Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg

"Σε ζωντανή μετάδοση" της Camilla Lackberg
Το τέταρτο, κατά σειρά, αστυνομικό μυθιστόρημα, της Camilla Lackberg, έχει πρωτότυπο τίτλο στα σουηδικά "Olycksfågeln" που σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει στα ελληνικά "Ατυχής"... Ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου είναι "The Gallows Bird" ή "The Stranger" που πάλι σύμφωνα με το Google Translate σημαίνει "Το πουλί της αγχόνης" και "Ο ξένος", αντίστοιχα... Ο τίτλος με τον οποίο κυκλοφορεί το βιβλίο στα ελληνικά είναι "Σε ζωντανή μετάδοση"... Πέραν της Βαβέλ που υπάρχει στην απόδοση του τίτλου αυτού του έρμου βιβλίου, κατά την ταπεινή μου άποψη, ο πιο ταιριαστός, αν και όχι ο αυθεντικός, σύμφωνα με το περιεχόμενο του βιβλίου, είναι ο ελληνικός...

Μιλώντας για το περιεχόμενό του βιβλίου, η υπόθεση εκτυλίσσεται στην επαρχιακή πόλη του Τάνουμσχεντε στο οποίο γυρίζεται ένα tv reality show όταν η δολοφονία μιας συμμετέχουσας έρχεται να ταράξει τα νερά και να γυρίσει όλους τους προβολείς της δημοσιότητας σε αυτή την μικρή κουκκίδα στον χάρτη της Σουηδίας... Την υπόθεση αναλαμβάνει ως επικεφαλής ο επιθεωρητής Πάτρικ Χέντστρεμ ο οποίος ετοιμάζεται να παντρευτεί την σύντροφό του Έρικα με την οποία έχουν ήδη ένα κοριτσάκι, τη Μάγια... Η υπόθεση θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του και η πίεση που θα δεχτεί από τους ανωτέρους του και τα media θα είναι τεράστια ενώ η υπόθεση θα περιπλακεί ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι κάποιοι φαινομενικά αθώοι θάνατοι στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν φαίνονται τελικά να συνδέονται με κάποιο τρόπο με τη δολοφονία... 

To "Σε ζωντανή μετάδοση"  είναι το πρώτο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα το οποίο εγώ διαβάζω, η οποία φαντάζει το εκ Σουηδίας αντίπαλον δέος του Jo Nesbo στο σκανδιναβικό noir... Κατά την ταπεινή μου άποψη απέχει παρασάγγας από το να μπορεί να συναγωνιστεί τον Νορβηγό χωρίς να σημαίνει ότι το βιβλίο της είναι κακό ή ότι δεν έχει αρετές να επιδείξει που την ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο... Αυτό που μου έλειψε στο βιβλίο της Camilla Lackberg ήταν η ατμόσφαιρα... Το βιβλίο ήταν καλό και η πλοκή του ωραία στημένη αλλά αν εξαιρέσεις την σκηνή της κορύφωσης της ιστορίας στο φινάλε, δεν υπήρχε αυτή η σκοτεινιά στην ατμόσφαιρα που εγώ περιμένω να διαβάσω σε ένα καλό (σκανδιναβικό) noir... Εκεί που δίνει βάρος η Lackberg είναι στο παρελθόν των χαρακτήρων που εμφανίζονται, το ψυχολογικό background που τους οδηγεί στις επιλογές που κάνουν... Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυποι, το πληγωμένο πλουσιόπαιδο και η ανασφαλής κοπελίτσα που ψάχνει την ασφάλεια και την πατρική αγκαλιά στους sugar daddies που πληρώνουν για την αυξητική στήθους της, είναι χαρακτήρες που έχουμε ξαναδεί όπως και άλλοι... Ο Πάτρικ και η Έρικα δεν παρουσιάζονται με τόση λεπτομέρεια όση θα χρειαζόταν για να τους γνωρίσει ένας αναγνώστης που δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς όπως εγώ... Απολαυστικός ο χαρακτήρας του Μέλμπεργ, του προϊσταμένου του Πάτρικ, αλλά ελαφρώς υπέρ το δέον κωμικός, αρκετά καρικατούρα για noir μυθιστόρημα... Δίνω credit στην Camilla Lackberg για το πολύ ωραίο τρόπο με τον οποίο στήνει και οικοδομεί την εξιχνίαση της υπόθεσης, στοιχείο με στοιχείο, αποδεικνύει πως έχει μελετήσει πολύ τον τρόπο με τον οποίο γίνεται (ή θα έπρεπε να γίνεται) η αστυνομική δουλειά...

Εν κατακλείδι, το "Σε ζωντανή μετάδοση" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα αλλά δεν είναι κάποιο αριστούργημα, ένα βιβλίο που θα σου μείνει αλησμόνητο... Τουλάχιστον έτσι συνέβη σε μένα, για τους άλλους δεν ξέρω...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist

"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist
"Ο νάνος" του Pär Lagerkvist ζει κάπου στην αναγεννησιακή Ιταλία στην αυλή κάποιου πρίγκηπα το οποίο υπηρετεί όπως και την οικογένειά του... Κρατάει ένα ημερολόγιο μέσα από το οποίο παρακολουθούμε τις σκέψεις του για τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του... Ο νάνος είναι ένα πλάσμα σε εκούσια έχθρα με την ανθρωπότητα, θεωρεί εαυτόν γέννημα μιας αρχαίας φυλής ακατανόητης στα μάτια των ανθρώπων που τον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση... Απορρίπτει πλήρως τις ανθρώπινες συνήθειες, ελεεινολογεί τον έρωτα, το γέλιο, τα πάντα, ο κυνισμός και το μίσος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματά του... Διαβάζοντας τις αφηγήσεις του καταλαβαίνουμε ότι η στάση του αυτή έχει σφυρηλατηθεί από την απόρριψη που βίωσε και βιώνει καθημερινά ήδη από τις πρώτες μέρες της ζωής του, από την άρνηση του κόσμου όλου να τον αφήσει να πάρει την θέση του στην ανθρωπότητα... Του στερήθηκαν οι ρόλοι του παιδιού που γνωρίζει την τρυφερότητα της μητρικής αγκαλιάς, του άντρα που αγκαλιάζει τη γυναίκα που αγαπά, του πολεμιστή που οδεύει στο πεδίο της μάχης... Η αντίδραση του είναι το μίσος προς όλους και τελικά προς τον ίδιο του εαυτό, αυτό που είναι ο ίδιος...

Ο Σουηδός συγγραφέας χτίζει ένα χαρακτήρα βαθιά αντιφατικό και πολυσύνθετο για τον οποίο ο αναγνώστης δεν μπορεί να αποφασίσει αν του αξίζει μίσος ή συμπόνοια... Ο νάνος εκφράζει θέσεις γύρω από την θρησκεία, την κοινωνία, τα ήθη της εποχής άλλοτε αληθινά ριζοσπαστικές κι άλλοτε συντηρητικές όσο δεν παίρνει... Πολλές φορές οι απόψεις του μοιάζουν πείσματα μουτρωμένου παιδιού...  Απορρίπτει τον έρωτα αλλά τα αντικείμενα του ανομολόγητου πόθου του προκαλούν έκπληξη... Η ανάγκη του για αγάπη και αποδοχή τον οδηγεί σε πράξεις που έχουν αρνητικά γι' αυτόν αποτελέσματα όσον κι αν πίστευε για το αντίθετο, τελικά η μοναξιά που νιώθει μέσα του θα πάρει σάρκα και οστά... Ο νάνος είναι μια φιγούρα διαχρονική που επιβιώνει σε κάθε εποχή ανεξαρτήτως ιστορικού και γεωγραφικού πλαισίου... Είναι προϊόν της απόρριψης, του μίσους και της φτώχειας υπάρχει πάντα όπου υπάρχει η δυστυχία...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο "Ο νάνος" του Pär Lagerkvist μια αναγνωστική καινοτομία για τις δικές μου αναγνωστικές συνήθειες... Δεν ήταν ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία των page turners, ήταν από τα βιβλία που ένιωθα ότι πρέπει να χωνέψω κάθε σελίδα πριν πάω στην επόμενη, το ευχαριστήθηκα όμως σε κάθε μια από αυτές...

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

"Σκοτεινός τόπος" της Gillian Flynn

"Σκοτεινός τόπος" της Gillian Flynn
Μεσοδυτικές πολιτείες στα μέσα της δεκαετίας του '80... Απέραντες εκτάσεις, καταχρεωμένες φάρμες, trailer parks, bar φορτηγαντζήδων στην εθνική οδό, φτώχεια, χιόνι, λάσπη, ριγκανισμός στα "καλύτερά" του, συντηρητισμός και καχυποψία για κάθε τι διαφορετικό... Κάπως έτσι είναι το σκηνικό για όλα αυτά που θα συμβούν ένα παγωμένο βράδυ του Γενάρη του 1985 που η οικογένεια Ντέι ξεκληρίζεται, η μητέρα και δύο από τις κόρες της δολοφονούνται, κατηγορούμενος είναι ο γιος της και μοναδική επιζήσασα η μικρή κόρη, η εφτάχρονη Λίμπι... 24 χρόνια μετά, η δυσλειτουργική Λίμπι στην προσπάθειά της να βρει λεφτά για να ζήσει, δέχεται να σκαλίσει ξανά τις αναμνήσεις της από εκείνο το βράδυ και να ξαναψάξει την υπόθεση της δολοφονίας της οικογένειάς της για λογαριασμό ενός club που ασχολείται με την λύση εγκλημάτων και δολοφονιών... Αυτό που στην αρχή θα ξεκινήσει σαν μια απλή προσπάθεια να εξασφαλίσει χρήματα για την επιβίωσή της θα εξελιχθεί σιγά σιγά σε ένα ταξίδι για την αποκάλυψη της αλήθειας, για την κάθαρση της μνήμης και την εξιλέωση για το παρελθόν το δικό της και της οικογένειάς της... Το ταξίδι αυτό θα έχει αρκετές ανατροπές κι ένα φινάλε απρόβλεπτο αλλά και ταυτόχρονα απόλυτα λογικό...

Το δεύτερο βιβλίο της Gillian Flynn και πρώτο δικό της βιβλίο που διαβάζω, είναι ένα εξαιρετικό δείγμα noir... Δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο που του δίνω χτίζοντας μια σκοτεινή και απειλητική ατμόσφαιρα από τις πρώτες σελίδες χωρίς να βιάζει καταστάσεις και περιγραφές, χωρίς κόλπα εντυπωσιασμού... Το βιβλίο κινείται σε δύο χρονικές περιόδους, στο παρόν (2009) όπου παρακολουθούμε την Λίμπι να προσπαθεί να ξεμπερδέψει το κουβάρι των γεγονότων και των αναμνήσεων και στο παρελθόν σε εκείνες τις δύο ημέρες πριν από τα γεγονότα εκείνης της νύχτας του Ιανουαρίου του 1985 που οδήγησαν στον μακελειό... Κάθε ένα από τα κεφάλαια είναι γραμμένο από την οπτική ενός από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, κατά κύριο λόγω της Λίμπι, του αδερφού της Μπεν και της μητέρας τους Πάτι... Κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο κινείται το βιβλίο, πέραν από την υπόθεση αυτή καθεαυτή, είναι ότι έρχονται στιγμές που ο καθένας πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του για να καταφέρει να πετύχει αυτό που θέλει, να προστατέψει αυτούς για τους οποίους νιώθει υπεύθυνος, να γίνει θυσία... Κάποιες φορές το συναίσθημα αυτό πηγάζει από τις ενοχές για όσα δεν έγιναν στο παρελθόν και κάποιες άλλες είναι μονόδρομος απλά για να βρεις τον εαυτό σου...

Ο "Σκοτεινός τόπος" μου κράτησε εξαιρετική παρέα όσο το διάβαζα, ειδικά από την μέση και μετά ήταν ένα πραγματικό page turner... Οι περιγραφές της Αμερικής των μεσοδυτικών πολιτειών είναι καταπληκτικές, παραστατικές κι έντονες, σχεδόν μυρίζεις τις μυρωδιές του περιβάλλοντος και των οσμών που αναδίνουν τα ανθρώπινα σώματα όπως στην συνάντηση της Λίμπι με τον Ράνερ στην παραγκούπολη που τον βρίσκει...  Το φινάλε είναι μια αποκάλυψη, παρά το παράδοξο γεγονός ότι το νιώθεις να έρχεται, σε αφήνει έκπληκτο και μελαγχολικό, για τις ζωές που χάνονται και ρημάζονται έτσι εύκολα... Αυτό που μένει στους επιζώντες είναι να μαζέψουν ότι τους έχει απομείνει και να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν με το υπόλοιπο της ζωής τους... Αυτό που ισχύει δηλαδή για όλους μας, ότι κι αν έχουμε ζήσει στην ζωή μας, τραγικό ή όχι...

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

"Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg

"Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg
Υπάρχουν βιβλία που έχουν μια σημασία υποκειμενική για τον αναγνώστη... Πέρα από το περιεχόμενό τους, τα μηνύματα και τις ιδέες που θέλουν να επικοινωνήσουν, σημαίνουν και κάποια άλλα πράγματα για τον καθένα που τα διαβάζει, ακατανόητα και αόρατα στους άλλους αλλά πλήρη ουσίας στον ένα, σε αυτόν που τα βλέπει... Για μένα το βιβλίο αυτό ,  "Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks", ήταν η ευκαιρία μου να βγω από το αναγνωστικό hiatus στο οποίο βρισκόμουν εδώ και λίγο καιρό... Ενεργοποίησε το μυαλό και την περιέργειά μου, να ψάξω στο Internet για τα πρόσωπα που αναφέρονται, να ψάξω να βρω την ταινία η οποία βασίστηκε στο βιβλίο ("The fifth estate") και να συνειδητοποιήσω πόσες λίγες ταινίες βλέπω πια εγώ που κάποτε πήγαινα σινεμά τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα... Πέραν των προσωπικών μου διαπιστώσεων και συμπερασμάτων, το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρον και ασχολείται με το φαινόμενο WikiLeaks και τα κυριότερα γεγονότα που  το αφορούν όπως παρουσιάζεται μέσ από τη διήγηση του Daniel Domscheit-Berg, πρώην εκπρόσωπου Τύπου του WikiLeaks έως τον Σεπτέμβρη του 2010 οπότε και αποχώρησε/αποπέμθφηκε... 

Το βιβλίο αποτελεί μια παράθεση γεγονότων όπως τα παρουσιάζει ο συγγραφέας από την πλευρά του που αναπαριστούν τη σημαντικότερη περίοδο της δράσης του εγχειρήματος που λέγεται WikiLeaks και της προσπάθειας που έγινε για πλήρη διαφάνεια στην ενημέρωση ακόμα και πραγμάτων που κράτη, εταιρείες και μυστικές υπηρεσίες επιθυμούν να κρατήσουν κρυφά... Εστιάζει στην κλιμάκωση της επιρροής που κατάφερε να επιτύχει το WikiLeaks σε παγκόσμιο επίπεδο με κάθε του δημοσίευση, τα τεχνικά ζητήματα και τα ζητήματα αρχών που προέκυπταν κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του και την κλιμακούμενη επιδείνωση των σχέσεων του Julian Assange με τον συγγραφέα, που οδήγησε στην τελική ρήξη του Σεπτεμβρίου του 2010 και την αποχώρηση/αποπομπή του Daniel Domscheit-Berg και αρκετών άλλων μελών του βασικού πυρήνα της οργάνωσης του WikiLeaks ...

Η έκδοση του Κέδρου είναι συμπαθητική αλλά απλά διεκπαιρεωτική, τα γραφιστικά του εξωφύλλου ελαφρώς άσχετα και οι γραμματοσειρές των τίτλων ακατάλληλες, κατά την προσωπική μου άποψη ως αναγνώστη και μόνο... Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ένα μη ελληνικό όνομα πρέπει να αναγράφεται στο εξώφυλλο με ελληνικούς χαρακτήρες... Μπορεί να βοηθάει στην αύξηση της αναγνωρισιμότητας συγγραφέα και βιβλίου αλλά παραμένει ακαλαίσθητο... Ναι μεν το κείμενο δεν προσπαθεί να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες, είναι άλλωστε ένα χρονογράφημα, αλλά από την άλλη σε κάποιες περιπτώσεις γίνεται πολύ απλοϊκό και δυσνόητο... Υποψιάζομαι, χωρίς να κόβω και το χέρι μου, ότι υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση δεν είναι το αυθεντικό κείμενο αλλά η μετάφραση...

Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι ειδικού ενδιαφέροντος και ίσως να κάνει κάποιους αναγνώστες να βαρεθούν ή να αδιαφορήσουν... Προσωπικά εγώ ο ίδιος αγόρασα το βιβλίο για την πολύ καλή τιμή που το βρήκα και γιατί είδα στο εξώφυλλο την φάτσα του Assange και τον τίτλο του WikiLeaks, αγνοούσα πλήρως το  όνομα του Daniel Domscheit-Berg και τις λεπτομέρειες για την δράση του εγχειρήματος... Εντύπωση θα κάνει στον αναγνώστη ο χαρακτήρας του Assange, ανθρώπου εξαιρετικά αμφιλεγόμενου του οποίου τα κίνητρα και οι αφετηρίες φαίνονται πολύ θολές... Όσο κι αν "παίρνω το μέρος" του Daniel Domscheit-Berg στην κόντρα του με τον ιδρυτή του WikiLeaks δεν κρύβω ότι δεν μου βγήκε εντελώς από το μυαλό ότι η κόντρα μπορεί να μην τροφοδοτήθηκε μόνο από το φουσκωμένο εγώ του Assange το οποίο όμως καλλιεργήθηκε ως ένα βαθμό από όλους τους εμπλεκόμενους στην οργάνωση ή τουλάχιστον δεν αξιολογήθηκε όπως έπρεπε από την αρχή του εγχειρήματος...  

Παρά τα μειονεκτήματά του το "Η ιστορία και τα μυστικά του WikiLeaks" του Daniel Domscheit-Berg αποδίδει θετικό πρόσημο και μου έχει ανοίξει την όρεξη για νέες αναγνώσεις και αυτό από όποια πλευρά κι αν το δεις είναι θετικό...

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

"Το πέμπτο παιδί" της Doris Lessing

"Το πέμπτο παιδί" της Doris Lessing
Η Χάριετ και ο Ντέιβιντ θέλουν το ίδιο πράγμα... Μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά, φίλους και συγγενείς γύρω από μεγάλα τραπέζια, ευτυχία... Για κάποια χρόνια το πετυχαίνουν... Το ένα υγιές μωρό έρχεται μετά το άλλο, το σπίτι είναι σχεδόν πάντα γεμάτο από συγγενείς και φίλους, κάθε μέρα μοιάζει με μια εκδρομή στην εξοχή... Όταν η Χάριετ μένει έγκυος στο πέμπτο παιδί τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν... Το έμβρυο είναι υπερδραστήριο και βίαιο και κάνει την εγκυμοσύνη μαρτύριο... Η γέννησή του κάνει ακόμα πιο πολύπλοκα τα πράγματα καθώς το παρουσιαστικό του, η αλλόκοτη δύναμη και βιαιότητα που εμφανίζει και η συναισθηματική απουσία που αντιμετωπίζει τους πάντες, διαλύουν σιγά σιγά την οικογένεια και το αποξενώνουν από τα αδέρφια του... 

Το πρώτο βιβλίο της Doris Lessing που πέφτει στα χέρια μου είναι ένα βιβλίο το οποίο είχα στο μάτι εδώ και καιρό καθώς η θεματολογία του με ενδιέφερε πολύ όντας γονιός ο ίδιος... Είναι ένα μικρό υπέροχο λογοτεχνικό διαμάντι, ένα βιβλίο πολύ δυνατό στο συναίσθημα και στην πλοκή, με βραχυπερίοδο αλλά απόλυτα περιεκτικό λόγο... Η συγγραφέας με το βιβλίο αυτό δεν προσπαθεί να δώσει απαντήσεις, θέτει στον αναγνώστη κάποια θέματα προς σκέψη και τον αφήνει να προβληματιστεί και να δώσει μόνος του απαντήσεις... Η Doris Lessing φλερτάρει διακριτικά με το μεταφυσικό, αναζητώντας την αιτία και την καταγωγή της ύπαρξης του πέμπτου παιδιού, του Μπεν... Τι ακριβώς είναι ο Μπεν, τι τον κάνει τόσο διαφορετικό από τους άλλους, τι προκάλεσε τη γέννησή του; Είναι ο φθόνος των άλλων για την ευτυχισμένη οικογένεια της Χάριετ και του Ντέιβιντ, είναι η ύβρις που διέπραξαν τολμώντας να θέλουν να είναι ευτυχισμένοι με ένα τρόπο μακρυά από τις συνήθειες της εποχής και των δυνατοτήτων τους, είναι ένα κοιμισμένο γονίδιο από το παρελθόν που ξύπνησε και δημιούργησε τον Μπεν; Αλήθεια τι κάνεις όταν το σπλάχνο σου δεν είναι φυσιολογικό (όπως εννοούμε και αντιλαμβανόμαστε την έννοια του φυσιολογικού κατά κανόνα), ποια είναι τα συναισθήματα, οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό; Η ενοχή είναι αναπόφευκτη και βασανιστική, η ανοχή στο διαφορετικό συζητήσιμη... Είναι ο Μπεν απειλή για τους άλλους, για την κοινωνία μέσα στην οποία βρέθηκε να ζει; Είναι τελικά η αγάπη για το πλάσμα που είναι κομμάτι από την σάρκα σου αδιαπραγμάτευτη και ανεξάντλητη; Αυτά είναι τα ερωτήματα που βασανίζουν την Χάριετ η οποία νιώθει μεν την ενοχή να την βαραίνει για την γέννηση και την ύπαρξή αυτού του παιδιού αλλά είναι και το μοναδικό μέλος της οικογένειας που το νοιάζεται... 

Με το βιβλίο "Το πέμπτο παιδί"  η  Doris Lessing σηκώνει ένα καθρέφτη μπροστά στον αναγνώστη και τον αναγκάζει να κοιτάξει και να στοχαστεί πάνω στις έννοιες της οικογένειας, της ανοχής, της διαφορετικότητας, της αγάπης... Το τι θα δει ο καθένας και σε τι απαντήσεις θα καταλήξει σχετικά με τον Μπεν και την ιστορία του έχει να κάνει μόνο με το είδωλο που θα δει ο καθένας μέσα στον καθρέφτη διαβάζοντας αυτό το βιβλίο...

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

"Ο Χιονάνθρωπος" του Jo Nesbo

"Ο Χιονάνθρωπος" του Jo Nesbo
Στις αρχές του καλοκαιριού του 2014 ένα θριαμβευτικό post είχε σηματοδοτήσει την γνωριμία μου με τον Jo Nesbo και τον Harry Hole... Το σημερινό έρχεται να ολοκληρώσει την γνωριμία αυτή με μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη θλίψη αφού πλέον έχω διαβάσει όλα τα βιβλία με ήρωα τον επιθεωρητή της αστυνομίας του Όσλο και τα στερητικά σύνδρομα έχουν ήδη ξεκινήσει...

Ο "Χιονάνθρωπος" είναι το πιο γνωστό βιβλίο του Nesbo και του Harry Hole, πρόκειται μάλιστα να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη το 2017... Η υπόθεση αφορά το κυνηγητό του πρώτου κατά συρροή δολοφόνου της Νορβηγίας ο οποίος επιλέγει για θύματά του παντρεμένες γυναίκες με παιδιά όταν πέφτει το πρώτο χιόνι κάθε χρονιάς...

Το βιβλίο είναι εξαιρετικό! Ok, έχουμε διαβάσει αρκετές ιστορίες κατά συρροή δολοφόνων αλλά η συγκεκριμένη είναι από αυτές που ξεχωρίζουν, καλοδουλεμένη με απίστευτη φαντασία και προσοχή στην λεπτομέρεια...Το διάβασα πλην των 50 πρώτων σελίδων μέσα σε μια μέρα, το Σάββατο που ήμουν άρρωστος στο κρεβάτι με πολύ ελεύθερο χρόνο... Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά απλά γιατί δεν μπορούσα να μην διαβάσω κάθε φορά την επόμενη σελίδα... Η ιστορία εκτυλίσσεται μεταξύ Μπέργκεν και Όσλο, ξεκινά σε μια απροσδιόριστη στιγμή του παρελθόντος, κάνει μια στάση στο 1992 κι επιστρέφει στο παρόν (της αφήγησης)... Παρακολουθούμε την εξέλιξη ενός φονικού ταξιδιού, μιας πορείας που έχει χαράξει ο Χιονάνθρωπος για την ολοκλήρωση αυτού που πιστεύει ότι είναι το έργο της ζωής του... Στα χνάρια του βρίσκεται φυσικά ο Harry Hole, ένας άνθρωπος σπασμένος που είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης και το κυνήγι του δολοφόνου είναι η μοναδική πηγή ευχαρίστησης γι' αυτόν... Όπως και στα υπόλοιπα βιβλία του Nesbo όπου πίσω από την κεντρική ιστορία υπάρχει ένα σχόλιο πάνω σε κοινωνικά θέματα όπως τα ναρκωτικά, η φτώχεια, ο πόλεμος, η εκδίκηση, στον "Χιονάνθρωπο" το σχόλιο έχει να κάνει με τα μονοπάτια που μπορεί να πάρει το μυαλό και τα σκοτεινά σημεία που μπορεί να φτάσει... Είναι μια αυθεντική noir ιστορία σκανδιναβικού τύπου, ένα υποδειγματικό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας με ανατροπές και μια πλοκή στέρεα χτισμένη και τεκμηριωμένη που δεν μπάζει από πουθενά... Χωρίς να είμαι υπερβολικός, ο "Χιονάνθρωπος" είναι το βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάποιος που αντιπαθεί το σκανδιναβικό noir για να αλλάξει γνώμη...

Έχοντας ολοκληρώσει το, μέχρι τώρα, ταξίδι στον κόσμο του Nesbo και του Harry Hole μπορώ με σιγουριά να πω ότι τα καλύτερα του βιβλία είναι ο "Φαντομάς" και ο "Χιονάνθρωπος" , το πρώτο και το τελευταίο από τα βιβλία του, με την σειρά που εγώ τα διάβασα... Θα συνιστούσα, για όσους μπορούν και θέλουν, να τα διαβάσουν με την χρονολογική σειρά που έχουν γραφτεί έτσι ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν πλήρως την σειρά κάποιων γεγονότων τα οποία αφορούν τη ζωή και τις υποθέσεις που έχει λύσει ο Harry Hole και υπάρχουν αναφορές σε αυτά και σε άλλα βιβλία, χωρίς να σημαίνει όμως ότι διαφορετικά θα καταστραφεί η αναγνωστική σας εμπειρία, εγώ τα διάβασα ανακατεμένα...  Διαβάστε όμως όπως και να έχει τον "Χιονάνθρωπο", πρέπει να το κάνετε...

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

"Ο λυτρωτής" του Jo Nesbo

"Ο λυτρωτής" του Jo Nesbo
Έχω τελειώσει το βιβλίο εδώ και δύο μέρες και σκέφτομαι τι να γράψω γι' αυτό... Προσπαθώ να γράψω κάτι καινούργιο, κάτι πρωτότυπο, να μην γράψω πάλι το πόσο πολύ λατρεύω τον Harry Hole και τον Jo Nesbo αλλά δεν τα καταφέρνω... Δεν τα καταφέρνω διότι δεν μπορώ να εξηγήσω επαρκώς το πόσο κομμένα και ραμμένα είναι στα γούστα μου αυτά τα μυθιστορήματα, το πόσο μου αρέσει ο αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας του Harry και η ματιά του Nesbo στην πραγματική εικόνα της νορβηγικής κοινωνίας απαλλαγμένης από την πατίνα του "σκανδιναβικού θαύματος"... Ο λόγος που μου αρέσει να διαβάζω τα βιβλία του Harry και του Nesbo είναι καρμικός κι ως εκ τούτου είμαι καταδικασμένος να επαναλαμβάνομαι στις κριτικές μου...

Ένας άνδρας του νορβηγικού Στρατού της Σωτηρίας δολοφονείται μέσα σε μια κατάμεστη πλατεία κι ο δολοφόνος διαφεύγει, χάνεται μέσα στο πλήθος σαν άλλος φαντομάς... Ο Harry Hole αναλαμβάνει την υπόθεση και το ανθρωποκυνηγητό ξεκινάει μέσα σε ένα παγωμένο Όσλο... Ο Harry μοιάζει να έχει βρει επιτέλους μια άκρη μέσα του, κοντρολάρει ως ένα βαθμό το ποτό και προσπαθεί να έχει σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους... Η υπόθεση (φυσικά) θα τον ρουφήξει στη δίνη της και η τελική λύση της δεν θα έρθει χωρίς κόστος από κάθε άποψη...

Το βιβλίο ακολουθεί το ίδιο αφηγηματικό μοτίβο όπως στο  "Ο κοκκινολαίμης"  με τα flashbacks σε μια παιδική κατασκήνωση του Στρατού της Σωτηρίας πριν από αρκετά χρόνια αλλά και στο παρελθόν του Κρίστο Στάνκιτς, του δολοφόνου, στα γεγονότα που έζησε κατά την πολιορκία του Βούκοβαρ που σημάδεψαν τη ζωή του και παίξανε καταλυτικό ρόλο στο να γίνει αυτό που είναι... Ο Στάνκιτς είναι μια μηχανή θανάτου που δεν σταματάει πριν την ολοκλήρωση της αποστολής του... Γι' αυτόν είναι η τελευταία δουλειά, αυτή που θα του επιτρέψει να σταματήσει και να εκπληρώσει τον μεγάλο σκοπό του... Η υπόθεση είναι δαιδαλώδης, το παρελθόν κρύβει πολλούς σκελετούς για όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση (κυριολεκτικά και μεταφορικά)... Για να την λύσει ο Harry θα μπει βαθιά τόσο μέσα στον κόσμο του Στρατού της Σωτηρίας όσο και άλλων ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, ναρκομανών και προσφύγων/μεταναστών... Θα ταξιδέψει μέχρι την Κροατία και το Ζάγκρεμπ για να βρει απαντήσεις και όταν θα καταφέρει να συνδέσει τα γεγονότα και να φτιάξει το παζλ της υπόθεσης στο μυαλό του θα κάνει αυτό που αυτός θεωρεί σωστό διότι όπως λέει σε κάποιο σημείο κι ο ίδιος, "Δεν ψάχνω την συγχώρεση αλλά την λύτρωση"...

Ο Jo Nesbo στήνει καταπληκτικές εικόνες και σε αυτό το βιβλίο και καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στην σκηνή της δράσης... Η περιγραφή του κυνηγητού μέσα στο χιονισμένο πάρκο μέσα στη νύχτα αλλά και οι σεκάνς των κοντέινερ ήταν ικανές να σε κάνουν να δεις τον αχνό από τις ανάσες, να μυρίσεις τις μυρωδιές τους περιβάλλοντος... Η πλοκή είναι αριστοτεχνική και δοσμένη με εξαιρετικό ρυθμό, η επίλυση της υπόθεσης άρτια τεκμηριωμένη... 

Το "Ο λυτρωτής" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, χαρακτηριστικό δείγμα του σκανδιναβικού noir στα καλύτερά του και φυσικά προτείνεται ανεπιφύλακτα... Το πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι ότι έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του Harry Hole και μου έχει απομείνει μόνο ο "Χιονάνθρωπος" που λέγεται είναι και το καλύτερό του... Τι θα κάνω μετά, έχω αρχίσει να νιώθω ήδη στερητικά σύνδρομα...

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Τα βιβλία του 2015...

Δεν ήταν πολλά, ήταν μια περίεργη χρονιά που δεν επέτρεψε και πολύ διάβασμα... Στην πλειονότητά τους ήταν του Jo Nesbo, σίγουρα ήταν η χρονιά του, χωρίς να σημαίνει όμως ότι δεν διάβασα εξαιρετικά βιβλία άλλων συγγραφέων ή ότι τελικά κατάφερε να κερδίσει την πρωτιά στις προτιμήσεις μου... Σε αντίστροφη χρονολογική σειρά (από το πιο πρόσφατα διαβασμένο έως το παλιότερα διαβασμένο) ήταν τα παρακάτω:
  1. "Αόρατος" του Paul Auster
  2. "Το αστέρι του διαβόλου" του Jo Nesbo 
  3. "Νέμεσις" του Jo Nesbo
  4. "Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent
  5. "Αιρετικοί" του Leonardo Padura
  6. "Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín
  7. "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce
  8. "Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη
  9. "Αστυνομία" του Jo Nesbo
  10. "Η λεοπάρδαλη" του Jo Nesbø
  11. "Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων" του Amin Mallouf
  12. "Ο κοκκινολαίμης" του Jo Nesbø
  13. "Οι κατσαρίδες" του Jo Nesbo
Το βιβλίο που κερδίζει τελικά την πρωτιά στις προτιμήσεις μου είναι το "Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent...

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent

Ήταν το καλύτερο από όλα τα βιβλία που διάβασα αυτή την χρονιά αν και κέρδισε την πρωτιά πάνω στο νήμα από το "Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín...

Το βιβλίο που ήταν η χειρότερη απογοήτευση της χρονιάς ήταν το  "Αόρατος" του Paul Auster...

"Αόρατος" του Paul Auster

Ισχυρή υποψηφιότητα για την απογοήτευση της χρονιάς θα μπορούσε να θέσει και το "Το κιβώτιο" του Άρη Αλεξάνδρου το οποίο όμως αποφάσισα να μην το συμπεριλάβω καν στην λίστα των βιβλίων του 2015 αφού δεν το τελείωσα ποτέ και δεν έχω σκοπό να το ξαναπιάσω στα χέρια μου τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον...

Όπως είπα και στην αρχή κι όπως φαίνεται από την λίστα μου φέτος ήταν η χρονιά του Jo Nesbo... Σε  μια χρονιά με πολύ δουλειά, πολύ μελέτη, πολύ άγχος, χρειαζόμουν βιβλία που θα με έβαζαν σε ένα comfort zone, που θα μου χαρίζανε διασκέδαση χωρίς να ζορίζουν πολύ το μυαλό μου αλλά και χωρίς να το υποτιμούν ή να το αποχαυνώνουν και αυτό ο Νορβηγός το κατάφερε πολύ καλά και γι' αυτό τον αγαπώ και τον ευχαριστώ...

Καλές αναγνώσεις να έχουμε το 2016!!!

Υ.Γ. Όποιος μαντέψει ποιανού συγγραφέα βιβλίο διαβάζω αυτές τις μέρες κερδίζει ένα κουτί λουκούμια συριανά... :P

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

"Αόρατος" του Paul Auster

"Αόρατος" του Paul Auster
Πρώτο post για το 2016, καλή χρονιά να έχουμε...

Με αυτό το post καταπατώ έναν από τους βασικούς κανόνες που θέτω στον εαυτό μου, να μην γράφω ποτέ για ένα βιβλίο αμέσως μετά το τέλος της ανάγνωσής του, να περιμένω να "κάτσει" μέσα μου και μετά να γράψω γι' αυτό... Τελείωσα την ανάγνωση του "Αόρατου" πριν από 10 λεπτά από την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να πω την άποψή μου κατευθείαν, εν θερμώ...

Αναγνωρίζω ότι τα λογοτεχνικά μου κριτήρια μπορεί να έχουν αμβλυνθεί, μπορεί η υπερανάγνωση μυθιστορημάτων με τον Harry Hole και ebooks για business intelligense και software development να έχουν κάνει την λογοτεχνική μου αντίληψη άκαμπτη και στεγνή, δεν είναι τόσο πρόβλημα του αναγνώστη όμως όσο του συγγραφέα όταν το βιβλίο δεν έχει ένα διακριτό στόχο, ένα διακριτό προορισμό για τον οποίο ήρθε σε αυτόν τον κόσμο... Ψάχνω τις λέξεις εκείνες που θα κάνουν την άποψή μου πιο κόσμια και πιο ευανάγνωστη διότι αυτές που αναβλύζουν αυτή την στιγμή από το μυαλό μου είναι εξαιρετικά έντονες και προσβλητικές για ένα συγγραφέα τοτέμ όπως ο Paul Auster... Πριν αρχίσω τον εξάψαλμο πρέπει να αναγνωρίσω βέβαια και κάποιες αρετές... Ο Auster είναι ένας εξαιρετικός μάστορας του λόγου, καμιά λέξη δεν περισσεύει, κάθε πρόταση είναι γραμμένη με τρόπο συμπυκνωμένο αλλά και λακωνικό, άλλοι συγγραφείς θα χρειαζόντουσαν παραγράφους για να γράψουν τα ίδια... Το περιεχόμενο των προτάσεων είναι μια άλλη ιστορία...

Η ιστορία ξεκινάει το 1967, ένα νεαρός φοιτητής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, συναντά σε ένα πάρτυ ένα μυστήριο ζευγάρι Γάλλων, ξεκινάει μια βραχεία αλλά δραματική σχέση μαζί τους η οποία λήγει άξαφνα και δραματικά... Η ιστορία συνεχίζεται με μια συγκατοίκηση, μια ανίερη σχέση, αναμνήσεις μιας τραυματισμένης παιδικής ηλικίας, μια φυγή στο Παρίσι... Εκεί επανασυνδέεται με τους μυστηριώδεις Γάλλους, μπαίνει στο σπίτι μιας οικογένειας δυο γυναικών, μάνας και κόρης, με στόχο την εκδίκηση, όλα γίνονται γρήγορα και έντονα και τελειώνουν με την απέλασή του από τη Γαλλία... Η ζωή συνεχίζεται τα χρόνια περνούν, εμείς μαθαίνουμε όλα αυτά από την ανάγνωση των απομνημονευμάτων του νεαρού ποιητή από ένα παλιό φίλο του από την εποχή του πανεπιστημίου, ενός άτυπου εκτελεστή μιας άτυπης διαθήκης...

Τα λόγια που βγήκαν από το στόμα μου διαβάζοντας την τελευταία σελίδα του βιβλίου ήταν επί λέξη "Αυτό ήταν;;;"... Διάβασα 300 σελίδες περιμένοντας να καταλήξω κάπου αλλά η αναμονή μου ήταν μάταιη... Ο Auster ρίχνει στο τραπέζι ένα σκασμό θέματα αλλά κανένα από αυτά δεν ακολουθεί μια πορεία που θα κατευθύνει τον αναγνώστη σε ένα συμπέρασμα είτε θα συμφωνήσει είτε θα διαφωνήσει αυτό... Σταχυολογώ απλά κάποια από αυτά όπως τον πόλεμο του Βιετνάμ, την αποικιοκρατία, τις φυλετικές διακρίσεις, την σεξουαλικότητα, τις ανίερες σχέσεις, την ποίηση, το γήρας, τις τραυματικές εμπειρίες, τις οικογενειακές σχέσεις... Όλα αυτά και άλλα μπαίνουν σε ένα χωνευτήρι, ο συγγραφέας τα αγγίζει επιφανειακά και μετά προχωράει στο επόμενο... Σε μπερδεύει και σε αποσυντονίζει διότι εκεί που νομίζεις ότι έχεις βρει ένα νήμα που θα σε οδηγήσει κάπου συνειδητοποιείς ότι έχεις πέσει σε τοίχο... Αναρωτιέσαι αν ο Άνταμ, ο ήρωας, έχει σώας τας φρένας, αν διαβάζεις απομνημονεύματα, ευσεβείς πόθους ή το παραλήρημα ενός ανθρώπου στο κατώφλι του θανάτου... Φτάνεις κοντά στο φινάλε και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι ο συγγραφέας σου αφήνει μια άλλη πόρτα ανοιχτή, αφήνοντας υποψίες για τον ρόλο των ανθρώπων που σημάδεψαν τη ζωή του Άνταμ, υποψίες ψυχροπολεμικού χαρακτήρα που θα έβρισκε ενδιαφέρουσες ο Ian Fleming κι εκεί κάτω από το λιοπύρι ενός τροπικού νησιού, το βιβλίο τελειώνει...

Παντελής απογοήτευση ήταν για μένα η ανάγνωση του "Αόρατου"  ,  μια θλιβερή επιβεβαίωση των προκαταλήψεων μου για το ποιόν των Αμερικανών συγγραφέων της Ανατολικής Ακτής από το 1960 και μετά και των εμμονών τους... Ομφαλοσκοπήσεις, ενοχές ιστορικής και ψυχολογικής φύσεως, επαναλαμβανόμενη θεματολογία, ξανά και ξανά και ένα άγχος να φανούν αντάξιοι στην σύγκριση με τους συναδέλφους από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού... Ο "Αόρατος" ήταν για μένα όλα αυτά, μια σχεδόν εκ προμελέτης προσπάθεια να πείσει τον αναγνώστη για κάτι που δεν είναι... 

Ευχαριστώ αλλά δεν θα (ξανά) πάρω...

Υ.Γ. Τώρα οι οπαδοί του Auster μπορείτε να λυσσάξετε ελεύθερα...

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

"Το αστέρι του διαβόλου" του Jo Nesbo

"Το αστέρι του διαβόλου" του Jo Nesbo
Ο Harry Hole έχει πιάσει πάτο... Τα φαντάσματα του παρελθόντος και οι δαίμονες του τον έχουν οδηγήσει στο χαμηλότερο σημείο... Έχει καταστρέψει την προσωπική κι επαγγελματική του ζωή, βαδίζει σε ένα μονοπάτι που οδηγεί στο πουθενά... Ξεχασμένος και παρατημένος από όλους και από τον ίδιο του τον εαυτό, βρίσκει τη μία και μοναδική σανίδα σωτηρίας που μπορεί να υπάρχει γι' αυτόν, την επίλυση ενός ακόμα εγκλήματος... Μέσα σε ένα Όσλο αυγουστιάτικο και απροσδόκητα ζεστό, εγκαταλειμμένο από τους αδειούχους κατοίκους του, μια σειρά φόνων με επαναλαμβανόμενο τελετουργικό καταδεικνύουν ότι ένας κατά συρροή δολοφόνος είναι ελεύθερος στην πόλη και ο πλέον κατάλληλος να τον πιάσει είναι ο Harry Hole... Για την επίλυση της υπόθεσης θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με τον άσπονδο εχθρό του, τον Tom Waaler, οι ανατροπές θα είναι πολλές και το φινάλε εντυπωσιακό από κάθε άποψη...

Το "Αστέρι του διαβόλου" είναι το πέμπτο κατά σειρά μυθιστόρημα του Jo Nesbo με πρωταγωνιστή τον Harry Hole... Συγκεντρώνει όλες τις αρετές των βιβλίων του Νορβηγού συγγραφέα χωρίς όμως, κατά την άποψή μου, να φτάνει στα επίπεδα του "Φαντομά" ή της "Λεοπάρδαλης"... Μεγάλο προσόν του βιβλίου είναι η πολύ καλή πλοκή που στήνει ο Nesbo η οποία ενώ οδηγεί τον αναγνώστη σε διάφορες ερμηνείες, τις διαψεύδει με συνεχείς ανατροπές οι οποίες όμως είναι τεκμηριωμένες, δεν είναι τραβηγμένες απ΄τα μαλλιά, σέβονται τον αναγνώστη και την λογική... Αγαπημένο μου κομμάτι του βιβλίου το φινάλε και ο διάλογος του Harry Hole με τον δολοφόνο, μια κουβέντα για την αγάπη, το μίσος, την τρέλα... Επίσης ενδιαφέρουσα η κατάδυση στο παρελθόν του Waaler, μια απόπειρα να ψηλαφίσει τον χαρακτήρα του "Πρίγκηπα", τις αιτίες που τον δημιούργησαν, η οποία όμως θα μπορούσε να είναι λεπτομερέστερη...

Ενδεχομένως γίνομαι βαρετός όταν σχολιάζω βιβλία του Nesbo αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Νορβηγός έχει καταφέρει να βρει μια μανιέρα εξαιρετικά καλά δουλεμένη η οποία αν και οικεία δεν σε αφήνει να τη βαρεθείς διότι είναι αυτό που θες και χρειάζεσαι... Επιπροσθέτως ο  Harry Hole είναι τόσο εμβληματικός σαν χαρακτήρας και σαν προσωπικότητα που δεν είναι τυχαίο που έχει αποκτήσει δικού του οπαδούς σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο... Φυσικά και προτείνω το "Αστέρι του διαβόλου", δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς...

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

"Νέμεσις" του Jo Nesbo

"Νέμεσις" του Jo Nesbo
Νέμεση, η θεά της εκδίκησης, το πιάτο που τρώγεται κρύο, περιγράφει ένα από τα πιο χαμηλά αλλά και αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου... Είναι η κεντρική έννοια γύρω από την οποία περιστρέφεται αυτό το βιβλίο...

Μια αιματηρή ληστεία συμβαίνει στο κέντρο του Όσλο... Ο ληστής φεύγει με τα χρήματα αφού πρώτα έχει εκτελέσει εν ψυχρώ την ταμία... Την υπόθεση αναλαμβάνει ο Harry Hole ο οποίος βρίσκεται με την σειρά του μπλεγμένος σε μια άλλη υπόθεση καθώς μια πρώην ερωμένη του βρίσκεται δολοφονημένη την επομένη της νύχτας που ο Harry είναι προσκαλεσμένος στο σπίτι της αλλά ο ίδιος δεν θυμάται απολύτως τίποτα από την νύχτα αυτή... Οι ληστείες στο Όσλο συνεχίζονται, ο Harry νιώθει τον κλοιό γύρω του να σφίγγει και ένοχος μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε...

Σε αυτό το βιβλίο ο Nesbo  μας παρουσιάζει πρώτη φορά την Beate Lønn, την συνεργάτιδα και φίλη του Harry με την υπερανεπτυγμένη ατρακτοειδή έλικα που δεν ξεχνάει ποτέ πρόσωπα... Εμφανίζεται και πάλι ο  Tom Waaler, ο άσπονδος εχθρός του Harry που τόσο κρίσιμο ρόλο είχε παίξει στο προηγούμενο βιβλίο, τον "Κοκκινολαίμη"...  Ο Nesbo , όπως και στα προηγούμενα βιβλία του, ξέρει να πλέκει εκπληκτικά την πλοκή του, χτίζοντας την μεθοδικά... Η συγκεκριμένη παρουσιάζει μια αυξημένη πολυπλοκότητα καθώς ο Harry για να λύσει τις υποθέσεις θα πρέπει να ψάξει πολύ και να σκαλίσει σκελετούς θαμμένους σε ντουλάπες, να κάνει συμφωνίες με το διάβολο για να φτάσει στον σκοπό του... Πολλές φορές ο αναγνώστης, μαζί με τον Harry, θα νομίσει ότι βρήκε την άκρη του νήματος αλλά σύντομα θα καταλάβει ότι βρίσκεται και πάλι στην αρχή... Οι ανατροπές είναι πολλές και καλά δουλεμένες και τεκμηριωμένες αν και σε κάποια σημεία ένιωσα ότι κάποια πράγματα ήταν "τραβηγμένα από τα μαλλιά" χωρίς όμως να νιώσω ότι το αποτέλεσμα ήταν φτηνό ή γελοίο... Οι χαρακτήρες είναι καλά δουλεμένοι, ακόμα και κάποιοι όχι πρωταγωνιστικοί, όπως της Astrid Monsen, αν και κάποιοι όπως της Beate, δεδομένης και της σημαντικότητάς της, θα μπορούσε να είναι χτισμένοι με μεγαλύτερη σχολαστικότητα... Πολύ ενδιαφέρων είναι ο χαρακτήρας του Tom Waaler, γοητευτικός και τρομακτικός ταυτόχρονα, τον οποίο ελπίζω να εξελίξει περισσότερο στο επόμενο βιβλίο της σειράς, "Το Αστέρι του Διαβόλου", το οποίο ξεκίνησα χθες να διαβάζω... Για άλλη μια φορά στο "Νέμεσις"  ο Nesbo επιδεικνύει την δεξιοτεχνία του στις σκηνές δράσης και στον καταιγιστικό ρυθμό περιγραφής που σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις τα πάντα σαν σε κινηματογραφική ταινία....

Το "Νέμεσις" είναι συνολικά ένα πολύ καλό βιβλίο και όποιος το διαβάσει καταλαβαίνει απόλυτα το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στο χτίσιμο της δημοτικότητας γύρω από τον Harry Hole και τον Jo Nesbo ... Ανήκει στην κατηγορία των page turners, κάποιες από τις σκηνές που περιγράφει απλά δεν μπορούσα να τις αφήσω μισοτελειωμένες όσο και νύσταζα ή βιαζόμουν... 

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent

"Έθιμα Ταφής" της Hannah Kent
Η Agnes Magnusdottir έχει καταδικαστεί σε θάνατο για την συμμετοχή στη δολοφονία δύο ανδρών, του Natan Ketilsson και του Pétur Jónsson... Μέχρι την επικύρωση της ποινής της από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κοπεγχάγης και για να εξοικονομηθούν λεφτά από τον εγκλεισμό της σε κρατική φυλακή στη Δανία, στέλνεται να μείνει στο σπίτι του νομαρχιακού υπάλληλου Jón Jónsson, στη βόρεια Ισλανδία, στην περιοχή που γεννήθηκε κι έζησε όλη της την ζωή...  Η οικογένεια του Jónsson θορυβείται από την συγκατοίκηση με μια καταδικασμένη δολοφόνο αλλά αναγκάζεται να υπακούσει... Ο μόνος που στέκεται δίπλα στην Agnes είναι ο Thorvadur Jónsson, ο Toti, ο ιερωμένος που η ίδια η Agnes διάλεξε για να την συντροφεύσει πνευματικά μέχρι τον θάνατό της... Οι μέρες και οι μήνες περνάνε και η συμβίωση είναι δύσκολη για όλους, όσο όμως ξεδιπλώνεται η ιστορία της ζωής της μέσα από τις συζητήσεις της Agnes με τον Toti, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι πολλά πράγματα είναι πολύ διαφορετικά από ότι φαίνονται...

Το βιβλίο ακολουθεί ένα διττό τρόπο αφήγησης καθώς εναλλάσσονται οι αφηγήσεις της Agnes σε πρώτο πρόσωπο και αυτές του ανώνυμου αφηγητή... Παρακολουθούμε εν παραλλήλω τα γεγονότα που συμβαίνουν τους μήνες της συγκατοίκησης της Agnes με την οικογένεια Jónsson  με αυτά του παρελθόντος της, από τα παιδικά της χρόνια μέχρι τις δολοφονίες του Natan Ketilsson και του Pétur Jónsson... Οι διηγήσεις της Agnes για το παρελθόν της είναι έντονα συγκινησιακά φορτισμένες... Είναι άνθρωπος κλεισμένη στον εαυτό της, σημαδεμένη από τα πολύ δύσκολα χρόνια που έχει ζήσει από παιδί... Έχοντας βιώσει την απόρριψη, την μοναξιά, την φτώχεια και την πείνα από πολύ νωρίς, όντας παρίας της ζωής, το μόνο που θέλει είναι να την αγαπήσουν και να νιώσει ότι ανήκει κάπου... Ακριβώς αυτή η ιστορία της ζωής της, η αφήγηση της οποίας γίνεται μέσα στο κοινό δωμάτιο του σπιτιού της οικογένειας Jónsson, παρουσία όλων των μελών της, λόγω του βάναυσου ισλανδικού χειμώνα που δεν επιτρέπει τις βόλτες στην ύπαιθρο, είναι που αλλάζει σιγά σιγά την άποψη των συγκατοίκων της για αυτήν, όπως και η αρμονική συγκατοίκηση τους... Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν είναι αυτό που δείχνουν, πολλές φορές οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι και οι πιο σωστές...

Μέσα από την ιστορία της Agnes έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από την ισλανδική κοινωνία του 21ου αιώνα... Σε μια χώρα που και μόνο η επιβίωση είναι ένας άθλος, λόγω του πολύ σκληρού χειμώνα, παρακολουθούμε την κοινωνική διαστρωμάτωση και ειδικά τη ζωή των ανθρώπων εκείνων, σαν την Agnes, οι οποίοι έχοντας τίποτε άλλο παρά τον εαυτό τους, περιφέρονται από υποστατικό σε υποστατικό, όπου βρίσκουν δουλειά, προσφέροντας την εργασία τους για ένα κρεβάτι κάτω από μια στέγη και ένα πιάτο φαΐ, μη δυνάμενοι να κάνουν οικογένεια, να αποφασίσουν για τον εαυτό τους αν δεν πάρουν την έγκριση των αφεντικών τους... Μιας ζωής που απόλυση στα μέσα του χειμώνα σήμαινε σχεδόν βέβαιο θάνατο... Παράλληλα διαβάζοντας το  "Έθιμα Ταφής" έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλά χαρακτηριστικά της ισλανδικής κοινωνίας της εποχής, από διατροφικές συνήθειες και είδη ένδυσης μέχρι ήθη και δεισιδαιμονίες κοινές στους χωρικούς της περιοχής, πολύ διαφορετικά και πολύ όμοια ταυτόχρονα με αντίστοιχα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας της εποχής...

Το βιβλίο της Hannah Kent είναι ένα υπέροχο δείγμα νέας λογοτεχνίας, τόσο νέο και τόσο κλασσικό ταυτόχρονα, που διαβάζεται απνευστί και εγγυάται ότι δεν θα αφήσει κάποιον αναγνώστη παραπονεμένο...

Το "Έθιμα Ταφής" είναι βασισμένο στα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Βόρεια Ισλανδία του 1830, η Agnes Magnusdottir είναι ο τελευταίος άνθρωπος που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στην Ισλανδία...

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura

"Αιρετικοί" του Leonardo Padura
...Ως αιρετικός νοείται εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες...
Στην Αβάνα του 2007 ένας Εβραίος κουβανικής καταγωγής ψάχνει να βρει ένα πίνακα που έχει σημαδέψει την ιστορία της οικογένειάς του, βοηθός του ένας πρώην αστυνομικός, ένας τύπος που δεν έκανε ποτέ γι' αυτό το επάγγελμα... Μια κοπέλα ψάχνει απεγνωσμένα μια άλλη κοπέλα πολύ ξεχωριστή, μια emo, που έχει εξαφανιστεί... Στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα, του Μακόμ (καλός τόπος) των Σεφαραδιτών, ένας νεαρός Εβραίος παλεύει με το πάθος του για τη ζωγραφική και τους κανόνες που του υπαγορεύει η καταγωγή του... Οι τρεις αυτές ιστορίες περιπλέκονται και καταλήγουν και οι τρεις σε φινάλε σκληρά όσο η ίδια η ζωή...

Κύριο χαρακτηριστικό του βιβλίου του Leonardo Padura είναι ότι οι ήρωες του είναι όλοι άνθρωποι που αψήφησαν νόμους και συνήθειες, εγκατέλειψαν την πεπατημένη και ακολούθησαν δρόμους μοναχικούς και δύσκολους... Σπρωγμένοι από την θλίψη, τον πόνο, την αγάπη κάνουν επιλογές που έχουν κόστος αλλά δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν αλλιώς, έστω και αν αυτό το κόστος είναι πολύ βαρύ... Ψάχνουν να βρουν ένα τρόπο να προσδιορίσουν τον εαυτό τους μέσα σε κόσμους που καταρρέουν είτε μέσα στις φλόγες του πολέμου είτε μέσα στα απομεινάρια της ματαίωσης και της απογοήτευσης για αυτό που είναι κι αυτό που θα μπορούσε ή θα έπρεπε να είναι... Κάποτε λιποψυχούν, για να επιβιώσουν επιστρέφουν στην θαλπωρή της μήτρας που τους γέννησε κι άλλοτε καταδικάζουν την ψυχή τους στο πυρ το εξώτερο για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που τους προστάζει η καρδιά τους...

Τύποις το βιβλίο ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος η αίσθηση όμως που μου άφησε εμένα είναι ότι το όποιο μυστήριο είναι απλά ένα πρόσχημα για να γράψει ο Leonardo Padura για θέματα όπως οι επιλογές έξω από τα κλισέ, η αγάπη, ο ανθρώπινος πόνος, η θηριωδία, η ομορφιά... Σε μια χώρα που καταρρέει, που η ματαίωση και η απογοήτευση είναι τα βασικά συναισθήματα καταγράφει τις προσωπικές πορείες των ηρώων του, τα μικρά και μεγάλα Βατερλό τους για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η σανίδα σωτηρίας, ο δρόμος για την επιβίωση...

Αν και μου πήρε σχεδόν δύο μήνες να το τελειώσω για λόγους που δεν είχαν να κάνουν με αυτό, το  "Αιρετικοί" είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο του οποίου απόλαυσα την ανάγνωση σελίδα, σελίδα...

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

"Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín

"Η διαθήκη της Μαρίας" του Colm Tóibín
Η Μαρία ζει τις τελευταίες μέρες της, νιώθει τον θάνατο να πλησιάζει... Είναι γερασμένη, κουρασμένη, εξορισμένη σε ένα τόπο ξένο μακρυά από το δικό της... Αποφασίζει να πει την ιστορία της, την ιστορία του γιου που έχασε και που όλοι άλλοι θέλουν να έχουν άποψη στις αναμνήσεις της γι' αυτόν... Το όνομα του γιου της ήταν Ιησούς και ήταν από την Ναζαρέτ...

Η Μαρία λέει την ιστορία της ξεκάθαρα από την πλευρά της μάνας... Αδιαφορεί για τη διττή φύση του παιδιού της την οποία επιβεβαιώνει, αναπολεί τις μέρες που τον είχε στα σπλάχνα της ή όταν ήταν παιδάκι και τον είχε στην αγκαλιά της... Θυμάται τις τελευταίες του μέρες και ώρες, όλα όσα είδε κι έκανε νιώθοντας το τέλος του παιδιού της να πλησιάζει... Όσα έκανε και μετανιώνει γι' αυτά, όσα θα έπρεπε να έχει κάνει... "Μαλώνει" τον γιο της για την αλαζονεία που του χάριζε η δύναμη που ξεχείλιζε από μέσα του, για την σύνεση που δεν είχε... Απαξιεί και περιφρονεί τους μαθητές του, τους σπαστικούς και απροσάρμοστους, όπως τους λέει που δεν τολμούσαν να κοιτάξουν στα μάτια μια γυναίκα, που συνωστίζονταν γύρω από το παιδί της και που τώρα που αυτός λείπει εννοούν να πιστεύουν σε μια αλήθεια που αυτή δε πιστεύει και δεν την νοιάζει... Αυτό που η Μαρία ξέρει είναι ότι της λείπει το παιδί της που πέθανε μέσα στον πόνο και την αγωνία, δεν την νοιάζει αν σώθηκε η ανθρωπότητα ή όχι, γι' αυτήν ο γιος της δεν έπρεπε να πεθάνει, όχι έτσι...

Στις 100 περίπου σελίδες του βιβλίου του Colm Tóibín, μέσα από τις αναμνήσεις της Μαρίας, καταγγέλλεται ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία και απογυμνώνει την χριστιανική παράδοση από το φωτοστέφανο που της στερεί πολλές φορές την ανθρωπιά της... Ο Ιησούς υποφέρει και αγωνιά πάνω στον σταυρό, προσπαθεί να αποφύγει το πικρό ποτήρι, η Μαρία νιώθει τύψεις που εγκαταλείπει το άταφο παιδί της για να σωθεί η ίδια και νιώθει νοσταλγία για τον μακαρίτη άντρα της, οι μαθητές είναι αντιπαθητικές φιγούρες φανατικών που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να πιστέψουν από το να μάθουν την αλήθεια... Πρωταρχικός στόχος του Tóibín πάντως δεν είναι να αποδομήσει την χριστιανική θρησκεία... Στόχος του είναι να αναδείξει την αγάπη για τον άνθρωπο στην αγνότερη μορφή της όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την αγάπη της μάνας για το παιδί της...

Η "Διαθήκη της Μαρίας" είναι ένα εξαίρετο  βιβλίο, βαθιά ανθρώπινο, άξιο να διαβαστεί από όλους...

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

"Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce

"Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce
Υπέροχο μικρό διαμαντάκι το "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου", μια ευχάριστη έκπληξη που μόνο ικανοποίηση μου χάρισε... Αγοράστηκε, στην τύχη, με μόνα κριτήρια το ένστικτό μου και την χαμηλή του τιμή σε ξεπούλημα βιβλίων που βρέθηκα λίγο πριν τις διακοπές μου και με δικαίωσε πλήρως...

Στην Αυστρία του 17ου αιώνα ένας μοναχός ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι και τυχαία συναντά ένα κορίτσι το οποίο είναι η κόρη του δημίου του τοπικού χωριού... Η γνωριμία αυτή ταράζει τον κόσμο του νεαρού μοναχού, τον βάζει σε μια διαρκή ψυχολογική βάσανο και σε αβάσταχτα διλήμματα και εν τέλει στην τρέλα...

Το "Ο μοναχός κι η κόρη του δημίου" του Ambrose Bierce στις 150 περίπου σελίδες του, μέσω της γραφίδας του αδελφού Αμβρόσιου που καταγράφει την ιστορία του σαν ημερολόγιο, επιχειρεί μια κριτική στην θρησκεία... Χωρίς ευθείες βολές, χωρίς έξαλλα αναθέματα, αναδεικνύει την υποκρισία της θρησκείας και την πλήρη εκκοσμίκευσή της... Θέτει το δάχτυλο επί του τύπου των ήλων και σημαδεύει τις αντιφάσεις που περιέχει καθώς έχει εσκεμμένα απολέσει τον πνευματικό χαρακτήρα της κατά τη διαπλοκή της με την κοσμική εξουσία, αντιφάσεις που οδηγούν στην σύγχυση και την ταραχή τον "αγνό" πιστό, όπως ο δύστυχος μοναχός Αμβρόσιος ο οποίος τελικά δεν καταφέρνει να βρει μια θέση στον κόσμο αυτό, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι και σήμερα, πιστοί ή όχι...

Στο τέλος αποκαλύπτεται η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις παλιές ιστορίες και που μεγεθύνει την τραγικότητα του ήρωα και της κόρης του δημίου, θυμάτων και θυτών...

Προτείνεται...

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

"Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη

"Η Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη
Υπήρξε βιβλίο απωθημένο για πολλά χρόνια καθώς αρνιόμουν πεισματικά να το διαβάσω στο πρωτότυπο το οποίο θεωρούσα και θεωρώ κουραστικό... Το γεγονός ότι υπάρχει πλέον μια μετάφραση του βιβλίου στην καθομιλουμένη και επίσης ότι το βρήκα σε γνωστό βιβλιοπωλείο με 2,5 € έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αγορά του και την πλήρωση αυτού του λογοτεχνικού κενού που με προβλημάτιζε...

Άξιζε τελικά η αναμονή τόσων χρόνων; Και ναι και όχι είναι η απάντηση που μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό...

Ο Ροΐδης επιχειρεί μια μυθιστορηματική αναπαραγωγή των θρύλων που υπάρχουν εδώ και αιώνες για την ύπαρξη ενός θηλυκού πάπα κατά τον 9ο αιώνα... Στηρίζεται και ας μην το παραδέχεται πουθενά, στο έργο του Ιωακείμ (ή Ιεζεκιήλ) Σπανχάιμ "Ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας" από το 1694, λογοκλόπος εν ολίγοις, κάτι που όμως ήταν κοινότατη πρακτική στο παρελθόν όπως μας πληροφορεί ο μεταφραστής Αντώνης Σιμιτζής, ακόμα και ο Σαίξπηρ το έκανε...

Το κείμενο του Ροίδη έχει σκωπτικό χαρακτήρα με αρκετά επιθεωρησιακά στοιχεία και αναφορές σε συγχρόνους του γεγονός που του στερεί από την διαχρονικότητα του... Αποτελεί μια σκληρότατη κριτική πάνω στην θρησκεία και τις πρακτικές που αυτή χρησιμοποίησε για να επιβάλλει τους σκοπούς της... Παρουσιάζει την  οργανωμένη θρησκεία, όπως ακριβώς είναι, ένας βραχίονας κοσμικής εξουσίας που μεταχειρίζεται μεταφυσικές αναφορές και σωματική βία όπου δεν φτάνει η μεταφυσική, για να χειραγωγεί και να εξουσιάζει το κοπάδι των πιστών... Έχοντας υπόψιν ότι το έργο ολοκληρώθηκε το 1866 είναι εύκολα αντιληπτό ότι αποτελούσε τεράστιο τόλμημα για τα ήθη της εποχής να αγγίξει κάποια θέματα τέτοιας φύσης... Ο αφορισμός του Ροΐδη και του έργου του από την Ορθόδοξη Εκκλησία μόνο τυχαίος δεν είναι καθώς το έργο ναι μεν αναφέρεται σε γεγονότα που συνέβησαν στην Δυτική Εκκλησία αλλά το κατηγορώ και η ειρωνεία απευθύνονται συνολικά στην Εκκλησία ανεξαρτήτως δόγματος...

Άσχετα αν ικανοποιήθηκα από την ανάγνωση της "Πάπισσας Ιωάννας" ή όχι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι πολύ σημαντικό και δεν μπορεί να αποκαθηλωθεί έτσι απλά από ένα ανώνυμο blogger διότι το περιεχόμενο του, ασχέτως ύφους, είναι πολύ σημαντικό... Μερικές φορές φταίμε κι οι ίδιοι όταν δημιουργούμε μυθικές διαστάσεις για κάποια πράγματα και περιμένουμε υπερβολικά πολλά για να ικανοποιηθούμε...

Κλείνοντας να προσθέσω ένα μπράβο στην πολύ καλή δουλειά του Αντώνη Σιμιτζή στην μετάφραση του κειμένου...

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

"Αστυνομία" του Jo Nesbo

"Αστυνομία" του Jo Nesbo
Ξεκινάμε με κάποιες βασικές παραδοχές...

Η μάνα μου μαγειρεύει το καλύτερο μοσχαράκι νουά του κόσμου και ο Jo Nesbo είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων... Αυτές οι παραδοχές δεν σημαίνουν ότι η μάνα μου μαγειρεύει το νουά το ίδιο επιτυχημένα κάθε φορά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι καλό, ούτε ο Nesbo με ενθουσιάζει το ίδιο κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο του χωρίς να σημαίνει ότι δεν τα έχω απολαύσει όλα όσα έχουν πέσει στα χέρια μου,απλά χωρίς την ίδια ένταση...

Το "Αστυνομία" είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Nesbo με ήρωα τον Harry Hole ο οποίος (σχεδόν) κυριολεκτικά επιστρέφει από τους νεκρούς για να βοηθήσει στην λύση των αποτρόπαιων δολοφονιών αστυνομικών σε χώρους εγκλημάτων που είχαν ερευνήσει στο παρελθόν και που έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την πολιτική και επιχειρησιακή ηγεσία της αστυνομίας του Όσλο...

Φυσικά και είναι ένα καλό βιβλίο, δεν θα μπορούσε να μην είναι... Ο Nesbo παίζει με τις περσόνες που κρύβει ο κάθε άνθρωπος μέσα του, τα σκοτεινά εγώ που συχνά αγνοούμε εσκεμμένα γιατί φοβόμαστε να τα αντιμετωπίσουμε, την ηθική, το σωστό και το λάθος που μπορεί να ειδωθεί από πολλές οπτικές γωνίες... 

Παρά τα δεδομένα προτερήματά του έχει και δύο ευδιάκριτα μειονεκτήματα για όσους τουλάχιστον έχουν διαβάσει παλιότερα βιβλία με τον Harry Holle... 

Ο Harry έχει απολέσει μεγάλο κομμάτι από την σκοτεινιά που τον έκανε τόσο καταστροφικά γοητευτικό στα προηγούμενα βιβλία, έχει χάσει μεγάλο μέρος από την "αλητεία" του... Όχι εντελώς, είναι ακόμα ένα κακό παιδί αλλά πλέον έχει γίνει οικογενειάρχης, εναλλακτικός, αλλά οικογενειάρχης...

Το δεύτερο είναι ότι βγάζει μάτι ότι ο Nesbo προετοιμάζεται για την πιθανή κινηματογραφική μεταφορά των βιβλίων του Harry Hole στην μεγάλη οθόνη γι' αυτό και έχει δομήσει κινηματογραφικά το βιβλίο το, υπερβολικά κινηματογραφικά καμιά φορά, σαν να στήνει από τώρα τις σεκάνς της ταινίας... Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό απλά όπως και να το κάνεις μερικές φορές αποπροσανατολίζει, δεν διαβάζουμε σενάριο αλλά μυθιστόρημα...

Όλα αυτά βέβαια δεν πρέπει να σταματήσουν κανένα από το να διαβάσει το "Αστυνομία", αγνοήστε πλήρως την γκρίνια μου οφείλεται στο ότι επέστρεψα από τις διακοπές...

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

"Η λεοπάρδαλη" του Jo Nesbø

"Η λεοπάρδαλη" του Jo Nesbø
Πάλι καλά που υπάρχεις κι εσύ, Ηarry Hole... Ξέρεις τι στήριγμα ήσουνα όλες αυτές τις μέρες που γίνεται ο κακός χαμός με τα δημοψηφίσματα, τα ΑΤΜ και τις ουρές; Ήσουν η απόδραση από το αγχωτικό και δυσάρεστο παρόν που ζούμε όλοι... Εσύ όμως σε ποιον θα στηριχτείς Harry Hole, σε ποιον θα ακουμπήσει το βάρος που κουβαλάς; Σε κανέναν... Το βάρος σου δεν μπορείς να το μοιραστείς, δεν μπορείς κανείς να σε ξεκουράσει γιατί βγαίνει από μέσα σου, γιατί είναι εσύ...

Ο  Harry Hole ζει στο Hong Kong, έχοντας φύγει από την Νορβηγία προσπαθώντας να ξεφύγει από τους δαίμονες που τον κυνηγούν... Θα επιστρέψει για να λύσει το μυστήριο των δολοφονιών κάποιων γυναικών που φαίνεται να είναι έργο κάποιου σειριακού δολοφόνου και να αποχαιρετήσει τον ετοιμοθάνατο πατέρα του... Η επίλυση της υπόθεσης θα γίνει στόχος για τον Harry... Το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να κυνηγάει τους κακούς, να τους σταματάει, είναι η μόνη λύτρωση του αν και του έχει στοιχίσει πολλά... Για να λύσει την υπόθεση θα ταξιδέψει στην άκρη της Νορβηγίας αλλά και ως την Αφρική, στο Κονγκό... Θα εμπλακεί σε παιχνίδια εξουσίας, δολοπλοκίες και πισώπλατα μαχαιρώματα αλλά θα ακολουθήσει μια μοναχική πορεία μέχρι το τέλος, αποδίδοντας δικαιοσύνη με τον δικό του τρόπο...  Η Κάγια, η συνάδελφός του που τον έφερε πίσω στη Νορβηγία θα προσπαθήσει να μοιραστεί μαζί του το βάρος που τον βαραίνει και να το κάνει δικό της όμως οι δαίμονες του Harry και η ανάμνηση της Ράκελ δεν θα τον αφήσουν να βρει την ευτυχία...

Διαβάζοντας και την "Λεοπάρδαλη"  κατάλαβα ότι αυτό που μου αρέσει τόσο πολύ στα βιβλία του Jo Nesbø με ήρωα τον Ηarry Hole δεν είναι μόνο το γεγονός ότι είναι εξαιρετικής ποιότητας αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά, κυρίως, ότι σε κάθε ένα από αυτά διαβάζοντάς τα γίνεσαι μάρτυρας της ανατομίας της ανθρώπινης ψυχής... Για όσους έχουν διαβάσει την "Λεοπάρδαλη" ή πρόκειται να τη διαβάσουν, για μένα από τα πιο ωραία κομμάτια του βιβλίου είναι οι συναντήσεις του Harry και του Έισταιν πάνω στα οχυρά του Όσλο...

Είναι περιττό να γράψω ότι συστήνεται ανεπιφύλακτα...

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

"Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων" του Amin Mallouf

"Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων" του Amin Mallouf
Πολλά έχουν γραφτεί και άλλα τόσα έχουν ειπωθεί για την ιστορική καταγραφή και ερμηνεία των Σταυροφοριών, η συγκεκριμένη καταγραφή είναι κατά τη γνώμη μου η πιο ενδιαφέρουσα από όλες... Σε αυτό το βιβλίο ο Amin Maalouf διηγείται την ιστορία μέσα από τα μάτια των μουσουλμάνων χρονικογράφων της εποχής από την αρχή μέχρι το τέλος...

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η εικόνα που έχουν οι μουσουλμάνοι για τους δυτικούς εισβολείς... Οι "υπηρέτες του Χριστού" έπεσαν σαν λαίλαπα πάνω στους μουσουλμάνους οι οποίοι, κυριολεκτικά απέμειναν αποσβολωμένοι να παρακολουθούν τις φρικαλεότητες που συνέβαιναν... Οι Σταυροφόροι, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των Αράβων χρονικογράφων της εποχής, δεν δίστασαν να προχωρήσουν σε κανιβαλισμό των ηττημένων κατά τις πολιορκίες της Αντιόχειας και της Μαάρα όταν κινδύνευσαν από λιμό... Δεν σεβάστηκαν καμία από τις υποσχέσεις και τις συνθήκες που δόθηκαν στους αντιπάλους, κάθε αντιπαράθεση κατέληξε σε λουτρό αίματος, λεηλάτησαν ότι υπήρχε και ότι δεν υπήρχε με μια λύσσα πρωτόγνωρη... Από την άλλη, μαθαίνουμε όχι χωρίς να ανιχνεύουμε μια λεπτή ειρωνεία, το πόσο πρωτόγονη ήταν η προσωπική τους υγιεινή (ειδικά συγκριτικά με των μουσουλμάνων), όσο και οι ιατρικές τους γνώσεις με αποτέλεσμα μια τραγική παιδική θνησιμότητα... Χαρακτηριστικά αναφέρεται ένα περιστατικό όπου ο πονοκέφαλος κάποιου ασθενούς από Φράγκο "γιατρό" αντιμετωπίστηκε με την χάραξη με μαχαίρι στο κρανίο του ασθενούς ενός σταυρού για να ξορκιστεί το δαιμόνιο που τον είχε καταλάβει...

Ο Maalouf πάντως στόχο δεν έχει να μας εντυπωσιάσει με γκροτέσκες ή χιουμοριστικές λεπτομέρειες...  Στόχος του βιβλίου είναι να σκιαγραφήσει τον ισλαμικό κόσμο της εποχής, να ερμηνεύσει το πως τα ιστορικά αυτά γεγονότα σημάδεψαν και καθόρισαν τον ψυχισμό και την μετέπειτα ιστορία του ισλαμικού κόσμου... Αναλύει τα αίτια εκείνα που έκαναν τους μουσουλμάνους να αποτελέσουν τόσο εύκολη λεία στα χέρια των Σταυροφόρων τα πρώτα χρόνια της εισβολής αλλά και μετέπειτα... Εστιάζει στην απουσία θεσμών από τον μουσουλμανικό κόσμο, σε κάθε επίπεδο, είτε όσον αφορά την πολιτική ζωή και τη διαδοχή των βασιλέων είτε στην καθημερινότητα και στην ύπαρξη και εφαρμογή κανόνων που προστατεύουν τον απλό άνθρωπο... Ο Maalouf θεωρεί ότι οι Σταυροφορίες ήταν ένα ιστορικό γεγονός που έπληξε ανεπανόρθωτα την συλλογική μνήμη και συνείδηση του ισλαμικού κόσμου με αποτέλεσμα να καθορίζει την αντίληψη του και την στάση του απέναντι στους Δυτικούς, υπογραμμίζοντας ότι ακόμα και σήμερα σε κείμενα ισλαμιστών φονταμενταλιστών οι Δυτικοί αναφέρονται ως Σταυροφόροι... Μέσω αυτής της προσέγγισης ορίζει μια ιστορική συνέχεια στα γεγονότα που καθορίζουν τον ισλαμικό κόσμο από την εποχή των Σταυροφοριών μέχρι και σήμερα...

Το  "Οι Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων" είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που συστήνεται σε λάτρεις της ιστορίας και της πολιτικής... Μικρή παραφωνία η, σε κάποια λίγα σημεία, κακή μετάφραση του κειμένου με αποτέλεσμα να μην βγαίνει νόημα σε κάποια σημεία...

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Μικρά και μεγάλα...

  • Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα στην πράξη ότι το να μιλάς χαμηλόφωνα με σταθερό τόνο φωνής εκπέμπει μια ηρεμία η οποία είναι μεταδοτική... Το δοκιμάζω και στα παιδιά μου τις τελευταίες μέρες και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι επιδρά θετικά στην συμπεριφορά τους... 

  • Σκέφτομαι ήδη ταξίδια και διακοπές, έξω από το παράθυρο ο ήλιος λάμπει κι εγώ σκέφτομαι το πόσο θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια παραλία και να πίνω τον καφέ μου...

  • Οι υποχρεώσεις έχουν μαζευτεί η μια πάνω στην άλλη τον τελευταίο καιρό και ο χρόνος είναι είδος πολυτελείας... Ο λόγος είναι ότι τα μαθήματα που παρακολουθώ on line για να πάρω ένα δίπλωμα εξειδίκευσης απαιτούν προσπάθεια και χρόνο... Νιώθω σαν ξεφούσκωτο λάστιχο (πάλι), νομίζω ότι θα πατήσω λίγο φρένο, ας καθυστερήσει η απόκτηση του διπλώματος, δεν χάθηκε κι ο κόσμος...(;)

  • Αλήθεια, δεν χάθηκε; Δεν θα χαθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου; Θα πτωχεύσει η χώρα ή θα την σώσει ο Γιάνης με το ένα ν; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, πάντα βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή... Τι είχες Γιάνη, τι είχα πάντα;

  • Ο Σ. έχει καρδιά αγκινάρα... Φέτος από την αρχή της χρονιάς είχε προτίμηση σε μια συμμαθήτριά του στον παιδικό σταθμό , την Μ. ... Το Σάββατο γνώρισε την Η. σε ένα μεζεδοπωλείο που βρεθήκαμε και έπαιζαν όλη την ώρα μαζί... Την επομένη μου δήλωσε ότι δεν είναι πια τόσο αγαπημένος με την Μ. και ότι τώρα πια αγαπάει την Η. ... Το Σάββατο δε προσπαθούσε να βγάλει selfie μαζί με την Η. ...

  • Η Μ. θα λείψει στην Θεσσαλονίκη για δυο μέρες λόγω δουλειάς, επιστρέφει Σάββατο πρωί... Θα είμαστε οι τρεις άντρες μόνοι στο σπίτι, για πρώτη φορά... Ελπίζω όλα να πάνε καλά, κυρίως σκέφτομαι ότι πρέπει να κρατήσω την ψυχραιμία μου γιατί σίγουρα θα γκρινιάξουν αφού θα τους λείψει η μαμά τους, ειδικά ο Θ. ...

  • Διαβάζω ένα πολύ ωραίο βιβλίο αυτές τις μέρες, το "Οι σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων" του Amin Maalouf ... Είναι φοβερά ενδιαφέρον το πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορούν να έχουν τα ίδια γεγονότα... Επίσης είναι ενδιαφέρον να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν το πόσα εγκλήματα έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ιστορίας στον βωμό των θρησκειών και άλλων υψηλών ιδανικών...