Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Για τα μαθητικά χρόνια...

Σχόλιο μου στο Facebook σε συζήτηση που γινόταν σχετικά με τις αναμνήσεις των μαθητικών μας χρόνων και το πόσο θετικοί ή όχι είμαστε στην προοπτική ενός reunion με τους συμμαθητές μας...

Νομίζω ότι παίζει ρόλο ακριβώς αυτό που είπες, ότι πήγαινες σε θηλέων,ιδιωτικό... Εγώ πήγα σε δημόσιο, μεικτό σχολείο από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο... Ήμασταν όλοι παιδιά από την ίδια περιοχή, με τις ίδιες αναφορές, τις ίδιες εικόνες, την ίδια πάνω κάτω οικονομική κατάσταση... Οι περισσότεροι γνωριζόμαστε πριν και κατά τη διάρκεια των μαθητικών μας χρόνων και από την παιδική χαρά, το φροντιστήριο, τις ομάδες που αθλούμασταν, τις κοινωνικές συναναστροφές των γονιών μας κτλ... Όλα αυτά δημιουργούν, θέλεις δεν θέλεις, ένα δεσμό και μια συντροφικότητα έστω και στα πλαίσια ενός τοπικού σωβινισμού, οι Ταυριώτες υποστηρίζαμε πάντα ο ένας τον άλλο σε καυγάδες με άτομα από άλλες περιοχές... Όταν τελείωσα το σχολείο ήθελα να ξεφύγω όσο περισσότερο γινόταν από τον Ταύρο και να γίνω κάτι άλλο αλλά περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι τελικά είχα πολλά περισσότερα κοινά από όσα νόμιζα με τους ανθρώπους που γνώρισα στα μαθητικά μου χρόνια...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Στην υπηρεσία του πολίτη...

Σήμερα το απόγευμα, κατά τις 7:00, ο Θ. αποφάσισε ότι έπρεπε να βάλει ένα μακαρόνι  (άβραστο) στην κλειδαριά της εξώπορτας... Δεν το πήραμε χαμπάρι κατευθείαν παρά μόνο όταν έβαλα το κλειδί στην πόρτα και συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν αδύνατο... Ρωτώντας τα παιδιά έμαθα τι είχε συμβεί κι αποφάσισα να βγάλω τον αφαλό της κλειδαριάς μήπως και καταφέρω και αφαιρέσω το μακαρόνι που είχε κολλήσει μέσα όπως κι έγινε... Όταν δοκίμασα να ξαναβάλω την κλειδαριά στην πόρτα αυτό ήταν αδύνατο οπότε, έπειτα από την συμβουλή της Μ., αποφάσισα να πάω μέχρι το κλειδαράδικο για να πάρω τις κατάλληλες οδηγίες ή να αγοράσω καινούργια κλειδαριά...

Η ώρα ήταν ήδη 8 και φεύγα, το κλειδαράδικο είναι στην πλατεία και είχε απίστευτη κίνηση ενώ ένα περιπολικό ήταν παρκαρισμένο έξω από το κλειδαράδικο κι έκοβε κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα.... Δεν βρήκα να παρκάρω οπότε ανέβασα το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο παρακάτω και το άφησα με alarm... Πλησίασα στο περιπολικό που ήταν σταματημένο μπροστά στο κλειδαράδικο, ήταν ο οδηγός μόνο μέσα,  έσκυψα στο ανοιχτό παράθυρο και του είπα:
"Μάστορα,  σε παρακαλώ, έχω μείνει χωρίς κλειδαριά στο σπίτι  (του έδειξα την κλειδαριά που κρατούσα στο χέρι), έχω αφήσει το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, να το αφήσω για πέντε λεπτά, να πάω στο κλειδαράδικο και να φύγω;"
Η απάντηση του ήταν:
"Πρώτα από όλα μάστορας είναι αυτός εκεί μέσα,  όχι εγώ... Στο χωριό μου μάστορες λένε τους γύφτους, κατάλαβες κούκλε;"
Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε μόλις πει, μάζεψα όλη την ψυχραιμία που μου είχε απομείνει και του είπα:
"Ok, υπάρχει πρόβλημα αν αφήσω το αυτοκίνητο για πέντε λεπτά πάνω στο πεζοδρόμιο για να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου;"
Η απάντηση μου δόθηκε χωρίς να με κοιτάζει καν:
"Ναι υπάρχει... Ο μάστορας δεν αφήνει σήμερα..."
Δεν είπα τίποτα, κατάπια την οργή μου, έφυγα και πάρκαρα δύο τετράγωνα παρακάτω κι έφτασα στο κλειδαράδικο με την ψυχή στο στόμα μήπως είχε κλείσει... Πήρα τις οδηγίες που χρειαζόμουν κι έφυγα μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά ... Έξω από το κλειδαράδικο ήταν ακόμα το περιπολικό και δυο-τρεις μπάτσοι που κόβανε κλήσεις αλλά ο "μάστορας "  δεν ήταν εκεί...

Ήταν καλύτερα που δεν ήταν... Ίσως επειδή ήμουν πολύ εκνευρισμένος που κάποιος προσπάθησε να με ταλαιπωρήσει εσκεμμένα για να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο, να αποφάσιζα να του πω ότι πραγματικά σκεφτόμουν... Ότι είναι δηλαδή ένας πουτάνας γιος από ένα κωλοχώρι που είναι η κωλοτρυπίδα του κόσμου... Ευτυχώς όμως δεν ήταν εκεί και τώρα γράφω αυτό το post από το σπίτι μου κι όχι από το κρατητήριο κάποιου τμήματος...

Υ.Γ. Με τις οδηγίες που πήρα από το κλειδαράδικο επισκεύασα τελικά την κλειδαριά...

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Κοίτα μαμά, τα κατάφερα, είμαι Data Scientist...

17 μήνες μετά, με ξενύχτια, με διάβασμα, με κούραση, με πολλές ώρες πάνω από τον υπολογιστή, είτε στο σπίτι είτε στα Starbucks της πλατείας όπου κατέφευγα για λίγη ησυχία για να μπορέσω να μελετήσω... Αυτό που ξεκίνησε το Γενάρη του 2015 τελείωσε σήμερα το πρωί, κατάφερα και ολοκλήρωσα το Data Sciense Specialization που προσφέρεται από το Coursera και το JHU με βαθμό 95% , όχι κι άσχημα νομίζω... :)

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, το ευχαριστήθηκα πολύ, έμαθα καινούργια πράγματα, απέκτησα μια διαφορετική οπτική πάνω στην έννοια της πληροφορίας όπως την γνώριζα από την μέχρι τώρα επαγγελματική μου εμπειρία, ήταν η επίτευξη ενός στόχου που είχα θέσει στον εαυτό μου για να αναπληρώσω (ως ένα βαθμό τουλάχιστον) το μεταπτυχιακό που δεν έκανα ποτέ μου...

Certification

Υ.Γ. Το πιστοποιητικό, προφανώς, έχει τροποποιηθεί λιιιιιίγο... :)

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Σε μια καρότσα φορτωμένη ντομάτες...

Το χωριό της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου, της μάνας του πατέρα μου, βρίσκεται στην ορεινή Φωκίδα... Όταν ακόμα ζούσαν οι παππούδες μου πηγαίναμε το Πάσχα και το καλοκαίρι, όταν πέθαναν σιγά σιγά αραιώσαμε μέχρι που σταματήσαμε, εγώ κι ο αδερφός μου έχουμε χρόνια να πάμε, οι γονείς μου πάνε μια φορά τον χρόνο το πολύ για πολύ λίγες μέρες... 

Για να πάμε παίρναμε την εθνική οδό προς Λαμία και στο ύψος της Θήβας κόβαμε μέσα και παίρναμε την παλαιά εθνική που περνάει από Αλίαρτο, Λιβαδειά και ένα κάρο χωριά, μέχρι να φτάσουμε στο δικό μας... Θυμάμαι πολύ έντονα τις φορές που περνούσαμε και ήταν εποχή συγκομιδής της ντομάτας που ο δρόμος εκεί γύρω από την Αλίαρτο ήταν γεμάτος από φορτηγά μικρά και μεγάλα που κουβαλούσαν φρεσκοκομμένες ντομάτες... Εκείνη την εποχή στην συγκομιδή της ντομάτας δούλευαν κυρίως τσιγγάνοι και τους έβλεπες να πηγαινοέρχονται καβάλα στα ντάτσουν ή τα φορτηγά, οικογένειες ολόκληρες, όλοι δουλεύανε στην ντομάτα... 

Μου έχει μείνει στο μυαλό μια εικόνα την οποία δεν μπορώ να θυμηθώ με τι είδους συνειρμό την ξέθαψα από την μνήμη μου... Είμαστε στον κάμπο της Αλιάρτου, εκεί πέρα που περνάει ο δρόμος μπροστά από τον Φράγκικο τον πύργο... Στη διαδρομή προσπερνάμε διαρκώς φορτηγά μικρά και μεγάλα που κουβαλάνε ντομάτα... Έχει ήλιο πολύ, η ατμόσφαιρα είναι φωτεινή και καθαρή, είναι μια πολύ όμορφη μέρα... Σε κάποιο σημείο βρισκόμαστε πίσω από ένα ντάτσουν φορτωμένο ντομάτα που στην καρότσα κάθονται τρεις - τέσσερις πιτσιρικάδες τσιγγάνοι στριμωγμένοι στην άκρη να μην ζουλήξουν τις ντομάτες... Τρώνε όλοι τους ντομάτες από αυτές που κουβαλάει το φορτηγάκι και γελάνε, φαίνεται στα πρόσωπά τους η ευτυχία η απόλαυση εκείνης της στιγμής τόσο ασήμαντης και τόσο σημαντικής ταυτόχρονα, σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος και να υπάρχουν μόνο αυτοί πάνω στη γη... 

Μείναμε πολύ λίγο πίσω τους, τους προσπεράσαμε και δεν τους ξαναείδα ποτέ μου, μου έχει μείνει όμως στην μνήμη η εικόνα τους, αυτή η εικόνα της απόλυτης ανεμελιάς κι ευτυχίας...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ολλανδική επιχειρηματικότητα ή τέχνη...;

Γυρνώντας στους δρόμους της Ουτρέχτης σε αυτό το ταξίδι, παρατήρησα σε κάποια κεντρικά σημεία της πόλης ότι υπήρχαν κάποια φορητά ραδιοκασετόφωνα (έτσι τουλάχιστον τα λέγαμε παλιά όσοι τα προλάβαμε) τα οποία έπαιζαν στο repeat μια ανδρική φωνή η οποία έλεγε κάτι σε μονότονο ρυθμό... Πάνω στα ραδιοκασετόφωνο ήταν πάντα ένα άσπρο πιατάκι μέσα στο οποίο συχνά υπήρχαν κάποια λίγα νομίσματα... Όταν ρώτησα τον κουνιάδο μου περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς έλεγε η μαγνητοφωνημένη φωνή, μου απάντησε ότι η φωνή λίγο πολύ ζητούσε ελεημοσύνη την οποία αν και όποιος ήθελε να την δώσει, την άφηνε στο άσπρο πιατάκι... Μου είπε ότι αυτά τα ραδιοκασετόφωνα έκαναν την εμφάνισή τους τους τελευταίους κάνα δυο μήνες στην Ουτρέχτη και ότι κανένας δεν ήξερε ποιος τα τοποθετούσε... Αστειευόμενοι λέγαμε ότι μπορεί να είναι μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα όπου με μια πολύ μικρή αρχική επένδυση μπορεί ενδεχόμενα να βγάζεις ένα καλό εισόδημα αν κάθε πρωί τοποθετείς μερικά τέτοια κασετόφωνα σε σημεία της πόλης, πας στη δουλειά σου και στην επιστροφή το απόγευμα στο σπίτι κάνεις συλλογή των ημερήσιων εισπράξεων και του εξοπλισμού... Πιθανότερο πάντως θεωρώ το όλο σκηνικό να είναι στημένο είτε στα πλαίσια μιας performance κάποιου καλλιτέχνη είτε στα πλαίσια κάποιου project για μελέτη συμπεριφορών...

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Περηφάνια...

Φουσκώνω από περηφάνια σαν το παγόνι, πριν από λίγη ώρα έκλεισα το τηλέφωνο σε μια κλήση απο το Redmond, από τα κεντρικά της Microsoft, όπου κλήθηκα να καταθέσω τις εμπειρίες μου και τις απόψεις μου έτσι ώστε να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στην βελτίωση του SQL Server... Ζητήθηκε η άποψη από 100 περίπου προγραμματιστές από όλο τον κόσμο κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Για σένα μπαμπά...

Μπαίνω στην κουζίνα και βλέπω τον Σ. να έχει φτιάξει ένα σάντουιτς...
Εγώ: Τι είναι αυτό αγόρι μου, έφτιαξες σάντουιτς;
Σ: Ναι, είναι σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, το έφτιαξα για σένα που σου αρέσει...
Εγώ: Σε ευχαριστώ πολύ αγάπη μου!
Σ: Το έφτιαξα για να σου πω ευχαριστώ που έπαιξες μαζί μου...
Ο Σ. μου είναι 6 χρονών, είναι ένα παιδί πολύ ώριμο συναισθηματικά για την ηλικία του που κάθε μέρα μου δίνει λόγους να είμαι περήφανος που είμαι πατέρας του...

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ορθοπεταλιά...

Κάνω απογευματινό περίπατο στην Ουτρέχτη και βλέπω να έρχεται από απέναντι τύπος πάνω στο ποδήλατο με τσιγάρο στο χέρι... "Τι ανθυγειηνό πράγμα!" σκέφτομαι... Όταν περνάει από δίπλα μου καταλαβαίνω από την μυρωδιά... Μπάφος...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Κάτι σωστό έχουμε κάνει...

Σ: Μπαμπά, πότε θα ανοίξουμε τον κουμπαρά μου;
Εγώ: Πότε θες να τον ανοίξουμε, θες να τον ανοίξουμε το καλοκαίρι;
Σ: Όχι, θέλω να τον ανοίξουμε τώρα.
Εγώ: Εντάξει, μπορούμε να τον ανοίξουμε τώρα απλά θα πρέπει να πάμε στην τράπεζα όλα αυτά τα ψιλά που έχει ο κουμπαράς για να μας δώσουν χάρτινα λεφτά.
Σ: Εγώ μπαμπά λέω να μην τα δώσουμε όλα στην τράπεζα, να πάμε τα μισά στην τράπεζα και τα άλλα μισά να τα δώσουμε στους φτωχούς (!!!)
Ο Σ. είναι 6 χρονών...

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Είμαι τίγηθ...

Απόγευμα Κυριακής, ο Θ. ζωγραφίζει καθισμένος στο τραπεζάκι του με τους μαρκαδόρους του... Τον αφήνω για 2 λεπτά και φεύγω από το δωμάτιο... Όταν επιστρέφω τον βλέπω να κάθεται με τους αγκώνες ακουμπισμένους πάνω στο τραπεζάκι με το πρόσωπο μέσα στα χέρια του τα οποία είναι καταζωγραφισμένα... "Τι έκανες Θ.;" του λέω, κι αυτός κατεβάζει τα χεράκια και βλέπω ότι έχει βάψει ρίγες στο πρόσωπό του... Σηκώνει τα χέρια, κάνει την σχετική κίνηση και μου λέει: "Γκρρρ, είμαι τίγηθ (=τίγρης)..." !!!

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Αποχαιρετισμός στα όπλα...

Όλοι μου λέγανε ότι δεν μου φαίνεται αλλά εγώ ήξερα και απλά δεν το έπαιρνα απόφαση... Όταν η ζυγαριά έγραψε 98,4 δεν υπήρχε άλλη επιλογή... Από σήμερα το πρωί είμαι κι επισήμως σε δίαιτα... Πριν την ξεκινήσω όμως, πήγα χθες στα TGI Friday's κι αποχαιρέτησα τις γαστρονομικές κραιπάλες (για αρκετό καιρό τουλάχιστον) με έναν εμφατικό τρόπο...

TGI Friday's Hangover Burger

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Hey! Teacher! Leave them kids alone!

Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο η ιδέα του να διδάξω με τρόμαζε και με απωθούσε ταυτόχρονα, πίστευα ότι δεν κάνει για μένα η διδασκαλία κι εγώ δεν κάνω γι' αυτήν... 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου χρειάστηκε αρκετές φορές να εκπαιδεύσω συναδέλφους στην χρήση εφαρμογών, γεγονός που δεν μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο αλλά μπορούσα να το διαχειριστώ, ήταν η δουλειά μου... 

Πριν από ούτε δύο εβδομάδες μπήκα επίσημα για πρώτη φορά σε κανονική αίθουσα με μαθητές για να δώσω μια διάλεξη σχετικά με το επαγγελματικό αντικείμενο, μια εμπειρία ευχάριστη για την οποία έχω γράψει στο σχετικό post... 

Χθες το μεσημέρι έλαβα μια πρόσκληση να διδάξω ένα course για Βάσεις Δεδομένων σε ολόκληρο το εαρινό εξάμηνο, στο New York College, μια κανονική δουλειά, έμμισθη, απογευματινή, παράλληλα με την πρωινή μου δουλειά... Η πρόκληση είναι μεγάλη κι όχι τόσο για τα επιπλέον χρήματα που θα μπούνε στο σπίτι όσο για την εμπειρία και την έμπρακτη εκτίμηση των άλλων σε αυτό που είμαι κι αυτό που έχω καταφέρει αυτά τα χρόνια στον επαγγελματικό στίβο... 

Δεν έχω πάρει την τελική μου απόφαση ακόμα, ούτε και την τελική έγκριση από τη δουλειά μου, διότι με τρομάζει λίγο να προσθέσω άλλη μια επιτακτική δραστηριότητα στο ήδη στριμωγμένο πρόγραμμά μου αλλά σίγουρα θα το σκεφτώ πολύ πριν αποφασίσω...

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Visiting lecture @ New York College, 25/01/2016...

Χθες το απόγευμα είχα την χαρά και την τιμή να δώσω μια διάλεξη μπροστά στους φοιτητές του τμήματος "Internet Engineering and Web Management" του New York College, ως προσκεκλημένος ομιλητής... Η πρόσκληση έγινε από το καθηγητή του συγκεκριμένου τμήματος, Δημήτρη Δημητρέλο, ο οποίος ήταν και δικός μου εκπαιδευτής στο σεμινάριο Scrum που παρακολούθησα πριν από 1,5 μήνα... Αντικείμενο της διάλεξης ήταν η εισαγωγή στις έννοιες του Data Warehouse και του Business Intelligence, το αντικείμενο της δουλειάς μου δηλαδή εδώ και 11 χρόνια... 

Ήταν η πρώτη φορά που θα έδινα μια τέτοια διάλεξη και δεν κρύβω ότι στην αρχή όταν μου έγινε η πρόταση ήμουν λίγο διστακτικός... Έχω κάνει στο παρελθόν εκπαιδεύσεις σε μικρές ομάδες χρηστών για την εκμάθηση συγκεκριμένων εφαρμογών αλλά η ιδέα του να μιλάω μπροστά σε ένα κοινό σχεδόν νεανικό εξηγώντας θεωρητικές έννοιες και μεθοδολογίες μου φαινόταν κάπως τρομακτικό... Από την άλλη όμως η ιδέα του να δώσω μια τέτοιου είδους διάλεξη με δελέαζε οπότε δέχτηκα γρήγορα την πρόταση που μου έγινε... Ο παράγοντας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μου φύγει εντελώς το άγχος της επερχόμενης διάλεξης ήταν μια κουβέντα που μου είπε ένας πολύ καλός μου φίλος και κουμπάρος μου το βράδυ του Σαββάτου που είχαμε βγει... "Εγώ", μου είπε, "όταν κάνω μια παρουσίαση, στήνω στο μυαλό μου και λέω μια ιστορία", έτσι λοιπόν σκέφτηκα κι εγώ να πω τη δική μου ιστορία, την ιστορία της πορείας αυτών των 11 χρόνων δουλειάς... Μια ιστορία που προφανώς γνωρίζω πολύ καλά και μπορώ να την συνδυάσω με την θεωρία και τις μεθοδολογίες που έπρεπε να παρουσιάσω...

Η διάλεξη ξεκίνησε με καθυστέρηση λίγων λεπτών και πήγε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα... Προσπάθησα να είναι όσο δυνατόν πιο "out of the box", να έχει καλή ροή και να είναι όσο γίνεται λιγότερο βαρετή, έχω υπάρξει φοιτητής και γνωρίζω πόσο εύκολο είναι να βαρεθείς ακούγοντας μια ομιλία... Ζήτησα από τους φοιτητές να με διακόπτουν αν έχουν απορίες ή θέλουν διευκρινήσεις και το έκαναν κι αυτό με ευχαρίστησε πολύ, δεν βαριόντουσαν, όχι πολύ τουλάχιστον... Συμπεριέλαβα πάρα πολλά παραδείγματα από την επαγγελματική μου εμπειρία, κατέθεσα την προσωπική μου άποψη και τη δική μου ματιά πάνω στην τεχνολογία και τη αγορά, γι' αυτό και με είχαν καλέσει άλλωστε... Στο τέλος πήρα ένα χειροκρότημα και ένα ευχαριστώ από τα παιδιά που θέλω να πιστεύω ότι ήταν κάτι παραπάνω από μια τυπικότητα... Μαζί με τα καλά λόγια που άκουσα από τον Δημήτρη Δημητρέλο όταν με κατευόδωσε, έφυγα για το σπίτι απόλυτα ικανοποιημένος τόσο με τον εαυτό μου όσο και για την εμπειρία που έζησα...

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Το 'φαγα...

Ο Θ. έχει τις μαύρες του και γκρινιάζει... Προσπαθούμε να τον βάλουμε για μπάνιο κι αυτός αντιστέκεται,  τσιρίζει, χτυπιέται...

Η Μ. τον παίρνει αγκαλιά και προσπαθεί να τον καλμάρει...

Μ: Πού είναι το μωρό μου, πού είναι το καλό μου το παιδάκι, τι του έκανες;
Θ: Το 'φαγα...
!!!

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Για πάντα...

Ο Σ. κοιτάζει μια φωτογραφία της Μ. από όταν ήταν μωρό...

Σ: Μπαμπά, εσύ πού είσαι, στην κοιλιά της μαμάς σου;
Εγώ: Όχι, εγώ είμαι μεγαλύτερος από την μαμά, δεν ημουν στην κοιλιά της μαμάς μου, απλά δεν γνωριζόμαστε τότε...
Σ: Τι εννοείς δεν γνωριζόσαστε, δεν την ήξερες τότε την μαμά;
Εγώ: Μπορεί να είμαστε πολλά χρόνια με την μαμά, σχεδόν από πάντα, αλλά τότε δεν γνωριζόμαστε...
Σ: Ναι, αλλά θα είσαστε μαζί για πάντα!
Εγώ: Ναι, αγόρι μου, για πάντα... :)

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Με μπούρκα...

Σήμερα το απόγευμα στον Σκλαβενίτη στην Χαλανδρίου, είδα για πρώτη φορά μια γυναίκα να φοράει μπούρκα... Από πάνω από την κελεμπία της φορούσε τζιν μπουφάν και είχε τσαντάκι στον ώμο της... Το βλέμμα μου την ακολούθησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά κατάλαβα ότι αν με έπαιρνε χαμπάρι θα αισθανόταν άβολα αλλά από την άλλη μπορεί να έχει συνηθίσει να την κοιτάζουν...

Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί γυναίκα με μπούρκα ούτε καν όταν πήγα στο Παρίσι όπου είδα πολλές μουσουλμάνες... Στην αρχή μου φάνηκε τόσο περίεργο σαν να βλέπω τηλεόραση και να είμαι μέσα στην οθόνη... Μετά συνειδητοποίησα ότι καλώς ή κακώς αυτή είναι μια εικόνα που θα γίνει πιο συνηθισμένη όσο περνάει ο καιρός κι ότι καλό θα ήταν αυτές οι γυναίκες να θελήσουν να βγάλουν την μπούρκα μια μέρα αλλά όσο την φοράνε γιατί νιώθουν καλά με το να την φοράνε τότε πρέπει να μπορούν να το κάνουν χωρίς να τις βάζει κανένας στο περιθώριο...

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Παράνομη σχέση...

Έρχεται κάθε μέρα στο μπαλκόνι και κόβει βόλτες... Καμιά φορά την βλέπεις και το σκέφτεται, "να μπουκάρω ή όχι;"... Πριν κανά μισάωρο καθόμασταν κι οι δυο στο μπαλκόνι και κοιτιόμασταν... Της έδωσα ένα κράκερ σπασμένο, το σκέφτηκε πολύ αλλά εν τέλει πλησίασε και το καταβρόχθισε... Στο δεύτερο της πήρε λιγότερο χρόνο να πάρει την απόφαση και δεν είχε τόση υπομονή να απομακρυνθώ αρκετά, το τρίτο το έφαγε ενώ καθόμασταν πλάι πλάι, το τέταρτο θα μπορούσε να το φάει από το χέρι μου αλλά δεν της έδωσα αφενός γιατί θα έσκαγε κι αφετέρου διότι δεν θέλω να βιαστούμε, θέλω να κάνουμε ένα βήμα την φορά σε αυτή την σχέση...

Polly want a cracker 1

Polly want a cracker 2

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Αναμνήσεις πολέμου...

Χθες το απόγευμα έπινα καφέ με δυο φίλους κι άκουσα την παρακάτω ιστορία:

Φίλος φίλου, Ισραηλίτης, που έχει πολεμήσει στον Λίβανο το 1982 κατά την πρώτη εισβολή του Ισραήλ εκεί, υπηρετώντας την θητεία του, αντιμετωπίζει πρόβλημα να κοιμηθεί πολλά βράδια και βλέπει σε εφιάλτη την ίδια σκηνή που την έζησε τότε... Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν μαζέψει άνδρες, γυναίκες και παιδιά και τους έχουν κλείσει σε ένα τζαμί... Επικρατεί ταραχή, κάποιος από τους αιχμαλώτους παρακαλάει για λίγο νερό και τότε εκείνος προσφέρει το παγούρι του... Η χειρονομία του εξοργίζει κάποιον συνάδελφό του που τον χτυπάει στο κεφάλι με τον υποκόπανο του όπλου και τον ρίχνει αναίσθητο... Όταν ανοίγει τα μάτια του είναι ξαπλωμένος ανάμεσα σε πτώματα, όλοι οι αιχμάλωτοι μέσα στο τζαμί έχουν εκτελεστεί...

Η όλη ιστορία μου έφερε κατευθείαν στο μυαλό την πολύ καλή ταινία "Walz whith Bashir" για την οποία είχα γράψει το 2010 όταν την πρωτοείδα (link)... 

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Δίευρω...

Σήμερα πήγαμε στην θάλασσα για πρώτη φορά φέτος και στην τσέπη του μαγιό βρήκα ένα δίευρω ξεχασμένο από πέρυσι...

Το άφησα εκεί...

Κάτι μου λέει ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα, σε λίγο καιρό αυτό το δίευρω θα θεωρείται καβάντζα...