύει; Ο άνδρας δεν είναι άλλος από τον πρώην αρραβωνιαστικό της τον Τζεφ, που της ράγισε την καρδιά πριν από δεκαοχτώ χρόνια.

Ο κόσμος της εκρήγνυται και συναισθήματα που επί χρόνια αγνοούσε ξυπνούν και τη συγκλονίζουν. Υπάρχει ακόμη ελπίδα για τη σχέση τους; Καθώς η Κατ διαπιστώνει πως μια δεύτερη ευκαιρία με τον Τζεφ είναι όλο και πιο φευγαλέα, μπλέκεται σε μιαν έρευνα που θέτει σε αμφισβήτηση τις πιο βαθιές της βεβαιότητες. Ζωές κινδυνεύουν, μεταξύ των οποίων και η δική της, και για να τις σώσει και να σωθεί θα πρέπει να καταδυθεί στην προσωπική της κόλαση…

Το βιβλίο όπως προφανώς καταλάβατε έχει μια κινηματογραφική πλοκή, γρήγορη, με εναλλαγές, δραματικές παύσεις, σασπένς και αγωνία... Το καλό είναι ότι δεν έχει μόνο αυτά... Το γεγονός ότι έχω δει πολλές ταινίες με θέμα την Νέα Υόρκη (όπως πολλοί από εμάς γεγονός που γνωρίζει καλά ο συγγραφέας) με βοήθησε να σχηματίσω ολόκληρες εικόνες στο μυαλό μου από τις (πολύ καλές) περιγραφές του Coben... Ο πολύ επιτυχημένος συγγραφέας έχει κατορθώσει να φτιάξει πολύ καλούς χαρακτήρες, ακόμα και δευτερεύοντες, χωρίς να αποφεύγει αρκετά κλισέ, ηθελημένα πιστεύω... Στήνει την ιστορία του και τον κεντρικό του προβληματισμό γύρω από τα προσωπεία που φορούν οι άνθρωποι καθημερινά, ηθελημένα ή αθέλητα, την προκατάληψη, την ανοχή στο διαφορετικό, κάνοντας επίσης ένα σχόλιο πάνω στην τεχνολογία και την φύση των ανθρώπινων σχέσεων στο σήμερα... Συνθέτει με μαεστρία την κεντρική ιστορία της αναζήτησης μιας γυναίκας από τον έφηβο γιο της και την Κατ, μια επιθεωρήτρια της αστυνομίας της νέας Υόρκης με την αναζήτηση της για απαντήσεις τόσο για τη δολοφονία του πατέρα της όσο και για την σχέση της πριν από 18 χρόνια... Η αποκάλυψη της αλήθειας στο εξαιρετικό φινάλε σε κάθε περίπτωση θα είναι σαρωτική, αναπάντεχη και θα γκρεμίσει αυταπάτες και κρυφά μυστικά...

Η κατακλείδα αυτού του post θα είναι ότι ο Harlan Coben έγραψε ένα απολαυστικό page turner το οποίο δεν θες να αφήσεις από τα χέρια σου... Είναι σαν αυτές τις ωραίες αμερικάνικες περιπέτειες που βλέπεις στο σινεμά και θα μπορούσες να φας δυο κουβάδες pop corn βλέποντάς τις και αυτό είναι κάτι που θες και χρειάζεσαι πολλές φορές...

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl

"Τυχαίο θύμα" του Arne Dahl
Τρίτο συνεχόμενο post για βιβλίο και επί της ουσίας αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα μου καθώς εδώ και καιρό, όχι μόνο τώρα που είμαι διακοπές και ποστάρω  από ένα μπαλκόνι που βλέπει θάλασσα, είναι το μόνο δημιουργικό πράγμα που κάνω... Το υπερφορτωμένο μου μυαλό βρίσκει ξανά στο διάβασμα το καταφύγιο που χρειάζεται για να μην γυρνάει εναντίον μου και να μου επιτίθεται...

Το βιβλίο του Arne Dahl εκ πρώτης όψεως είναι ένα τυπικό αστυνομικό μυθιστόρημα... Το οπισθόφυλλο μας ενημερώνει ότι:

Με ένα ποτήρι μπίρας κάποιος ανοίγει το κεφάλι ενός νεαρού οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας σε ένα εστιατόριο της Στοκχόλμης. Ο νεαρός πεθαίνει. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα περιστατικό της συνηθισμένη γκρίζας και ωμής καθημερινότητας στο κέντρο της πόλης. Την έρευνα αναλαμβάνει ένα ζευγάρι τιμωρημένων ερευνητών, ο Πολ Γελμ και η Σέρστιν Χολμ, που προέρχονται από την Ομάδα Άλφα. Και κάτι συμβαίνει. Πίσω από το σπασμένο ποτήρι μπίρας αρχίζει να διαφαίνεται μια διαφορετική αλληλουχία γεγονότων, η οποία οδηγεί προς πολλές κατευθύνσεις: στις φυλακές της Κούμλα, όπου ένα κελί τινάζεται στον αέρα· στη βιομηχανική περιοχή της Σίκλα, όπου γίνεται ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ ατόμων του υποκόσμου· στο Ντάντεριντ, όπου ένας έμπορος ναρκωτικών ασχολείται με τον παραδεισένιο κήπο του· στο αστυνομικό σώμα, όπου ένας ανώτερος αξιωματικός συμπεριφέρεται παράξενα· στο μέλλον, όπου εμφανίζεται έξαφνα μια απειλή για τρομοκρατική ενέργεια· στο παρελθόν, όπου αρχίζουν να διακρίνονται τα βαθύτερα στρώματα της κόλασης.

Τα πρώτα κεφάλαια με δυσαρέστησαν... Η πλοκή είχες πολλές παράλληλες αφηγήσεις που μου φαίνονταν ακατανόητες και ασύνδετες, το βιβλίο δεν έβρισκε ρυθμό... Ο συγγραφέας έκανε υπερβολικά πολλές αναφορές στο παρελθόν των ηρώων του από προηγούμενα βιβλία τα οποία δεν έχω διαβάσει και αρκετά δεν τα καταλάβαινα,,, Ήταν σαν να ήμουν σε μια παρέα που λέγανε ένα αστείο και όλοι το καταλάβαιναν εκτός από εμένα...

Όσο η ιστορία προχωρούσε η πλοκή αποκτούσε σώμα, γινόταν πιο συμπαγής και ενδιαφέρουσα... Οι παράλληλες αφηγήσεις κούμπωσαν σιγά σιγά μεταξύ τους και μέσα από τις σελίδες που περνούσαν αναδύθηκε μια εξαιρετική ιστορία πολύπλοκη και πολυεπίπεδη με ενδιαφέροντα σχόλια πάνω στην  σουηδική κοινωνία, την πολιτική, τις κοινωνικές παθογένειες, την φύση του ανθρώπου στο σύνολο της από την καλή και από την ανάποδή του... Η ιστορία είναι σκληρή όπως είναι η ζωή και οι μεταμορφώσεις που υφίσταται ο άνθρωπος εξαιτίας των καταστάσεων που ζει ή που επιλέγει είναι αυτές που καθορίζουν το ποιος είσαι και την μοίρα σου... 

Κάπως έτσι λοιπόν, ένα βιβλίο που ξεκινάει με άσχημους οιωνούς εξελίσσεται σε ένα εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα το οποίο θα αδικείτο κατάφωρα αν το χαρακτήριζα απλά ένα καλό βιβλίο για το καλοκαίρι, μπορώ υπεύθυνα να δηλώσω ότι είναι ένα βιβλίο κατάλληλο για όλες τις εποχές...

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig

"Το κήρυγμα της φωτιάς" της Francesca Haig
Δεν σκοπεύω να προκαταβάλλω κανέναν αλλά οφείλω να πω ότι το πράγμα που μου έρχεται διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο του βιβλίου είναι ότι εγώ αυτό το κήρυγμα δεν το πολυάκουσα... Έφτασε στα αυτιά μου αλλά δεν με εντυπωσίασε, δεν μου άφησε κάτι αξέχαστο και σίγουρα δεν με έψησε να αναζητήσω τα υπόλοιπα βιβλία της τριλογίας εκτός και αν πέσω σε αναγνωστικές/οικονομικές ξηρασίες και βρεθούν στα χέρια μου όπως βρέθηκε και το παρόν βιβλίο...δανεικό...

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο την υπόθεση:

Τετρακόσια χρόνια στο μέλλον, η Γη έχει επιστρέψει σε πρωτόγονη κατάσταση ύστερα από μια πυρηνική φωτιά που εξαφάνισε τον πολιτισμό και τη φύση. Αν και οι επιπτώσεις της ραδιενέργειας έχουν σταματήσει, για κάποιον άγνωστο λόγο, στον κόσμο γεννιούνται μόνο δίδυμα παιδιά. Σε κάθε ζεύγος, το ένα παιδί είναι Άλφα, σωματικά τέλειο από κάθε άποψη, και το άλλο Ωμέγα, και κουβαλάει το βάρος κάποιας παραμόρφωσης, μικρής ή μεγάλης. Με το Συμβούλιο να διοικεί μία κοινωνία που θυμίζει απαρτχάιντ, οι Ωμέγα σημαδεύονται σαν τα γελάδια και εξοστρακίζονται, ενώ οι Άλφα κρατούν τους λιγοστούς διαθέσιμους πόρους για τον εαυτό τους. Αν και διακηρύσσουν την ανωτερότητά τους και παρά τις προσπάθειές τους, οι Άλφα δεν μπορούν να ξεφύγουν από μια σκληρή πραγματικότητα: όταν πεθαίνει το ένα από τα δύο δίδυμα αδέλφια, αυτόματα πεθαίνει και το άλλο.

Η Κας αποτελεί μία σπάνια Ωμέγα, καθώς διαθέτει την κατάρα της ενόρασης. Την ώρα που ο δίδυμος αδελφός της, ο Ζακ, αποκτά εξουσία στο Συμβούλιο των Άλφα, εκείνη τολμά να ονειρεύεται το πιο επικίνδυνο όνειρο: την ισότητα. Επειδή τολμά να οραματίζεται έναν κόσμο όπου οι Άλφα και οι Ωμέγα ζουν αρμονικά ως ίσοι, τόσο το Συμβούλιο όσο και το κίνημα της Αντίστασης την έχουν βάλει στο στόχαστρο.;

Το δυστοπικό μυθιστόρημα έχει εξελιχθεί σε ένα λογοτεχνικό trend τα τελευταία χρόνια το οποίο μάλιστα έχει καταφέρει να αποδειχθεί και πολύ προσοδοφόρο καθώς ου ολίγες φορές έχει καταλήξει στον κινηματογράφο με σημαντική εισπρακτική επιτυχία... Προσωπικά είμαι λάτρης του είδους και γι' αυτό έχω απαιτήσεις κάθε φορά που κάποιο σχετικό βιβλίο πέφτει στα χέρια μου... Όντας λάτρης συγγραφέων όπως η Margaret Atwood, ο George Orwell, ο Ray Bradbury, o Yevgeny Zamyatin έχω βάλει τον πήχη ψηλά και περιμένω να διαβάσω το κάτι άλλο... Η συμπαθέστατη Francesca Haig δυστυχώς πέρασε κάτω από τον πήχη, το βιβλίο της δεν ήταν το άτι άλλο, ήταν ένα ακόμα...

Δεν είναι ότι δεν είναι ενδιαφέρουσα η ιδέα της για το ζοφερό μέλλον της ανθρωπότητας, ούτε αδιάφορη η θεματική της για την ισότητα, την αλληλεγγύη κ.ο.κ.... Είναι ότι μένουν στην μέση, αναπτύσσονται επιφανειακά και τσαπατσούλικα με αρκετή αφέλεια στο στήσιμο της πλοκής της... Η Francesca Haig δεν είναι κάποια μάγος της πένας έτσι ώστε να κερδίσει πόντους από τη δεξιοτεχνία της και "καταδικάζεται" να μας παρουσιάσει ένα μέτριο βιβλίο, με ατελείς, κλισέ χαρακτήρες και μια ιστορία που θα μπορούσε αλλά δεν είναι σπουδαία... Μην τρέξετε να την κλάψετε βέβαια, οι εκδοτικοί οίκοι Ελλάδος και εξωτερικού είχαν διαφορετική άποψη από τη δική μου και το πρώτο βιβλίο το ακολούθησε τουλάχιστον ακόμα ένα... Πού ξέρετε μπορεί να το δούμε και στο σινεμά σε κανά δυο χρόνια...

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

"Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη" του Leonardo Padura

"Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη" του Leonardo Padura
Μια βιβλιοθήκη ασύλητη από παλαιοβιβλιοπώλες και αετονύχηδες... Ένα δίσκος με ένα μπολέρο ικανό να στοιχειώσει την σκέψη αυτού που το ακούει... Μια αυτοκτονία που μπορεί να μην ήταν αυτοκτονία πριν πολλά χρόνια κι ένας φόνος που είναι σίγουρα φόνος... Κάπου ανάμεσα ο Μάριο Κόντε, ο ήρωας του  Leonardo Padura, ψάχνει να βρει τις άκρες από τα νήματα που συνθέτουν και διαπλέκουν αυτές τις ιστορίες και παράλληλα να βρει απαντήσεις σε ερωτήματα που τον βασανίζουν πολλά χρόνια τώρα, για την αγάπη, την φιλία, τον έρωτα, το παρελθόν, την πίστη, την αυταπάρνηση...  

Για άλλη μια φορά ο Leonardo Padura, με πρόσχημα το αστυνομικό μυθιστόρημα, στήνει μια ιστορία καταγραφή της κουβανικής ψυχής και πραγματικότητας... Η Αβάνα που περιγράφει είναι μια πόλη στην κόψη του ξυραφιού, που ακροβατεί μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, χωρίς ταυτότητα και προσανατολισμό... Η ματαίωση των προσδοκιών, η χρόνια στέρηση των αγαθών και της ελπίδας, η διαφθορά, η παρακμή, η βία είναι στοιχεία αυτής της κοινωνίας που ψυχορραγεί... Το μωσαϊκό των ανθρώπων που την συνθέτει είναι πολύχρωμο και ποικίλο, από αναγεννημένους Χριστιανούς μέχρι σκληροπυρηνικούς μαφιόζους, ακόμα και η βόλτα σε κάποιες γειτονιές μπορεί να αποβεί μοιραία... 

Η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα από δύο παράλληλες ροές αφήγησης, η μία είναι αυτή που παρακολουθεί τον Κόντε ο οποίος ανακαλύπτει μια βιβλιοθήκη με ασύγκριτους βιβλιογραφικούς θησαυρούς και την αναφορά σε μια ξεχασμένη τραγουδίστρια των μπολέρο, την Βιολέτα δελ Ρίο, που τον οδηγεί σε πολλές αναζητήσεις και ανακαλύψεις... Η δεύτερη ροή αφήγησης είναι αυτή μιας σειράς επιστολών που γράφτηκαν πολλά χρόνια πριν και δεν ταχυδρομήθηκαν ποτέ... Οι δυο ροές κινούνται παράλληλα και στο τέλος τέμνονται αποκαλύπτοντας την τρομερή αλήθεια που κατέστρεψε τις ζωές τόσων ανθρώπων... Παράλληλα ο Κόντε θα ψάξει να βρει απαντήσεις για το δικό του παρελθόν και του πατέρα του, θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει την ζωή του και τις επιλογές του, να διακρίνει τις σημαντικές σταθερές της ζωής του και να προχωρήσει στο μέλλον...

Στο τέλος όλα καταλήγουν στην αγάπη, αυτή που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους, χειρότερους, μπορεί να τους οδηγήσει στην τρέλα, στην θέωση, στο έγκλημα, στην ευτυχία...

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst

"Τα κυνηγόσκυλα" του Jorn Lier Horst
Διαβάζω στο οπισθόφυλλο:

"Το Σάββατο, 15 Ιουλίου, με απήγαγε ένας άντρας, ενώ ήμουν στον δρόμο και έκανα τζόγκιγκ στη διασταύρωση κοντά στη φάρμα Γκούμσερε. Είχε ένα παλιό άσπρο αυτοκίνητο. Τώρα είμαι μέσα στο πορτμπαγκάζ του…"

Πριν από δεκαεπτά χρόνια, ο Βίλιαμ Βίστιν διερευνούσε μία από τις πλέον διαβόητες εγκληματικές υποθέσεις, τη δολοφονία της νεαρής Σεσίλια Λίντε. Ύστερα από την αποκάλυψη παραποίησης αποδεικτικών στοιχείων, που καταδίκασαν τον ύποπτο, ο επιθεωρητής Βίλιαμ Βίστιν τίθεται σε διαθεσιμότητα. Αυτός που πέρασε όλη την επαγγελματική του ζωή ως «θηρευτής» τώρα γίνεται το «θήραμα». Για να ανακαλύψει τι πραγματικά έγινε τότε, πρέπει να δράσει παρασκηνιακά, έχοντας όμως τη βοήθεια της δημοσιογράφου κόρης του Λίνε αλλά και κάποιων άλλων απρόσμενων συνεργατών. Όταν εξαφανίζεται ακόμα μία νεαρή γυναίκα, αρχίζει ένας εξοντωτικός αγώνας δρόμου…
Για τα δικά μου μέτρα και σταθμά άργησα πάρα πολύ να το τελειώσω, χωρίς να σημαίνει ότι δεν με ικανοποίησε, απλά η καθημερινότητα των τελευταίων μηνών μου στέρησε των χρόνο και κυρίως το μυαλό για να απολαύσω ένα βιβλίο... Αποτελεί μέρος σειράς βιβλίων με πρωταγωνιστή των επιθεωρητή Βίστιν, ενός ήρωα πολύ διαφορετικού σαν ψυχοσύνθεση, συμπεριφορά και μέθοδο από τον συνάδελφό του Χάρι Χόλε... Είναι ένα βιβλίο βραδείας καύσεως που χτίζει αργά αργά την πλοκή του μεν σε πολύ σταθερές βάσεις δε... Η πλοκή κλιμακώνεται με μεθοδικότητα και υπομονή έτσι ώστε φτάνοντας στο φινάλε όλα τα κομμάτια του παζλ να έχουν μπει στην θέση τους και να έχουν κουμπώσει απόλυτα... Το σκηνικό που στήνει ο Jorn Lier Horst είναι μουντό, κλειστοφοβικό κι εσωστρεφές, οι πρωταγωνιστές του είναι άνθρωποι με ανομολόγητες σκέψεις και κρυφά συναισθήματα... Το βιβλίο είναι ένα κλασσικό σκανδιναβικό noir το οποίο ενώ δεν παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη ιδέα ή κάποια φοβερή έξυπνη πλοκή, καταφέρνει να παρουσιάσει μια ιστορία απολαυστική, πολύ καλά δουλεμένη που κάνει τον αναγνώστη να κλείνει την τελευταία σελίδα με ένα αίσθημα ικανοποίησης και ηρεμίας... Είναι ακόμα μια απόδειξη ότι για να φτιάξεις μια ωραία ιστορία δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες φτάνει να είναι καλά δουλεμένες... Ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι ο συγγραφέας έχει υπάρξει ο ίδιος για χρόνια ερευνητής του Εγκληματολογικού τμήματος της αστυνομίας στο Όσλο, το ίδιο τμήμα και πόλη που τοποθετεί τη δράση τον ήρωά του... 

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin

"Οι δώδεκα αιώνιοι" του Justin Cronin
Είναι κάποια βιβλία που προορίζονται να γίνουν τριλογίες, τετραλογίες κ.ο.κ. ... Είναι αυτά που όταν στέλνει ο συγγραφέας τα πρώτα δείγματα στον εκδοτικό οίκο αυτός που τα παραλαμβάνει καταλαβαίνει ότι έχει πιάσει λαβράκι, ένα συμβόλαιο προσφέρεται άμεσα στον συγγραφέα και η ιστορία μεγαλώνει και κόβεται σε κομμάτια... Το βιβλίο είναι και προϊόν, δυστυχώς ή ευτυχώς... Κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη όταν υπέβαλλε τα πρώτα δείγματα από το πρώτο μέρος της τριλογίας του ο Justin Cronin ("Το πέρασμα") και κάπως έτσι έφτασε στα χέρια των αναγνωστών (και τα δικά μου προφανώς) το δεύτερο μέρος της τριλογίας, το "Οι δώδεκα αιώνιοι" ...

Μετά την εξόντωση του Μπάμπκοκ, το κυνήγι για τους δώδεκα αιώνιους, τους δώδεκα πρώτους μιαρούς που "γεννήθηκαν" στο Τέλουραιντ του Κολοράντο στα πλαίσια ενός στρατιωτικού πειράματος, συνεχίζεται χωρίς όμως επιτυχία... Έχουν περάσει 5 χρόνια και οι ζωές των ηρώων που συναντήσαμε στο πρώτο βιβλίο έχουν αλλάξει ενώ κάποιοι από αυτούς έχουν χάσει τις ζωές τους... Το κυνήγι φαίνεται να μην οδηγεί πουθενά όμως ο Πίτερ και η Αλίσια πιστεύουν ότι πρέπει να συνεχίσουν, ότι είναι ο μόνος τρόπος να απαλλάξουν μια και καλή τον κόσμο από την μάστιγα των μιαρών... Η Έιμι, το Κορίτσι που Ήρθε από το Πουθενά, ζει μια ήσυχη ζωή σαν μοναχή όμως οράματα και σκέψεις την κατακλύζουν... Κάποια ακατανόητα εκ πρώτης όψεως γεγονότα, μια μυστηριώδης γυναίκα που φαίνεται να καθοδηγεί τους μιαρούς σε κάποιες επιθέσεις εναντίων των ανθρώπων θα είναι η αφορμή για την έναρξη μιας αναζήτησης του τι υπάρχει εκεί έξω στις ερημιές και όλα τα βήματα θα τους οδηγήσουν στην παγωμένη, χειμωνιάτικη Αϊόβα... Εκεί πολλές εκπλήξεις θα συμβούν, πολλές απαντήσεις θα δοθούν και κανένας πια δεν θα είναι ίδιος...

Το βιβλίο κινείται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, το παρόν και την εποχή που ξέσπασε η επιδημία... Οι αφηγήσεις εκείνων των πρώτων χαοτικών ημερών επιχειρούν να δώσουν μια εικόνα των γεγονότων και να δώσουν απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν των ηρώων του βιβλίου, να δέσουν τα γεγονότα που συνέβησαν και αυτά που θα συμβούν στο παρόν του χρόνου που εκτυλίσσεται το βιβλίο σαν τα κομμάτια ενός παζλ... Ο Cronin επιχειρεί να εμβαθύνει στο background των ηρώων του, προσπαθεί να τους αναλύσει και να τους παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό του καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι για όλες τις συμπεριφορές υπάρχουν πάντα κάποιες αιτίες αλλά είναι θέμα του καθενός οι επιλογές που θα κάνει, το να διαλέξει το "καλό" από το "κακό"...  Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια σκοτεινή άβυσσος που κρύβει εξίσου τέρατα και θαύματα... Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, έχει δράση και αγωνία, χωρίς όμως να γίνεται ένα αναγνωστικό action movie... Μου άρεσε πολύ η δουλειά που έκανε ο συγγραφέας εμβαθύνοντας σε ότι έχει απομείνει από την ψυχή των μιαρών, κυρίως μέσα από τον Κάρτερ τον τελευταίο από τους προπάτορες ενώ παίζει πολύ με την ιδέα του ότι τα τέρατα δεν κρίνονται από την εξωτερική τους εμφάνιση,αν σκεφτείς ειδικά το φινάλε... 

Το  "Οι δώδεκα αιώνιοι"  είναι ένα πολύ καλό βιβλίο τους είδους του sci-fi/horror το οποίο ναι μεν δεν είχε τον δυναμισμό και την ένταση  του "Το πέρασμα"  αλλά είναι το βιβλίο αυτό το οποίο στήνει σε σταθερά θεμέλια το σύμπαν αυτού του κατεστραμμένου από την επιδημία κόσμου και σε προετοιμάζει για το τέλος της τριλογίας, το "Η Πόλη των Κατόπτρων", το οποίο ανυπομονώ να πιάσω στα χέρια μου...

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

"Το πέρασμα" του Justin Cronin

"Το πέρασμα" του Justin Cronin
Πού μπορεί να φτάσει η ματαιοδοξία του ανθρώπου; Ποια είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την εξέλιξη και την επιστήμη από την ύβρη και τον βιασμό της φύσης; Θα είναι ο άνθρωπος τελικά η αιτία για τον ίδιο του τον αφανισμό από το πρόσωπο της γης;

Αυτές είναι πάνω κάτω οι κεντρικές ιδέες γύρω από τις οποίες κινείται το συναρπαστικό, είναι αλήθεια, βιβλίο του Justin Cronin το οποίο δεν είχε υποπέσει τόσα χρόνια στην αντίληψή μου παρά το γεγονός ότι μου αρέσουν πάρα πολύ οι δυστοπίες κι επιπλέον, όπως μαρτυρά και το εξώφυλλό του, έχει την έγκριση του Stephen King...

Όταν ένα απόρρητο στρατιωτικό πείραμα πάνω σε μελλοθάνατους ξεφεύγει από τον έλεγχο, ένας ιός μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή, πανίσχυρα πλάσματα που λειτουργούν σαν βαμπίρ... Ο πολιτισμός καταρρέει κι εμείς παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του μέσα από την ιστορία της Έιμι, ενός κοριτσιού που προοριζόταν να συμμετάσχει στο πείραμα αλλά με την βοήθεια ενός πράκτορα του FBI, του Γουόλγκαστ, καταφέρνει να ξεφύγει... Σχεδόν 80 χρόνια μετά παρακολουθούμε την ζωή των λίγων επιζώντων από το ξέσπασμα του ιού οι οποίοι ζουν σε στρατόπεδα με ψηλά τείχη και λουσμένα στα φώτα προβολέων, που τους προστατεύουν από τους "μιαρούς", τους μεταλλαγμένους ανθρώπους που έχουν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ, να ψάχνουν απαντήσεις για το πως οδηγήθηκε η ζωή τους σε αυτό το σημείο... Διάφορα γεγονότα θα σπρώξουν τους πιο τολμηρούς από αυτούς σε μια αναζήτηση και μια περιπλάνηση στην ρημαγμένη ενδοχώρα που ήταν κάποτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να βρουν τις απαντήσεις που ζητούν...

Η ιδέα του ιού που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη, εδώ που τα λέμε, πολύ γρήγορα που ήρθαν στο μυαλό τα προγενέστερα "I am legend" του Richard Matheson και το "World War Z" του Max Brooks ... Η επανάληψη της ίδιας κεντρικής ιδέας και η επιτυχία που ακολουθεί κάθε μια από αυτές τις επαναλήψεις αντικατοπτρίζει, κατά την άποψή μου, τον προβληματισμό του σύγχρονου ανθρώπου για το μέλλον που του επιφυλάσσεται και τους κινδύνους που ελοχεύουν πίσω από την ματαιοδοξία του... 

Παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας ως προς την σύλληψη της ιδέας, ο Justin Cronin καταφέρνει να κάνει εξαιρετική δουλειά και να δημιουργήσει μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία, ένα πραγματικό δυστοπικό έπος του οποίου ο όγκος ξεπερνάει τις χίλιες σελίδες και το οποίο βυθίζει τον αναγνώστη σε ένα δυσοίωνο κι επικίνδυνο μέλλον που δεν υπάρχουν οι βεβαιότητες που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον)... Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο μεγάλο βιβλίο, και μόνο το μέγεθός του μπορεί να αποθαρρύνει κάποιους αναγνώστες, ο Cronin χρησιμοποιεί όλες αυτές τις σελίδες για να μας περιγράψει με λεπτομέρεια τον κόσμο που ζουν οι ήρωες του και αναπτύσσει πολύπλευρα τους χαρακτήρες τους, ακόμα και αυτούς που παίζουν δευτερεύοντα ρόλο... Το κείμενο εναλλάσσεται από την κλασσική ροή της αφήγησης σε ημερολογιακές καταγραφές ή ανταλλαγή αλληλογραφίας γεγονός που ξεκουράζει τον αναγνώστη στην "μάχη" του με τις 1000 + σελίδες.... Φυσικά δεν λείπουν και κάποιες ρομαντικές πινελιές από την πλοκή της ιστορίας, που τη διανθίζουν, είναι η αλήθεια, και λειτουργούν αρκετά καλά στο γενικότερο πλαίσιο...

Συνοψίζοντας, το "Πέρασμα" του Justin Cronin είναι ένα πολύ καλό βιβλίο του είδους του sci-fi/horror  και στέκεται επάξια δίπλα στα δημιουργήματα των διακεκριμένων του είδους... Η επιτυχία που γνώρισε το ανακήρυξε σε Best Seller και οδήγησε σε δύο ακόμα συνέχειες, διαμορφώνοντας μια τριλογία... Επίσης από ότι φαίνεται, βρήκε τον δρόμο και προς τις οθόνες, έστω τις μικρές... Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του είδους, είμαι σίγουρος ότι θα το ευχαριστηθούν, όσο για μένα, έχω ήδη στην κατοχή μου το δεύτερο μέρος της τριλογίας, "Οι δώδεκα αιώνιοι"...

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Τα βιβλία του 2017...

Ήταν λιγότερα από αυτά του 2016 και δεν είχαν ποικιλία... Ήταν η χρονιά του Μαύρου Πύργου, ένα αναγνωστικό project που έτσι κι αλλιώς απαιτεί χρόνο... Δεν είχα κέφια για συγκινήσεις διαφορετικής φύσεως από αυτές που σου χαρίζει ένα καλογραμμένο παραμύθι, το μυαλό μου δεν σήκωνε πολλούς προβληματισμούς... Από τα διαβάσματα αυτής της χρονιάς ξεχωρίζω το τελευταίο βιβλίο της χρονιάς, το "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη και το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns... Το καθένα για διαφορετικούς λόγους, αυτά ήταν τα δυο βιβλία που κατάφεραν να αγγίξουν κάτι παραπάνω μέσα μου... Απογοητεύσεις και μεγάλα fails αυτή η χρονιά, ευτυχώς, δεν είχε, η φετινή λίστα είναι πολύ συγκεκριμένη για να περιλαμβάνει και τέτοια... Η πλήρης λίστα των αναγνωσμάτων της χρονιάς ακολουθεί με αντίστροφη χρονολογική σειρά:

  1. "Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
  2. "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
  3. "Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
  4. "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
  5. "Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
  6. "Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
  7. "Η δίψα" του Jo Nesbo
  8. "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
  9. "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
  10. "Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
  11. "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
  12. "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
  13. "Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
  14. "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

Και του χρόνου περισσότερα και καλύτερα!

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη

"Μια εποχή στο τσιμέντο" του Νίκου Ιωαννίδη
Δεν την "άκουσα" ποτέ με το γήπεδο... Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα... Ανέκαθεν άθρησκος και άπατρις, ακόμα και τότε που δεν ήξερα ότι ήμουν τέτοιος, είχα από μικρός αυτή την συναισθηματική αναπηρία που δεν μου επέτρεψε ποτέ να δοθώ σε ένα σκοπό και μια ιδέα παρά το γεγονός ότι η ρομαντική και διψασμένη για μεγαλεία και ηρωισμούς ψυχή μου πάντα το λαχταρούσε... Ξεκίνησα την μικρή μου πορεία στα γήπεδα στα "πέτρινα χρόνια", στα τσιμέντα του Καραΐσκάκη, του παλιού Καραΐσκάκη, η οποία όμως ήταν σύντομη, είπαμε δεν κολλούσα πουθενά... Παρά το γεγονός ότι δεν κόλλησα ποτέ πουθενά ζήλευα και ακόμα ζηλεύω με πάθος αυτούς που μπορούν να πιστέψουν σε μια ιδέα, να ταυτιστούν με τον σκοπό της, να ζουν μια ζωή χωρίς αμφιβολίες, με οδηγό την αγάπη και την πίστη για αυτή την ιδέα, είτε λέγεται θεός, είτε λέγεται ιδεολογία, είτε λέγεται ομάδα... Ο Νίκος Ιωαννίδης στο βιβλίο του μιλάει για τον εαυτό του και όλους αυτούς που εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80' αρχές του 90', πίστεψαν και αγάπησαν με πάθος τον ΠΑΟΚ και αποτέλεσαν τους τελευταίους μιας γενιάς οπαδών που δεν υπάρχει πια...

Το βιβλίο αυτό στηρίχτηκε σε κείμενα που δημοσιεύτηκαν στο blog του Νίκου Ιωαννίδη, το isovitis.gr, ο Νίκος είναι ο Ισοβίτης, κάτοχος του γνωστού πανό και γνωστή προσωπικότητα της ασπρόμαυρης κερκίδας... Τα κείμενα είναι αυτοβιογραφικά, κατά βάση, αρμονικά συνυφασμένα με τα γεγονότα που σημάδεψαν την παοκτζήδικη οικογένεια τη δεκαετία του 90'... Ιστορικά ξεκινάει με το πρώτο ματς που παρακολουθεί ο Ισοβίτης στην Τούμπα σε ηλικία 15 χρονών και σκαστός από το χωριό του στην Καβάλα και τελειώνει με το ατύχημα στα Τέμπη που κόστισε την ζωή σε έξι φιλάθλους του ΠΑΟΚ που επέστρεφαν με εκδρομή στην Θεσσαλονίκη... Οι αφηγήσεις του περιέχουν την ιστορία του οπαδικού κόσμου του ΠΑΟΚ, και κατ' επέκταση και των υπολοίπων ομάδων κατά την προσωπική μου άποψη, σε μια δεκαετία που συνέβησαν πολύ μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα στην ελληνική κοινωνία, σε μια δεκαετία που σκότωσε δια παντώς τα όποια ψήγματα ρομαντισμού μπορεί να είχε η ιστορία που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην χώρα μας... Μέσα από τις ιστορίες του σου συνθέτει το προφίλ και την εικόνα όλων εκείνων των τρελών που παρατούσαν τα πάντα κάθε Κυριακή και Τετάρτη και παίρνανε τους δρόμους για να στηρίξουν την ομάδα τους... Όλων εκείνων που τα πονεμένα τους μυαλά τους οδήγησαν πολλές φορές στην αυτοκαταστροφή και τον θάνατο, εκείνων που έζησαν ζωές σε fast forward σαν να βιαζόντουσαν να ζήσουν τη ζωή που ήξεραν πως δεν θα ζήσουν, που κάηκαν σαν τα μυγάκια στην λάμπα, θαμπωμένοι από το φως... Δεν έχω καταλήξει αν πολλοί από αυτούς κάηκαν λόγω της βλακείας τους ή λόγω της απελπισίας που προκαλεί η επίγνωση ότι είσαι παρίας της ζωής, ότι το ταβάνι σου είναι από πριν καθορισμένο από άλλους... Όχι, δεν δικαιολογώ τα χουλιγκάνια αλλά ζορίζομαι να πιστέψω θεωρίες που αποδίδουν βίαια και κτηνώδη χαρακτηριστικά de facto σε όποιον παθιάζεται με την μπάλα... Κι ο Ιωαννίδης άλλωστε δεν προσπαθεί να εξωραΐσει τη βία, ούτε να τη δικαιολογήσει, να την ερμηνεύσεις προσπαθεί και να την κατανοήσει χρόνια μετά, όντας παρατηρητής των αναμνήσεών του... 

Η γραφή του είναι λαϊκή αλλά έξυπνη με ένα πολύ ωραίο χιούμορ και ζωντανή, φτιάχνει εικόνες... Οι διηγήσεις του μου φάνηκαν προκατειλημένες σε κάποια πράγματα αλλά πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, είναι δηλωμένος οπαδός... Αυτό που μου μένει και κρατάω από το βιβλίο αυτό είναι η περιγραφή μιας εποχής και μιας γενιάς που την έζησα, όχι μέσα στον οπαδικό κόσμο αλλά που κατανοώ απόλυτα, έχει πρωταγωνιστές και φάτσες και τοποθεσίες που μπορώ να τις εντοπίσω στις δικές μου αναμνήσεις... Είναι ένα χρονογράφημα, έστω και μέσα από την ΠΑΟΚτζήδικη οπτική του Ισοβίτη, αυτής της καταραμένης δεκαετίας του 90' που άλεσε μυαλά, προσωπικότητες και νοοτροπίες... 

Πλάτιασα νομίζω... 

Διαβάστε το βιβλίο, να πούμε, να πούμε, είναι καλό...

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King

"Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα" του Stephen King
Στο τελευταίο βιβλίο της saga του Μαύρου Πύργου ο Stephen King είχε προσπαθήσει να παρηγορήσει τον Πιστό του Αναγνώστη:

...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Τελικά όμως μπορεί... 

Θες γιατί η πηγή της έμπνευσης εξακολουθεί να αναβλύζει, θες γιατί είναι χαζό να σκοτώνεις την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, ο καθένας μπορεί να κρατήσει την εκδοχή που προτιμά... Τα prequels δεν είναι κάτι νέο στην λογοτεχνία και δη του φανταστικού οπότε αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας είναι ένα ακόμα βιβλίο βγαλμένο μέσα από το σύμπαν του Μαύρου Πύργου και για τον Πιστό Αναγνώστη είναι το μόνο που τελικά μετράει...

Στο βιβλίο αυτό βρίσκουμε το κα-τετ του 19 στο ταξίδι τους για την Κάλα Μπριν Στέρτζις... Μια μανιασμένη χιονοθύελλα, ένας παγετοστρόβιλος, τους αποκλείει σε μια εγκαταλλειμένη πόλη και έτσι μπροστά σε μια φουντωμένη φωτιά ο Ρόλαντ τους διηγείται μια ιστορία από το παρελθόν του, χρονικά λίγο μετά από τον τραγικό θάνατο της μητέρας του... Οι φρικτές δολοφονίες πολλών κατοίκων μιας μικρής πόλης από ένα τομαράνθρωπο, ενός τέρατος που αλλάζει μορφές, θα αποτελέσουν την αφορμή για την αποστολή του Ρόλαντ στην μικρή πόλη για να λύσει το μυστήριο της πραγματικής ταυτότητας του τέρατος... Μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της φονικής μανίας του τομαράνθρωπου ένα μικρό αγόρι, ο Μπιλ Στρίτερ που έχει χάσει τον πατέρα του εξαιτίας του τέρατος... Παρηγορώντας τον Μπιλ ο Ρόλαντ ένα βράδυ θα διηγηθεί στο τρομοκρατημένο παιδί την ιστορία του Τιμ του Γενναιόψυχου, μια ιστορία που του διάβαζε η μητέρα του όταν ο ίδιος ήταν παιδί... Ο Ρόλαντ δεν θα αργήσει να βρει ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τα φοβερά εγκλήματα και θα αποδώσει δικαιοσύνη σαν αληθινός πιστολέρο...

Μικρό σε μέγεθος, συγκριτικά με τα βιβλία της saga, αλλά πολύ ενδιαφέρον, το "Ο άνεμος μέσα από την κλειδαρότρυπα"  είναι δύο ιστορίες φωλιασμένες η μία μέσα στην άλλη, χαρακτηριστικές του ύφους του Μαύρου Πύργου... Μέσα από την αφήγησή τους ο Πιστός Αναγνώστης θα εμπλουτίσει τις γνώσεις τους για το παρελθόν του Ρόλαντ και την ιστορία του Μέσου Κόσμου ενώ και ο Όχι Πιστός Αναγνώστης θα απολαύσει ένα ωραίο ταξίδι μέσα στον φανταστικό κόσμο του Μαύρου Πύργου χωρίς να έχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα να κατανοήσει αυτό που διαβάζει... Το βιβλίο τεχνικά είναι άρτιο, έχει τα πλεονεκτήματα των βιβλίων του Stephen King αλλά πιστεύω ότι αφορά πολύ περισσότερο κάποιον που έχει διαβάσει τον Μαύρο Πύργο κι όχι τον τυχαίο αναγνώστη που θα το βρει τυχαία στα ράφια του βιβλιοπωλείου...

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VII - Ο Μαύρος Πύργος" του Stephen King
...Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν κάποτε, Πιστέ Αναγνώστη. Ακόμα κι ο Stephen King δεν μπορεί να πλάσει μια ιστορία που να διαρκέσει για πάντα...
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια ακόμα και όταν μιλάμε για ένα έπος όπως αυτό του Μαύρου Πύργου...  Το τέλος ήρθε και ήδη νιώθω το αίσθημα της απώλειας όπως όταν χάνεις ένα πιστό σύντροφο της καθημερινότητάς σου...

Το τελευταίο και ογκωδέστατο βιβλίο του Μαύρου Πύργου, περιγράφει την ολοκλήρωση της αναζήτησης του Ρόλαντ από τη Γαλαάδ... Παρά το μέγεθός του κυλά σαν νερό... Τα απομεινάρια του κα-τετ του Δεκαεννιά συνεχίζουν την πορεία τους προς τον τελικό προορισμό τους υπερπηδώντας τα τελευταία εμπόδια που βάζει στο δρόμο τους ο Πορφυρός Βασιλιάς όχι όμως χωρίς κόστος...  Το φινάλε έρχεται να αποδώσει την κάθαρση για όλους... Μια επουράνια δικαιοσύνη αποδίδεται στον καθένα, ο καθένας πληρώνει για τις πράξεις του, επιβραβεύεται ή τιμωρείται... Ο King με το τέλος που επέλεξε να δώσει στο βιβλίο παίζει πολύ με την ιδέα της ύβρεως με την αρχαιοελληνική έννοια, ανεξαρτήτως προθέσεων... Αυτό που βρίσκει ο Ρόλαντ στο δωμάτιο ψηλά στον Πύργο ίσως αρχικά να ξενίσει αλλά είναι απόλυτα ταιριαστό  με την ιστορία άλλωστε το κα είναι ρόδα και γυρίζει...

Δεν θέλω να πω κι άλλα για την πλοκή του βιβλίου διότι αναπόφευκτα θα καταλήξω σε spoilers... Το ταξίδι στον Μέσο Κόσμο για την εύρεση του Μαύρου Πύργου ήταν μια υπέροχη ιστορία, ένα παραμύθι γεμάτο φαντασία και ανθρωπιά σε μεγέθη που δεν μπορείς να φανταστείς... Ήταν ένα ταξίδι που ξεκίνησε για μένα στην αρχή του χρόνου και ολοκληρώθηκε 10 μήνες μετά, ένα ταξίδι που χρειαζόμουν για να βοηθάω το μυαλό μου να ξεφύγει από το stress της καθημερινότητας που ήταν και είναι πολύ φέτος... Αυτός τελικά είναι ο απόλυτος δείκτης επιτυχίας ενός βιβλίου, το πόσο μπορεί να σε ταξιδέψει... 

Σε ευχαριστώ πολύ λοιπόν, Stephen King, για όλα τα ταξίδια που μου έχεις χαρίσει...

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" του Stephen King
Όταν είμαι άρρωστος και κάθομαι στο σπίτι, για να σκοτώσω την ώρα μου είτε θα δω κάποια σειρά είτε θα διαβάσω κάποιο βιβλίο, οι ρυθμοί "κατανάλωσης" του οποιουδήποτε μέσου όμως είναι καταιγιστικοί... Κάπως έτσι κάποτε σε μια αμυγδαλίτιδα διάβασα τις "Πύλες της Φωτιάς" σε μια μέρα, σε μια γαστρεντερίτιδα είδα όλη την πρώτη σεζόν του "Stranger Things" κ.ο.κ. ... Αυτή την φορά είμαι κλινήρης από την Τρίτη με τον λαιμό γεμάτο πύον και με 500άρα αντιβίωση δις ημερησίως οπότε ο χρόνος για διάβασμα είναι αρκετός... Έτσι λοιπόν διάβασα μέσα σε δυο μέρες το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας" , το προτελευταίο βιβλίο της σειράς κι έχω προλάβει να διαβάσω και καμιά 300αριά σελίδες από το τελευταίο βιβλίο αλλά γι' αυτό θα τα πούμε σε άλλο post... Η ουσία είναι ότι το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει...

Μετά τα γεγονότα που συμβαίνουν στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς , η Σουζάνα, όμηρος μέσα στο ίδιο της το σώμα από την Μία, τη δαίμονα που κυοφορεί το παιδί του Πορφυρού Βασιλιά, μεταφέρεται στο 1999, στο Μανχάταν για να γεννήσει σε μια προκαθορισμένη τοποθεσία... Το κα-τετ ξεκινάει μια απελπισμένη καταδίωξη για να την σώσει... Έπειτα από απροσδόκητα γεγονότα ο Τζέικ με τον πατέρα-Κάλαχαν θα μεταφερθούν κι αυτοί στο 1999 ενώ ο Ρόλαντ με τον Έντι βρίσκονται στο 1977... Οι παράλληλες προσπάθειες και των δύο ομάδων, σε δύο διαφορετικά πότε να σώσουν τη Σουζάνα αλλά κυρίως να προστατέψουν το Τριαντάφυλλο και τον Μαύρο Πύργο, θα είναι συγκλονιστικές...

Το "Ο Μαύρος Πύργος VI - Το τραγούδι της Σουζάνας"  είναι αν δεν κάνω λάθος το μικρότερο βιβλίο της σειράς από άποψη αριθμού σελίδων αλλά κατά την άποψη μου είναι το πιο συμπυκνωμένο μέχρι τώρα... Έχει μια εξαιρετικά έντονη πλοκή που ταιριάζει πολύ με το θέμα της καταδίωξης που είναι το κεντρικό του βιβλίου κι επίσης προσφέρει στον αναγνώστη πολλά κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ του Μέσου Κόσμου, ένα σύμπαν που κατά τη δική μου αντίληψη, πρέπει να ήταν ένα work in progress για τα 30 χρόνια που διήρκεσε η συγγραφή του Μαύρου Πύργου... Είμαι σίγουρος ότι ο King δεν είναι ότι δεν ήθελε να αποκαλύψει τις λεπτομέρειες του Μέσου Κόσμου, δεν τις γνώριζε καν ο ίδιος... Στο βιβλίο περιλαμβάνονται μεταξύ πολλών άλλων μια εξαιρετική σεκάνς δράσης, ένα καταπληκτικό πιστολίδι σε ένα επαρχιακό super market στο Maine, η οποία είναι χωρίς σκέψη η καλύτερη της σειράς, πολλές λεπτομέρειες και αποκαλύψεις σχετικά με το σύμπαν του Μαύρου Πύργου, όπως είπα πιο πάνω και ένα πολύ έξυπνο αλλά ίσως και λίγο υπερφίαλο (θα πουν οι κακοπροαίρετοι) twist της πλοκής...  Ο King τοποθετεί τον εαυτό του στην πλοκή του βιβλίου, δίνοντας του μάλιστα κι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο... Παράλληλα βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια δημόσια αυτοκριτική για τα πάθη που τον βασάνιζαν (χωρίς ο ίδιος να το πολύ αντιλαμβάνεται) εκείνη την εποχή... Προσωπικά βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό το στοιχείο της πλοκής, δεν το έχω συναντήσει ξανά σε άλλο βιβλίο... 

Το φινάλε του βιβλίου είναι απότομο και γεμάτο ένταση, βασανιστικό για τον αναγνώστη που διάβασε το βιβλίο όταν πρωτοεκδόθηκε και ήξερε ότι έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον ένα χρόνο για την συνέχεια... Για μένα δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από το να φορτώσω το τελευταίο μέρος του Μαύρου Πύργου στο tablet μου και να συνεχίσω την ανάγνωση... Είπαμε, το τέλος του μονοπατιού πλησιάζει... 

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος, μέρος 5ο...

Η αναζήτηση του κα-τετ του Ρόλαντ Ντεσέιν, του τελευταίου πιστολέρο, συνεχίζεται όταν στο δρόμο τους εμφανίζονται κάποιοι αγρότες κι ένας ιερέας από ένα μέρος με την ονομασία Κάλα Σεν Μπριτζες και ζητούν τη βοήθειά τους... Κάθε 20 χρόνια περίπου οι μυστηριώδεις Λύκοι έρχονται και απαγάγουν το ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά κάθε οικογένειας της κοινότητας και όταν αυτά επιστρέφουν έχουν μεταβληθεί σε άμυαλους γίγαντες που πεθαίνουν πρόωρα... Η μέρα της επιστροφής των Λύκων πλησιάζει...  Ο Ρόλαντ αποφασίζει να αφεθεί στο κα και να λοξοδρομήσει προς την Κάλα για να βοηθήσει τους χωρικούς... Ξέρει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και ότι όλα θα υπηρετήσουν στο τέλος τον σκοπό του, την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου και την αποκατάσταση της ισορροπίας στο σύμπαν...

Το βιβλίο κινείται στα υψηλά στάνταρ που έχουν χαράξει τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία της σειράς και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Παρ' όλα αυτά δεν επιδεικνύει τη ζωντάνια και τον παλμό στην εξέλιξη της πλοκής που επέδειξαν κάποια από τα άλλα... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το μέγεθός του είναι μεγάλο, πλέον των 700 σελίδων, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αφήγησης αναλίσκεται σε παράλληλες ιστορίες που έρχονται όμως να προσθέσουν σημαντικά στοιχεία στην πλοκή... 

Χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου είναι η εμφάνιση του ιερέα Κάλαχαν, ο οποίος οδηγεί τους αγρότες της Κάλα στο να ζητήσουν τη βοήθεια των πιστολέρο... Ο Κάλαχαν είναι ένας χαρακτήρας που έχει ξαναεμφανιστεί σε βιβλίο του Stephen King, το Salem's Lot, κι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί στον Ρόλαντ και το κα-τετ του... Επίσης έχει στην κατοχή του κάτι τρομερό και αποτρόπαιο που όμως ο Ρόλαντ χρειάζεται για την αναζήτησή του... Το δεύτερο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι βλέπουμε ότι η Σουζάνα εξακολουθεί να βασανίζεται από τους δαίμονες που κατοικούν στο κεφάλι της, όπως παλιότερα με την Ντέτα, μόνο που τώρα πια φαίνονται να έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά... Αυτοί οι δαίμονες είναι που θα οδηγήσουν στο φινάλε του βιβλίου και θα αφήσουν τον αναγνώστη με ανοιχτούς λογαριασμούς και μεγάλη προσμονή για το επόμενο βιβλίο του Μαύρου Πύργου...

Το "Οι Λύκοι της Κάλα" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, είναι ένα ωραίο παραμύθι για μεγάλους, κομμάτι ενός άλλου μεγαλύτερου... Δεν το διαβάζουμε για τις λογοτεχνικές αρετές του ή για τους προβληματισμούς που μπορεί να μας εμπνεύσει αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε το φινάλε της ιστορίας, ακριβώς σαν τα παιδιά... 

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει περάσει κι από το μυαλό κι άλλων αναγνωστών του Μαύρου Πύργου αλλά μόνο σε μένα η Νορθ Σέντραλ Ποζιτρόνικς θυμίζει τόσο πολύ την Ντάρμα;

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
Κάθομαι στη βεράντα του ενοικιαζομένου διαμερίσματος που αποτελεί το σπίτι μας για το δεύτερο μέρος των φετινών καλοκαιρινών διακοπών μας στην Στούπα και γράφω με το lap top στα γόνατα... Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά και φυσάει ένα ευεργετικό αεράκι, απόλυτη ευδαιμονία...

Τι θα γινόταν αν κάποιος σου παρείχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα, δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους άλλους, στον πλανήτη ολόκληρο; Πώς διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο προνόμιο αλλά και την τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί σε αυτή τη δύναμη; Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η δωδεκάχρονη Γκουέντι μια καλοκαιρινή ημέρα του 1974 όταν ένας μυστηριώδης άνδρας εμφανίζεται και της χαρίζει ένα κουτί με κουμπιά, αναθέτοντάς της την φύλαξή του... Το κουτί έχει διάφορα κουμπιά και μοχλούς επάνω που μπορούν να προκαλέσουν τον όλεθρο σε διάφορα μέρη του κόσμου ή να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία του κατόχου του...

Ο King, συνοδεία του Richard Chizmar, επιστρέφει στο αγαπημένο του Maine και την πόλη του Castle Rock, που υπάρχει μόνο στα βιβλία του, για να μας διηγηθεί την ιστορία της Γκουέντι και του μυστηριώδους κουτιού και του πως αυτό άλλαξε τη ζωή της αλλά και άλλων... Το συγγραφικό δίδυμο επιλέγει την φόρμα της νουβέλας, γύρω στις 150 σελίδες και μας χαρίζει ένα υπέροχο, σφιχτογραμμένο παραμύθι το οποίο στόχο έχει, πιστεύω, να κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί λίγο πάνω στα ζητήματα της προσωπικής επιλογής, της ευθύνης που απορρέει από την μεγάλη δύναμη, τις συνέπειες των πράξεων μας, μαγικών ή όχι... Το  "Η Γκουέντι και το κουτί"  είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο μικρό ανάγνωσμα το οποίο διάβασα μέσα σε ένα μεσημεράκι την πρώτη μας μέρα στην Στούπα... Να σταθώ στην εξαιρετική έκδοση από τον Κλειδάριθμο ο οποίος διατήρησε το αυθεντικό εξώφυλλο και έφτιαξε ένα καλαίσθητο, μικρό βιβλίο με καλαίσθητη και ευανάγνωστη γραμματοσειρά... Οι ανακοινώσεις του εκδοτικού οίκου για επανεκδόσεις κλασσικών έργων του King όπως το "Αυτό" και το "Έργα οδοποιίας" τα οποία δεν έχω διαβάσει, μου έχουν ανοίξει ήδη την όρεξη...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

"Η δίψα" του Jo Nesbo

"Η δίψα" του Jo Nesbo
Το έχω πάρει απόφαση ότι δεν μπορώ να γράψω επί της ουσίας κριτική για τα βιβλία του Nesbo διότι αφενός δεν είμαι αντικειμενικός και αφετέρου ακολουθούν μια συγκεκριμένη μανιέρα, όπως όλα τα βιβλία τύπου series, που ή σου αρέσει ή όχι... Προσωπικά λατρεύω τον Harry Hole και τις ιστορίες του και πιστεύω ότι τον αγαπά και ο Nesbo κι όχι μόνο για τα λεφτά και τη δόξα που του έχει χαρίσει... Μπορεί να λένε ότι ο Nesbo μισεί τον Hole που του έχει κλέψει όλη τη δόξα αλλά πάντα οι ιστορίες του αλκοολικού μπάτσου από το Όσλο είναι αυτές που πρέπει...

Η σύνοψη του βιβλίου από το Μεταίχμιο είναι αυτή:

Πλινκ: Ο ήχος του ταιριάσματος στο Tinder είναι ο τελευταίος που θα ακούσει η Ελίζε Χέρμανσεν πριν πέσει θύμα δολοφονίας μες στο διαμέρισμά της. Το νεκρό κορμί της θα βρεθεί από την αστυνομία σημαδεμένο και στραγγισμένο από το αίμα.

Όταν μια ακόμα γυναίκα δολοφονείται, τα αντανακλαστικά του πρώην επιθεωρητή και νυν καθηγητή στην Αστυνομική Ακαδημία Χάρι Χόλε, θρυλικού διώκτη σίριαλ κίλερ, ενεργοποιούνται…

Άλλωστε ένας επαναλαμβανόμενος εφιάλτης στοιχειώνει τον ύπνο του, φωνές κατακλύζουν κάθε τόσο το μυαλό του: υπάρχει ένας δολοφόνος που ο Χάρι δεν κατάφερε να συλλάβει. Μήπως ήρθε η ώρα να αναμετρηθούν ξανά;
Το βιβλίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός Hole βιβλίου... O Harry τόσο λόγω των δαιμόνων μέσα στο κεφάλι του όσο και από αγάπη για τους ανθρώπους, δικούς του και ξένους, αφού αυτό που τον κινεί είναι να είναι κάπου χρήσιμος, θα ριχτεί στο κυνήγι του φονιά για άλλη μια φορά... Η λίστα με τα φαντάσματα που του ταράζουν τον ύπνο μέσα στην νύχτα θα μεγαλώσει καθώς η αναζήτηση της αλήθειας απαιτεί πάντα θυσίες και ο Harry το ξέρει καλύτερα από όλους... Ζει μια ζωή που κατά βάθος πιστεύει ότι δεν του αξίζει και τρέμει για την ημέρα που θα την χάσει, την μέρα που θα ακούσει τον πάγο να ραγίζει κάτω από τα πόδια του... Γύρω του κινούνται γνωστοί χαρακτήρες από προηγούμενα βιβλία αλλά και νέοι, όλοι τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί από τον Harry, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τον καλύτερο τρόπο... Κάνουν λάθη, μερικές φορές εγκλήματα αλλά είναι απόλυτα ανθρώπινοι και χειροπιαστοί, επαφίεται στον αναγνώστη να τους βάλει ταμπέλα...  Στο τέλος όλοι οι άνθρωποι είναι γεννήματα συγκυριών, επιλογών και συμπτώσεων...

Η πλοκή είναι συναρπαστική, όπως σε κάθε βιβλίο του Nesbo και η υπόθεση στημένη και αναλυμένη μέχρι λεπτομέρειας... Θα ήθελα να σταθώ στην εξαιρετική σεκάνς του φινάλε της οποίας η πλαστικότητα της περιγραφής με εντυπωσίασε αφάνταστα... Επίσης να σημειώσω ένα δυο bullets:

  • Βρίσκω ατυχέστατη την επιλογή του Μεταίχμιου να αλλάξει το κλασσικό format των εξώφυλλων των βιβλίων του Nesbo, υπάρχουμε κι εμείς οι ψυχαναγκαστικοί...
  • Το όλο story, μου έφερε στο μυαλό από τεχνικής άποψης το "Red Dragon"... Αν έχετε διαβάσει και τα δύο θα καταλάβετε τι λέω...
  • Ετοιμαζόμαστε για την συνέχεια των περιπετειών του Hole, το φινάλε δεν αφήνει αμφιβολίες...

(*) Το παρόν post γράφτηκε συνοδεία μπύρας... Θα άρμοζε καλύτερα ένα Jim Beam αλλά δεν συνηθίζω να πίνω, καλοκαιριάτικο, ουίσκι μέσα στο καταμεσήμερο...ακόμα...

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος iV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος μέρος τέταρτον, δέστε τις ζώνες σας ή μάλλον λύστε τις... 

Το βιβλίο ξεκινάει από εκεί που τελείωσε το προηγούμενο μέρος της ιστορίας , ταξιδεύουν με τον  Μονοτρόχιο Μπλέην, ένα τρένο που ελέγχει μια τεχνητή/διαταραγμένη νοημοσύνη προς τα Δυτικά και προσπαθούν να βρούνε τρόπο έτσι ώστε ο Μπλέην να μην τους πάρει μαζί του στον προαποφασισμένο θάνατό του... Όταν τα καταφέρνουν, βρίσκονται σε κάποια έκδοση του Κάνσας, πολύ όμοια αλλά και πολύ διαφορετική από αυτή του κόσμου του Τζέικ, του Έντι και της Σουζάνας όπου ένας λοιμός έχει εξοντώσει τους πάντες... Καθώς η πορεία τους για την αναζήτηση του Πύργου συνεχίζεται το πλήρωμα του χρόνου φτάνει για να μάθει το κα-τετ του λεπτομέρειες για το παρελθόν του Ρόλαντ, για το ποια γεγονότα αποτέλεσαν αφορμή για την έναρξη αυτής της αναζήτησης...

Μαθαίνουν λοιπόν για το πως ο Ρόλαντ, συνοδεία του Κάθμπερτ και του Άλεν, του πρώτου κα-τετ του, για να γλιτώσουν από τον Μάρτεν και την ανασφάλεια που κυριαρχεί στη Γαλαάδ, λίγο καιρό πριν την πτώση της, αποστέλλεται από τον πατέρα του στις Έξω Βαρονίες, στο Μέτζις, για να κρυφτούν ουσιαστικά, υποκρινόμενοι τους απεσταλμένους της Συμμαχίας με υποχρέωση να κάνουν απογραφή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στον πόλεμο... Αλίμονο όμως, ο πατέρας του Ρόλαντ δεν γνωρίζει ότι στο Μέτζις εξυφαίνεται μια συνωμοσία ενάντια της Συμμαχίας και ότι ο γιος του και το κα-τετ του θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα των γεγονότων... Τα γεγονότα του "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" είναι τα γεγονότα που περιγράφουν την βίαιη ενηλικίωση του Ρόλαντ, τα γεγονότα που έπλασαν τον χαρακτήρα που έχει στο παρόν ο σκυθρωπός πιστολέρο με το λειψό δεξί χέρι... Ο Ρόλαντ στο Μέτζις, γνωρίζει το πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της Σούζαν Ντελγκάντο και σύρεται από το κα του σε τραγικές στιγμές που έχουν τελικά ένα μόνο στόχο και σκοπό, τον Μαύρο Πύργο...

Στο βιβλίο αυτό ο Stephen King, στοιχειοθετεί το σύμπαν του Μέσου Κόσμου με λεπτομέρεια και τοποθετεί σιγά σιγά τα κομμάτια του puzzle στην θέση τους...  Το σύμπαν του, με αναφορές στο κλασσικό western, την post apocalyptic θεματική και με πολλά στοιχεία παραδοσιακού fantasy, είναι εφιαλτικό, εκεί ο τόπος και ο χρόνος δεν έχουν την έννοια που εμείς οι υπόλοιποι γνωρίζουμε... Οι περιγραφές του και γενικά το χτίσιμο της πλοκής είναι άρτιο, εννοείται, ο King γράφει αβίαστα, για τον εαυτό του, για να ικανοποιήσει το όραμα που έχει στο μυαλό του ... Γράφει το βιβλίο που είχε στο μυαλό του 26 ολόκληρα χρόνια και το γράφει όπως αυτός θέλει..... Όπως γράφει ο ίδιος στον επίλογο, μια συγκεκριμένη σκηνή γράφτηκε το 1970 ενώ η αμέσως επόμενη το 1996... Στα 26 αυτά χρόνια πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι κι ο Stephen King το γνωρίζει ότι πλέον έχει την πολυτέλεια να παίξει το παιχνίδι με τους δικούς του όρους... Ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, για τους μελετητές του συνόλου του έργου του King, είναι ότι στο "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" ,έχουμε αναφορές σε άλλους χαρακτήρες που εμφανίστηκαν παλαιότερα βιβλία του King όπως η γιαγιά Άμπιγκεηλ και ο Ράνταλ Φλαγκ, ειδικά ο δεύτερος από ότι φαίνεται θα ταλαιπωρήσει πολύ τον δύστυχο Ρόλαντ...

Τα βιβλία του King είναι τρομακτικά παραμύθια για μεγάλους που σε άλλους αρέσουν και σε άλλους όχι... Η saga του Πύργου είναι το παραμύθι που πιστεύω ότι θα ήθελε ο King να τον θυμούνται και η αλήθεια είναι ότι όταν την ξεκινήσεις είναι δύσκολο να την σταματήσεις πριν μάθεις το τέλος...

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
Απροσδόκητα ενδιαφέρον και απολαυστικό το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns, ένα βιβλίο που παρέμεινε στα αδιάβαστα για παραπάνω από ένα χρόνο και καθώς είχαν προηγηθεί δύο αποτυχημένες μου προσπάθειες να το διαβάσω... Τελικά η τρίτη προσπάθεια δεν ήταν η φαρμακερή, ήταν η σωστή, έδωσα στο βιβλίο το χρόνο που που χρειαζόταν για να ξεδιπλώσει τις χάρες του και αυτό με αντάμειψε...

Σε μια μικρή, ήσυχη πόλη της πολιτείας της Νέας Υόρκης, η ηρεμία και οι ομαλοί ρυθμοί της ζωής διαταράσσονται από τις εξαφανίσεις τριών κοριτσίων γύρω στα 13 με 14... Το σοκ για την τοπική κοινωνία είναι τεράστιο και όσο ο καιρός περνάει και η υπόθεση παραμένει άλυτη τα πνεύματα οξύνονται... Η καχυποψία και ο φόβος οδηγούν τις καταστάσεις στα άκρα, οι άνθρωποι αφήνονται να γίνουν έρμαια και η αληθινή όψη των χαρακτήρων τους αναδύεται σταδιακά επιφυλάσσοντας εκπλήξεις... Παράλληλα, η ίδρυση μιας φιλοσοφική λέσχης μαρξιστικού προσανατολισμού από ένα νεοαφιχθέντα  καθηγητή του τοπικού κολλεγίου, ο οποίος είναι Αλγερινής καταγωγής περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα...

Το βιβλίο του παντελώς άγνωστου σε μένα, μέχρι πρότινος, Stephen Dobyns, ακολουθεί ένα αφηγηματικό στυλ παρόμοιο με αυτό που συναντάς στα βιβλία του Τζέφρυ Ευγενίδη, ένας αφηγητής που διηγείται τα γεγονότα τα οποία έζησε ο ίδιος... Η πλοκή στην αρχή του βιβλίου είναι εξαιρετικά αργή και ίσως αυτό να αποθαρρύνει τον αναγνώστη αλλά έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο πλέον πιστεύω ότι έχει γίνει εσκεμμένα... Ο Dobyns, με το αργόσυρτο, νωχελικό στυλ αφήγησης των πρώτων 100 σελίδων προσπαθεί να μυήσει τον αναγνώστη στην ατμόσφαιρα και τους ρυθμούς μιας γαλήνιας, επαρχιακής πόλης που αποτελεί καταφύγιο για τους ανθρώπους που τους κούρασε η παράνοια της μεγαλούπολης... Σταδιακά αυτό αλλάζει, όσο τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό φινάλε όπου η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο... 

Αναλύοντας το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών", βλέποντας το από το πρίσμα της αστυνομικής ιστορίας, η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική... Η πλοκή υφαίνεται, στην κυριολεξία, κομμάτι κομμάτι, χωρίς λογικά άλματα και υπερβατισμούς και η λύση του μυστηρίου βρίσκει τον αναγνώστη χωρίς απορίες, όλα τα κομμάτια στου puzzle έχουν μπει στην θέση τους... Το βιβλίο αυτό όμως έχει πολλαπλές αναγνώσεις και θα ήταν κατάφωρη αδικία αν το χαρακτηρίζαμε απλά ως ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα ήταν αρκετό... Η ιστορία των εξαφανίσεων των κοριτσιών δίνει στον Dobyns την ευκαιρία, μέσω του ανώνυμου αφηγητή του, να κάνει ένα σχολιασμό πάνω στην γενικότερη ηθική και νοοτροπία των μικρών, τοπικών, κοινωνιών των οποίων η πραγματική εικόνα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι στην πραγματικότητα... Καυτηριάζει τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό τους, την επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάθε τι που μοιάζει ή είναι διαφορετικό, τους σκελετούς που είναι καλά κρυμμένοι σε ντουλάπες και κάτω από προσωπεία ευυπόληπτων πολιτών... Σημειώνει το πόσο θάρρος χρειάζεται να έχεις για να είσαι διαφορετικός, είτε πρόκειται για πολιτικές, είτε για σεξουαλικές επιλογές, και να μην το κρύβεις κάτι που μπορεί στο τέλος να το πληρώσεις πολύ ακριβά... Ο Dobyns μέσα από το βιβλίο του αποδομεί πλήρως την εικόνα των ειδυλλιακών, μικρών κοινωνιών, στηλιτεύει την υποκρισία τους και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν άγεται και φέρεται από τον φόβο... Αν και το βιβλίο γράφτηκε το 1997, πολύ πριν τους Δίδυμους Πύργους, τη Δεύτερη Καταιγίδα της Ερήμου, το Αφγανιστάν, το ISIS, την Συρία κ.ο.κ, το  "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" μοιάζει προφητικό , αν σκεφτείς τα όσα ακολούθησαν στην Αμερική και τον κόσμο τα επόμενα χρόνια, το πόσο πίσω είναι ο πλανήτης ολόκληρος ως προς την αποδοχή της διαφορετικότητας...

Το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς που διανύουμε και το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέσα στο 2017, μέχρι τώρα... Εγώ το είχα αγοράσει από κάποιο παζάρι κοψοχρονιά αλλά μια μικρή αναζήτηση μου έδειξε ότι πωλείται ακόμα σε διάφορα βιβλιοπωλεία... Αν το βρείτε, διαβάστε το, αξίζει τον κόπο...

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φόβος - Τα σταφύλια της οργής...

How can you frighten a man whose hunger is not only in his own cramped stomach but in the wretched bellies of his children? You can't scare him – he has known a fear beyond every other...

(Πώς μπορείς να φοβίσεις έναν άντρα του οποίου η πείνα δεν βρίσκεται μόνο στο σπασμένο από κράμπες στομάχι του αλλά και στις άθλιες κοιλιές των παιδιών του; Δεν μπορείς να τον φοβίσεις, έχει γνωρίσει ένα φόβο μεγαλύτερο και πέρα από κάθε άλλο...)

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σταφύλια της οργής" του John Steinbeck, για το οποίο είχα γράψει παλιότερα αυτό το post... Η μετάφραση είναι δική μου...