Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μετανάστες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μετανάστες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Στιγμιότυπα από την Ουτρέχτη...

Επιστροφή στην καθημερινότητα, με λίγο ύπνο, ακόμα λιγότερη ξεκούραση και όλους να με ρωτάνε γιατί γύρισα, μεταξύ σοβαρού και αστείου... Είναι που η Ολλανδία φαντάζει και είναι σε αρκετά πράγματα, ιδανική στο μυαλό πολλών, είναι που η Ελλάδα είναι μια χώρα πρωταπριλιάτικο αστείο όλο τον χρόνο... Η Μ. πλέον μου το λέει ανοιχτά ότι θα ήθελε να φύγουμε να πάμε να ζήσουμε στην Ουτρέχτη, εγώ δεν θέλω ακόμα να σκεφτώ κάτι τέτοιο... Παρά τις δυσκολίες που πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο που περνάει, έχουμε ένα καλό επίπεδο ζωής, το να ξαναστήσουμε μια ζωή από το 0 σε μια ξένη χώρα μου φαίνεται πολύ δύσκολο, την στιγμή που υπάρχουν και παιδιά στην εξίσωση και ο πόνος του αποχωρισμού από τους δικούς μας ανθρώπους, τόσο για εμάς όσο και για αυτούς, μου φαίνεται αχρείαστος από την στιγμή που ευτυχώς κανένα μαχαίρι δεν μας έχει μπει στον λαιμό... Η απάντηση φυσικά στο αν είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπει κάποιο μαχαίρι στον λαιμό μου στο μέλλον είναι όχι, τίποτα δεν είναι σίγουρο αλλά δεν μπορώ να ζω με υποθέσεις, άποψή μου είναι ότι τα προβλήματα τα αντιμετωπίζεις όταν έρχονται, έχοντας κάνει το καλύτερο που μπορείς να τα αποτρέψεις...

Τέλος πάντων, αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα κι εγώ ξεκίνησα αυτό το post για να δείξω κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα τις 6 μέρες που μας πέρασαν από το οικογενειακό ταξίδι που κάναμε στην Ουτρέχτη, όπου φιλοξενηθήκαμε από τον κουνιάδο μου που μένει μόνιμα εκεί... Το ταξίδι ήταν πολύ καλό, παρά την υπερβολική ενεργητικότητα και απείθεια που παρουσίασαν και τα δυο παιδιά μου για τα οποία πλέον μπορώ με σιγουριά να πω ότι το ταξίδι στην Ολλανδία τα "εξαγριώνει"... Με εξαίρεση δυο βροχερά πρωινά μας έκανε πολύ καλό καιρό, είδαμε αρκετό ήλιο, επισκεφτήκαμε αγαπημένα μέρη από πέρυσι και καινούργια και γενικά περάσαμε πολύ πολύ καλά...

Ορίστε κάποιες από τις εικόνες του ταξιδιού μας...


γέφυρα

ταύρος

fc utrecht

graffiti

hague

miffy pop

miffy

pink panther bike

rembrand's anatomy lesson

sheep

statue in the park

room view

walking

wooden shoes

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Τα διδάγματα της μνήμης...

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός στην Ανατολική Ευρώπη και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από αυτές τις χώρες ξεχύθηκαν στη Δυτική Ευρώπη για να βρουν μια καλύτερη τύχη... Δεν ήταν κυνηγημένοι από τις βόμβες, έψαχναν ένα καλύτερο αύριο για αυτούς και τα παιδιά τους... Έκαναν ότι δουλειά βρήκαν, αυτές που δεν ήθελαν ή σνόμπαραν οι Δυτικοί, οι γυναίκες τους έγιναν καθαρίστριες και καμπαρετζούδες, κυνηγήθηκαν από νεοναζί και υπερεθνικιστές πολιτικούς... Σήμερα κάποιες από τις χώρες αυτές που τροφοδότησαν τις μεταναστευτικές ροές των ανατολικοευρωπαίων στις αρχές της δεκαετίας του '90, οι χώρες του Βίσενγκραντ (Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία), καθοδηγούμενες από μια απάνθρωπη, ευθυνόφοβη και εθνικιστική πολιτική κλείνουν τα σύνορά τους στους πρόσφυγες, αρνούνται να δώσουν χείρα βοηθείας, κατηγορούν την Ελλάδα που δεν θέλει να επωμιστεί μονάχη την φροντίδα των δυστυχισμένων... Μοιάζουν να μην διδάχτηκαν τίποτα από τη δική τους εμπειρία και να αγνοούν ότι η ιστορία κάνει κύκλους και ότι κάλλιστα μπορεί να ξαναβρεθούν σε παρόμοιες καταστάσεις και τότε να ζητούν την βοήθεια και την αλληλεγγύη των άλλων....

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Η φωτογραφία της χρονιάς...

Το τέλος του χρόνου πλησιάζει και θα εμφανιστούν πολλές λίστες με τα καλύτερα βιβλία, τις καλύτερες ταινίες, τις καλύτερες φωτογραφίες... Για μένα η φωτογραφία της χρονιάς είναι αυτή με τις γιαγιάδες από την Συκαμιά Λέσβου που φροντίζουν το μωρό προσφυγάκι που έχει αποβιβαστεί στην ακτή... Σίγουρα μέσα σε αυτή τη χρονιά τραβήχτηκαν πολλές φωτογραφίες, ίσως πιο σημαντικές, ίσως πιο όμορφες απλά αυτή η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι αυτή που με γέμισε αισιοδοξία ότι ο κόσμος γύρω μας δεν είναι τόσο κακός, ότι υπάρχει αγάπη και συμπόνοια και αλληλεγγύη εκεί έξω...


Η ιστορία της φωτογραφίας, εδώ...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Γκαλίπ και Αϊλάν...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Οι δικοί μου γιοι έχουν ηλικία 5,5 και 2,5, περίπου τόσο ήταν κι αυτοί... Η φωτογραφία του μικρού Αϊλάν ξαπλωμένου στην παραλία, μπρούμυτα σαν να κοιμάται, με αρρώστησε... 

Χαίρομαι για την αντίδρασή μου γιατί πάει να πει ότι η καθημερινότητα δεν μου έχει πάρει όλη την ανθρωπιά και την ευαισθησία μου...

Σκέφτομαι διάφορα.... 

Ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για την ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει όσο επιτρέπουμε να πνίγονται παιδιά στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο... 

Ότι μισώ τον Θεό όλο και περισσότερο, για το αίμα που χύνεται στο όνομά του, για τις διαχωριστικές γραμμές που υψώνονται στο όνομά του, για το ότι αν υπάρχει, επιτρέπει να γίνονται όλα αυτά...

Τι σημασία έχει ο πολιτισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογία όταν ακόμα εν έτει 2015 υπάρχουν ακόμα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα νεκρά, στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο;

Ντροπή στον άνθρωπο, στην ανθρωπότητα, σε κάθε ένα από εμάς...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Θυμάστε την Κωνσταντίνα Κούνεβα;

Δικαστική δικαίωση για την Κωνσταντίνα Κούνεβα


Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα τον Δεκέμβριο του 2008 καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά.

Κωνσταντίνα Κούνεβα


Με απόφασή του την Παρασκευή το δικαστήριο επιδίκασε στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τις 80.000 ευρώ καλείται να καταβάλλει άμεσα.

Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως "εργατικό ατύχημα", καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της Κούνεβα από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε η εργαζόμενη, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

Η δίκη για την υπόθεση ξεκίνησε στις 5 Φεβρουαρίου 2013 απουσία της η Κ. Κούνεβα η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για χειρουργικές επεμβάσεις.

Οι δικηγόροι της, Δάφνη Βαγιανού και Βαρβάρα Βολτέα, κατέθεσαν σωρεία εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που καταδείκνυαν ότι η Κούνεβα είχε μπει στο στόχαστρο της εργοδοσίας εξαιτίας της έντονης συνδικαλιστικής δράσης που είχε αναπτύξει.

Σημειώνεται ότι η κ.Κούνεβα, μετά και τις ευθείες απειλές κατά της ζωής της, είχε αιτηθεί με σωρεία εγγράφων προς την εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ την αλλαγή της βάρδιάς της, από βραδινή σε πρωινή, αλλά και τη μετακίνησή της από το Μαρούσι στο Θησείο, όπου διέμενε. Ουδέποτε όμως έγινε δεκτό το αίτημά της. Ανάμεσα στους λόγους που ανέφερε, ήταν και το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε το ανήλικο παιδί της, την επιμέλεια του οποίου είχε εξ ολοκλήρου η ίδια.

Η Κ. Κούνεβα εργαζόταν ως καθαρίστρια σε συνεργείο καθαρισμού των ΗΣΑΠ. Τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου το 2008, όταν μετά τη λήξη της βάρδιάς της επέστρεφε στο σπίτι της, δέχτηκε επίθεση από δύο αγνώστους οι οποίοι την περιέλουσαν με βιτριόλι.

Στη συνέχεια τής άνοιξαν το στόμα και την πότισαν με το ίδιο καυστικό υγρό, προκαλώντας σοβαρότατες βλάβες στα ζωτικά της όργανα.

Η υπόθεσή της προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης και ταυτόχρονα έφερε στο φως τις συνθήκες γαλέρας που επικρατούν στις εταιρείες καθαρισμού με τους νοικιασμένους εργαζομένους.

Παρά τις συνεχείς επεμβάσεις, ο οισοφάγος της είναι κατεστραμμένος, αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες στην αναπνοή και στην κατάποση, γι' αυτό και πολλές φορές κοιμάται καθιστή.

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Μποϋκοτάζ στις φράουλες της Μανωλάδας #bloodstrawberries...

#bloodstrawberries

Περί τις 18:00, το απόγευμα της Τετάρτης 17/4, εργάτεςσε κτήματα στη Μανωλάδα Ηλείας μεταφέρθηκαντραυματισμένοι σε νοσοκομεία της περιοχής, μετά απόεν ψυχρώ πυροβολισμούς που δέχθηκαν μετά από διαξιφισμό με τρείς επιστάτες-μπράβους των εργοδοτών τους, όταν ζήτησαν να πληρωθούν δεδουλευμένα πολλών μηνών!!!

Διακόσιοι περίπου, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, Μπαγκλαντεζανοί και άλλοι εργάτες στα χωράφια, με αφορμή την καθυστέρηση της καταβολής των δεδουλευμένων τους, απαντήθηκαν με πυροβολισμούς από τη μεριά δύο εκ των τριών επιστατών των εργοδοτών τους.

Ακολούθησε πανικός καθώς από τους εκατοντάδες πυροβολισμούς των δύο επιστατών της εργοδοσίας33 εργάτες έπεσαν αιμόφυρτοι κάτω ενώ οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν προς τα χωράφια για να σωθούν από την δολοφονική απόπειρα. Οι σφαίρες , σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες,τούς βρήκαν στο κεφάλι, στα μάτια, στο λαιμό, στο στήθος, σε πολλά ζωτικά όργανα.

Μάλιστα, ένας εκ των δραστών, σύμφωνα με πληροφορίες από κατοίκους της περιοχής, που επικαλείται το portal 902.gr, είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι του 2009 είχε δέσει δύο μετανάστες εργάτες πίσω από ένα μηχανάκι και τους έσερνε στους δρόμους της Μανωλάδας με την υποψία και μόνο ότι είχαν κλέψει λίγα πρόβατα.

Στη συνέχεια, 10 ασθενοφόρα έφτασαν στο σημείο που κείτονταν τραυματισμένοι οι εργάτες και άρχισε η άμεση διακομιδή στο τοπικό Κέντρο Υγείας και τα νοσοκομεία. Οπως δήλωσε χαρακτηριστικά ουποδιευθυντής του Κέντρου Υγείας Βάρδας, Νίκος Χούντρας, στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, το σοκαριστικό σκηνικό με τους δεκάδες αιμόφυρτους τραυματίες τού έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για περιστατικό από πολεμικό μέτωπο.

Σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, οι 33 τραυματίες – έξι από αυτούς σοβαρά,μεταφέρθηκαν στο ΓΝ Πύργου και στο ΓΠΝ Πατρών στο Ρίο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, μάλιστα, ο ένας από τους δράστες συνελήφθη, ενω άλλοι δύο αναζητούνται.

Το quote είναι από σχετικό post του //Παραλληλογράφου//...
Αρχικό άρθρο από το iskra.gr...
Σχετικό search στο Google επιστρέφει αποτελέσματα και από άλλες πηγές...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Σπάστε το αυγό του φιδιού...

Ο καλύτερος φίλος του γιου μου στον παιδικό σταθμό είναι ο Άμπι και είναι από την  Ιορδανία... Στα μυαλά των παιδιών σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν έθνη, θρησκείες ή πολιτικές ιδεολογίες... Αυτές είναι διαχωριστικές γραμμές που δημιουργούνται αργότερα, κάποιοι μεγάλοι τις διδάσκουν και μαθαίνουν τα παιδιά να ζουν με αυτές...

Η κατάσταση με τους φασίστες έχει εκτροχιαστεί...  Όταν δεν φωτογραφίζονται με τους "φίλους" τους μέσα στη Βουλή, ιδρύουν φιλανθρωπικές οργανώσεις - ρατσιστικές καρικατούρες, σκοτώνουν, τραμπουκίζουν... Σκέφτομαι πολλές φορές πως μπορεί να μην είναι μακρυά η μέρα εκείνη που θα βρεθούν έξω από τον παιδικό σταθμό που πάει ο γιος μου και θα ζητήσουν να φύγουν τα παιδιά των μεταναστών... Και μετά από αυτή  την ημέρα μπορεί να έρθει μια άλλη μέρα που θα έρθουν για τα παιδιά των άθεων, των αριστερών, για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν πληρούν το πρότυπο του Σπαρτιάτη οπλίτη... 

Δεν πρέπει να περιμένουμε να έρθουν αυτές οι μέρες... Το αυγό του φιδιού πρέπει να σπάσει το συντομότερο, αυτό το απόστημα πρέπει να καθαρίσει... Στη Βουλή, στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο πεζοδρόμιο, όπου εμφανίζονται οι φασίστες πρέπει να μπαίνουν στην θέση τους, εκεί που τους αρμόζει, στον απόπατο της κοινωνίας...

Η προγιαγιά της Μ. ήταν Αιθιοπίδα άρα η Μ. δεν είναι "καθαρή" Ελληνίδα, ούτε ο Σ, είναι, ούτε και ο αγέννητος γιος μου... Αν οι φασίστες τους ενοχλούσαν με οποιοδήποτε τρόπο, δεν θα καθόμουν με σταυρωμένα χέρια... Αλίμονο όμως αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο...

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Κυριακή στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ...

Ο Θοδωρής είναι ένα σοκολατένιο, στρουμπουλό αγοράκι από την Νιγηρία που χθες το απόγευμα στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, στο πάρκο Γουδή, όλοι ήθελαν να το πάρουν αγκαλιά και να βγουν φωτογραφία μαζί του...

Πήγαμε οι τρεις μας κατά τις 7, ο ήλιος ακόμα έκαιγε, ο αδερφός μου ήταν εκεί από τις 5:30 για το στήσιμο... Ο κόσμος ήταν λίγος στην αρχή αλλά όσο έπεφτε η νύχτα, πλήθαινε και στις 10:00 που φύγαμε εμείς για να πάμε να βάλουμε τον Σ. για ύπνο, υπήρχαν παντού ουρές από τα μπαρ και τα φαγάδικα, μέχρι την είσοδο και τις τουαλέτες...

Πολλοί άνθρωποι, πολλά χρώματα, πολλές γεύσεις (ωραιότατες γεύσεις!!!), πολλές γλώσσες, μουσική, θέατρο, ωραίο σουλάτσο μέσα στον κόσμο... Ο Σ. έπαιξε και έτρεξε (πάρα πολλά παιδάκια στο φεστιβάλ) μέχρι που ξεθεώθηκε...

Δεν πιστεύω ότι λύνεται το πρόβλημα της μετανάστευσης όπως έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα μόνο με φεστιβάλ, είναι όμως ένα θετικό βήμα... Είναι καλό να γνωρίζεις τον άλλο, τον διαφορετικό, τον ξένο, να βλέπεις ότι δεν έχει κέρατα και ότι δεν είναι όλοι οι ξένοι αιμοσταγείς εγκληματίες... Είναι καλό και για τους μετανάστες να βλέπουν ότι δεν είναι όλοι οι Έλληνες σαν αυτούς που τους επιτίθενται και τους στέλνουν στα νοσοκομεία...

Σε αυτές τις εποχές που το μίσος για τον άλλο αυξάνεται διαρκώς, είναι πολύ ελπιδοφόρο να βλέπεις ανθρώπους διαφορετικούς ο ένας από τον άλλο να συνυπάρχουν...

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Κρουαζιέρα θα σε πάω...

Όπως και πέρυσι τέτοια εποχή, έτσι και φέτος βρίσκομαι σε mode κατεβασμένου διακόπτη... Δεν πάει να καίγεται ο κόσμος, και η φετινή χρονιά ήταν extra ζόρικη και εγώ αυτό που χρειάζομαι είναι να αποδράσω από την καθημερινότητα και... χρόνο!!! Χρόνο με την Μ., με τον γιο μου, με τους φίλους μου, χρόνο με τον εαυτό μου, για τον εαυτό μου... 

Ξυπνάω το πρωί, πάω στο γραφείο, δουλεύω, τρέχω να πληρώσω λογαριασμούς, super market, μανάβη, χασάπη αλλά το μυαλό μου ταξιδεύει... Ταξιδεύει στις διακοπές, στην θάλασσα, σε μέρη και τόπους όπου επιτέλους μπορώ να κοιμάμαι ικανοποιητικά... 

Το έχω πάρει απόφαση να πάω κόντρα όσο μπορώ σε όλο αυτό που συμβαίνει σε όλη την χώρα, δεν θα αφήσω να με πάρει από κάτω, δόγμα του σοκ αυτοί, σταρχιδίνη εγώ, αν είναι να ψοφήσουμε ας ψοφήσουμε χαμογελαστοί... Το είχα δει το αγγούρι που ερχόταν οπότε είχα κάνει τις οικονομίες μου εδώ και καιρό... Η αλλαγή σπιτιού μου εξοικονόμησε λεφτά και τα τρελά ωράρια και Σαββατοκύριακα που δούλεψα μέχρι και τον Μάιο μου εξασφάλισαν κάποια έξτρα λεφτά, οπότε ετοιμάζομαι... 

Κρουαζιέρα θα σε πάω, μωρό μου γιατί σε νοιάζομαι και σ' αγαπάω, όπως τραγουδάει και ο Σ. μου, τελευταία...

Υ.Γ. Λέω να πάω στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ το ΣΚ...

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ζωή σε μιάμιση ίντσα...

Το μήκος διαγωνίου μιας οθόνης κινητού τηλεφώνου ποικίλει από μία με μιάμιση ίντσα μέχρι και τις πέντε... Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν εκεί μέσα μια ολόκληρη ζωή...

Την παρακάτω ιστορία μου τη διηγήθηκε η Μ. εδώ και καιρό....  Ήταν μια μέρα στο μετρό, καθιστή στην τετράδα των καθισμάτων που είναι αντικριστά ανά δύο... Σε κάποιο σταθμό έρχεται και κάθεται διαγώνια απέναντί της ένας μετανάστης ο οποίος από την εξωτερική του εμφάνιση έμοιαζε να είναι από Πακιστάν ή Ινδία... Βγάζει το κινητό του και κοιτάει την οθόνη... Σε λίγο η Μ. παρατηρεί ότι ο μετανάστης δακρύζει, φαίνεται συγκινημένος... Στην επόμενη στάση η Μ. κατεβαίνει και όπως σηκώνεται με την άκρη του ματιού της βλέπει ότι αυτό που κοιτάζει ο μετανάστης και δακρύζει στην οθόνη του κινητού του είναι μια φωτογραφία μιας γυναίκας από Πακιστάν ή Ινδία, όπως κι αυτός... Η γυναίκα αυτή προφανώς ήταν η γυναίκα του, η αρραβωνιαστικιά του ή η αδερφή του που είχε μείνει πίσω...

Η εικόνα αυτή είμαι σίγουρος ότι επαναλαμβάνεται σε άλλες χώρες με πρωταγωνιστές Έλληνες μετανάστες αυτή την φορά... Με την χώρα διαλυμένη και χωρίς μέλλον, χωρίς δουλειές, τα μεταναστευτικά κύματα έχουν ξαναρχίσει να "ξεβράζουν" κόσμο εκτός Ελλάδος στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής...

Είχα δει κάποτε ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο με σπρέι που έλεγε "Οι μετανάστες είναι εικόνα από το μέλλον των ντόπιων εργατών"... Αληθινό μέχρι κεραίας κι ας μην το πίστευα κάποτε...