Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος V - Οι Λύκοι της Κάλα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος, μέρος 5ο...

Η αναζήτηση του κα-τετ του Ρόλαντ Ντεσέιν, του τελευταίου πιστολέρο, συνεχίζεται όταν στο δρόμο τους εμφανίζονται κάποιοι αγρότες κι ένας ιερέας από ένα μέρος με την ονομασία Κάλα Σεν Μπριτζες και ζητούν τη βοήθειά τους... Κάθε 20 χρόνια περίπου οι μυστηριώδεις Λύκοι έρχονται και απαγάγουν το ένα από τα δυο δίδυμα παιδιά κάθε οικογένειας της κοινότητας και όταν αυτά επιστρέφουν έχουν μεταβληθεί σε άμυαλους γίγαντες που πεθαίνουν πρόωρα... Η μέρα της επιστροφής των Λύκων πλησιάζει...  Ο Ρόλαντ αποφασίζει να αφεθεί στο κα και να λοξοδρομήσει προς την Κάλα για να βοηθήσει τους χωρικούς... Ξέρει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο και ότι όλα θα υπηρετήσουν στο τέλος τον σκοπό του, την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου και την αποκατάσταση της ισορροπίας στο σύμπαν...

Το βιβλίο κινείται στα υψηλά στάνταρ που έχουν χαράξει τα προηγούμενα τέσσερα βιβλία της σειράς και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά... Παρ' όλα αυτά δεν επιδεικνύει τη ζωντάνια και τον παλμό στην εξέλιξη της πλοκής που επέδειξαν κάποια από τα άλλα... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι το μέγεθός του είναι μεγάλο, πλέον των 700 σελίδων, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της αφήγησης αναλίσκεται σε παράλληλες ιστορίες που έρχονται όμως να προσθέσουν σημαντικά στοιχεία στην πλοκή... 

Χαρακτηριστικά στοιχεία του βιβλίου είναι η εμφάνιση του ιερέα Κάλαχαν, ο οποίος οδηγεί τους αγρότες της Κάλα στο να ζητήσουν τη βοήθεια των πιστολέρο... Ο Κάλαχαν είναι ένας χαρακτήρας που έχει ξαναεμφανιστεί σε βιβλίο του Stephen King, το Salem's Lot, κι έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί στον Ρόλαντ και το κα-τετ του... Επίσης έχει στην κατοχή του κάτι τρομερό και αποτρόπαιο που όμως ο Ρόλαντ χρειάζεται για την αναζήτησή του... Το δεύτερο σημαντικό χαρακτηριστικό του βιβλίου είναι ότι βλέπουμε ότι η Σουζάνα εξακολουθεί να βασανίζεται από τους δαίμονες που κατοικούν στο κεφάλι της, όπως παλιότερα με την Ντέτα, μόνο που τώρα πια φαίνονται να έχουν αποκτήσει σάρκα και οστά... Αυτοί οι δαίμονες είναι που θα οδηγήσουν στο φινάλε του βιβλίου και θα αφήσουν τον αναγνώστη με ανοιχτούς λογαριασμούς και μεγάλη προσμονή για το επόμενο βιβλίο του Μαύρου Πύργου...

Το "Οι Λύκοι της Κάλα" είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα, είναι ένα ωραίο παραμύθι για μεγάλους, κομμάτι ενός άλλου μεγαλύτερου... Δεν το διαβάζουμε για τις λογοτεχνικές αρετές του ή για τους προβληματισμούς που μπορεί να μας εμπνεύσει αλλά γιατί θέλουμε να μάθουμε το φινάλε της ιστορίας, ακριβώς σαν τα παιδιά... 

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν έχει περάσει κι από το μυαλό κι άλλων αναγνωστών του Μαύρου Πύργου αλλά μόνο σε μένα η Νορθ Σέντραλ Ποζιτρόνικς θυμίζει τόσο πολύ την Ντάρμα;

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar

"Η Γκουέντι και το κουτί" των Stephen King και Richard Chizmar
Κάθομαι στη βεράντα του ενοικιαζομένου διαμερίσματος που αποτελεί το σπίτι μας για το δεύτερο μέρος των φετινών καλοκαιρινών διακοπών μας στην Στούπα και γράφω με το lap top στα γόνατα... Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά και φυσάει ένα ευεργετικό αεράκι, απόλυτη ευδαιμονία...

Τι θα γινόταν αν κάποιος σου παρείχε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα, δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους άλλους, στον πλανήτη ολόκληρο; Πώς διαχειρίζεσαι ένα τέτοιο προνόμιο αλλά και την τεράστια ευθύνη που αντιστοιχεί σε αυτή τη δύναμη; Αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η δωδεκάχρονη Γκουέντι μια καλοκαιρινή ημέρα του 1974 όταν ένας μυστηριώδης άνδρας εμφανίζεται και της χαρίζει ένα κουτί με κουμπιά, αναθέτοντάς της την φύλαξή του... Το κουτί έχει διάφορα κουμπιά και μοχλούς επάνω που μπορούν να προκαλέσουν τον όλεθρο σε διάφορα μέρη του κόσμου ή να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία του κατόχου του...

Ο King, συνοδεία του Richard Chizmar, επιστρέφει στο αγαπημένο του Maine και την πόλη του Castle Rock, που υπάρχει μόνο στα βιβλία του, για να μας διηγηθεί την ιστορία της Γκουέντι και του μυστηριώδους κουτιού και του πως αυτό άλλαξε τη ζωή της αλλά και άλλων... Το συγγραφικό δίδυμο επιλέγει την φόρμα της νουβέλας, γύρω στις 150 σελίδες και μας χαρίζει ένα υπέροχο, σφιχτογραμμένο παραμύθι το οποίο στόχο έχει, πιστεύω, να κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί λίγο πάνω στα ζητήματα της προσωπικής επιλογής, της ευθύνης που απορρέει από την μεγάλη δύναμη, τις συνέπειες των πράξεων μας, μαγικών ή όχι... Το  "Η Γκουέντι και το κουτί"  είναι ένα εξαιρετικά ευχάριστο μικρό ανάγνωσμα το οποίο διάβασα μέσα σε ένα μεσημεράκι την πρώτη μας μέρα στην Στούπα... Να σταθώ στην εξαιρετική έκδοση από τον Κλειδάριθμο ο οποίος διατήρησε το αυθεντικό εξώφυλλο και έφτιαξε ένα καλαίσθητο, μικρό βιβλίο με καλαίσθητη και ευανάγνωστη γραμματοσειρά... Οι ανακοινώσεις του εκδοτικού οίκου για επανεκδόσεις κλασσικών έργων του King όπως το "Αυτό" και το "Έργα οδοποιίας" τα οποία δεν έχω διαβάσει, μου έχουν ανοίξει ήδη την όρεξη...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

"Η δίψα" του Jo Nesbo

"Η δίψα" του Jo Nesbo
Το έχω πάρει απόφαση ότι δεν μπορώ να γράψω επί της ουσίας κριτική για τα βιβλία του Nesbo διότι αφενός δεν είμαι αντικειμενικός και αφετέρου ακολουθούν μια συγκεκριμένη μανιέρα, όπως όλα τα βιβλία τύπου series, που ή σου αρέσει ή όχι... Προσωπικά λατρεύω τον Harry Hole και τις ιστορίες του και πιστεύω ότι τον αγαπά και ο Nesbo κι όχι μόνο για τα λεφτά και τη δόξα που του έχει χαρίσει... Μπορεί να λένε ότι ο Nesbo μισεί τον Hole που του έχει κλέψει όλη τη δόξα αλλά πάντα οι ιστορίες του αλκοολικού μπάτσου από το Όσλο είναι αυτές που πρέπει...

Η σύνοψη του βιβλίου από το Μεταίχμιο είναι αυτή:

Πλινκ: Ο ήχος του ταιριάσματος στο Tinder είναι ο τελευταίος που θα ακούσει η Ελίζε Χέρμανσεν πριν πέσει θύμα δολοφονίας μες στο διαμέρισμά της. Το νεκρό κορμί της θα βρεθεί από την αστυνομία σημαδεμένο και στραγγισμένο από το αίμα.

Όταν μια ακόμα γυναίκα δολοφονείται, τα αντανακλαστικά του πρώην επιθεωρητή και νυν καθηγητή στην Αστυνομική Ακαδημία Χάρι Χόλε, θρυλικού διώκτη σίριαλ κίλερ, ενεργοποιούνται…

Άλλωστε ένας επαναλαμβανόμενος εφιάλτης στοιχειώνει τον ύπνο του, φωνές κατακλύζουν κάθε τόσο το μυαλό του: υπάρχει ένας δολοφόνος που ο Χάρι δεν κατάφερε να συλλάβει. Μήπως ήρθε η ώρα να αναμετρηθούν ξανά;
Το βιβλίο έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός Hole βιβλίου... O Harry τόσο λόγω των δαιμόνων μέσα στο κεφάλι του όσο και από αγάπη για τους ανθρώπους, δικούς του και ξένους, αφού αυτό που τον κινεί είναι να είναι κάπου χρήσιμος, θα ριχτεί στο κυνήγι του φονιά για άλλη μια φορά... Η λίστα με τα φαντάσματα που του ταράζουν τον ύπνο μέσα στην νύχτα θα μεγαλώσει καθώς η αναζήτηση της αλήθειας απαιτεί πάντα θυσίες και ο Harry το ξέρει καλύτερα από όλους... Ζει μια ζωή που κατά βάθος πιστεύει ότι δεν του αξίζει και τρέμει για την ημέρα που θα την χάσει, την μέρα που θα ακούσει τον πάγο να ραγίζει κάτω από τα πόδια του... Γύρω του κινούνται γνωστοί χαρακτήρες από προηγούμενα βιβλία αλλά και νέοι, όλοι τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί από τον Harry, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τον καλύτερο τρόπο... Κάνουν λάθη, μερικές φορές εγκλήματα αλλά είναι απόλυτα ανθρώπινοι και χειροπιαστοί, επαφίεται στον αναγνώστη να τους βάλει ταμπέλα...  Στο τέλος όλοι οι άνθρωποι είναι γεννήματα συγκυριών, επιλογών και συμπτώσεων...

Η πλοκή είναι συναρπαστική, όπως σε κάθε βιβλίο του Nesbo και η υπόθεση στημένη και αναλυμένη μέχρι λεπτομέρειας... Θα ήθελα να σταθώ στην εξαιρετική σεκάνς του φινάλε της οποίας η πλαστικότητα της περιγραφής με εντυπωσίασε αφάνταστα... Επίσης να σημειώσω ένα δυο bullets:

  • Βρίσκω ατυχέστατη την επιλογή του Μεταίχμιου να αλλάξει το κλασσικό format των εξώφυλλων των βιβλίων του Nesbo, υπάρχουμε κι εμείς οι ψυχαναγκαστικοί...
  • Το όλο story, μου έφερε στο μυαλό από τεχνικής άποψης το "Red Dragon"... Αν έχετε διαβάσει και τα δύο θα καταλάβετε τι λέω...
  • Ετοιμαζόμαστε για την συνέχεια των περιπετειών του Hole, το φινάλε δεν αφήνει αμφιβολίες...

(*) Το παρόν post γράφτηκε συνοδεία μπύρας... Θα άρμοζε καλύτερα ένα Jim Beam αλλά δεν συνηθίζω να πίνω, καλοκαιριάτικο, ουίσκι μέσα στο καταμεσήμερο...ακόμα...

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος iV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" του Stephen King
Ο Μαύρος Πύργος μέρος τέταρτον, δέστε τις ζώνες σας ή μάλλον λύστε τις... 

Το βιβλίο ξεκινάει από εκεί που τελείωσε το προηγούμενο μέρος της ιστορίας , ταξιδεύουν με τον  Μονοτρόχιο Μπλέην, ένα τρένο που ελέγχει μια τεχνητή/διαταραγμένη νοημοσύνη προς τα Δυτικά και προσπαθούν να βρούνε τρόπο έτσι ώστε ο Μπλέην να μην τους πάρει μαζί του στον προαποφασισμένο θάνατό του... Όταν τα καταφέρνουν, βρίσκονται σε κάποια έκδοση του Κάνσας, πολύ όμοια αλλά και πολύ διαφορετική από αυτή του κόσμου του Τζέικ, του Έντι και της Σουζάνας όπου ένας λοιμός έχει εξοντώσει τους πάντες... Καθώς η πορεία τους για την αναζήτηση του Πύργου συνεχίζεται το πλήρωμα του χρόνου φτάνει για να μάθει το κα-τετ του λεπτομέρειες για το παρελθόν του Ρόλαντ, για το ποια γεγονότα αποτέλεσαν αφορμή για την έναρξη αυτής της αναζήτησης...

Μαθαίνουν λοιπόν για το πως ο Ρόλαντ, συνοδεία του Κάθμπερτ και του Άλεν, του πρώτου κα-τετ του, για να γλιτώσουν από τον Μάρτεν και την ανασφάλεια που κυριαρχεί στη Γαλαάδ, λίγο καιρό πριν την πτώση της, αποστέλλεται από τον πατέρα του στις Έξω Βαρονίες, στο Μέτζις, για να κρυφτούν ουσιαστικά, υποκρινόμενοι τους απεσταλμένους της Συμμαχίας με υποχρέωση να κάνουν απογραφή σε οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στον πόλεμο... Αλίμονο όμως, ο πατέρας του Ρόλαντ δεν γνωρίζει ότι στο Μέτζις εξυφαίνεται μια συνωμοσία ενάντια της Συμμαχίας και ότι ο γιος του και το κα-τετ του θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα των γεγονότων... Τα γεγονότα του "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" είναι τα γεγονότα που περιγράφουν την βίαιη ενηλικίωση του Ρόλαντ, τα γεγονότα που έπλασαν τον χαρακτήρα που έχει στο παρόν ο σκυθρωπός πιστολέρο με το λειψό δεξί χέρι... Ο Ρόλαντ στο Μέτζις, γνωρίζει το πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της Σούζαν Ντελγκάντο και σύρεται από το κα του σε τραγικές στιγμές που έχουν τελικά ένα μόνο στόχο και σκοπό, τον Μαύρο Πύργο...

Στο βιβλίο αυτό ο Stephen King, στοιχειοθετεί το σύμπαν του Μέσου Κόσμου με λεπτομέρεια και τοποθετεί σιγά σιγά τα κομμάτια του puzzle στην θέση τους...  Το σύμπαν του, με αναφορές στο κλασσικό western, την post apocalyptic θεματική και με πολλά στοιχεία παραδοσιακού fantasy, είναι εφιαλτικό, εκεί ο τόπος και ο χρόνος δεν έχουν την έννοια που εμείς οι υπόλοιποι γνωρίζουμε... Οι περιγραφές του και γενικά το χτίσιμο της πλοκής είναι άρτιο, εννοείται, ο King γράφει αβίαστα, για τον εαυτό του, για να ικανοποιήσει το όραμα που έχει στο μυαλό του ... Γράφει το βιβλίο που είχε στο μυαλό του 26 ολόκληρα χρόνια και το γράφει όπως αυτός θέλει..... Όπως γράφει ο ίδιος στον επίλογο, μια συγκεκριμένη σκηνή γράφτηκε το 1970 ενώ η αμέσως επόμενη το 1996... Στα 26 αυτά χρόνια πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι κι ο Stephen King το γνωρίζει ότι πλέον έχει την πολυτέλεια να παίξει το παιχνίδι με τους δικούς του όρους... Ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου, για τους μελετητές του συνόλου του έργου του King, είναι ότι στο "Ο Μαύρος Πύργος IV - Ο μάγος κι η γυάλινη σφαίρα" ,έχουμε αναφορές σε άλλους χαρακτήρες που εμφανίστηκαν παλαιότερα βιβλία του King όπως η γιαγιά Άμπιγκεηλ και ο Ράνταλ Φλαγκ, ειδικά ο δεύτερος από ότι φαίνεται θα ταλαιπωρήσει πολύ τον δύστυχο Ρόλαντ...

Τα βιβλία του King είναι τρομακτικά παραμύθια για μεγάλους που σε άλλους αρέσουν και σε άλλους όχι... Η saga του Πύργου είναι το παραμύθι που πιστεύω ότι θα ήθελε ο King να τον θυμούνται και η αλήθεια είναι ότι όταν την ξεκινήσεις είναι δύσκολο να την σταματήσεις πριν μάθεις το τέλος...

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns

"Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns
Απροσδόκητα ενδιαφέρον και απολαυστικό το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns, ένα βιβλίο που παρέμεινε στα αδιάβαστα για παραπάνω από ένα χρόνο και καθώς είχαν προηγηθεί δύο αποτυχημένες μου προσπάθειες να το διαβάσω... Τελικά η τρίτη προσπάθεια δεν ήταν η φαρμακερή, ήταν η σωστή, έδωσα στο βιβλίο το χρόνο που που χρειαζόταν για να ξεδιπλώσει τις χάρες του και αυτό με αντάμειψε...

Σε μια μικρή, ήσυχη πόλη της πολιτείας της Νέας Υόρκης, η ηρεμία και οι ομαλοί ρυθμοί της ζωής διαταράσσονται από τις εξαφανίσεις τριών κοριτσίων γύρω στα 13 με 14... Το σοκ για την τοπική κοινωνία είναι τεράστιο και όσο ο καιρός περνάει και η υπόθεση παραμένει άλυτη τα πνεύματα οξύνονται... Η καχυποψία και ο φόβος οδηγούν τις καταστάσεις στα άκρα, οι άνθρωποι αφήνονται να γίνουν έρμαια και η αληθινή όψη των χαρακτήρων τους αναδύεται σταδιακά επιφυλάσσοντας εκπλήξεις... Παράλληλα, η ίδρυση μιας φιλοσοφική λέσχης μαρξιστικού προσανατολισμού από ένα νεοαφιχθέντα  καθηγητή του τοπικού κολλεγίου, ο οποίος είναι Αλγερινής καταγωγής περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα...

Το βιβλίο του παντελώς άγνωστου σε μένα, μέχρι πρότινος, Stephen Dobyns, ακολουθεί ένα αφηγηματικό στυλ παρόμοιο με αυτό που συναντάς στα βιβλία του Τζέφρυ Ευγενίδη, ένας αφηγητής που διηγείται τα γεγονότα τα οποία έζησε ο ίδιος... Η πλοκή στην αρχή του βιβλίου είναι εξαιρετικά αργή και ίσως αυτό να αποθαρρύνει τον αναγνώστη αλλά έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο πλέον πιστεύω ότι έχει γίνει εσκεμμένα... Ο Dobyns, με το αργόσυρτο, νωχελικό στυλ αφήγησης των πρώτων 100 σελίδων προσπαθεί να μυήσει τον αναγνώστη στην ατμόσφαιρα και τους ρυθμούς μιας γαλήνιας, επαρχιακής πόλης που αποτελεί καταφύγιο για τους ανθρώπους που τους κούρασε η παράνοια της μεγαλούπολης... Σταδιακά αυτό αλλάζει, όσο τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο μέχρι να φτάσουμε στο εξαιρετικό φινάλε όπου η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο... 

Αναλύοντας το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών", βλέποντας το από το πρίσμα της αστυνομικής ιστορίας, η δουλειά που έχει γίνει είναι εξαιρετική... Η πλοκή υφαίνεται, στην κυριολεξία, κομμάτι κομμάτι, χωρίς λογικά άλματα και υπερβατισμούς και η λύση του μυστηρίου βρίσκει τον αναγνώστη χωρίς απορίες, όλα τα κομμάτια στου puzzle έχουν μπει στην θέση τους... Το βιβλίο αυτό όμως έχει πολλαπλές αναγνώσεις και θα ήταν κατάφωρη αδικία αν το χαρακτηρίζαμε απλά ως ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα ήταν αρκετό... Η ιστορία των εξαφανίσεων των κοριτσιών δίνει στον Dobyns την ευκαιρία, μέσω του ανώνυμου αφηγητή του, να κάνει ένα σχολιασμό πάνω στην γενικότερη ηθική και νοοτροπία των μικρών, τοπικών, κοινωνιών των οποίων η πραγματική εικόνα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι στην πραγματικότητα... Καυτηριάζει τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό τους, την επιφυλακτικότητα απέναντι σε κάθε τι που μοιάζει ή είναι διαφορετικό, τους σκελετούς που είναι καλά κρυμμένοι σε ντουλάπες και κάτω από προσωπεία ευυπόληπτων πολιτών... Σημειώνει το πόσο θάρρος χρειάζεται να έχεις για να είσαι διαφορετικός, είτε πρόκειται για πολιτικές, είτε για σεξουαλικές επιλογές, και να μην το κρύβεις κάτι που μπορεί στο τέλος να το πληρώσεις πολύ ακριβά... Ο Dobyns μέσα από το βιβλίο του αποδομεί πλήρως την εικόνα των ειδυλλιακών, μικρών κοινωνιών, στηλιτεύει την υποκρισία τους και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν άγεται και φέρεται από τον φόβο... Αν και το βιβλίο γράφτηκε το 1997, πολύ πριν τους Δίδυμους Πύργους, τη Δεύτερη Καταιγίδα της Ερήμου, το Αφγανιστάν, το ISIS, την Συρία κ.ο.κ, το  "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" μοιάζει προφητικό , αν σκεφτείς τα όσα ακολούθησαν στην Αμερική και τον κόσμο τα επόμενα χρόνια, το πόσο πίσω είναι ο πλανήτης ολόκληρος ως προς την αποδοχή της διαφορετικότητας...

Το "Η εκκλησία των νεκρών κοριτσιών" του Stephen Dobyns ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη η αναγνωστική έκπληξη της χρονιάς που διανύουμε και το καλύτερο βιβλίο που διάβασα μέσα στο 2017, μέχρι τώρα... Εγώ το είχα αγοράσει από κάποιο παζάρι κοψοχρονιά αλλά μια μικρή αναζήτηση μου έδειξε ότι πωλείται ακόμα σε διάφορα βιβλιοπωλεία... Αν το βρείτε, διαβάστε το, αξίζει τον κόπο...

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φόβος - Τα σταφύλια της οργής...

How can you frighten a man whose hunger is not only in his own cramped stomach but in the wretched bellies of his children? You can't scare him – he has known a fear beyond every other...

(Πώς μπορείς να φοβίσεις έναν άντρα του οποίου η πείνα δεν βρίσκεται μόνο στο σπασμένο από κράμπες στομάχι του αλλά και στις άθλιες κοιλιές των παιδιών του; Δεν μπορείς να τον φοβίσεις, έχει γνωρίσει ένα φόβο μεγαλύτερο και πέρα από κάθε άλλο...)

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σταφύλια της οργής" του John Steinbeck, για το οποίο είχα γράψει παλιότερα αυτό το post... Η μετάφραση είναι δική μου...

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork

"Η κουκουβάγια" του Samuel Bjork
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνο το πρώτο ταξίδι του Harry Hole στην Αυστραλία ή από τότε που γνωρίσαμε το κορίτσι με το τατουάζ με το δράκο αλλά το σκανδιναβικό noir είναι ακόμα φρέσκο και ζωντανό, alive and kicking που λένε και στο χωριό μου... Σίγουρα υπήρξαν "λαθρεπιβάτες" στο τρένο του και σίγουρα δημιούργησε μια συγκεκριμένη μανιέρα στηριγμένη σε αυτήν ακριβώς την σκοτεινιά του κλίματος και της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που ζουν στον παγωμένο βορά αλλά καταφέρνει ακόμα να παράγει βιβλία συναρπαστικά για τους λάτρεις τους είδους...

Το βιβλίο του Samuel Bjork, το δεύτερο του συγγραφέα για το συγκεκριμένο είδος, είναι ένα πολύ καλό δείγμα σκανδιναβικού noir... Μια δολοφονία που κάνει αίσθηση, μια σκοτεινή ιστορία από το παρελθόν που τροφοδοτεί το παρόν, ένα αστυνομικό δίδυμο κυνηγημένο από τους δαίμονες του, μια Νορβηγία φθινοπωρινή κι όμως ήδη παγωμένη... Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες της πλοκής, μια περίληψη χωρίς spoilers είναι διαθέσιμη στην σχετική σελίδα του εκδοτικού οίκου... 

Το βιβλίο είναι άρτιο τόσο από άποψη πλοκής όσο και ρυθμού και θα ικανοποιήσει τους fans του είδους... Ενώ χτίζει την ιστορία του πάνω στην μανιέρα που καθιέρωσε ο Nesbo, έχει μια φρεσκάδα και ένα ύφος που δεν μοιάζει φτηνή απομίμηση, που έχει φρεσκάδα και χαρακτήρα... Μου άρεσε πολύ που είδα επιτέλους ένα βιβλίο σκανδιναβικού noir να χρησιμοποιεί σαν στοιχείο πλοκής την "βαριά" παράδοση της Νορβηγίας στο black metal... Μου άρεσε ο τρόπος που ο συγγραφέας χειρίστηκε το χτίσιμο της πλοκής με τα flashbacks στο παρελθόν... Μου άρεσε η κατάδυση μέσα στους εφιάλτες της Μία, υπήρχαν στιγμές που ζήλεψα τις μπύρες και τα ποτά που κατέβαζε διαρκώς... Δεν μου άρεσε που ο συγγραφέας αφήνει σαφείς αναφορές για τρίτη συνέχεια των περιπετειών της Μία και του Χόλγκερ, μπορεί όντως να υπάρξει, δεν χρειάζεται να προδιαθέτει,είμαστε αναγνώστες, όχι τηλεθεατές... 

Προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωση της "Κουκουβάγιας" και θα συνιστούσα σε άλλους λάτρεις τους είδους, σαν κι εμένα, να την απολαύσουν και αυτοί... Σκέφτομαι συχνά ότι κάθε είδους βιβλιοκριτική απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και μόνο αυτό, αν δεν είσαι λάτρης του noir δεν θα σε κολλήσει ένα τέτοιο βιβλίο και θα θεωρήσεις την κριτική μέγιστη μπαρούφα οπότε αν δεν σας αρέσει το είδος αγνοήστε πλήρως αυτό το post...

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" του Stephen King
Ακόμα ένα βιβλίο της σειράς του Μαύρου Πύργου, το τρίτο στην σειρά, έφτασε στο τέλος του... Το διάβασα αργά και αν δεν ήταν αυτό το σαββατοκύριακο και η βροχή που πέφτει έξω ασταμάτητα, αυτό το post θα καθυστερούσε κι άλλο να εμφανιστεί... Δεν είναι κακό βιβλίο, κάθε άλλο, αλλά αφενός εγώ βρίσκομαι σε αναγνωστική δυστοκία και αφετέρου το βιβλίο ξοδεύει σχεδόν όλο το πρώτο μισό για να γίνει ενδιαφέρον...

Στο "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" ξαναβρίσκουμε το κα-τετ του Ρόλαντ της Γαλαάδ να συνεχίζει την αναζήτηση του Μαύρου Πύργου... Η πορεία τους μέσα από της ερημιές του Μέσου κόσμου τους δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο και τους εαυτούς τους και να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο στον οποίο βρίσκονται... Καταφέρνουν  να εντοπίσουν, όχι χωρίς κίνδυνο, να εντοπίσουν το μονοπάτι εκείνο, την  Ακτίνα, που θα τους οδηγήσει στον Μαύρο Πύργο και ακολουθούν το δρόμο του... Σιγά σιγά έρχονται σε επαφή με τις πόλεις και τα χωριά, ή μάλλον τα απομεινάρια τους, αυτού του ρημαγμένου κόσμου που περιδιαβαίνουν... Όσο προχωρούν, θραύσματα αναμνήσεων των προηγούμενων ζωών τους θα τους βοηθήσουν ουκ ολίγες φορές σαν κομμάτια ενός puzzle που μπαίνουν στην θέση τους καθώς θα αντιμετωπίσουν φοβερούς κινδύνους στο δρόμο τους... Το φινάλε του βιβλίο είναι απότομο, σχεδόν ενοχλητικό, αλλά σκέτο teaser για το τι θα ακολουθήσει στην ιστορία μας...

Όπως είπα και πιο πάνω, το βιβλίο κάνει μια πολύ αργή εκκίνηση... Όπως τα μέλη του κα-τετ εκπαιδεύονται από τον Ρόλαντ μέχρι να βρουν την "περπατησιά" τους έτσι και το βιβλίο αρχικά ζορίζεται να βρει τον ρυθμό του... Η σταδιακή κατανόηση του ταξιδιού τους και του κόσμου που βρίσκονται, η αναμέτρηση με τον Φρουρό και η ανακάλυψη της Ακτίνας, δίνουν σιγά σιγά πνοή στην αφήγηση... Η προσέγγιση της Λουντ και τα γεγονότα που συμβαίνουν εκεί εξελίσσονται καταιγιστικά και κάνουν το "Ο Μαύρος Πύργος ΙΙI - Οι ρημαγμένοι τόποι" ένα πραγματικό page turner... Με την άφιξη στην Λουντ το σύμπαν του Μέσου Κόσμου παίρνει σάρκα και οστά... Με σαφείς αναφορές στην πραγματικότητα , τον κίνδυνο από την χρήση των πυρηνικών, της μόλυνσης του περιβάλλοντος και της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας, ο  Stephen King δημιουργεί μια απόλυτα ζοφερή post apocalyptic εικόνα που θυμίζει πάρα πολύ "Mad Max: Fury Road" ή "Escape from New York" με ένα twist μαγείας... 

Εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα, παρά την αργή εκκίνηση, σίγουρα το πιο ενδιαφέρον από τα τρία βιβλία του Πύργου που έχω διαβάσει μέχρι τώρα, σίγουρα το πρώτο που δημιουργεί τόσο μεγάλη προσμονή για την συνέχεια...  Παρ' όλα αυτά λέω να διαβάσω κάτι άλλο πλην του Πύργου για να αλλάξω λίγο παραστάσεις...

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" του Stephen King
Γράφω αυτή την κριτική με μερικές μέρες καθυστέρηση από την ημέρα που τέλειωσα το συγκεκριμένο βιβλίο λόγω των πασχαλινών διακοπών που μεσολάβησαν... Αυτό μου έδωσε μια ευκαιρία να "κάτσει" μέσα στο κεφάλι μου καλά και πλέον τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές να είμαι αρκετά αποστασιοποιημένος από την ανάγνωση του...

Τελειώνοντας το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο" η πίστη μου στον Stephen King είχε κλονιστεί... Παρά το εντυπωσιακό φινάλε, το βιβλίο δεν είχε καταφέρει να με γοητεύσει, μου είχαν μείνει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και κακά τα ψέματα αν ο συγγραφέας δεν ήταν ένας από τους αγαπημένους μου και δεν είχα εξασφαλίσει και τα οκτώ βιβλία της σειράς δωρεάν, δεν υπήρχε περίπτωση να προχωρήσω στο δεύτερο βιβλίο... Λόγω της φύσης και τους ύφους του "Τελευταίου Πιστολέρο" το εγχείρημα του Μαύρου Πύργου νομίζω ότι μόνο υπό τις δεδομένες συνθήκες θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία... Ένας υπέρ διάσημος και υπέρ καταξιωμένος συγγραφέας αποφασίζει να συγγράψει το magnus opus  του μετά από δεκάδες επιτυχημένα βιβλία και το γράφει όπως ακριβώς θέλει αυτός, όπως το έχει στο μυαλό του γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οποιοδήποτε βιβλίο έχει την υπογραφή του ανεξαρτήτως ποιότητας θα πουλήσει αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα...

Στο "Κάλεσμα των Τριών"  η αναζήτηση του Ρόλαντ για τον Μαύρο Πύργο συνεχίζεται από εκεί που τον αφήσαμε στον "Τελευταίο Πιστολέρο", στην ακτή της θάλασσας... Το κάλεσμα τριών διαφορετικών ανθρώπων από διαφορετικές χρονικές περιόδους, στην Νέα Υόρκη του δικού μας κόσμου, είναι η αποστολή του... Χωρίς τους τρεις που πρέπει να καλέσει η αναζήτηση δεν μπορεί να έρθει εις πέρας... Οι τρεις είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και απρόβλεπτοι, όχι απαραίτητα συμπαθείς, συχνά αντιφατικοί, η μοίρα του καθενός συνδέεται με τον Ρόλαντ και μεταξύ τους με διαφορετικό τρόπο... Η ιστορία συνεχίζεται πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο όπως στο πρώτο βιβλίο... Οι διαφορές του κόσμο του Ρόλαντ και του κόσμου μας δεν είναι προφανείς, δεν είναι τόσο έντονες όσο θα περίμενες σε ένα έργο fantasy λογοτεχνίας... Ο King χτίζει σελίδα την σελίδα μια αγχωτική ατμόσφαιρα για την απειλή που παραμονεύει σε κάθε βήμα αλλά και για την έκβαση της αποστολής του Ρόλαντ, αν θα καταφέρει τελικά να καλέσει τους Τρεις... Η παρουσία των τριών δίνει εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση καθώς πρόκειται για τρεις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες με εντελώς διαφορετικά κίνητρα και αφετηρίες οι οποίοι όμως είναι και οι τρεις για τον Ρόλαντ απλά εργαλεία για την επίτευξη του σκοπού του... Δειλά και με το σταγονόμετρο δίνονται κάποιες απαντήσεις σχετικά με το παρελθόν του Ρόλαντ και τον κόσμο του οι οποίες όμως δεν πρόκειται να θίξουν την ουσία των πραγμάτων μέχρι το επόμενο βιβλίο το "Οι ρημαγμένοι τόποι" το οποίο διαβάζω τώρα... 

Για να συνοψίσω, στο "Ο Μαύρος Πύργος ΙI - Το κάλεσμα των Τριών" ο Stephen King βάζει αργά αλλά σταθερά την πλοκή του σε ράγες και χτίζει σιγά σιγά την ιστορία που θα στηρίξει την saga του "Μαύρου Πύργου"... Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει πολλές από τις αρετές του Αμερικανού συγγραφέα για τις οποίες αγαπήθηκε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο γραμμένο κυρίως για τους οπαδούς του, αυτούς που είναι έτοιμοι να διαβάσουν οτιδήποτε γραφτεί από τα χέρια του και δευτερευόντως για όλους τους άλλους...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

"Ο Μαύρος Πύργος Ι - Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King

"Ο Μαύρος Πύργος Ι, Ο Τελευταίος Πιστολέρο" του Stephen King
Είμαι ορκισμένος οπαδός του Stephen King... Έχω διαβάσει πολλά βιβλία του και δεν έχω βγάλει κανένα σκάρτο, το ακριβώς αντίθετο, μου άρεσαν όλα... Τον Πύργο δεν τον είχα αγγίξει μέχρι τώρα... Με φρέναρε πάντα το πλήθος των βιβλίων, η κατάδυση σε ένα νέο σύμπαν που απαιτεί την αφοσίωση και την προσοχή σου... Τα χρόνια πέρασαν και είχα αρκετό καιρό να διαβάσω Stephen King μέχρι που πέσαν στα χέρια μου και τα 8 βιβλία της σειράς οπότε σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να το πάρω απόφαση και να διαβάσω τον Πύργο...

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο ίδιος ο Stephen King εξηγεί πώς γεννήθηκε σαν ιδέα ο Πύργος στο μυαλό του, το μυαλό ενός 19χρονου οπαδού του Tolkien με την ορμή, το θάρρος και την αλαζονεία ενδεχομένως να δημιουργήσει ένα έργο κι ένα σύμπαν εφάμιλλο του ειδώλου του... Σε αυτό το σημείο και όντας και ο ίδιος φανατικός του Tolkien οφείλω να πω ότι έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο του Πύργου (δεν ξέρω τι γίνεται στα επόμενα βιβλία), το σύμπαν του King απέχει έτη φωτός από το να πλησιάσει αυτό του Άγγλου παραμυθά...

Με προβλημάτισε αρκετά το "Ο Τελευταίος Πιστολέρο"... Η ιστορία του Ρόλαντ της Γαλαάδ, που κυνηγά τον Μαυροντυμένο Άνθρωπο σε ένα κόσμο που θυμίζει πολύ το Φαρ Ουέστ, ένα κόσμο σήψης που η μαγεία κρύβεται πίσω από τα πάντα, φαινόταν για πολλές σελίδες να μην έχει στόχο και σκοπό... Η μετάφραση είχε πολλά στοιχεία τα οποία με ξένιζαν και με ενοχλούσαν με πρώτο από όλα αυτό το εκνευριστικό "Ναι γε" ... Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι τέτοιου είδους λεκτικά κόλπα, εντυπωσιάζουν κανένα; 

Ο Ρόλαντ ψάχνει να βρει τον Πύργο και ακολουθεί τον Μαυροντυμένο Άντρα, γιατί όμως γίνεται αυτό και ποια είναι η αφετηρία των πραγμάτων κανένας δεν μας το λέει... Μαθαίνουμε στοιχεία που μας αποκαλύπτουν στοιχεία της ιστορίας και του παρελθόντος από τα flash backs του Ρόλαντ στην παιδική του ηλικία... Στο δρόμο του θα συναντήσει τον Τζέικ, ένα αγόρι από την Νέα Υόρκη που έχει πεθάνει στο δικό μας σύμπαν και ξαναζεί σε αυτό του Πύργου... Θα ταξιδέψουν μαζί, θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες και αντιπάλους φριχτούς πριν ο Ρόλαντ αναγκαστεί να απαντήσει σε ένα δύσκολο δίλημμα που θα του θέσει η μοίρα... Η κορύφωση του βιβλίου είναι στις τελευταίες σελίδες οπότε ο Ρόλαντ και ο Μαυροντυμένος Άνθρωπος αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο, όπου επιτέλους, ο Ρόλαντ (και ο αναγνώστη)ς παίρνει κάποιες απαντήσεις στα πιεστικά ερωτήματα που έχουν δημιουργηθεί... Το φινάλε του βιβλίου είναι και το καλύτερο κομμάτι του, είναι αυτό που θα θέλξει τον αναγνώστη να διαβάσει το επόμενο βιβλίο της σειράς... Προσωπικά αν δεν υπήρχαν αυτές οι τελευταίες σελίδες δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω το επόμενο βιβλίο του Πύργου... Πέραν της ωραίας ατμόσφαιρας του βιβλίου μέχρι το φινάλε δυσκολευόμουν τρομερά να διαγνώσω από πού προέκυπτε το μεγαλείο του... Τουλάχιστον τώρα έχει ερεθιστεί η περιέργειά μου για να διαβάσω την συνέχεια...

 Για να δούμε... 

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg

"Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg
Το "Το παιδί από τη Γερμανία" της Camilla Lackberg, είναι το δεύτερο βιβλίο της Σουηδής συγγραφέα και νοητή συνέχεια του πρώτου της βιβλίου που έπεσε στα χέρια μου, του  "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Κινείται στο γνώριμο ύφος της Lackberg, πρωταγωνιστές είναι φυσικά ο Πάτρικ Χέντστρεμ και η σύζυγός του ΄Ερικα Φαλκ και διαδραματίζεται στην Φιελμπάκα, μια μικρή πόλη της Σουηδίας... Η υπόθεση στηρίζεται στη δολοφονία ενός ηλικιωμένου, πρώην καθηγητή ιστορίας με εξειδίκευση στην ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου... Στον άνθρωπο αυτό είχε καταφύγει η Έρικα για πληροφορίες μετά τα αναπάντεχα ευρήματα που ανακάλυψε σε ένα μπαούλο στην σοφίτα του σπιτιού της στο τέλος του "Σε ζωντανή μετάδοση" ... Η Έρικα ψάχνει να βρει απαντήσεις για το παρελθόν της μητέρας της και να κλείσει πληγές του παρελθόντος και κάπως έτσι η αναζήτηση της Έρικα και η έρευνα για το δολοφόνο περιπλέκονται και στο τέλος μοιάζει ότι η απάντηση για τη μια αναζήτηση θα δώσει την απάντηση και για την άλλη....

Η αφήγηση κινείται σε δυο παράλληλες γραμμές, μία στο παρόν του βιβλίου και άλλη μία πίσω σε γεγονότα που αφορούσαν την μητέρα της Έρικα και τους φίλους της κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου... Η Lackberg ξέρει πολύ καλά πως να χτίσει την πλοκή της και πως να βάλει τον αναγνώστη σε μια διαδικασία να μην μπορεί παρά να διαβάσει και το επόμενο κεφάλαιο... Ο πυρήνας του βιβλίου της και κεντρική ιδέα είναι ότι πίσω από τον καθένα κρύβονται ανομολόγητα μυστικά και σκελετοί μέσα σε ντουλάπια... Η Lackberg είναι γενναιόδωρη με τον αναγνώστη της καθώς του δίνει τα στοιχεία που οδηγούν στην λύση του μυστηρίου σταδιακά έτσι ώστε φτάνοντας στο τέλος η ταυτότητα του ενόχου έχει ήδη προβλεφθεί χωρίς όμως να του στερεί την απόλαυση του μυστηρίου... Οι ήρωες του βιβλίου είναι άρτια στημένοι και πολυεπίπεδοι, δεν μπορείς να τους βάλεις ταμπέλα, καλός ή κακός, όλοι έχουν τα αίτια και τις αφορμές τους για ότι είναι και ότι κάνουν, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο, μόνο αποχρώσεις του γκρι... 

Δεν μπορώ να βρω κάποιο σοβαρό μειονέκτημα στο βιβλίο της Lackberg αφού αληθινά το απόλαυσα... Όπως είχα γράψει και για το "Σε ζωντανή μετάδοση"  θα ήθελα να είναι πιο ατμοσφαιρικό, πιο σκοτεινό αλλά από την άλλη είναι βαρετό να περιμένω ότι όλα τα σκανδιναβικά noir θα είναι όπως αυτά του Jo Nesbo,,, Το σίγουρο είναι ότι το σκανδιναβικό noir βρίσκεται σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα όταν υπηρετείται από συγγραφείς όπως τον Νορβηγό και την Camilla Lackberg ...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox

"Το μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox
Υπάρχουν βιβλία που όταν τα διαβάζεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αριστουργήματα αλλά δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου... Θες γιατί η υπόθεσή τους σου πατάει τα κουμπιά σου, θες γιατί είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να διαβάσεις τη δεδομένη χρονική στιγμή... Προσωπικά καταλαβαίνω ότι κολλάω με ένα βιβλίο όταν μου γεννάται η επιθυμία να ψάξω στο internet για πράγματα που διάβασα στο βιβλίο, δεν τα γνωρίζω και μου έχουν εξάψει την περιέργεια... Βασικά αυτό είναι και γαμώ τις αποδείξεις ότι το βιβλίο είναι ενδιαφέρον (για μένα)...

Το "Μυστικό της Γενέσεως" του Tom Knox δεν πρωτοτυπεί θεματολογικά, κινείται στο παλιό, γνωστό μονοπάτι που χάραξε ο Dan Brown: Εναλλακτικές αναγνώσεις της ιστορίας, καταγωγή των θρησκειών, θεωρίες συνωμοσίες κτλ... Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο:

Μια αποκάλυψη τόσο συγκλονιστική που θα μπορούσε να απειλήσει την κοινωνική συνοχή όλου του κόσμου.

Μόνο ένας άνθρωπος γνωρίζει το μυστικό - και θα κάνει τα πάντα για να καταστρέψει κάθε στοιχείο για την ύπαρξή του...

Από τα ερειπωμένα κάστρα της Ιρλανδίας μέχρι τον αρχαιότερο ναό στον κόσμο, το Γκομπεκλί Τεπέ στα βάθη της Τουρκίας το "Μυστικό της Γενέσεως συνυφαίνει ιστορικά στοιχεία, επιστημονική γνώση και βιβλικά μυστήρια σ' ένα καθηλωτικό επικό μυθιστόρημα.

Μια σημαντική ανακάλυψη στα βάθη του τουρκικού Κουρδιστάν θα φέρει στο φως τον αρχαιότερο πολιτισμό στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανατρέποντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Ο πολεμικός ανταποκριτής Ρομπ Λαττρέλ καλείται να καλύψει το γεγονός. Έχει μόλις γλιτώσει από θαύμα από μια έκρηξη βόμβας στη Βαγδάτη και το μοναδικό πράγμα που επιθυμεί είναι να επιστρέψει στην Αγγλία για να δει το πεντάχρονο παιδί του.

Αυτό που ξεκινάει ως μια συναρπαστική αποστολή αποδεικνύεται πιο επικίνδυνη από τις εμπόλεμες ζώνες: τη δολιοφθορά στον αρχαιολογικό χώρο ακολουθεί ένας φόνος...

Την ίδια στιγμή, ο Φόρρεστερ, επιθεωρητής της Σκότλαντ Γιαρντ, ερευνά μια σειρά ειδεχθών εγκλημάτων στη Βρετανία, εγκλήματα που φαίνεται να συνδέονται με τον συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο. Ποιο είναι το μυστικό που θα τραντάξει συθέμελα ό,τι μέχρι σήμερα πιστεύαμε για τις ρίζες του χριστιανισμού, του ιουδαϊσμού και του μωαμεθανισμού;
Πρέπει να παραδεχτώ στοκ κύριο Knox ότι παίζει πολύ καλά το παιχνίδι του κυρίου Brown... Στήνει μια ωραία ιστορία με δύο παράλληλες αφηγήσεις οι οποίες από ένα σημείο και μετά ενώνονται σε μία καθώς η πλοκή κορυφώνεται... Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, φαίνεται ότι έχει κάνει αρκετή δουλειά στην προετοιμασία του βιβλίου του ανακατεύοντας μυστικές λέσχες στη Βρετανία του 18ου αιώνα με αρχαιολογικά ευρήματα κάπου στην  Μέση Ανατολή και την ύπαρξη μιας πίστης τόσο αρχαίας όσο και μυστηριώδους όπως αυτή των Γιεζίντι ... Παίζει αρκετά με το γκροτέσκο και το shock value που προκαλούν κάποιες από τις περιγραφές του, κάτι που ίσως απωθήσει κάποιους αναγνώστες, προσωπικά δεν με ενόχλησε, το βρήκα ταιριαστό με το ύφος και το είδος της περιγραφής...  Μου άρεσε πολύ ο χαρακτήρας του κακού της υπόθεσης, παρανοϊκός, ευφυής, σαδιστής, κακός ως το κόκκαλο... Οφείλω να πω ότι γίνονται αρκετά λογικά άλματα και ότι στο τέλος η υπόθεση "εξηγείται" κάπως βιαστικά αλλά δεν με πείραξε, όπως δεν με πειράζει όταν βλέπω τις υπερβολές και τις ανακρίβειες σε ένα χολυγουντιανό blockbuster που κατεβάζω από το internet... Ξέρω ότι είναι μπαρούφες αλλά θέλω απλά να περάσω καλά χωρίς να σκοτίσω ιδιαίτερα το κεφάλι μου... Διαβάζοντας το "Μυστικό της Γενέσεως"  πέρασα πολύ καλά και αυτή την περίοδο αυτό είχε σημασία για μένα...

Όποιος θέλει κι ενδιαφέρεται για πράγματα βαρετά (όπως εγώ) μπορεί να διαβάσει και αυτό το άρθρο του συγγραφέα στον Guardian για τους Γιεζίντι το οποίο υπογράφει με το πραγματικό του όνομα...

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft

"Ο ναός του τρόμου" του H. P. Lovecraft
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα Lovecraft χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον απέφευγα... Ο Lovecraft έχει ένα πολύ διακριτό λογοτεχνικό στυλ το οποίο δεν είναι καθόλου τυχαίο και το οποίο εγγυάται, είτε σου αρέσει πολύ είτε λιγότερο, ότι δεν θα απογοητευτείς...

Το "Ο ναός του τρόμου" είναι μια συλλογή τριών διηγημάτων που κινούνται μέσα στη γνωστή θεματική του Lovecraft, τους "Μεγάλους Παλαιούς" και το υπερκόσμιο, εξωγήινο κακό που ενεδρεύει στο σκοτάδι...

Το πρώτο διήγημα λέγεται "Το Πλάσμα που ψιθύριζε στο Σκοτάδι"...  Είναι η αφήγηση των δραματικών γεγονότων που συμβαίνουν στα σκοτεινά βουνά του Βερμόντ όταν μια πλημμύρα φαίνεται να αποκαλύπτει κάτι που είναι πολύ καλά κρυμμένο... Πρόκειται για ένα διήγημα τυπικό του ύφους του Lovecraft το οποίο χτίζει σταδιακά μια εξαιρετικά απειλητική ατμόσφαιρα μέχρι να καταλήξει στο  πολύ δυνατό φινάλε... Μόνο μείον που του βρίσκω είναι το αρκετά μεγάλο μέγεθος του και ότι σε κάποια σημεία η διήγηση είναι πιο μακρόσυρτη από όσο χρειάζεται...

Το δεύτερο διήγημα λέγεται "Ο Ναός του Τρόμου" από το οποίο πήρε τον τίτλο του το βιβλίο...  Σε αυτό βλέπουμε την εμφάνιση του Τραπεζόεδρου, ενός αντικειμένου λατρείας των "Παλαιών" που ανακαλύπτεται τυχαία μέσα σε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία και ξυπνάει ένα αποτρόπαιο κακό... Πολύ καλό δείγμα της λογοτεχνίας του τρόμου, πιο γοτθικό από το σύνηθες ύφος του Lovecraft, βγάζει ένα πιο παλιομοδίτικο στυλ και προσωπικά μου θύμισε  σε κάποια σημεία (δεν ξέρω αν ήταν εσκεμμένο ή όχι) τον "Δράκουλα" του Stoker...

Το τρίτο και τελευταίο διήγημα του βιβλίου είναι το "Το Κάλεσμα από το Υπερπέραν" και είναι το αγαπημένο μου του βιβλίου... Αν και ολιγοσέλιδο καταφέρνει να δημιουργήσει μια απόλυτα κλειστοφοβική και απειλητική ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα... Σε αντίθεση με την μακρόσυρτη συνήθη γραφή του Lovecraft  εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα διήγημα το οποίο συμπυκνώνει την εξωκοσμική μυθολογία του Lovecraft  σε μερικές μόνο σελίδες απειλής, πανικού κι απόγνωσης... Από τα μέχρι τώρα αναγνώσματα μου από την πένα του Lovecraft αυτό το διήγημα είναι μάλλον το αγαπημένο μου...

Εν κατακλείδι,  το "Ο ναός του τρόμου" είναι ένα συμπαθέστατο βιβλίο το οποίο θα διαβαστεί με ευχαρίστηση απ΄τους λάτρεις του φανταστικού και του τρόμου είτε σαν μια πρώτη επαφή με τον κόσμο του Lovecraft  είτε σαν συνέχεια του ταξιδιού του αναγνώστη μέσα σε αυτόν... 

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler

"Η μάρτυρας της φωτιάς" του Lars Kepler
Το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφικού διδύμου που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Lars Kepler  που διαβάζω και είναι το τρίτο του συνολικά... Όταν είχα διαβάσει το "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" είχα αναγνωρίσει την συγγραφική δεξιοτεχνία αλλά κάτι μου έλειπε... Αφού έχω διαβάσει και το "Η μάρτυρας της φωτιάς" είμαι πεπεισμένος ότι αυτό που μου έλειπε οφειλόταν στην απόδοση του κειμένου από την μεταφράστρια... Τα δυο βιβλία έχουν μεταφραστεί από δύο διαφορετικές μεταφράστριες και οι διαφορές είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού...

Αντιγράφω την περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Ένα νεαρό κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο απομονωτήριο ενός κέντρου για προβληματικούς εφήβους. Το κρανίο του είναι σπασμένο και έχει τα χέρια πάνω στο πρόσωπό του, σαν να έπαιζε κρυφτό με τον δολοφόνο. Σ' ένα βοηθητικό οίκημα, βρίσκεται νεκρή η νοσοκόμα της βραδινής βάρδιας. Έχει δολοφονηθεί με σφυρί. Παρόλο που σε βάρος του εκκρεμεί μια εσωτερική έρευνα, ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα παίρνει εντολή να παρακολουθήσει τις έρευνες ως απλός παρατηρητής. Γρήγορα ανακαλύπτει πως μια από τις τροφίμους του κέντρου, η Βίκυ Μπέννετ, έχει εξαφανιστεί. Στο δωμάτιό της βρίσκει μια ματωμένη κουβέρτα κι ένα σφυρί λερωμένο με αίμα. Λίγο αργότερα, γίνεται γνωστή η κλοπή ενός αυτοκινήτου όπου βρισκόταν ένα τετράχρονο αγόρι. Όλα δείχνουν πως υπεύθυνη για την απαγωγή είναι η Βίκυ. Αρχίζει έτσι για τον Γιούνα Λίννα μια μάχη με τον χρόνο. Τι είναι ικανή να κάνει η Βίκυ Μπέννετ; Και ποια είναι αυτή η γυναίκα που επιμένει να τηλεφωνεί στην αστυνομία υποστηρίζοντας πως είναι μέντιουμ και βλέπει το φάντασμα του νεκρού κοριτσιού;

Αυτό το βιβλίο είναι ένα κλασσικό whodunit υψηλού επιπέδου... Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, 3-4 σελίδων τα οποία διατηρούν ένα εξαιρετικό ρυθμό με το ενδιαφέρον και την αδρεναλίνη στα ύψη... Η πλοκή ξεκινά άμεσα από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο χωρίς περιττές εισαγωγές και πετάει τον αναγνώστη στα βαθιά... Παρακολουθούμε βήμα-βήμα τον Γιούνα Λίννα να συνθέτει το puzzle της επίλυσης του μυστηρίου... Σε αυτό το βιβλίο ο Φινλανδός αστυνομικός είναι πληρέστερος και πιο πολυεπίπεδος χαρακτήρας από την αποσπασματική φιγούρα που συναντήσαμε στο "Συμβόλαιο του Παγκανίνι" και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν... Φαίνεται με ευκολία ότι έχει γίνει πολύ δουλειά σχετικά με το background των ηρώων γεγονός που τους καθιστά πιο ανθρώπινους και πιο εύκολο να ταυτιστείς μαζί τους... Στο βιβλίο δεν λείπουν οι ανατροπές και οι εκπλήξεις που συναρπάσουν χωρίς όμως να εγκαταλείπεται η λογική, στο τέλος όλα τα κομμάτια θα μπουν στην θέση τους... Το "Η μάρτυρας της φωτιάς"  αγγίζει επίσης θέματα όπως η παιδική κακοποίηση, το σύστημα υγείας που λυμαίνονται οι ιδιωτικές εταιρείες, το πόσα πράγματα μπορεί να θυσιάσει κανείς για αυτά που αγαπάει, χωρίς να το κάνει όμως φτηνά και άτσαλα και χωρίς να χάνει τον στόχο του να είναι ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα...

Διάβασα απνευστί το "Η μάρτυρας της φωτιάς"την Πέμπτη και κυρίως την Παρασκευή που ήμουν με αναρρωτική στο σπίτι και το απόλαυσα απίστευτα... 

Προτείνεται χωρίς δισταγμό...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

"Περισσότερο αίμα" του Jo Nesbo

"Περισσότερο αίμα" του Jo Nesbo
Ένας μοναχικός ταξιδιώτης φτάνει σε μια απομακρυσμένη πόλη του Finnmark μια καλοκαιρινή νύχτα βόρεια του αρκτικού κύκλου... Ισχυρίζεται ότι έχει ταξιδέψει μέχρι εκεί για κυνήγι αλλά στην πραγματικότητα τρέχει για να σώσει τη ζωή του... Έχει κλέψει λεφτά και ναρκωτικά από το αφεντικό του και τώρα τρέχει να γλιτώσει... Εκτός από τους διώκτες του τρέχει να ξεφύγει κι από τις αναμνήσεις του, τις προσωπικές του αποτυχίες, τους δαίμονες του... Εκεί στην άκρη του κόσμου  θα γνωρίσει ανθρώπους που θα του αλλάξουν τη ζωή και θα τον βοηθήσουν να βρει το πραγματικό της νόημα, όχι χωρίς κόπο και υπερβάσεις...

Ο Nesbo, σε αυτό το βιβλίο που αποτελεί μια ανεπίσημη συνέχεια του "Αίμα στο χιόνι" καθώς επανεμφανίζονται χαρακτήρες από αυτό το βιβλίο, ακολουθεί και εδώ την μικρή φόρμα (183 σελίδες) και γράφει μια ιστορία περισσότερο για την ανθρώπινη ψυχή παρά ένα κλασσικό αστυνομικό/noir... Όπως και στο "Αίμα στο χιόνι", το βιβλίο είναι μια αφήγηση κι όχι το λύσιμο ενός γρίφου... Ο Ουλφ είναι ένα καλό κατά βάση ανθρωπάκι που έχει μπλέξει απλά γιατί είναι φυγόπονος και δεν τολμάει να διεκδικήσει αυτό που θέλει... Η Λέα υποφέρει διότι μπορεί να υπομένει τα πάντα για αυτά που αξίζουν για εκείνη, είναι θύμα των καταστάσεων και των αντιλήψεων... Και οι δύο θα κάνουν την υπέρβαση για να αποκτήσουν την αγάπη και τη γαλήνη...

Ενδιαφέρον βιβλίο το  "Περισσότερο αίμα" που διαβάζεται ευχάριστα χωρίς όμως να φτάνει τα στάνταρ που μας έχει συνηθίσει ο Νορβηγός συγγραφέας... Ξεχωρίζουν οι υπέροχες περιγραφές τοπίων και ανθρώπων και η μοναδική ικανότητα του  Nesbo να χτίζει ανάγλυφους χαρακτήρες αλλά το βιβλίο στερείται αυτό το κάτι που θα μπορούσε να το κάνει να ξεχωρίσει... Δεν ξέρω αν έφταιγε το μείγμα συναισθήματος και δράσης ή η υπόθεση αυτή καθεαυτή, η ουσία είναι ότι το "Περισσότερο αίμα" δεν κατάφερε να μου μείνει αλησμόνητο, όπως έχουν κάνει άλλα βιβλία του Nesbo ... Χωρίς να το θεωρώ κακό βιβλίο, δεν είναι από τα πρώτα βιβλία που συνιστούσα σε κάποιον που θέλει να εντρυφήσει στην βιβλιογραφία του Nesbo...

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

"Γράμμα στον Κωστή" της Ξένιας Καλογεροπούλου

"Γράμμα στον Κωστή" της Ξένιας Καλογεροπούλου
Τον Οκτώβριο του 2013 πεθαίνει ο Κωστής Σκαλιόρας, ο επί 37 χρόνια σύντροφος της Ξένιας Καλογεροπούλου... Σε μια προσπάθεια να διαχειριστεί τον χαμό του και να τον κρατήσει κοντά της όσο γίνεται περισσότερο ξεκινάει να του γράφει ένα γράμμα στο οποίο θυμάται την κοινή τους ζωή, αποκαλύπτει σκέψεις που δεν μοιράστηκε μαζί του, αναπολεί το παρελθόν της πριν σμίξουν... Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου περιγράφεται η πορεία της ζωής της  Ξένιας Καλογεροπούλου σε συνάρτηση με τον άντρα της ζωής της αλλά και ένα παρελθόν και μια ελληνική πραγματικότητα άγνωστη εν πολλοίς στους περισσότερους από εμάς και σε αρκετά σημεία ίσως και ακατανόητη...

Το "Γράμμα στον Κωστή" δεν προσπαθεί να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες ούτε είναι μια αυτοβιογραφία... Είναι αυτό που λέει ο τίτλος του, ένα γράμμα σε ένα αγαπημένο, μια κατάθεση ψυχής σε κάποιον που αγαπάμε και ξέρουμε ότι μπορούμε να του ανοίξουμε την καρδιά μας...  Αυτό είναι και τελικά που θα κρίνει ο αναγνώστης διαβάζοντάς το, το αν δηλαδή το περιεχόμενο της καρδιάς που ανοίγεται μπροστά του μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μπορεί να τον συγκινήσει...

Ήθελα να διαβάσω το "Γράμμα στον Κωστή" από όταν πρωτοάκουσα για την έκδοσή του και το αγόρασα με την πρώτη ευκαιρία... Πάντα συμπαθούσα την Ξένια Καλογεροπούλου, όταν ήμουν μικρότερος μου θύμιζε την μητέρα μου, ίσως όμως μόνο σε μένα... Μου φάνηκε τόσο ρομαντική και τόσο συγκλονιστική ταυτόχρονα η ιδέα του γράμματος σε έναν άνθρωπο που έφυγε για να τον κρατήσεις κοντά σου, ζωντανό, όσο γίνεται περισσότερο... Συν τοις άλλοις είχα ανάγκη να διαβάσω ένα βιβλίο με πλούσιο συναίσθημα... Διαβάζοντας το "Γράμμα στον Κωστή" έμαθα λεπτομέρειες για τη ζωή της Ξένιας Καλογεροπούλου που δεν της φανταζόμουν, που δεν της πρόδιδε η κινηματογραφική της παρουσία και το γλυκό της πρόσωπο... Πήρα μια γεύση μιας Ελλάδας και μιας Αθήνας αστικής που κινείται σε κύκλους διανόησης και ισχύος, κύκλων που ελέγχουν την πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα της χώρας από τότε (και πιο παλιά) μέχρι σήμερα...

Τελειώνοντας το βιβλίο χθες το βράδυ τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα... Ένιωσα ότι γράφοντας τις τελευταίες γραμμές η Ξένια Καλογεροπούλου αποχαιρέτησε οριστικά τον σύντροφό της, τουλάχιστον σε αυτό τον κόσμο κι επίσης ότι αγαπάω λίγο παραπάνω πια την κυρία Ξένια Καλογεροπούλου που για κάποιο λόγο μου θύμιζε την μαμά μου...

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler

"Το συμβόλαιο του Παγκανίνι" του Lars Kepler
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, η περίληψη λέει τα παρακάτω:

Μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται νεκρή πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο γιοτ στο αρχιπέλαγος της Στοκχόλμης. Τα πνευμόνια της είναι γεμάτα θαλασσινό νερό, κι όμως δεν βρίσκεται ούτε σταγόνα στα ρούχα της. Η αδελφή του θύματος, μια διάσημη ακτιβίστρια για την ειρήνη, καταδιώκεται από έναν αδυσώπητο φονιά. Την ίδια μέρα, ένα πτώμα ανακαλύπτεται κρεμασμένο από σχοινί μπουγάδας σ’ ένα διαμέρισμα της Στοκχόλμης. Πρόκειται για τον Καρλ Παλμκρόνα, τον γενικό διευθυντή της Επιθεώρησης Στρατηγικών Προϊόντων, τον άνθρωπο που επικυρώνει τα συμβόλαια εξοπλισμών της Σουηδίας. Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για φόνο, γιατί το δωμάτιο είναι άδειο και δεν είχε τρόπο να σκαρφαλώσει ως τον διπλό κόμπο που τον έπνιξε. Ωστόσο ο επιθεωρητής Γιούνα Λίννα είναι σίγουρος ότι πρόκειται για αυτοκτονία… Διεξάγοντας ταυτόχρονα τις δύο έρευνες, ο Λίννα αγνοεί ότι εισχωρεί σ’ έναν ύποπτο κόσμο αποτελούμενο από μυστικές προμήθειες, σιωπηρές συμφωνίες και διαβολικά συμβόλαια. Έναν κόσμο όπου τα μακιαβελλικά σχέδια συναγωνίζονται με τους χειρότερους εφιάλτες. Έναν κόσμο όπου τα συμβόλαια δεν μπορούν να σπάσουν ούτε με τον θάνατο.
Το μυθιστόρημα του Lars Kepler, είναι το δεύτερο βιβλίο του με πρωταγωνιστή των Φινλανδό επιθεωρητή της αστυνομίας της Στοκχόλμης, Γιούνα Λίννα... Το πρώτο μυθιστόρημα, το "Ο Υπνωτιστής"  έχει γίνει ταινία το 2012 από τον Lasse Hallstrom, την οποία δεν έχω δει...  Το βιβλίο όπως φαίνεται από την περίληψη, είναι ένα θρίλερ με πολιτικές προεκτάσεις και αναφορές... Δεν είναι ένα κλασσικό whodunit καθώς η ταυτότητα του δολοφόνου γίνεται γνωστή σχετικά νωρίς αλλά περισσότερο ένα βιβλίο που παρακολουθούμε την αγωνιώδη μάχη του ήρωα με τον χρόνο για να καταφέρει να σώσει αθώες ζωές... 

Το βιβλίο είναι αρκετά ενδιαφέρον και παρά το μέγεθός του δεν θα κάνει τον αναγνώστη να βαρεθεί...  Ο Lars Kepler επιδεικνύει τις αξιόλογες λογοτεχνικές του ικανότητες στήνοντας σκηνές καταιγιστικής δράσης και περιγραφές φωτογραφικής λεπτομέρειας... Οι ήρωες του βιβλίου αναπτύσσονται αρκετά ικανοποιητικά όμως μου προκάλεσε έκπληξη ότι ο χαρακτήρας του Γιούνα Λίννα είναι, κατά την άποψή μου, αποσπασματικός και με αρκετά κλισέ στοιχεία... Ο μοναχικός λύκος, ο επίμονος, πεισματάρης, ανορθόδοξος επιθεωρητής με τα συναισθηματικά κενά και τους σκελετούς μέσα στην ντουλάπα του που τον ταλαιπωρούν, (θέλει να) θυμίζει  αρκετά τον Νορβηγό, αλκοολικό συνάδελφό του  της αστυνομίας του Όσλο...

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο είναι αξιόλογο και αρκετά ενδιαφέρον αλλά προσωπικά δεν κατάφερε να με συναρπάσει... Παρά την τεχνική του αρτιότητα, διαβάζοντάς το ένιωθα ότι του έλειπε αυτό το κάτι, αυτή η ψυχή που δίνει ζωντάνια και νεύρο σε ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, που το κάνει να ξεχωρίζει...

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo

"Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo
Αυτό που βαριέμαι περισσότερο όταν θέλω να γράψω ένα post για να περιγράψω τι εντυπώσεις μου άφησε η ανάγνωση ενός βιβλίου, είναι όταν πρέπει να γράψω μια περίληψη της υπόθεσης... Σήμερα βαριέμαι περισσότερο από τις άλλες φορές γι' αυτό και θα αντιγράψω την περίληψη που έχει στην σελίδα του βιβλίου ο εκδοτικός οίκος:
Ένας πληρωμένος δολοφόνος ερωτεύεται τη γυναίκα του πελάτη του, η οποία τυχαίνει να είναι ο στόχος της αποστολής που αναλαμβάνει.
Μάλλον αυτός που έγραψε αυτή την περίληψη βαριόταν περισσότερο από ότι εγώ τώρα...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Το "Αίμα στο χιόνι" του Jo Nesbo, είναι ακόμα ένα βιβλίο του Νορβηγού συγγραφέα στην μετά - Harry Hole εποχή... Αποτελεί μέρος μιας διλογίας καθώς την συγγραφή του ακολούθησε ένα άτυπο sequel το "Περισσότερο Αίμα" το οποίο ευελπιστώ να διαβάσω σύντομα... Και το "Ο γιος" ανήκει στην μετά - Harry Hole εποχή αλλά στο "Αίμα στο χιόνι"  ο  Nesbo δείχνει να αλλάζει πραγματικά σελίδα... Οι αλλαγές είναι πολλές και θα ξενίσουν ενδεχομένως τους κολλημένους στην μανιέρα που μας είχε συνηθίσει ο Νορβηγός αλλά η νέα σελίδα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα...

Εξηγούμαι...

Ο Nesbo αλλάζει την φόρμα και το ύφος του... Το βιβλίο είναι σαφώς μικρότερο από τα υπόλοιπα βιβλία του, μόλις 224 σελίδες... Η αφήγηση είναι στο πρώτο πρόσωπο, ο Ούλαφ μας διηγείται το παρόν, το παρελθόν του, τις ιστορίες που πλάθει το έτσι κι αλλιώς μοναδικό μυαλό του για να αντιμετωπίσει τον κόσμο γύρω του... Στο "Αίμα στο χιόνι" το συγκινησιακό στοιχείο είναι πιο έντονο από κάθε άλλο βιβλίο του Nesbo χωρίς όμως κατά τη γνώμη μου να γίνεται μελό ή υπερβολικό... Σε αυτό το βιβλίο δεν προσπαθεί κανένας να λύσει κάποιο μυστήριο, να συναρμολογήσει ένα puzzle γεγονότων, σε αυτό το βιβλίο απλά κάποιος μας διηγείται μια ιστορία... Το "Αίμα στο χιόνι" ακολουθεί πολλές από τις δομές του παραδοσιακού noir... Ο σκληρός και μοναχικός τύπος, η μοιραία γυναίκα, ο κακός, η προδοσία, οι ανοιχτοί λογαριασμοί που πρέπει να λυθούν... Παράλληλα συνδυάζει κινηματογραφικές αναφορές και στοιχεία χιούμορ με χαρακτηριστικά παραδείγματα την σκηνή στο τρένο καθώς και αυτή της μάχης στο υπόγειο της εκκλησίας... Όσον αφορά τους χαρακτήρες ο Nesbo έχει εμβαθύνει μόνο στον χαρακτήρα του Ούλαφ τον οποίο γνωρίζουμε από τις αφηγήσεις των σκέψεων του στο παρόν και το παρελθόν, οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι στοιχειωδώς ανεπτυγμένοι , τα εμφανή τους χαρακτηριστικά είναι αυτά του ρόλου που τους αποδίδεται, εσκεμμένα πιστεύω εκ μέρους του Nesbo...

Αναγνωρίζω ότι δεν είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά το "Αίμα στο χιόνι"  ήταν ένα απολαυστικό ανάγνωσμα το οποίο ολοκλήρωσα μέσα μια μέρα μόνο, επί της ουσίας... Δεν με χάλασε καθόλου ότι δεν μου θύμισε κλασσικό Nesbo βιβλίο, όπως συνέβη σε αρκετούς, γιατί ο Νορβηγός είναι εξαιρετικός μάστορας των λέξεων και δεν εγκλωβίζεται σε μανιέρες και γι' αυτό δεν με απογοητεύει ποτέ...

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo

"Ο λαβύρινθος του Όντιν" του Mads Peder Nordbo
Ξεκίνησα να διαβάσω το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" λόγω του τίτλου του... Η μυθολογία των Σκανδιναβικών λαών είναι μια από τις τελευταίες ασχολίες μου και το μυστήριο που υποσχόταν ο τίτλος με εξιτάρησε... Ο Mads Peder Nordbo είναι Δανός με σπουδές στη Νορδική γλώσσα και λογοτεχνία άρα το πακέτο ήταν πολλά υποσχόμενο... 

Η υπόθεση αφορά την ιστορία ενός νεαρού Δανού φοιτητή γλωσσολογίας, του Ματίας, ο οποίος δέχεται μια πρόσκληση από ένα άγνωστο να καταγράψει και να μελετήσει μια γνώση η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα του μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά και τον ίδιο τον Ματίας... Η πρόσκληση γίνεται αποδεκτή, ο Ματίας μεταβαίνει στο Λονδίνο όπου βρίσκεται αυτός που τον προσκάλεσε και σιγά σιγά αρχίζει να ξετυλίγεται ένα κουβάρι που αφορά αποκαλύψεις που αφορούν τόσο την ανθρωπότητα όσο και το θολό οικογενειακό παρελθόν του Ματίας...

Το βιβλίο κινείται σε μια λογοτεχνική κατηγορία που δεν ξέρω αν εγκαινίασε αλλά σίγουρα έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό ο "Κώδικας Ντα Βίντσι", αυτή της αναθεώρησης της ιστορίας και δη της θρησκευτικής, δοσμένη μέσα από μια ιστορία μυστηρίου... Η πλοκή του βιβλίου είναι πολύ καλά στηριγμένη από ένα πλήθος ιστορικών και αρχαιολογικών στοιχείων καθώς και ερμηνειών διαφόρων Ρουνικών επιγραφών, στοιχεία τα οποία προφανώς οφείλονται και στις σχετικές σπουδές και μελέτες που έχει κάνει ο Nordbo ... Λόγω της άγνοιάς μου σε λεπτομέρειες πάνω στη συγκεκριμένη θεματολογία δεν μπορώ να αξιολογήσω που ο συγγραφέας ενδεχομένως αυθαιρετεί ή κάνει λογικά άλματα, στα απαίδευτα όμως μάτια μου τα στοιχεία που παραθέτει φαίνονται αρκετά συμπαγή... Το "Ο λαβύρινθος του Όντιν" θα κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί σχετικά με την καταγωγή των θρησκειών κι ενδεχομένως να τον κάνει να δει την ιστορία της ανθρωπότητας με μια άλλη προοπτική... Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο  Nordbo είναι εξόχως μυστηριακή και ενισχύεται εξαιρετικά από το σκηνικό του παλιού λονδρέζικου αρχοντικού με τα ατελείωτα μυστικά και κρύπτες... Το βιβλίο μου κράτησε εξαιρετική συντροφιά και το βρήκα αληθινά συναρπαστικό, σίγουρα θα το πρότεινα σε λάτρεις του συγκεκριμένου είδους λογοτεχνίας.... 

Έχω μια δεύτερη σκέψη, για την οποία δεν είμαι βέβαιος αλλά παρόλα αυτά θα την καταγράψω... Δεν ξέρω κατά πόσον αυτού του είδους η λογοτεχνία στο σύνολό της και το συγκεκριμένο βιβλίο πιο συγκεκριμένα, αποτελούν οχήματα και φορείς μιας πολιτικής σκέψης η οποία δίνει έμφαση στην καταγωγή του αίματος, στις εθνικές θρησκείες έναντι των σημιτικής καταγωγής επικρατέστερων θρησκειών... Δεν παραγνωρίζω τα ιστορικά ευρήματα και τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στο όνομα του Ιησού ή του Μωάμεθ, ούτε και τη διαστρέβλωση της ιστορίας για να οικοδομηθεί το Χριστιανικό οικοδόμημα αλλά από την άλλη διατηρώ μια κάποια καχυποψία απέναντι στους αναθεωρητές της ιστορίας οι οποίοι συχνά έχουν δόλιους σκοπούς... 

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

"Ο γιος" του Jo Nesbo

"Ο γιος" του Jo Nesbo
Δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα για τον αναγνώστη αυτού του blog να διαβάζει την άποψή μου πάνω στα βιβλία του Nesbo... Το "Ο γιος" είναι το ενδέκατο βιβλίο του που διαβάζω και όλες οι κριτικές μου κινούνταν στο ίδιο μοτίβο: Ξεκινάμε από αντιδράσεις του τύπου standing ovation και καταλήγουμε σε αντιδράσεις που περιλαμβάνουν κραυγές ενθουσιασμού και επιληπτικές κρίσεις... Πιστεύω ότι δεν περιμένετε κάτι διαφορετικό να συμβεί και για αυτό το βιβλίο του Νορβηγού αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο... 

Θα πω πάλι τα ίδια και τα ίδια, το τι φοβερή ατμόσφαιρα έχει το βιβλίο, τι καταιγιστική η πλοκή, πόσο συμπαγείς οι χαρακτήρες, πόσο ζωντανές οι περιγραφές, πόσο πολύπλευρο είναι, ότι δεν υπάρχει άλλος σαν τον Nesbo, ότι ΑΥΤΟΣ είναι το σκανδιναβικό noir... Όλα θα είναι αλήθεια όμως, τουλάχιστον για μένα αλλά μάλλον και πολλούς άλλους Nesbo maniacs εκεί έξω... Γιατί ο Νορβηγός έχει αυτό το κάτι που κάνει κλικ μέσα στο κεφάλι μου, που με κάνει να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου, που με ταξιδεύει κάθε φορά στο Βορρά, στο Όσλο πίσω από την βιτρίνα, μέσα στις σκιές, που με έχει κάνει να βάλω ψηλά στην λίστα των to do ταξιδιών αυτό στη Νορβηγία ... Μπορεί να ήμουν λίγο διστακτικός όταν ξεκίνησα το ο "Ο γιος" αφού μου έλειπε ήδη ο Harry Hole και δεν ήξερα ποιος είναι αυτός ο γιος αλλά ο Nesbo μου απέδειξε ότι πρέπει πάντα να του έχω εμπιστοσύνη... Διάβασα το βιβλίο (560 σελίδες) σε δύο μόνο (εργάσιμες ) μέρες και καθυστέρησα κιόλας αφού χθες το απόγευμα δεν διάβασα καθόλου, ψώνιζα στρώματα στο IKEA... Φυσικά πρέπει να το διαβάσετε και εσείς, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται... 

Αν θέλετε κάποια περίληψη της υπόθεσης ή βιβλιοκριτική, πηγαίνετε στο site του εκδοτικού οίκου για να  δείτε περί τίνος πρόκειται, αυτό το post δεν είναι βιβλιοκριτική είναι απλά μια δημόσια δήλωση λατρείας...