Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοίτα τι έγινε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Διακοπές στο Πήλιο...

Πρώτη μέρα στο γραφείο σήμερα, η άδεια τελείωσε, και όπως αναμενόταν τα πράγματα είναι υποτονικά... Τα τηλέφωνα δεν χτυπάνε, όλοι μοιάζουν να θέλουν να παρατείνουν τις διακοπές τους λίγο ακόμα ή σκέφτονται αυτές που θα ξεκινήσουν σε λίγες μέρες...

Επιστρέψαμε από το Πήλιο το Σάββατο το απόγευμα... Το βουνό μας έκανε "εύκολη" την αναχώρηση αφού ξυπνήσαμε με βροχή και κρύο, το θερμόμετρο έγραφε 15 βαθμούς, ενώ περνώντας από τα Χάνια, στην επιστροφή, έπεσε μέχρι τους 11... Οι διακοπές μας ήταν ωραίες, θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερες για διάφορους λόγους, αλλά και αρκετά κουραστικές... Ο συνδυασμός βουνού και θάλασσας που προσφέρει το Πήλιο απαιτεί πολύ οδήγηση σε δύσκολους για τον οδηγό δρόμους, οι παραλίες στην πλειοψηφία τους απαιτούν περπάτημα ή κατάβαση από μονοπάτια και την κατοχή και κουβάλημα εξοπλισμού θαλάσσης αφού στις περισσότερες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες ή αν υπάρχουν είναι πολύ λίγες... Το τελευταίο είναι πολύ καλό κατά την άποψή μου αλλά σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα καθώς και με το γεγονός ότι έχω δυο μικρά παιδάκια που σήμαινε ότι κάθε μέρα στην παραλία κουβαλούσαμε την οικοσκευή μας, με κούρασε αρκετά με αποτέλεσμα τις τελευταίες δύο μέρες των διακοπών πραγματικά να τα έχω "φτύσει"...

Πέρα από αυτά, το Πήλιο αυτό καθεαυτό είναι ένα μαγικό μέρος... Το είχα επισκεφτεί χειμώνα αλλά καλοκαίρι το είδα πρώτη φορά και πραγματικά ήταν απίστευτο... Η φυσική ομορφιά του βουνού είναι απερίγραπτη, οι θάλασσες αν και άγριες και τρικυμιώδεις, απίστευτες και πεντακάθαρες, τόσο δε μας άρεσε αυτό το άγριο τοπίο που την μοναδική ημέρα των διακοπών που η θάλασσα ήταν λάδι εμείς... ξενερώσαμε, ακόμα και τα παιδιά! Μείναμε στο Μούρεσι, το πρώτο ορεινό χωριό όπως ανεβαίνεις από την παραλία του Άη Γιάννη, σε ένα εξαιρετικό ξενοδοχείο με υπέροχους ιδιοκτήτες... Επισκεφτήκαμε τις παραλίες του Άη Γιάννη, του Παπά Νερό (υπέροχη παραλία), της Νταμούχαρης και του Μυλοποτάμου... Στον Μυλοπόταμο την ημέρα που πήγαμε τα κύματα ήταν θεόρατα και ο κόσμος πάνω στην (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ μεγάλη) παραλία, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο... Η αγαπημένη μας ήταν του Παπά Νερό, τεράστια παραλία με ψιλό βοτσαλάκι μέσα κι έξω η οποία μας άρεσε τόσο που πάνω από μια φορές νυχτωθήκαμε σε αυτή και φύγαμε ανάβοντας τον φακό στα κινητά μας... Η Νταμούχαρη, στην οποία γυρίστηκαν σκηνές από την γνωστή ταινία "Mama Mia" , ήταν υπέροχη αν και τρικυμισμένη και τις δυο φορές που την επισκεφτήκαμε, σκέτη καρτ ποστάλ... Η παραλία του Άη Γιάννη χωρίς να είναι κακή, κάθε άλλο, έχασε στην σύγκριση με τις υπόλοιπες, συντριπτικά...

Εκτός από το Μούρεσι στο οποίο όπως είπα παραπάνω μείναμε, επισκεφτήκαμε πολλές φορές για βόλτα και φαγητό την κοντινή μας Τσαγκαράδα, τον Κισσό και κάναμε πέρασμα από τις Μηλιές και τη Ζαγορά, τα τελευταία δύο χωριά δεν με ενθουσίασαν... Τα χωριά του Πηλίου λόγω του ότι είναι "σκαρφαλωμένα" πάνω στις απότομες πλαγιές δεν είναι όπως τα χωριά που έχουμε στον νου μας οι περισσότεροι... Στο Πήλιο το πρώτο με το τελευταίο σπίτι του χωριού μπορεί να έχουν και 100 μέτρα διαφορά υψομέτρου, η πλατεία και η εκκλησία δεν είναι απαραίτητα το γεωγραφικό κέντρο του χωριού, στη δε Τσαγκαράδα οι πλατείες είναι τρεις όσες και οι συνοικίες του πολύ απλωμένου χωριού... Το φαγητό στο Πήλιο ήταν από πολύ καλό έως καταπληκτικό, όπου κι αν φάγαμε.... Δεν πιστεύω ότι ήμασταν απλά τυχεροί διότι το ίδιο μου συνέβη και στις προηγούμενες επισκέψεις μου στο Πήλιο οπότε προφανώς δεν ήταν σύμπτωση... Γενικά οι Πηλιορείτες (για άλλη μια φορά) μου άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις με την ευγένειά τους, την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν και τον σεβασμό προς τον πελάτη...

Θα κλείσω το post με λίγες φωτογραφίες από αυτές που τραβήξαμε στις διακοπές μας για να πάρετε μια μικρή γεύση του τι σημαίνει Πήλιο, δεν θα μπορέσετε όμως να το αντιληφθείτε αν δεν το επισκεφτείτε οι ίδιοι...

Παραλία Άη Γιάννη Πηλίου

Ο 1000ετής πλάτανος στην πλατεία της Τσαγκαράδας

Νταμούχαρη

Ηλιοβασίλεμα στο Παπά Νερό

Κάπου στο δρόμο για τον Μυλοπόταμο

Στην πλατεία των Ταξιαρχών στην Τσαγκαράδα

Η θέα από το μπαλκόνι μας το πρωί της αναχώρησης

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Μια ιστορία οδηγικής τρέλας...

Αυτό το post είναι σχόλιο που έκανα σε άλλο post μου από το μακρινό 2010 το οποίο διάβασα ξανά κατά τύχη σήμερα... Μια μικρή ιστορία οδηγικής τρέλας ταιριαστή, πιστεύω, στο πνεύμα της καλοκαιρινής ραστώνης που με έχει κυριεύσει... Μία και σήμερα... 

Είμαι στο Χαλάνδρι, σε εμπορικό δρόμο με πολλά αυτοκίνητα και όλοι ψάχνουν πάρκινγκ... Μπροστά μου κινείται αυτοκίνητο με γυναίκα οδηγό και γυναίκα συνοδηγό (θα το λέμε female mobile για λόγους ευκολίας), μεγάλης σχετικά ηλικίας, σίγουρα άνω των 55...

Κάποια στιγμή, το αυτοκίνητο μπροστά από αυτό με τις δύο γυναίκες βρίσκει πάρκινγκ, ανάβει αλάρμ εγκαίρως και αρχίζει να παρκάρει... Πριν περάσουν 10 δευτερόλεπτα ακούγεται η συνοδηγός του female mobile να φωνάζει από το ανοικτό παράθυρο:

"Άντε μαλάκα, τελείωνε"...

Ο οδηγός του αυτοκινήτου που παρκάρει δεν απαντά όλως περιέργως (μάλλον είναι κουφός) αλλά ένας πεζός που περνούσε από εκεί λέει στην "κυρία" που συνεχίζει να βρίζει:

"Γιατί κάνετε έτσι, γιατί δεν αφήνετε τον άνθρωπο να παρκάρει, δεν χάθηκε ο κόσμος"

Η επόμενη σκηνή είναι βγαλμένη από ταινία του Αλμοδοβάρ...

Οδηγός και συνοδηγός του female mobile εκρήγνυνται, κρέμονται από τα παράθυρα και χειρονομώντας ουρλιάζουν στον αποσβολωμένο περαστικό:

"Άντε γαμήσου μαλάκα, γαμώ το σπίτι σου" και άλλα πολλά...

Ο περαστικός δεν απαντά ( μάλλον ήταν δάσκαλος του Ζεν) και φεύγει κι εγώ έχω μείνει άναυδος με την έντονη διάθεση να "καθαρίσω" για πάρτυ του ανεβαίνοντας στο καπό του female mobile και διαλύοντας το παρμπρίζ χρησιμοποιώντας τα κεφάλια των δύο "κυριών" που απλά αν ήταν άντρες, με αυτή την συμπεριφορά είτε θα είχαν σκοτωθεί από καιρό είτε το μοναδικό τροχοφόρο που θα καβαλούσαν θα ήταν η αναπηρική καρέκλα...

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Οι δυο δεκάρες μου (my two cents)...

Είναι αλήθεια ότι από το 2010 είχα πολλές ευκαιρίες και πολλούς λόγους να γράψω αυτό το post αλλά το ανέβαλλα διαρκώς και χρειάστηκε η προχθεσινή ψυχολογική και σωματική κατάρρευση μιας συναδέλφου και φίλης για να κάτσω στο laptop και να γράψω αυτές τις γραμμές... Να γράψω πάνω κάτω αυτά που είπα και στην ίδια όταν κουβεντιάζαμε προσπαθώντας να την ηρεμήσω... 

Ότι δηλαδή δεν είναι ντροπή που την κατέβαλλε το άγχος και οι δυσκολίες της ζωής, ότι συμβαίνει σε πάρα πολλούς καθημερινά και χρειάζεται να ζητήσουν υποστήριξη, ψυχολογική κι ενδεχομένως φαρμακευτική... 

Ότι  είναι normal να λυγίζεις, ότι μόνο οι πολύ δυνατοί ή οι αναίσθητοι παραμένουν αλώβητοι από τις συμπληγάδες της καθημερινότητας... 

Ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια αφού δεν μπορεί να λύσει μόνη της τα προβλήματά της, ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τον εαυτό της, πρώτα από όλα, κι έπειτα για αυτούς που αγαπά... 

Ότι όλα θα περάσουν, ότι μόνο ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμος, ότι για όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση, απλά κάθε λύση έχει ένα κόστος... 

Ότι υπήρξα στην θέση της κάποτε, ότι διαγνώστηκα με στρες και κατάθλιψη, ότι έκανα ψυχανάλυση για ένα χρόνο, ότι πήρα και συνεχίζω να παίρνω κάποια φάρμακα που με βοηθάνε να ελέγξω τα συναισθήματά μου... 

Ότι ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα στη ζωή μου όταν αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια, η απόφαση που με έκανε πιο ευτυχισμένο, καλύτερο άνθρωπο, καλύτερο πατέρα, καλύτερο σύντροφο, καλύτερο επαγγελματία...

Δεν ξέρω γιατί δεν έγραψα αυτό το post τόσα χρόνια, ίσως να ντρεπόμουν παρά τα όσα αντίθετα έλεγα σε συζητήσεις με τους δικούς μου... Η ουσία είναι ότι η κατάθλιψη και το στρες βασανίζουν πολλούς ανθρώπους που δεν πρέπει να ντρέπονται για αυτό που περνάνε αλλά να καταλαβαίνουν ότι είναι κάτι που συμβαίνει και ότι πρέπει να ζητάνε βοήθεια για να νιώσουν καλύτερα όταν τα πράγματα σκουραίνουν αδιαφορώντας αν κάποιος τους θεωρήσει αδύναμους ή τρελούς... Προτεραιότητα πρέπει να έχει η ευτυχία του καθενός και όχι τα κλισέ και η στενομυαλιά που ενδεχομένως υπάρχουν στο περιβάλλον που ζούμε... Λέω ενδεχομένως γιατί μερικές φορές οι φόβοι για την επίκριση και την χλεύη βρίσκονται στην πραγματικότητα μόνο μέσα στο κεφάλι αυτού που υποφέρει από την μάχη που δίνει με τον εαυτό του...

Θα ήθελα αυτό το post να είναι οι δυο δεκάρες μου (my two cents) για την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το στρες και την κατάθλιψη ως ασθένεια και φαινόμενο του καιρού μας αλλά και αν δεν γίνει κάτι τέτοιο και πάλι εγώ νιώθω καλά που το έγραψα, είναι ένας λογαριασμός που ξοφλάω απόψε...

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Στιγμές ευτυχίας ...

Σάββατο βράδυ γύρω στις 9:20 κάνουμε περίπατο στην παραλία εγώ, τα αγόρια μου κι ένα φίλος τους συνομήλικος του Σ. ... Το φως είναι θαμπό, ο ήλιος κοντεύει να πέσει, είμαστε με τα μαγιό και περπατάμε πάνω στην υγρή άμμο, πετάμε πέτρες στη θάλασσα, τους κυνηγάω και ξεκαρδίζονται... Στιγμές απόλυτης ευτυχίας και γαλήνης, ο κόσμος πέρα από εμάς μπορεί να πάει να κουρεύεται...

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η μέρα μου εν τάχει...

Αγία Παρασκευή - Άνω Λιόσια και πίσω, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και μετά  Ξυλόκαστρο, μπάνιο στην θάλασσα για καμιά ώρα, φαγητό και πίσω στην Αγία Παρασκευή, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και πίσω  (επιτέλους)... Δύο ΙΧ, δύο ταξί, ένας κομμένος ιμάντας δυναμό, δύο ζωγραφιές κι ένα βραχιολάκι, πέντε παιδάκια, έξι ενήλικες, μια συζήτηση που ξεκίνησε από τα λουκάνικα με πορτοκάλι και κατέληξε στις προφητείες του παππούλη για τον Γιάννη που θα σώσει την Ελλάδα...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Για τα μαθητικά χρόνια...

Σχόλιο μου στο Facebook σε συζήτηση που γινόταν σχετικά με τις αναμνήσεις των μαθητικών μας χρόνων και το πόσο θετικοί ή όχι είμαστε στην προοπτική ενός reunion με τους συμμαθητές μας...

Νομίζω ότι παίζει ρόλο ακριβώς αυτό που είπες, ότι πήγαινες σε θηλέων,ιδιωτικό... Εγώ πήγα σε δημόσιο, μεικτό σχολείο από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο... Ήμασταν όλοι παιδιά από την ίδια περιοχή, με τις ίδιες αναφορές, τις ίδιες εικόνες, την ίδια πάνω κάτω οικονομική κατάσταση... Οι περισσότεροι γνωριζόμαστε πριν και κατά τη διάρκεια των μαθητικών μας χρόνων και από την παιδική χαρά, το φροντιστήριο, τις ομάδες που αθλούμασταν, τις κοινωνικές συναναστροφές των γονιών μας κτλ... Όλα αυτά δημιουργούν, θέλεις δεν θέλεις, ένα δεσμό και μια συντροφικότητα έστω και στα πλαίσια ενός τοπικού σωβινισμού, οι Ταυριώτες υποστηρίζαμε πάντα ο ένας τον άλλο σε καυγάδες με άτομα από άλλες περιοχές... Όταν τελείωσα το σχολείο ήθελα να ξεφύγω όσο περισσότερο γινόταν από τον Ταύρο και να γίνω κάτι άλλο αλλά περνώντας τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι τελικά είχα πολλά περισσότερα κοινά από όσα νόμιζα με τους ανθρώπους που γνώρισα στα μαθητικά μου χρόνια...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Στην υπηρεσία του πολίτη...

Σήμερα το απόγευμα, κατά τις 7:00, ο Θ. αποφάσισε ότι έπρεπε να βάλει ένα μακαρόνι  (άβραστο) στην κλειδαριά της εξώπορτας... Δεν το πήραμε χαμπάρι κατευθείαν παρά μόνο όταν έβαλα το κλειδί στην πόρτα και συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν αδύνατο... Ρωτώντας τα παιδιά έμαθα τι είχε συμβεί κι αποφάσισα να βγάλω τον αφαλό της κλειδαριάς μήπως και καταφέρω και αφαιρέσω το μακαρόνι που είχε κολλήσει μέσα όπως κι έγινε... Όταν δοκίμασα να ξαναβάλω την κλειδαριά στην πόρτα αυτό ήταν αδύνατο οπότε, έπειτα από την συμβουλή της Μ., αποφάσισα να πάω μέχρι το κλειδαράδικο για να πάρω τις κατάλληλες οδηγίες ή να αγοράσω καινούργια κλειδαριά...

Η ώρα ήταν ήδη 8 και φεύγα, το κλειδαράδικο είναι στην πλατεία και είχε απίστευτη κίνηση ενώ ένα περιπολικό ήταν παρκαρισμένο έξω από το κλειδαράδικο κι έκοβε κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα.... Δεν βρήκα να παρκάρω οπότε ανέβασα το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο παρακάτω και το άφησα με alarm... Πλησίασα στο περιπολικό που ήταν σταματημένο μπροστά στο κλειδαράδικο, ήταν ο οδηγός μόνο μέσα,  έσκυψα στο ανοιχτό παράθυρο και του είπα:
"Μάστορα,  σε παρακαλώ, έχω μείνει χωρίς κλειδαριά στο σπίτι  (του έδειξα την κλειδαριά που κρατούσα στο χέρι), έχω αφήσει το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, να το αφήσω για πέντε λεπτά, να πάω στο κλειδαράδικο και να φύγω;"
Η απάντηση του ήταν:
"Πρώτα από όλα μάστορας είναι αυτός εκεί μέσα,  όχι εγώ... Στο χωριό μου μάστορες λένε τους γύφτους, κατάλαβες κούκλε;"
Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε μόλις πει, μάζεψα όλη την ψυχραιμία που μου είχε απομείνει και του είπα:
"Ok, υπάρχει πρόβλημα αν αφήσω το αυτοκίνητο για πέντε λεπτά πάνω στο πεζοδρόμιο για να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου;"
Η απάντηση μου δόθηκε χωρίς να με κοιτάζει καν:
"Ναι υπάρχει... Ο μάστορας δεν αφήνει σήμερα..."
Δεν είπα τίποτα, κατάπια την οργή μου, έφυγα και πάρκαρα δύο τετράγωνα παρακάτω κι έφτασα στο κλειδαράδικο με την ψυχή στο στόμα μήπως είχε κλείσει... Πήρα τις οδηγίες που χρειαζόμουν κι έφυγα μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά ... Έξω από το κλειδαράδικο ήταν ακόμα το περιπολικό και δυο-τρεις μπάτσοι που κόβανε κλήσεις αλλά ο "μάστορας "  δεν ήταν εκεί...

Ήταν καλύτερα που δεν ήταν... Ίσως επειδή ήμουν πολύ εκνευρισμένος που κάποιος προσπάθησε να με ταλαιπωρήσει εσκεμμένα για να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο, να αποφάσιζα να του πω ότι πραγματικά σκεφτόμουν... Ότι είναι δηλαδή ένας πουτάνας γιος από ένα κωλοχώρι που είναι η κωλοτρυπίδα του κόσμου... Ευτυχώς όμως δεν ήταν εκεί και τώρα γράφω αυτό το post από το σπίτι μου κι όχι από το κρατητήριο κάποιου τμήματος...

Υ.Γ. Με τις οδηγίες που πήρα από το κλειδαράδικο επισκεύασα τελικά την κλειδαριά...

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Κοίτα μαμά, τα κατάφερα, είμαι Data Scientist...

17 μήνες μετά, με ξενύχτια, με διάβασμα, με κούραση, με πολλές ώρες πάνω από τον υπολογιστή, είτε στο σπίτι είτε στα Starbucks της πλατείας όπου κατέφευγα για λίγη ησυχία για να μπορέσω να μελετήσω... Αυτό που ξεκίνησε το Γενάρη του 2015 τελείωσε σήμερα το πρωί, κατάφερα και ολοκλήρωσα το Data Sciense Specialization που προσφέρεται από το Coursera και το JHU με βαθμό 95% , όχι κι άσχημα νομίζω... :)

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, το ευχαριστήθηκα πολύ, έμαθα καινούργια πράγματα, απέκτησα μια διαφορετική οπτική πάνω στην έννοια της πληροφορίας όπως την γνώριζα από την μέχρι τώρα επαγγελματική μου εμπειρία, ήταν η επίτευξη ενός στόχου που είχα θέσει στον εαυτό μου για να αναπληρώσω (ως ένα βαθμό τουλάχιστον) το μεταπτυχιακό που δεν έκανα ποτέ μου...

Certification

Υ.Γ. Το πιστοποιητικό, προφανώς, έχει τροποποιηθεί λιιιιιίγο... :)

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Σε μια καρότσα φορτωμένη ντομάτες...

Το χωριό της συγχωρεμένης της γιαγιάς μου, της μάνας του πατέρα μου, βρίσκεται στην ορεινή Φωκίδα... Όταν ακόμα ζούσαν οι παππούδες μου πηγαίναμε το Πάσχα και το καλοκαίρι, όταν πέθαναν σιγά σιγά αραιώσαμε μέχρι που σταματήσαμε, εγώ κι ο αδερφός μου έχουμε χρόνια να πάμε, οι γονείς μου πάνε μια φορά τον χρόνο το πολύ για πολύ λίγες μέρες... 

Για να πάμε παίρναμε την εθνική οδό προς Λαμία και στο ύψος της Θήβας κόβαμε μέσα και παίρναμε την παλαιά εθνική που περνάει από Αλίαρτο, Λιβαδειά και ένα κάρο χωριά, μέχρι να φτάσουμε στο δικό μας... Θυμάμαι πολύ έντονα τις φορές που περνούσαμε και ήταν εποχή συγκομιδής της ντομάτας που ο δρόμος εκεί γύρω από την Αλίαρτο ήταν γεμάτος από φορτηγά μικρά και μεγάλα που κουβαλούσαν φρεσκοκομμένες ντομάτες... Εκείνη την εποχή στην συγκομιδή της ντομάτας δούλευαν κυρίως τσιγγάνοι και τους έβλεπες να πηγαινοέρχονται καβάλα στα ντάτσουν ή τα φορτηγά, οικογένειες ολόκληρες, όλοι δουλεύανε στην ντομάτα... 

Μου έχει μείνει στο μυαλό μια εικόνα την οποία δεν μπορώ να θυμηθώ με τι είδους συνειρμό την ξέθαψα από την μνήμη μου... Είμαστε στον κάμπο της Αλιάρτου, εκεί πέρα που περνάει ο δρόμος μπροστά από τον Φράγκικο τον πύργο... Στη διαδρομή προσπερνάμε διαρκώς φορτηγά μικρά και μεγάλα που κουβαλάνε ντομάτα... Έχει ήλιο πολύ, η ατμόσφαιρα είναι φωτεινή και καθαρή, είναι μια πολύ όμορφη μέρα... Σε κάποιο σημείο βρισκόμαστε πίσω από ένα ντάτσουν φορτωμένο ντομάτα που στην καρότσα κάθονται τρεις - τέσσερις πιτσιρικάδες τσιγγάνοι στριμωγμένοι στην άκρη να μην ζουλήξουν τις ντομάτες... Τρώνε όλοι τους ντομάτες από αυτές που κουβαλάει το φορτηγάκι και γελάνε, φαίνεται στα πρόσωπά τους η ευτυχία η απόλαυση εκείνης της στιγμής τόσο ασήμαντης και τόσο σημαντικής ταυτόχρονα, σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος και να υπάρχουν μόνο αυτοί πάνω στη γη... 

Μείναμε πολύ λίγο πίσω τους, τους προσπεράσαμε και δεν τους ξαναείδα ποτέ μου, μου έχει μείνει όμως στην μνήμη η εικόνα τους, αυτή η εικόνα της απόλυτης ανεμελιάς κι ευτυχίας...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ολλανδική επιχειρηματικότητα ή τέχνη...;

Γυρνώντας στους δρόμους της Ουτρέχτης σε αυτό το ταξίδι, παρατήρησα σε κάποια κεντρικά σημεία της πόλης ότι υπήρχαν κάποια φορητά ραδιοκασετόφωνα (έτσι τουλάχιστον τα λέγαμε παλιά όσοι τα προλάβαμε) τα οποία έπαιζαν στο repeat μια ανδρική φωνή η οποία έλεγε κάτι σε μονότονο ρυθμό... Πάνω στα ραδιοκασετόφωνο ήταν πάντα ένα άσπρο πιατάκι μέσα στο οποίο συχνά υπήρχαν κάποια λίγα νομίσματα... Όταν ρώτησα τον κουνιάδο μου περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς έλεγε η μαγνητοφωνημένη φωνή, μου απάντησε ότι η φωνή λίγο πολύ ζητούσε ελεημοσύνη την οποία αν και όποιος ήθελε να την δώσει, την άφηνε στο άσπρο πιατάκι... Μου είπε ότι αυτά τα ραδιοκασετόφωνα έκαναν την εμφάνισή τους τους τελευταίους κάνα δυο μήνες στην Ουτρέχτη και ότι κανένας δεν ήξερε ποιος τα τοποθετούσε... Αστειευόμενοι λέγαμε ότι μπορεί να είναι μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα όπου με μια πολύ μικρή αρχική επένδυση μπορεί ενδεχόμενα να βγάζεις ένα καλό εισόδημα αν κάθε πρωί τοποθετείς μερικά τέτοια κασετόφωνα σε σημεία της πόλης, πας στη δουλειά σου και στην επιστροφή το απόγευμα στο σπίτι κάνεις συλλογή των ημερήσιων εισπράξεων και του εξοπλισμού... Πιθανότερο πάντως θεωρώ το όλο σκηνικό να είναι στημένο είτε στα πλαίσια μιας performance κάποιου καλλιτέχνη είτε στα πλαίσια κάποιου project για μελέτη συμπεριφορών...

Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Περηφάνια...

Φουσκώνω από περηφάνια σαν το παγόνι, πριν από λίγη ώρα έκλεισα το τηλέφωνο σε μια κλήση απο το Redmond, από τα κεντρικά της Microsoft, όπου κλήθηκα να καταθέσω τις εμπειρίες μου και τις απόψεις μου έτσι ώστε να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα που θα βοηθήσουν στην βελτίωση του SQL Server... Ζητήθηκε η άποψη από 100 περίπου προγραμματιστές από όλο τον κόσμο κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Για σένα μπαμπά...

Μπαίνω στην κουζίνα και βλέπω τον Σ. να έχει φτιάξει ένα σάντουιτς...
Εγώ: Τι είναι αυτό αγόρι μου, έφτιαξες σάντουιτς;
Σ: Ναι, είναι σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, το έφτιαξα για σένα που σου αρέσει...
Εγώ: Σε ευχαριστώ πολύ αγάπη μου!
Σ: Το έφτιαξα για να σου πω ευχαριστώ που έπαιξες μαζί μου...
Ο Σ. μου είναι 6 χρονών, είναι ένα παιδί πολύ ώριμο συναισθηματικά για την ηλικία του που κάθε μέρα μου δίνει λόγους να είμαι περήφανος που είμαι πατέρας του...

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

Ορθοπεταλιά...

Κάνω απογευματινό περίπατο στην Ουτρέχτη και βλέπω να έρχεται από απέναντι τύπος πάνω στο ποδήλατο με τσιγάρο στο χέρι... "Τι ανθυγειηνό πράγμα!" σκέφτομαι... Όταν περνάει από δίπλα μου καταλαβαίνω από την μυρωδιά... Μπάφος...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Κάτι σωστό έχουμε κάνει...

Σ: Μπαμπά, πότε θα ανοίξουμε τον κουμπαρά μου;
Εγώ: Πότε θες να τον ανοίξουμε, θες να τον ανοίξουμε το καλοκαίρι;
Σ: Όχι, θέλω να τον ανοίξουμε τώρα.
Εγώ: Εντάξει, μπορούμε να τον ανοίξουμε τώρα απλά θα πρέπει να πάμε στην τράπεζα όλα αυτά τα ψιλά που έχει ο κουμπαράς για να μας δώσουν χάρτινα λεφτά.
Σ: Εγώ μπαμπά λέω να μην τα δώσουμε όλα στην τράπεζα, να πάμε τα μισά στην τράπεζα και τα άλλα μισά να τα δώσουμε στους φτωχούς (!!!)
Ο Σ. είναι 6 χρονών...

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Είμαι τίγηθ...

Απόγευμα Κυριακής, ο Θ. ζωγραφίζει καθισμένος στο τραπεζάκι του με τους μαρκαδόρους του... Τον αφήνω για 2 λεπτά και φεύγω από το δωμάτιο... Όταν επιστρέφω τον βλέπω να κάθεται με τους αγκώνες ακουμπισμένους πάνω στο τραπεζάκι με το πρόσωπο μέσα στα χέρια του τα οποία είναι καταζωγραφισμένα... "Τι έκανες Θ.;" του λέω, κι αυτός κατεβάζει τα χεράκια και βλέπω ότι έχει βάψει ρίγες στο πρόσωπό του... Σηκώνει τα χέρια, κάνει την σχετική κίνηση και μου λέει: "Γκρρρ, είμαι τίγηθ (=τίγρης)..." !!!

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Αποχαιρετισμός στα όπλα...

Όλοι μου λέγανε ότι δεν μου φαίνεται αλλά εγώ ήξερα και απλά δεν το έπαιρνα απόφαση... Όταν η ζυγαριά έγραψε 98,4 δεν υπήρχε άλλη επιλογή... Από σήμερα το πρωί είμαι κι επισήμως σε δίαιτα... Πριν την ξεκινήσω όμως, πήγα χθες στα TGI Friday's κι αποχαιρέτησα τις γαστρονομικές κραιπάλες (για αρκετό καιρό τουλάχιστον) με έναν εμφατικό τρόπο...

TGI Friday's Hangover Burger

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Hey! Teacher! Leave them kids alone!

Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο η ιδέα του να διδάξω με τρόμαζε και με απωθούσε ταυτόχρονα, πίστευα ότι δεν κάνει για μένα η διδασκαλία κι εγώ δεν κάνω γι' αυτήν... 

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου χρειάστηκε αρκετές φορές να εκπαιδεύσω συναδέλφους στην χρήση εφαρμογών, γεγονός που δεν μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο αλλά μπορούσα να το διαχειριστώ, ήταν η δουλειά μου... 

Πριν από ούτε δύο εβδομάδες μπήκα επίσημα για πρώτη φορά σε κανονική αίθουσα με μαθητές για να δώσω μια διάλεξη σχετικά με το επαγγελματικό αντικείμενο, μια εμπειρία ευχάριστη για την οποία έχω γράψει στο σχετικό post... 

Χθες το μεσημέρι έλαβα μια πρόσκληση να διδάξω ένα course για Βάσεις Δεδομένων σε ολόκληρο το εαρινό εξάμηνο, στο New York College, μια κανονική δουλειά, έμμισθη, απογευματινή, παράλληλα με την πρωινή μου δουλειά... Η πρόκληση είναι μεγάλη κι όχι τόσο για τα επιπλέον χρήματα που θα μπούνε στο σπίτι όσο για την εμπειρία και την έμπρακτη εκτίμηση των άλλων σε αυτό που είμαι κι αυτό που έχω καταφέρει αυτά τα χρόνια στον επαγγελματικό στίβο... 

Δεν έχω πάρει την τελική μου απόφαση ακόμα, ούτε και την τελική έγκριση από τη δουλειά μου, διότι με τρομάζει λίγο να προσθέσω άλλη μια επιτακτική δραστηριότητα στο ήδη στριμωγμένο πρόγραμμά μου αλλά σίγουρα θα το σκεφτώ πολύ πριν αποφασίσω...

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Visiting lecture @ New York College, 25/01/2016...

Χθες το απόγευμα είχα την χαρά και την τιμή να δώσω μια διάλεξη μπροστά στους φοιτητές του τμήματος "Internet Engineering and Web Management" του New York College, ως προσκεκλημένος ομιλητής... Η πρόσκληση έγινε από το καθηγητή του συγκεκριμένου τμήματος, Δημήτρη Δημητρέλο, ο οποίος ήταν και δικός μου εκπαιδευτής στο σεμινάριο Scrum που παρακολούθησα πριν από 1,5 μήνα... Αντικείμενο της διάλεξης ήταν η εισαγωγή στις έννοιες του Data Warehouse και του Business Intelligence, το αντικείμενο της δουλειάς μου δηλαδή εδώ και 11 χρόνια... 

Ήταν η πρώτη φορά που θα έδινα μια τέτοια διάλεξη και δεν κρύβω ότι στην αρχή όταν μου έγινε η πρόταση ήμουν λίγο διστακτικός... Έχω κάνει στο παρελθόν εκπαιδεύσεις σε μικρές ομάδες χρηστών για την εκμάθηση συγκεκριμένων εφαρμογών αλλά η ιδέα του να μιλάω μπροστά σε ένα κοινό σχεδόν νεανικό εξηγώντας θεωρητικές έννοιες και μεθοδολογίες μου φαινόταν κάπως τρομακτικό... Από την άλλη όμως η ιδέα του να δώσω μια τέτοιου είδους διάλεξη με δελέαζε οπότε δέχτηκα γρήγορα την πρόταση που μου έγινε... Ο παράγοντας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μου φύγει εντελώς το άγχος της επερχόμενης διάλεξης ήταν μια κουβέντα που μου είπε ένας πολύ καλός μου φίλος και κουμπάρος μου το βράδυ του Σαββάτου που είχαμε βγει... "Εγώ", μου είπε, "όταν κάνω μια παρουσίαση, στήνω στο μυαλό μου και λέω μια ιστορία", έτσι λοιπόν σκέφτηκα κι εγώ να πω τη δική μου ιστορία, την ιστορία της πορείας αυτών των 11 χρόνων δουλειάς... Μια ιστορία που προφανώς γνωρίζω πολύ καλά και μπορώ να την συνδυάσω με την θεωρία και τις μεθοδολογίες που έπρεπε να παρουσιάσω...

Η διάλεξη ξεκίνησε με καθυστέρηση λίγων λεπτών και πήγε πολύ καλύτερα από ότι περίμενα... Προσπάθησα να είναι όσο δυνατόν πιο "out of the box", να έχει καλή ροή και να είναι όσο γίνεται λιγότερο βαρετή, έχω υπάρξει φοιτητής και γνωρίζω πόσο εύκολο είναι να βαρεθείς ακούγοντας μια ομιλία... Ζήτησα από τους φοιτητές να με διακόπτουν αν έχουν απορίες ή θέλουν διευκρινήσεις και το έκαναν κι αυτό με ευχαρίστησε πολύ, δεν βαριόντουσαν, όχι πολύ τουλάχιστον... Συμπεριέλαβα πάρα πολλά παραδείγματα από την επαγγελματική μου εμπειρία, κατέθεσα την προσωπική μου άποψη και τη δική μου ματιά πάνω στην τεχνολογία και τη αγορά, γι' αυτό και με είχαν καλέσει άλλωστε... Στο τέλος πήρα ένα χειροκρότημα και ένα ευχαριστώ από τα παιδιά που θέλω να πιστεύω ότι ήταν κάτι παραπάνω από μια τυπικότητα... Μαζί με τα καλά λόγια που άκουσα από τον Δημήτρη Δημητρέλο όταν με κατευόδωσε, έφυγα για το σπίτι απόλυτα ικανοποιημένος τόσο με τον εαυτό μου όσο και για την εμπειρία που έζησα...

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

Το 'φαγα...

Ο Θ. έχει τις μαύρες του και γκρινιάζει... Προσπαθούμε να τον βάλουμε για μπάνιο κι αυτός αντιστέκεται,  τσιρίζει, χτυπιέται...

Η Μ. τον παίρνει αγκαλιά και προσπαθεί να τον καλμάρει...

Μ: Πού είναι το μωρό μου, πού είναι το καλό μου το παιδάκι, τι του έκανες;
Θ: Το 'φαγα...
!!!