Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θλίψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θλίψη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Μικρές κηδείες...

Η ζωή είναι γεμάτη από αυτές... 

Είναι οι σχέσεις που κηδεύεις, ηθελημένα κι αθέλητα, το παρελθόν που μοιάζει ανακόλουθο με το παρόν, τα τηλέφωνα που σβήνεις / πρέπει να σβήσεις από το τηλέφωνό σου, οι αναμνήσεις που μένουν σκονισμένες στο ντουλάπι χωρίς ελπίδα να εμπλουτισθούν με άλλες ίδιες, οι εξηγήσεις που πρέπει να δώσεις στα παιδιά σου ότι κάποιοι άνθρωποι βγήκαν από τη ζωή τους και δεν θα τους ξαναδούν... 

Μετά από χρόνια θα σου φέρνουν κάποτε τις φωτογραφίες που στέκονται πάνω στα ράφια του σαλονιού και θα σε ρωτάνε ποια είναι αυτή η κοπέλα μαζί με τον νονό κι εσύ θα προσπαθείς να τους την θυμίσεις γιατί κάποτε υπήρξε κομμάτι της ζωής μας, μπήκε στην οικογένειά μας, την αγαπήσαμε και μας αγάπησε και τώρα πια είναι αλλού, γιατί η ζωή είναι περίεργη, η ζωή είναι καριόλα, και οι ζωές των ανθρώπων χωρίζουν γιατί πόσο να αγαπάς κάποιον που δεν αγαπά τον εαυτό του... 

Αλλά η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, όπως σίγουρο είναι ότι η επόμενη μικρή ή μεγάλη κηδεία βρίσκεται πάντα μπροστά μας... 

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Στο καλό, Dolores...

Αυτό δεν είναι blog, είναι κολόνα της ΔΕΗ γεμάτη κηδειόχαρτα...

Δεν μου φτάνει που βλέπω τα 40 να έρχονται κι έχω πάθει ένα σχετικό κοκομπλόκο, έρχεται τώρα κι ο θάνατος της Dolores O' Riordan για να δέσει το γλυκό... 46 χρονών ήταν όλο κι όλο, με δυο μικρά παιδιά, μια γενιά ήμασταν γαμώτο... Το "No Need To Argue" το είχα δανειστεί από την τότε γκόμενα ενός ξαδέρφου μου και δεν της το επέστρεψα ποτέ, ενσυνείδητο τσούρνεμα χωρίς ντροπές και ηθικά διλήμματα... Δεν γινόταν να το αποχωριστώ, ήταν γεμάτο τραγούδια που άλλα ήταν μέσα στη γλύκα κι άλλα που σε κάνανε να θες να ουρλιάξεις από την απελπισία... 

Στο καλό, Dolores, μικρό, θαυματουργό ξωτικό, παίρνεις μαζί σου ένα κομμάτι των αναμνήσεων της νιότης μου...