Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διακοπές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διακοπές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 2ο...

(Συνέχεια από το 1ο μέρος)

Το πρωινό της Δευτέρας του Πάσχα ήταν λαμπρό όπως και της προηγούμενης μέρας παρά το γεγονός ότι υπήρχε πρόγνωση για βροχή... Ένας ελαφρύς πονοκέφαλος μου θύμιζε το μεθύσι της προηγούμενης ημέρας και μου είχε "χαρίσει" μια ραθυμία αλλά ήμουν έτοιμος να απολαύσω την τελευταία μέρα της εκδρομής μας... Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε Δημητσάνα ...

Φτάνοντας στο χωριό επισκεφτήκαμε το Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης ... Η επίσκεψη μας ήταν εξαιρετική και συναρπαστική για όλους μας, τόσο τους μεγάλους όσο και τα παιδιά... Το Μουσείο προσφέρει μαι απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον και την παράδοση διαδραστική εμπειρία η οποία περιλαμβάνει εκθέματα, βιντεοπαρουσιάσεις και live επιδείξεις της μπαρουτοποιίας, της βυρσοδεψίας και της απόσταξης... Μοναδική παραφωνία, κατά την ταπεινή μου άποψη, αλλά ουσιαστικά ασήμαντη, είναι ότι η βιντεοπαρουσίαση σχετικά με την τέχνη της βυρσοδεψίας ήταν γυρισμένη στην Άμφισσα, πόλη επίσης με παράδοση στην βυρσοδεψία, αλλά όχι στην Δημητσάνα... Η επίσκεψη μας στο Μουσείο κράτησε πάνω από μια ώρα κι ενώ σύννεφα είχαν αρχίσει να μαζεύονται στον ουρανό αποφασίζουμε να πάμε στο κέντρο του χωριού για βόλτα και φαγητό...

Κατέβασα τα παιδιά και την Μ. σε κάποιο κεντρικό σημείο κι έφυγα για να βρω παρκάρισμα όταν ξαφνικά το αυτοκίνητο έχασε την ηλεκτρονική υποβοήθηση του τιμονιού... Υπέθεσα ότι είναι κάτι παροδικό, έβγαλα το κλειδί από την μίζα, το ξανά έβαλα αλλά αυτή την φορά όλες οι λυχνίες στο ταμπλό άρχισαν να αναβοσβήνουν, αισθητήρας λ, abs, χειρόφρενο, μπαταρία... Με έλουσε κρύος ιδρώτας, η σχέση μου με το αυτοκίνητο μας δεν ήταν ποτέ ρόδινη και απ' ότι φαινόταν θα γραφόταν άλλο ένα επεισόδιο σε αυτό το σήριαλ... Είχε ήδη αρχίσει να βρέχει δυνατά οπότε πάρκαρα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και πήγα στην ταβέρνα όπου είχε καθίσει η υπόλοιπη παρέα για να σκεφτώ τι θα κάνω... Σκέφτηκα να καλέσω την οδική βοήθεια που παρέχεται από την ασφάλεια μου αλλά όλες μου οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό... Ενώ το ηχογραφημένο μήνυμα με καλούσε να πατήσω το 1 για να συνδεθώ με την οδική βοήθεια, μετά το πάτημα του πλήκτρου κάθε φορά ένα άλλο ηχογραφημένο μήνυμα με ενημέρωνε ότι λόγω αργίας ... ήταν κλειστά!!! Επανέλαβα τις κλήσεις και δυο και τρεις φορές και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα... Άφησα δύο οργισμένα μηνύματα στον τηλεφωνητή της εταιρείας απειλώντας ότι με έχουν χάσει από πελάτη... Κατόπιν εορτής, όταν η περιπέτεια είχε τελειώσει, η ασφαλιστική εταιρεία προσπαθώντας να δικαιολογηθεί αρχικά προφασίστηκε βλάβη του τηλεφωνικού κέντρου και κατόπιν δικό μου λάθος κατά την πληκτρολόγηση των επιλογών...

Η βροχή δυνάμωνε, η ώρα περνούσε κι εγώ κάποια στιγμή αποφασίζω να πάω ξανά στο αυτοκίνητο να δω το ασφαλιστήριο μήπως και βρω κάποια άλλο τηλέφωνο με το οποίο θα μπορούσα να επικοινωνήσω με την εταιρεία και να βρω βοήθεια... Η βροχή είναι πολύ δυνατή και όταν φτάνω στο αυτοκίνητο ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω το αυτοκίνητο με είκοσι πόντους νερό μέσα... Το γεγονός ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό το αποδίδω σε θαύμα...  Η αιτία της πλημμύρας αποδείχτηκε ότι ήταν η είσοδος του νερού από τους εξαεριστήρες που βρίσκονται κάτω από τους υαλοκαθαριστήρες καθώς το αυτοκίνητη βρισκόταν ατυχώς κάτω από την απορροή ενός ρυακιού κατά τη διάρκεια της νεροποντής... Εκείνη την ώρα με παίρνει η  Μ. τηλέφωνο, μαθαίνει πως έχουν τα πράγματα (δεν με πίστεψε πραγματικά, μέχρι που το είδε με τα μάτια της) και μου λέει ότι η Σ. έχει ένα θείο με συνεργείο στην Τρίπολη οποίος μας περιμένει να ανοίξει το συνεργείο και ασχοληθεί με τη ζημιά... Ξεκινάμε να αδειάσουμε το αυτοκίνητο από το νερό με πλαστικά ποτηράκια, ένα κουβά κι ένα μπουκάλι μέχρι που ο Β. βρίσκει μια μάνικα σε ένα φούρνο παρά δίπλα, βάζει την μια άκρη μέσα στον αυτοκίνητο, ρουφάει από την άλλη άκρη (πίνει και κανά δυο γουλιές) και καταφέρνει να αδειάσει κατά πολύ το νερό από το αυτοκίνητο... Ο θείος της Σ. μιλώντας στο τηλέφωνο μαζί του και αφού του περιγράφω πως έχουν τα πράγματα μου λέει ότι η ζημιά είναι πιθανότατα στο δυναμό κι ότι μπορώ να δοκιμάσω να κατέβω στην Τρίπολη, πριν νυχτώσει αφού η μπαταρία του αυτοκινήτου ήταν καινούργια, είχε αλλαχτεί το καλοκαίρι... Το αυτοκίνητο επί της ουσίας δεν έχει ηλεκτρικά, προβολείς, φλας, υαλοκαθαριστήρες αλλά η βροχή έχει σταματήσει, υπάρχει αρκετή ώρα μέχρι να πέσει η νύχτα οπότε το παίρνουμε απόφαση και ξεκινάμε για Τρίπολη, εγώ οδηγός, ο Μ. συνοδηγός ενώ οι υπόλοιποι, μαζί τους η Μ. και οι γιοι μου, επιστρέφουν στην Αλωνίσταινα με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της παρέας... 

Μετά από αγχωτική οδήγηση μιάμισης ώρας που ο καιρός μας λυπήθηκε και δεν έβρεχε, φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το θείο της Σ. και πάμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο... Η βροχή ξαναρχίζει καταρρακτώδης... Ο θείος είχε δίκιο, το πρόβλημα αφορούσε το δυναμό του αυτοκινήτου το οποίο αντικαθίσταται... Τα ηλεκτρικά του αυτοκινήτου πλέον λειτουργούν, πλην του εξαερισμού ο οποίος προφανώς έχει μπουκώσει από τα νερά και τις λάσπες που το κατέκλυσαν ενώ η λυχνία του αερόσακου παραμένει διαρκώς αναμμένη στο ταμπλό... Ο εξαερισμός είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς όπως είπαμε βρέχει καταρρακτωδώς, τα τζάμια θολώνουν και εμείς δεν έχουμε τρόπο να τα ξεθολώσουμε παρά με το να τα σκουπίζουμε διαρκώς με μια πατσαβούρα... Επιστρέφουμε στο χωριό με μια ακόμα αγχωτική διαδρομή κυνηγώντας τον ήλιο που δύει προσπαθώντας να μην μας βρει το σκοτάδι στο βουνό κάτω από την νεροποντή και με τα τζάμια θολωμένα... Μπαίνω στον ξενώνα γύρω στις 8.30 το βράδυ, κουρασμένος, στρεσσαρισμένος και βρεγμένος ως το κόκκαλο, ειδικά τα παπούτσια μου είναι βρεγμένα πάνω από 7 ώρες... Όλη η παρέα είναι μαζεμένη στο σαλόνι, εμείς και η Τ. με τον Β. και την κόρη τους κρατάμε τα μοναδικά δύο δωμάτια που είναι νοικιασμένα το βράδυ της Δευτέρας του Πάσχα, ο ξενώνας είναι για πάρτυ μας, περνάμε μια χαλαρή βραδιά, απόλυτα απαραίτητη τελικά, δίπλα στο τζάκι με τσιμπολόγημα και ρακόμελο...

(Συνεχίζεται...)

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Και πάλι και πάλι και πάλι και πάλι...

4 ημέρες απόδραση από την καθημερινότητα, χαλάρωση, θάλασσα, πισίνα και ξεκούραση... Όχι τόσο σωματική όσο ψυχολογική, ένα μικρό γέμισμα της μπαταρίας μέχρι τις μεγάλες διακοπές, τις αυγουστιάτικες... Πού αλλού εκτός από την Αίγινα;

Αίγινα-Ηλιοβασίλεμα

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Highway to hell...

Στο δρόμο της επιστροφής από το δεύτερο μέρος των φετινών διακοπών μας και ταξιδεύοντας στην Αθηνών-Πατρών, σκεφτόμουν ότι θα ήταν πρέπον στα διόδια κατά μήκος της "εθνικής οδού" όχι να πληρώνουμε εμείς οι οδηγοί αλλά να μας πληρώνουν, κάτι σαν μπόνους επιβράβευσης που φτάσαμε μέχρι εκεί...

Επίσης σκεφτόμουν ότι η εικόνα του έργου είναι τέτοια που δεν σου επιτρέπει να έχεις ελπίδες για γρήγορη ολοκλήρωση του μέσα σε λογικό χρονικό διάστημα και ότι πραγματικά είναι τρελοί οι Πατρινοί που τόσα χρόνια ανέχονται αυτή την κατάσταση και δεν έχουν καταλάβει νομαρχίες, δεν έχουν κλείσει λιμάνια και γέφυρες για να απαιτήσουν την άμεση περάτωση των έργων και την ασφαλή διέλευση σε αυτό το έγκλημα που κατ' ευφημισμό μόνο μπορεί να λέγεται εθνική οδός...

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Αίγινα - Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι...

Στο καράβι της επιστροφής την Κυριακή το απόγευμα, μετά από μίνι διακοπές τριών ημερών στην Αίγινα, ρώτησα τον Σ. που του άρεσε περισσότερο φέτος, στον Πόρο ή στην Αίγινα... 

"Στην Αίγινα", μου απάντησε χωρίς να το σκεφτεί... Από μωρό πάει κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα, στο ίδιο ξενοδοχείο, το νησί είναι το χωριό που δεν έχουμε... 

Όταν είπαμε φέτος ότι θα φύγουμε για διακοπές ρώτησε πότε θα πάμε στην Αίγινα... Δεν γινόταν να μείνει το παιδί με τον καημό ότι φέτος δεν πήγαμε στο νησάκι μας αλλά ούτε κι εμείς... 

Πήγαμε από την Παρασκευή και γυρίσαμε την Κυριακή το απόγευμα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε αυτό το καλοκαίρι και να θυμηθούμε γιατί πρέπει να επιστρέψουμε και του χρόνου...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

4 και σήμερα...

4 και σήμερα, μετράω σαν τους φαντάρους μέχρι την ημέρα που θα πάρουν το χαρτί... Έχω καταστρώσει τα πλάνα μου, έχω βρει τα βιβλία που θα με συνοδέψουν στις διακοπές (κλικ, κλικ), έχω μοιράσει στα απογεύματα της εβδομάδας τις δουλειές που πρέπει να γίνουν έτσι ώστε να μην αγχωθούμε και τρέχουμε την τελευταία στιγμή, είναι όλα έτοιμα... Σήμερα θα μελετήσω και τη διαδρομή την οποία δεν έχω ξανακάνει και Σαββάτο πρωί φύγαμε...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013...

Δεν θα αποφύγω τα κλισέ και θα επιχειρήσω μια ανασκόπηση της χρονιάς που τελειώνει σε λίγες ώρες, όχι τόσο για όσους διαβάσουν αυτό το post όσο για μένα για να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου και να μπορώ στο μέλλον να ανατρέχω σε όσα έχω γράψει...

Το 2013, σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μια κακή και δύσκολη χρονιά... Ήταν κακή και δύσκολη διότι ξεκίνησε με ένα θέμα υγείας, συνεχίστηκε με τρομερή αναστάτωση σε ότι αφορά τα επαγγελματικά μου, ακολούθησε δουλειά, δουλειά, κι άλλη δουλειά, απλήρωτη, σε κακό κλίμα και ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι που φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση αδράνειας και στασιμότητας η οποία δεν ξέρω ακριβώς που θα καταλήξει... Κάπου μέσα σε αυτό το διάστημα δοκιμάσαμε να πάμε διακοπές αλλά κουραστήκαμε πολύ περισσότερο απ' όσο καλά περάσαμε ενώ και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας δεν ήταν όπως τις ονειρευτήκαμε αφού τα υπόλοιπα τρία μέλη της οικογένειας αρρώστησαν...

Μέσα σε όλες αυτές τις αναποδιές, στα τέλη του Απρίλη, γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος μου, ένα υπέροχο, στρουμπουλό, μελαχρινό μωράκι, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., αξιαγάπητος και γλύκας, για τον οποίο σκέφτομαι διαρκώς ότι δεν του δίνω την ίδια φροντίδα που έδινα στον Σ. όταν ήταν αυτός μωρό... Κρατώ τη γέννηση του δεύτερου παιδιού μου σαν το σημαντικότερο γεγονός του 2013, όχι μόνο γιατί έτσι κι αλλιώς θα ήταν αλλά και γιατί δυστυχώς δεν μου έρχεται κάτι άλλο θετικό στο μυαλό να θυμηθώ...

Το 2013 με έφερε αρκετά βήματα πίσω σε πολλούς τομείς, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και οικονομικά, βήματα που είχα πασχίσει πολύ να κάνω και τώρα είμαι υποχρεωμένος να καταβάλω την ίδια και περισσότερη προσπάθεια για να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος... Αυτό ουσιαστικά είναι και το μοναδικό resolution που θέτω για τον καινούργιο χρόνο, να ξαναβρώ όλα όσα έχασα τόσο από τον εαυτό μου όσο και από όλους υπόλοιπους τομείς...

Υπό άλλες συνθήκες, (αν δεν βαριόμουνα) θα έγραφα και κάποιο post για τα καλύτερα και τα χειρότερα βιβλία που διάβασα το 2013... Μέσα στον χρόνο αυτό διάβασα αρκετά βιβλία, τα περισσότερα πολύ καλά, θα κρατήσω στην μνήμη μου όμως σαν πιο σημαντικό αναγνωστικά γεγονός την γνωριμία μου με το αναγνωστικό σύμπαν της μέχρι πριν λίγους μήνες άγνωστη σε μένα, Margaret Atwood... Τα "Όρυξ και Κρέικ" και κυρίως "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" ήταν τα δύο καλύτερα βιβλία που διάβασα το 2013, αυτά που πέτυχαν περισσότερο απ' όλα να με τραβήξουν στον κόσμο τους...

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι... 
Μακάρι το 2014 να αποδειχτεί καλύτερο από το 2013...

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Οι φετινές μου διακοπές...

"Ένα παιδί ίσον κανένα", μου είχαν πει πολλοί... Εγώ, αιώνιος ξερόλας, έλεγα, "Σιγά, δεν έχετε δίκιο"... Ότι έχω κοροϊδέψει το έχω λουστεί...

Οι φετινές διακοπές δεν ήταν κακές αλλά ήταν δύσκολες... Ξεκίνησαν αργοπορημένα, με πολύ κούραση και πολύ άγχος και μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση... Αυτοί οι παράγοντες θόλωσαν την σκέψη πολλές φορές και έγιναν λάθη, λάθη που στοίχισαν και σε μας και στα παιδιά, νεύρα και κούραση...

Ο μπεμπούλης δεν προσαρμόστηκε ποτέ στην Αίγινα και στο ξενοδοχείο, άσε που αρρώστησε κιόλας... Ο μεγάλος που έτσι κι αλλιώς περνάει την κρίση της προσαρμογής στα νέα δεδομένα της οικογένειας, χρειαζόταν περισσότερη βόλτα, περισσότερο παιχνίδι κι εμείς είτε δεν μπορούσαμε είτε δεν αντέχαμε να του το παρέχουμε... Πάλι καλά που υπήρχε και η πισίνα στο ξενοδοχείο και του δώσαμε και κατάλαβε... 

Φέτος, περισσότερο από τις άλλες χρονιές, χρειαζόμασταν την παρέα φίλων στις διακοπές μας (όπως έγινε πέρυσι και πρόπερσι) αλλά δυστυχώς όλα ήρθαν ανάποδα και δεν την είχαμε... Η φετινή εμπειρία μας έδωσε ένα μάθημα το οποίο θα 'θελα να μοιραστώ και με άλλους γονείς που σύντομα θα βρεθούν στην θέση μου (-->παιδάκια γύρω στα 3 με 4): Τα παιδιά χρειάζονται άλλα παιδάκια για παρέα, για παιχνίδι, για εκτόνωση... Όταν συμβαίνει αυτό είναι και ο γονιός πιο ξεκούραστος διότι το παιδί απασχολείται και ελαττώνονται κατά πολύ εντάσεις και εκρήξεις γκρίνιας και οργής... Είναι πιο εύκολο να κουμαντάρεις τα παιδιά όταν έχεις και κάποιον άλλον να κάνεις παρέα ο οποίος μπορεί να σε καταλάβει γιατί είναι κι αυτός γονιός και στο ίδιο trip με σένα...

Παρ' όλα αυτά το πρόσημο των διακοπών είναι θετικό, μπορεί να μην ήταν ιδανικές αλλά περάσαμε και όμορφες στιγμές... Αν έπρεπε να μοιράσω ευθύνες για το τι δεν πήγε όπως έπρεπε θα έλεγα ότι σίγουρα δεν έπρεπε να φύγουμε τόσες μέρες από το σπίτι μας με δυο μικρά παιδιά εκ των οποίων το ένα βρέφος, ολομόναχοι και ότι η κούραση και το άγχος ενός πολύ δύσκολου χρόνου που είχε συσσωρευτεί είχε κάνει την ανάγκη για ξεκούραση επιτακτική σε βαθμό που να μην υπάρχει υπομονή και καθαρό μυαλό... Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα αλλά δεν πειράζει, κάθε εμπειρία και μάθημα...

Καλό φθινόπωρο!

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

35...

Σήμερα έγινα 35... Είμαι στην Αίγινα, διακοπές και προσπαθώ να ξανακερδίσω τον χρόνο που έχασα την χρονιά που μας πέρασε... Η Μ. κοιμίζει τον Σ., ο Θ. κοιμάται, ανήσυχα, βγάζει δοντάκια, εγώ κάθομαι στην βεράντα με το tablet και πίνω κρασί... 

Καληνύχτα...

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Τρεις μέρες ακόμα...

Έχω στο μυαλό μου μια εικόνα εδώ και μέρες... 

Διακοπές, μεσημέρι, μετά από το μπάνιο στην θάλασσα, είμαστε κι οι τρεις ξαπλωμένοι στο διπλό κρεβάτι, το air condition αναμμένο γιατί έξω σκάει ο τζίτζικας... Το δέρμα μας λείο και καθαρό, απαλλαγμένο από ιδρώτα και αλάτια, δροσερό και ελαφρά ξηρό λόγω του air condition, ταυτόχρονα εκπέμπει ζέστη ελαφρά από τον ήλιο που το έκαιγε όλη την ημέρα στην θάλασσα... Κάθε κίνηση πάνω στα κολλαρισμένα σεντόνια κάνει ένα ήχο σαν να τρίβονται χαρτιά μεταξύ τους... Ο Σ. προσπαθεί να βολευτεί και στριφογυρίζει, η Μ. διαβάζει το βιβλίο της ανάσκελα κι εγώ κάνω τάχα μου τον κοιμισμένο για να παρασύρω τον Σ. να κοιμηθεί αλλά τελικά αποκοιμιέμαι πρώτος...

Τρεις μέρες μείνανε...

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Η δική μου Αίγινα...

Η δική μου Αίγινα είναι ομορφότερη από την Αίγινα που βλέπουν τα μάτια των άλλων, η δική μου Αίγινα δεν χωράει σε φωτογραφίες... 

Η αγάπη μου δεν έχει να κάνει με την ομορφιά της, η οποία στα δικά μου μάτια είναι αδιαμφισβήτητη, ούτε με τις παραλίες της που δεν θα μπουν ποτέ στα αφιερώματα του Lonely Planet...

Έχει να κάνει με αναμνήσεις και με γεύσεις και μυρωδιές και συναισθήματα...

Έχει να κάνει με την γαλήνη που σου χαρίζει ένα μέρος που όταν επιστρέφεις σε αυτό νιώθεις ότι είσαι σπίτι...

Έχει να κάνει με τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και ξέρω ότι θα με υποδεχτούν ξανά όταν με δουν φωνάζοντάς με με το όνομά μου...

Έχει να κάνει με τις εικόνες που ζουν μέσα στο μυαλό μου όπως αυτή με με τον γιο μου να διαλέγει φρούτα από το καφάσι ή ψάρια στην ψαραγορά...

Έχει να κάνει με αναμνήσεις από ξενύχτια, γέλια, ουζοποσίες, βόλτες με άμαξες, φίλους και έρωτες...

Έχει να κάνει με την πρώτη σοβαρή τούμπα του γιου μου, την νύχτα που οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου πλήθυναν...

Έχει να κάνει με την αγωνία μου να γνωρίσω τη δική μου Αίγινα στον μικρό μου γιο, έστω και τώρα που είναι βρέφος, να μάθει τι ζούμε εγώ, η μαμά του κι ο αδερφός του, να κερδίσει τον χαμένο χρόνο... 

Η δική μου Αίγινα είναι το δικό μου χαρούμενο μέρος μου, my happy place, είναι το μέρος που θέλω να επιστρέφω ακόμα κι όταν λαχταρώ να δω κι άλλα μέρη, να ταξιδέψω κι αλλού, είναι το μέρος που καταφεύγω με το μυαλό μου όταν θέλω να αποδράσω από το άγχος και τα προβλήματα... 

Ανυπομονώ και φέτος να ξαναγυρίσω στη δική μου Αίγινα...

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Διακοπές στην Αίγινα Season 2...

Πίσω στην Αθήνα και πάλι... Διακοπές τέλος όχι όμως και άδεια, επιστροφή στη δουλειά στις 16...

Και φέτος όπως και πέρυσι οι διακοπές ήταν εξαιρετικές... Η επιστροφή στην Αίγινα και στις Fistikies για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με είχε προβληματίσει λίγο διότι πίστευα ότι δεν θα μπορούσαμε με τίποτε να περάσουμε τόσο καλά όσο την πρώτη χρονιά αλλά ευτυχώς για μένα διαψεύστηκα... Η επιστροφή στο νησί και στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο ήταν σαν να πήγαινα στο εξοχικό μου, στο χωριό μου όπως έλεγα στην Μ. ... Είδα πάλι ανθρώπους από πέρυσι, πελάτες του ξενοδοχείου και προσωπικό, την μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά, τα γκαρσόνια στο ουζερί που τρώγαμε που φωνάζανε τον Σ. από το απέναντι πεζοδρόμιο... Ένιωσα πολύ ωραία, like home που λένε και στο χωριό μου... 

Οι διακοπές μας ήταν πολύ easy going (που λένε πάλι στο χωριό μου)... Μπάνιο στην θάλασσα ή την πισίνα πρωί και απόγευμα, σουλάτσο στην πόλη, πολύ φαΐ (αλλά πολύ λέμε), ύπνος, διάβασμα και ωραία χαλαρωτικά βράδια στο μπαλκόνι με τον Σ. να κοιμάται και εμείς (μόνοι μας ή και με παρέα) είτε να τσιμπολογάμε με κρασιά και μπύρες είτε να πειραματιζόμαστε στην παρασκευή του καλύτερου Mojito στραγγίζοντας την μπουκάλα Havana Club που μας έφερε ο αδερφός της Μ. και η κοπέλα του όταν ήρθαν για λίγες μέρες...

Ο Σ. έδωσε ρέστα σε αυτές τις διακοπές... Είναι πια 2,5 χρονών και η ενεργητικότητα του και (ενίοτε) τα νεύρα του χτυπάνε κόκκινο... Το στόμα του πάει ροδάνι, η μία ατάκα διαδέχεται την άλλη, είναι ένα μωρό με χιούμορ όπως λέει και ο νονός του... Ο καλύτερος πελάτης των ουζερί της παραλίας και όχι μόνο, μόνο ουζάκι δεν έπινε και αυτό γιατί του το απαγορεύαμε... Έτρωγε όλα τα θαλασσινά και είχε ιδιαίτερη προτίμηση στο τηγανητό γαριδάκι... Τα γκαρσόνια τον κάνανε χάζι και ξεκαρδιζόντουσαν μαζί του... 

Ψόφαγε για βόλτα με "αλογκάκι" (για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο λέει τα γ, γκ) και όταν τον ξαμόλαγες έτρεχε σαν δαιμονισμένος τόσο που σε όλη την παραλία ακούγονταν οι κραυγές μου και της μάνας του που τρέχαμε αλλόφρονες από πίσω του... Το πολύ τρέξιμο δεν του βγήκε σε καλό διότι ένα βράδυ έφαγε τα μούτρα του και έγδαρε το πρόσωπό του αρκετά... Τίποτε το σοβαρό ευτυχώς αλλά η τσιρίδα που έμπηξε και η εικόνα του μέσα στα αίματα μου αφαίρεσαν κάποια χρόνια ζωής και μου πρόσθεσαν κάποιες επιπλέον άσπρες τρίχες... 

Δόξα τον Θεό/Βούδα/Αλλάχ, πέρασα τέλεια σε αυτές τις διακοπές... Τόσο πολύ που σκέφτομαι ήδη την επόμενη φορά που θα επιστρέψω στην Αίγινα... Το ξέρω ότι μπορεί να μην φαίνεται αρκετά εντυπωσιακός ή εξωτικός σαν προορισμός αλλά σε μένα (και την Μ.) κάτι έχει κάνει κλικ με αυτό το νησί... 

Μέχρι του χρόνου, την υγεία μας να έχουμε, κανένα φράγκο στην τσέπη και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ζόρικος...

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Αίγινα - The extended version...

Είναι πολύ ωραίο πράγμα να εκπλήσσεσαι θετικά, όταν κάτι, κάποιος ή μια κατάσταση, ξεπερνούν τις προσδοκίες σου και σου δίνουν πολλά περισσότερα από ότι περίμενες... Κάτι τέτοιο συνέβη με τις φετινές διακοπές στην Αίγινα από τις οποίες γυρίσαμε χθες το μεσημέρι με τις καλύτερες εντυπώσεις και μια μελαγχολία...

Η Αίγινα επελέγη διότι θέλαμε ένα μέρος που δεν είχαμε πάει εγώ και η Μ., που θα είχε κάποια αξιοθέατα να δούμε, που θα ήταν "parent friendly", δεν θα μας ταλαιπωρούσε δηλαδή τόσο το ταξίδι όσο και η μετακίνηση εκεί... Επίσης η χαμηλή τιμή των εισιτηρίων από και προς το νησί έπαιξε και αυτή τον ρόλο της...

Η επιλογή του ξενοδοχείου έγινε με το ίδιο σκεπτικό και με τη διάθεση να κακομάθουμε λίγο τον εαυτό μας... Επιλέξαμε το καλύτερο... Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν ότι κάνω διαφήμιση... Έχουν δίκιο... Κάνω διαφήμιση γιατί οι Φιστικιές είναι το πιο όμορφο, πιο καθαρό, πιο βολικό ως προς το σημείο που βρίσκεται, με τους πιο συμπαθητικούς εργαζομένους και διεύθυνση που έχω συναντήσει... Τα λεφτά που κόστισε η διαμονή μας είναι από τα πιο καλοξοδεμένα λεφτά της ζωής μου... Όσοι πρόκειται να πάτε Αίγινα, σκεφτείτε τη διαμονή στις Φιστικιές και δεν θα το μετανιώσετε... Ένας από τους λόγους των τόσο καλών αναμνήσεων από την Αίγινα είναι και αυτό το ξενοδοχείο...

Η παρέα ήταν πολύ καλή και με ποικιλία... Τις πρώτες μέρες η οικογένεια ενός παιδικού μου φίλου, η έγκυος γυναίκα του και η κόρη του, και τις δύο τελευταίες ο αδερφός της Μ. με την κοπέλα του... Το πρόγραμμα ήταν απόλυτο χαλαρωτικό... Ύπνος, θάλασσα/πισίνα, φαγητό... Μια συνηθισμένη μέρα ξεκινούσε με πρωινό ξύπνημα, θάλασσα μέχρι το μεσημέρι, φαγητό έξω ή πίσω στο ξενοδοχείο, ύπνο και μετά όλο το απόγευμα μπάνιο στην πισίνα μέχρι το βράδυ οπότε και κατεβαίναμε στην πόλη για βόλτα... Όταν επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο τα παιδιά έπεφταν για ύπνο και οι μεγάλοι άραζαν στην πισίνα για κουβέντα... Περάσαμε πάρα πολύ ωραία με όλες τις παρέες μας όπως και τις μέρες που ήμασταν μόνο οι τρεις μας...

Οι διακοπές αυτές έκαναν εξαιρετικά καλό σε μένα και την Μ. που τις χρειαζόμασταν πάρα πολύ μετά την εξαιρετικά δύσκολη περσινή χρονιά και το περσινό καλοκαίρι με όλα όσα τραβήξαμε... Ήρθαμε ακόμα πιο κοντά και περάσαμε πολύ χρόνο με τον κύριο Σ. ο οποίος ήταν ξετρελαμένος από την χαρά του και μας τρέλανε κι εμάς εντελώς με τα καμώματά του...

Η Αίγινα έχει μέτριες παραλίες αλλά είναι πάρα πολλές και καθαρές... Για την ακρίβεια, σχεδόν σε όλη την ακτογραμμή μπορείς να κολυμπήσεις... Εμείς επισκεφτήκαμε αρκετές, κυρίως αυτές της δυτικής πλευράς του νησιού και καταλήξαμε στου Σαρπά, η οποία είναι μάλλον η καλύτερη... Για μπάνιο πηγαίναμε νωρίς και λόγω των παιδιών αλλά και λόγω ότι δεν αρέσει ούτε σε εμάς η πολλή ζέστη οπότε συνήθως επικρατούσε γαλήνη στην παραλία... Φυσικά όσο περνούσαν οι μέρες και ερχόταν περισσότερος κόσμος στο νησί αυτό δεν ίσχυε και τόσο...

Οι Αιγινήτες είναι εξαιρετικά ευγενικοί... Δεν υπήρξε μαγαζί, περίπτερο, εστιατόριο που να μην ήταν όλοι ευγενικοί και καλοσυνάτοι χωρίς όμως ίχνος δουλικότητας...

Η Χώρα της Αίγινας είναι πολύ όμορφη με παραδοσιακά κτίσματα και γραφικά σοκάκια... Είναι κατά την άποψη μου το καλύτερο μέρος να μείνεις στο νησί αλλά όχι στο κέντρο της, καλύτερα προς τα έξω (όπως είναι οι Φιστικιές ) διότι έχει αρκετή ζέστη... Τα υπόλοιπα παραλιακά χωριά του νησιού είναι συμπαθητικά μικρά ψαροχώρια με καλύτερο όλων την Πέρδικα, όπου και εκεί αξίζει να μείνει κάποιος... Η Σουβάλα, η Βαγία και ο Μαραθώνας είναι πιο ήσυχα από τα δικά μας γούστα... Μεγάλη απογοήτευση η Αγία Μαρίνα, η οποία αν και το πιο τουριστικό μέρος του νησιού, έχει την αισθητική Φαληράκι/Λαγανάς και η θάλασσά της είναι τόσο ρηχή που νομίζεις ότι πλατσουρίζεις σε γούρνα... Στο εσωτερικό το νησί είναι καταπράσινο και στα ορεινά του σημεία έχει πλούσιο πευκοδάσος... Επισκεφτήκαμε τον Ναό της Αφαίας καθώς και τον Άγιο Νεκτάριο, αμφότερα εντυπωσιακά, με το αρχαίο κάλλος να κλέβει την παράσταση...

Όπου πήγαμε φάγαμε εξαιρετικά... Είτε ψάρια είτε κρέας, είτε στην Αίγινα είτε σε χωριά παντού φάγαμε τρομερά... Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά στην περίπτωσή μας σίγουρα πέτυχε... Μέχρι και πίτσα που φάγαμε ένα βράδυ από τοπική πιτσαρία, όχι pizza fun και τέτοια, ήταν εξαιρετική... Οι τιμές ήταν επίσης μια χαρά καμία σχέση με αυτά που άκουγα από πολλούς πριν πάω στο νησί ότι η Αίγινα είναι ακριβή στο φαΐ...

Ο γιος μου έλαμψε στην Αίγινα... Μέσα σε λίγες μέρες έγινε ο σταρ του ξενοδοχείου και του νησιού ολόκληρου... Τα γκαρσόνια στις ταβέρνες τον χαιρετούσαν και ξεκαρδίζονταν με το πόσο έτρωγε, η μανάβισσα που ψωνίζαμε φρούτα και λαχανικά τον κερνούσε τα ζαρζαβατικά του, στο ξενοδοχείο όλοι τρέχανε να παίξουν μαζί του όταν κατεβαίναμε στην πισίνα... Όταν φεύγαμε και πήγαμε να χαιρετήσουμε, ο κύριος Μιχάλης ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είπε: "Και τώρα πώς θα ξεκαλοκαιριάσουμε χωρίς Σ. ;"...

Τα καλύτερα έχω να θυμάμαι από αυτές τις διακοπές στην Αίγινα, το ίδιο και η Μ. ... Λέγαμε μάλιστα ότι όταν με το καλό κάνουμε δεύτερο παιδί, το πρώτο καλοκαίρι με το καινούργιο μωρό θα ξαναπάμε διακοπές στην Αίγινα και τις Φιστικιές ...

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Διακοπές στην Aίγινα...

Ανταπόκριση από το φυστικονήσι... Οι διακοπές συνεχίζονται και οι εντυπώσεις από το νησί είναι κάτι παραπάνω από θετικές... Φαΐ εξαιρετικό, άνθρωποι ευγενικοί, όμορφη φύση,αξιοθέατα και πολύ όμορφη χώρα...Μειονέκτημά της οι παραλίες που γενικά δεν δρέπουν δάφνες αλλά το ξεπερνάς αν σκεφτείς τα πλεονεκτήματά της συν το γεγονός ότι είναι τόσο κοντά στην Αθήνα... Περισσότερα όταν επιστρέψουμε στη βάση μας...