Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημόσιοι Υπάλληλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημόσιοι Υπάλληλοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Εγώ κι E.Σ.Y. ....

Η διάγνωση έλεγε αριστερή βουβωνοκήλη, η απόφαση να την εγχειρίσουμε πάρθηκε άμεσα και η επέμβαση έγινε την Τετάρτη... Δεν είχα ξανακάνει ποτέ μου εγχείριση, ούτε είχα προσωπική εμπειρία αυτού που λέγεται δημόσιο νοσοκομείο...Γράφω από το κρεβάτι του σπιτιού μου, ξαπλωμένος διότι πονάω πολύ όταν στέκομαι όρθιος ή κάθομαι...

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω...

Η εγχείριση έγινε στο Ασκληπιείο της Βούλας...Η πρώτη εντύπωση για τις κτιριακές εγκαταστάσεις ήταν επιεικώς αρνητική...Διάφορα παραπήγματα και παραγκάκια, κατασκευασμένα εδώ και 100 χρόνια κάποια από αυτά, συνθέτουν το συγκρότημα των υπηρεσιών και των κλινικών του νοσοκομείου... 'Αβαφτοι και μουχλιασμένοι τοίχοι, ελλιπείς εγκαταστάσεις υγιεινής, θάλαμοι με καμένες λάμπες ή χωρίς πρίζες, βουλωμένοι νιπτήρες... Η χειρουργική πτέρυγα (στο πολυώροφο μεγάλο κτίριο για όσους γνωρίζουν τη γεωγραφία του Ασκληπιείου) φάνταζε υπέρ λουξ μπροστά στα άθλια παραπήγματα στα οποία έγινε η εισαγωγή μου...

Μέσα σε αυτό το "ειδυλλιακό" περιβάλλον κινείται και εργάζεται ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων, από τους γιατρούς μέχρι τις καθαρίστριες, που ανήκουν σε όλες τις κατηγορίες ανθρώπων, καλύπτουν πλήρως, λίγο ή και καθόλου τα στερεότυπα για τους δημόσιους υπαλλήλους... Όπως ο ειδικευόμενος που πήγα να αρπαχτώ με το καλημέρα όταν προσπάθησε να μου πουλήσει εξυπνάδα λέγοντας ότι δεν κατάλαβα τις εντολές του γιατρού μου... Όπως ο υπάλληλος της γραμματείας που με άφησε να περιμένω ένα μισάωρο και χρειάστηκε να του την πει ο γιατρός μου  για να σηκώσει το τηλέφωνο, να κάνει μια κλήση δέκα δευτερολέπτων και να προωθήσει τον φάκελο μου στο χειρουργικό τμήμα... Όπως η νοσοκόμα που με βοήθησε πάρα πολύ όταν κάτι δεν έγινε καλά μετά την εγχείριση και εγώ εκτός από δυνατούς πόνους αντιμετώπισα και μια κρίση πανικού... Και μετά σαν φίλη από τα παλιά παράκουσε την εντολή για λήψη υγρών αποκλειστικά την πρώτη βραδιά και με κέρασε στα κρυφά ζελέ, "αφού κι αυτό νεράκι είναι"... Όπως το γιατρουδάκι που είχε εφημερία και άκουσε τις χριστοπαναγίες που του έριξα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά (μετά του ζήτησα συγνώμη διότι δεν έφταιγε αυτός κι εγώ δεν έλεγχα τον εαυτό μου εκείνες τις ώρες) και με είχε στην έννοια του όλη τη νύχτα και το πρωί πριν πάρω το εξιτήριο....

Αυτά που κρατάω από την εμπειρία μου από το Ασκληπιείο είναι δυο τρία πραγματάκια...

Είδα κάπου ένα κουτί με το σλόγκαν "Το ΕΣΥ είσαι εσύ" να καλεί τους επισκέπτες και τους ασθενείς του νοσοκομείου να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τις παρεχόμενες υπηρεσίες... Το κουτί περιείχε δυο τρία ερωτηματολόγια συμπληρωμένα όλα κι όλα και δεν το θεωρώ τυχαίο... Το ΕΣΥ δεν είναι εγώ κι εσύ, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το κατάντησαν.... Είναι εξοργιστική η εγκατάλειψη του κράτους στις δομές της δημόσιας υγείας οι οποίες όσο χάλια και αν είναι είναι οι μοναδικές στις οποίες μπορούν να έχουν πρόσβαση πάρα πολλοί από τους συμπολίτες μας που όμως τις πληρώνουμε αδρά όλοι οι εργαζόμενοι μέσω της εφορίας και των ασφαλιστικών μας κρατήσεων .... Είναι εξόφθαλμη η προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια να απαξιώσουν και να υποβαθμίσουν τη δημόσια υγεία προς όφελος τόσο των ιδιωτικών νοσηλευτικών κέντρων όσο και της ιδιωτικής ασφάλισής...

Το κράτος έχει τις ευθύνες του, αυτό που δεν μου άρεσε όμως καθόλου είναι ότι είδα μια "δεν γαμιέται" συμπεριφορά και σε αρκετούς εργαζόμενους, όπως στην νοσοκόμα που δεν μάζεψε από κάτω το καπάκι της βελόνας της σύριγγας αλλά το έσπρωξε κάτω από το κρεβάτι ή ο υπάλληλος που περιέγραψα πιο πάνω που ολιγωρούσε για ένα τηλεφώνημα δέκα δευτερολέπτων... Δεν εμπνέουν σεβασμό τέτοιες συμπεριφορές και τρέφουν, δικαιολογημένα, τα στερεότυπα...

Η νοσηλεία των ασθενών δεν μπορεί να εφαρμόζεται φασόν για όλους... Ο κάθε ασθενής έχει διαφορετικές αντοχές, διαφορετική ψυχολογία, αντιμετωπίζει διαφορετικά το κάθε πρόβλημα, δεν μπορείς να τους αντιμετωπίζεις όλους το ίδιο, με νόρμες που απορρέουν από την προσωπική άποψη του κάθε γιατρού και του κάθε νοσηλευτή... Όταν ο ασθενής λέει πονάω, το εννοεί, δεν το κάνει διότι προσπαθεί να "γίνει" με κάποιο legal high...

Για το τέλος μια απλή συμβουλή... Όσοι βρεθείτε σε παρόμοιες καταστάσεις και πρέπει να εγχειριστείτε, προτιμήστε ολική νάρκωση από την επισκληρίδιο... Η δική μου εμπειρία με την επισκληρίδιο ήταν κακή, εν μέρει σε αυτήν οφείλεται η κρίση πανικού που έπαθα ενώ και οι περιορισμοί που έχεις μετά την ανάνηψη είναι πολλοί περισσότεροι απ' ότι με την ολική νάρκωση...

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Οργή...

Θα ήθελα να σπάσω τα μούτρα αυτών των υπανθρώπων που με την αδιαφορία τους βασανίζουν απροστάτευτα παιδιά... Αν δεν γουστάρετε ή δεν μπορείτε να κάνετε μια δουλειά ρε κωλόζωα, να μην την κάνετε, εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, όχι για υπογραφές και πρωτόκολλα... Αει στο διάολο, σιχάματα...


Ζωές δεμένες με ιμάντες

Του ΜΑΚΗ ΝΟΔΑΡΟΥ 

Ενα αγόρι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του. Δυο κορίτσια τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους. Ανήλικα με αναπηρία, ταλαιπωρημένα και παρατημένα, χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται. 

Εικόνες ντροπής με παιδιά δεμένα με ιμάντες πάνω στα κρεβάτια τους, στην «αποθήκη παιδικών ψυχών» του ΚΕΠΕΠ (Κέντρου Περίθαλψης Παίδων) Λεχαινών Ηλείας, ήρθαν χθες στη δημοσιότητα, μετά την επιστολή και τις φωτογραφίες που έστειλε φοιτήτρια εθελόντρια στην τοπική ενημερωτική ιστοσελίδα www.iliatora.gr

Το γεγονός επιβεβαίωσε στην «Ε» και η διοικήτρια του ιδρύματος Αννα Μαζαράκη, υποστηρίζοντας ότι το δέσιμο των παιδιών με ιμάντες στα κρεβάτια γίνεται για την ασφάλειά τους, μετά τη γραπτή οδηγία του ψυχιάτρου που συνεργάζεται με το ίδρυμα.
Οι εικόνες που περιγράφει η νεαρή φοιτήτρια από το εξωτερικό που βρέθηκε μαζί με άλλους εθελοντές το 2009 στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, προσφέροντας εθελοντική εργασία για περίπου έξι μήνες, δεν τιμούν κανέναν και κυρίως το υπουργείο Υγείας, που ανέχεται αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που ντροπιάζει τη χώρα μας διεθνώς.
«Πολλοί εργαζόμενοι στο ΚΕΠΕΠ έχουν τη νοοτροπία, όπως και η υπόλοιπη κοινωνία, ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά με διανοητική αναπηρία ως ανθρώπινα όντα. Η δουλειά τους είναι απλά να τα κρατήσουν ζωντανά...», αναφέρει η εθελόντρια και τονίζει:
«Πολλοί "κανονικοί" άνθρωποι δεν θέλουν να καταλάβουν πως αναπηρία δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι "φυτό", ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Πολλά από αυτά τα παιδιά στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών είναι σε θέση να κάνουν πράγματα που δεν θα πιστεύετε: ένα αγόρι, το οποίο είναι δεμένο για πολλά χρόνια στο κρεβάτι του, φαίνεται ότι είναι σε θέση να περπατήσει ή να οδηγήσει μια αναπηρική καρέκλα πολύ καλά (ειδικά προς τα έξω από την πόρτα).
Αλλά δεν του επιτρέπεται, καθώς το ίδιο εξακολουθεί να περιμένει (για περίπου δύο χρόνια) εξέταση για την ασθενή καρδιά του. Ενα κορίτσι είναι σε θέση να ζωγραφίσει (παρ' όλο που δεν μπορεί να ελέγξει τα χέρια της πολύ καλά) και αυτό της αρέσει πολύ. Δύο επτάχρονα κορίτσια με αυτιστικό σύνδρομο μπορούν να καθίσουν στο τραπέζι και να φάνε με το κουτάλι, όμως τρέφονται ακόμη μέσα στο κλουβί τους...
Πολλά από τα παιδιά φαίνονται αποκρουστικά, αλλά δεν είναι δικό τους λάθος: κανείς δεν νοιάζεται να τα ντύσει με ρούχα του μεγέθους τους, καθαρά και χωρίς σχισίματα, να κόψει τα μαλλιά τους στην ώρα τους, να τα βοηθήσει να πλύνουν τα δόντια τους, να βάλουν κάποια ενυδατική λοσιόν στα πόδια και τα χέρια, να κάνουν ντους όταν χρειάζεται... Το νοσηλευτικό προσωπικό βάζει την υπηρεσιακή στολή του μόνο όταν έρχεται κάποια επιθεώρηση από το υπ. Υγείας».
Σημειώνεται ότι στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών περιμένουν ακόμα την κάλυψη των κενών θέσεων σε νοσηλευτικό προσωπικό, που υποσχέθηκε πριν από καιρό δημόσια ο υπουργός Υγείας, μετά την αποκάλυψη της «Ε» για τον ξυλοδαρμό τροφίμου από το προσωπικό του ιδρύματος. Η συγκεκριμένη υπόθεση ερευνάται ακόμα με ΕΔΕ, ενώ από την Εισαγγελία της Αμαλιάδας έχει διαταχθεί η διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης.

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

Δημόσιοι υπάλληλοι...

Δημόσιοι υπάλληλοι

Υπάρχουν καλοί και κακοί...

Ο πατέρας μου ήταν ένας από τους καλούς, δούλεψε στη ΔΕΗ 35 χρόνια ενσυνείδητα χωρίς λούφα, χωρίς κατάχρηση της θέσης του, χωρίς "λαδώματα" (ενώ θα μπορούσε), χωρίς τίποτα... Η μάνα της φίλης μου της Θ. ήταν άλλη μια... Δουλειά κανονικά από το πρωί μέχρι την λήξη του ωραρίου και όταν δεν έφτανε και αυτό, δουλειά στο σπίτι μέσα στην νύχτα...

Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι βέβαια, όπως αυτοί που συνάντησε η Μ. χθες στο ΙΚΑ Αγ. Παρασκευής, οι οποίοι ταλαιπωρούν τον κόσμο αφάνταστα, εξυπηρετούν 4 νούμερα σε 2,5 ώρες, λυγίζουν και τεντώνουν τον νόμο κατά πως τους καπνίσει και αναλόγως από ποια πλευρά ξύπνησαν το πρωί, αγνοούν τις εγκυκλίους, συμπεριφέρονται σαν αφέντες στους δουλοπάροικους, είναι αγενείς και ψεύτες, σαδιστές που ικανοποιούνται με την ταλαιπωρία του άλλου και άνθρωποι τέτοιου ήθους που γυρνάνε να πουν σε μια γυναίκα με μωρό στο χέρι ότι:

Όσο είμαι εγώ εδώ πέρα εσύ δεν πρόκειται να πληρωθείς...

Για τέτοιους δημόσιους υπαλλήλους καμία ταξική αλληλεγγύη δεν νιώθω, καθόλου δεν λυπάμαι για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών που έχουν υποστεί, υποκύπτω στα ταπεινότερα των συναισθημάτων και εύχομαι να πάρετε τα αρχίδια μου ακόμα περισσότερο...

Υ.Γ. Δεν είναι ώρα να τρωγόμαστε πόσο μάλλον τώρα  μπροστά στο καβλί που έρχεται αλλά αυτές οι συμπεριφορές με βγάζουν από τα ρούχα μου και θα έπρεπε να καταγγέλλονται πρώτα απ' όλα από τα ίδια τα συνδικάτα... Θα ήθελα να δω πάντως την αλληλεγγύη των συνδικάτων του δημοσίου και να δω αν θα προκηρύξουν απεργία για να μας συμπαρασταθούν...