Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ο θρίαμβος της ζωής...

Πέρα από μνημόνια, καταθέσεις, επιλεκτικές ή μή χρεωκοπίες και άγχη για το αύριο, αυτή είναι η είδηση που έκλεψε την προσοχή μου περισσότερο τις τελευταίες μέρες... Ένας ύμνος στη ζωή και στην ομορφιά της...

Το σύνδρομο του πανκ: Ένα ντοκιμαντέρ για μια διαφορετική μπάντα

The punk syndrome

Στο ντοκιμαντέρ Το σύνδρομο του πάνκ, ο φακός ακολουθεί μια πανκ μπάντα της Φινλανδίας από τον καιρό που ήταν άγνωστοι μέχρι που έγιναν ευρύτερα γνωστοί στο κοινό. Το αξιοσημείωτο είναι πως οι Pertti Kurikan Nimipäivät πάσχουν από νοητική στέρηση. Αυτό δεν τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που αγαπούν, δηλαδή να παίζουν μουσική.

Ο Πέρτι, ο Κάρι, ο Τόνι και ο Σάμι μιλούν εκ βαθέων, γράφουν οι ίδιοι τους στίχους και τη μουσική τους και διαμαρτύρονται μέσα από αυτά για την αντιμετώπιση που δέχονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Είναι αληθινοί εκπρόσωποι της πανκ μουσικής, με ό,τι βέβαια αυτό συνεπάγεται.

Η μπάντα ταρακούνησε τους θεατές του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όπου παίχτηκε και τους έκανε να καταλάβουν ότι εάν έχεις θέληση και αγάπη, τίποτα μπροστά σου δε μπορεί να σταθεί τροχοπέδη.

Ο Τζέι Πι Πάσι που μαζί με τον Γιούκα Κάρκαϊνεν σκηνοθέτησαν την ταινία, έδωσε το παρόν στη Θεσσαλονίκη και μίλησε για το κινηματογραφικό του εγχείρημα.

«Την ταινία έχουμε σκηνοθετήσει εγώ και ο Γιούκα Κάρκαϊνεν, ο οποίος είχε δει τη μπάντα μετά τη δεύτερη συναυλία της σε ένα μικρό σποτ στην τηλεόραση. Νομίζω ότι αυτό που τράβηξε και τους δυο μας στο συγκεκριμένο συγκρότημα ήταν η ενέργεια των μελών του» τόνισε ο σκηνοθέτης.

«Υπάρχει κάτι αληθινά θετικό σε αυτούς. Τσακώνονται, ένας από εκείνους έχει αυτοκτονικές τάσεις, υπάρχει πολύ θυμός αλλά και θλιβερές στιγμές, ωστόσο κυριαρχεί η θετική στάση». «Ακολουθήσαμε τη μπάντα για περίπου 18 μήνες. Η προσέγγιση ήταν πολύ εύκολη και αρχίσαμε αμέσως τα γυρίσματα» συμπλήρωσε.

Όσο για την πλευρά της διασημότητας που απολαμβάνει το συγκρότημα, ο σκηνοθέτης επεσήμανε: «Έχουν επίγνωση της δημοφιλίας τους, όμως επειδή ζουν σε ιδρύματα, με τους γονείς τους ή σε ειδικά διαμερίσματα, διαθέτουν περιορισμένη ανεξαρτησία για να χαρούν αυτή τη δημοσιότητα. Είχαμε ξαναβρεθεί στο παρελθόν με άτομα με αναπηρία και ξέραμε ότι κάθε μέρα είναι διαφορετική. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τους Pertti Kurikan Nimipäivät».
Πηγή: TVXS

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

"Ο λύκος της στέπας" του Hermann Hesse

Ο λύκος της στέπας - Hermann Hesse
Ο Χάρυ Χάλερ θέλει να πεθάνει... Μέσα του παλεύουν ο εαυτός του, ένας άνθρωπος του πνεύματος και των ιδεών και ο Λύκος της Στέπας ένα αγρίμι που τον σπρώχνει να είναι άγριος και μόνος... Ψάχνει να βρει την ευτυχία αλλά δεν τα καταφέρνει, ο θάνατος μοιάζει λύση αλλά λύση τρομερή που την φοβάται, που δειλιάζει μπροστά της... Η γνωριμία του με την Ερμίν, ένα κορίτσι που γνωρίζει σε ένα μπαρ μια νύχτα απελπισίας, αλλάζει τη ζωή του και τον βάζει σε ένα κόσμο όλο εκπλήξεις...

Μέχρι εδώ μπορώ να περιγράψω το βιβλίο πριν αρχίσω τα spoilers, κάπως έτσι ξεκινάει και εκτυλίσσεται η νουβέλα του Hermann Hesse, μια από τις ευχάριστες αναγνωστικές εκπλήξεις αυτής της χρονιάς, λόγω του ότι το "Σιντάρτα" του ίδιου συγγραφέα που είχα διαβάσει στο παρελθόν δεν μου είχε κάνει κάποια εντύπωση...

Ο "Λύκος της στέπας"  είναι μια μελέτη πάνω στην αστική κοινωνία και τις αρχές της... Ο συγγραφέας επικεντρώνεται στο στοιχείο της υποκρισίας το οποίο χαρακτηρίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις και την διαμόρφωση της ηθικής της κοινωνίας... Ο Χάρυ Χάλερ που μισεί αυτή την κοινωνία είναι βαθιά υποκριτής καθώς υποδύεται ότι είναι κάτι άλλο αλλά στην ουσία είναι και αυτός παράγωγο της ίδιας υποκριτικής κοινωνίας και της ανατροφής που έλαβε από τους αυστηρούς και καθώς πρέπει γονείς του, ένα "ριζοσπαστικό" άλλοθι μιας κοινωνίας που γνωρίζει από πριν το πόσο ακίνδυνος είναι... Μια γνώση που  κατά βάθος την έχει και ο ίδιος ο Χάρυ και γι' αυτό βιώνει αυτή την εσωτερική σύγκρουση διότι το πρόβλημα του Χάρυ στην ουσία είναι ότι δεν επιτρέπει στον εαυτό του να ζήσει πέρα από τους όρους και τους κανόνες που του έχει θέσει η κοινωνία και η ανατροφή του...

Ο "Λύκος της στέπας" θέτει μια σειρά ερωτημάτων εξαιρετικά επίκαιρων ακόμα και σήμερα, παρουσιάζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου να ανακαλύψει τον εαυτό του και να τον οδηγήσει στην τελείωση ... Η γραφή του είναι σουρεαλιστική μερικές φορές, χαμένη σε αναθυμιάσεις οπιούχων και οράματα, χωρίς όμως να χάνει το νεύρο της ή να κουράζει τον αναγνώστη... Αυτό που μου φάνηκε κάπως κουραστικό ήταν ότι το κείμενο δεν ήταν χωρισμένο σε κεφάλαια αλλά ολοκληρώθηκε σχεδόν απνευστί από την άλλη όμως η έκδοση που έχω εγώ είναι από το 1993 οπότε αυτό μπορεί να έχει αλλάξει πλέον... Σε κάθε περίπτωση το βιβλίο είναι εξαιρετικό και αξίζει να διαβαστεί...

Υ.Γ. Η πρώτη φορά που άκουσα για τον  "Λύκο της στέπας" ήταν πριν πολλά χρόνια όταν ο πατέρας μου, του οποίου ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της νεότητάς του ήταν οι Steppenwolf, μου εξήγησε ότι το όνομα της μπάντας ήταν εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του  Hesse...


Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Μέρες αργίας...

Οι μέρες αργίας ξεκίνησαν, άδεια μέχρι τις 16 Αυγούστου, θα ξεχάσω όλα τα passwords...

Το Σάββατο πηγαίναμε κονβόι δύο αυτοκίνητα, εγώ μπροστά ο αδερφός μου πίσω... Σε ένα φανάρι άκουσα από πίσω μου ότι άκουγε στο ραδιόφωνο τις "Μέρες Αργίας" από τα Διάφανα Κρίνα...

"Τι ωραία τραγούδι", σκέφτηκα, "πόσο καιρό έχω να το ακούσω... και τι ωραίος τίτλος για το ετήσιο post αναγγελίας της άδειας"...

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

"Νεκρωταφίο Ζώων" του Stephen King

Νεκρωταφίο Ζώων -  Stephen King
Στον πρόλογο αυτού του βιβλίου ο Stephen King γράφει ότι το "Νεκρωταφίο Ζώων" είναι το πιο τρομακτικό βιβλίο που έχει γράψει, ένα βιβλίο που πραγματικά το παράκανε... Η ιδέα για αυτό το βιβλίο του ήρθε από προσωπικά οικογενειακά βιώματα, ιστορίες με τα παιδιά του και ίσως αυτό να τον έκανε να το θεωρεί το πιο τρομακτικό βιβλίο του, διότι έπαιξε χειροπιαστά με τους δικούς του φόβους και αγωνίες...

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο είναι τρομακτικό μόνο για τον Αμερικανό συγγραφέα από το Μέην... Το "Νεκρωταφίο Ζώων" παίζει πάνω στον φόβο του θανάτου, στην άρνηση της αποδοχής του, ειδικά όταν πρόκειται για αγαπημένα πρόσωπα... Παίζει με τους εφιάλτες που βλέπει ο κάθε γονιός για το τι κακό μπορεί να συμβεί στα παιδιά του και πόσα θα έκανε για αυτά...

Ο τρόμος στο "Νεκρωταφίο Ζώων" δεν είναι προφανής, στηρίζεται κυρίως στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο King και ειδικά από το δεύτερο μισό του βιβλίου και μετά θα μπορούσαμε να πούμε ότι το "Νεκρωταφίο Ζώων" γίνεται εντελώς gothic με τις περιγραφές των νεκροταφείων και των ανεμοδαρμένων βραδιών μέσα σε δάση και δυσοίωνους βάλτους...

Αυτό που είναι καταπληκτικό στο "Νεκρωταφίο Ζώων" είναι ο τρόπος που δομεί ο King τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του, η φύση και η κορύφωση της οδύνης, το μονοπάτι που οδηγεί από τον ορθολογισμό στην τρέλα σε σημείο που να αρχίζεις να σκέφτεσαι αν η ύπαρξη του μεταφυσικού είναι όντως χειροπιαστή ή δομικό στοιχείο της παραφροσύνης του ήρωα...

Το βιβλίο μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη το 1989 (Pet Sematary) και ένα από τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία είναι και το ομώνυμο τραγούδι από τους Ramones, μια από τις αγαπημένες μπάντες του Stephen King αλλά και του ήρωα του βιβλίου...


Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Athens Live School Festival...

Βρεθήκαμε στο Γκάζι οικογενειακώς την Κυριακή το απόγευμα, στη δεύτερη μέρα του Athens Live School Festival... Το όλο concept αφορά μαθητικά ροκ (και όχι μόνο) συγκροτήματα που τους δίνεται η δυνατότητα να παίξουν πάνω σε μια πραγματική σκηνή, να δείξουν τι αξίζουν, να κάνουν το κομμάτι τους, την καύλα τους...

Η είσοδος ήταν ελεύθερη, η προσέλευση του κόσμου μικρή αλλά δυναμική, γενικά το κλίμα ήταν καλό και υπήρχε αρκετή ενέργεια... Ακούσαμε ωραίες μουσικές και είχε τον χαβαλέ του, μου έμειναν ένα πολύ καλό thrash metal group το οποίο έπαιζε όταν μπήκαμε στον χώρο και δεν συγκράτησα το όνομά τους και ένα καταπληκτικό ντουέτο από δυο πιτσιρίκες με ακουστικές κιθάρες και άψογες φωνές, τις MARGICSOFI... Υπήρχαν και τα κακέκτυπα των ΟΝΙΡΑΜΑ φυσικά ή παντελώς ατάλαντοι...Αστροναύτες της μουσικής, όλο ποζεριά και δήθεν και καθόλου ταλέντο αλλά τι να κάνεις, shit happens...

Κράτησα δυο σκέψεις από την χθεσινή συναυλία, μια θετική και μια αρνητική... Από την μία η ενέργεια, η καύλα των πιτσιρικάδων, η ωραία μουσική, το ταλέντο... Από την άλλη η σκληρή πραγματικότητα, τα ταλέντα που δεν θα βρουν ποτέ το δρόμο τους προς τη δισκογραφία γιατί δεν είναι αρκετά sexy ή αρκετά trendy, που δεν θα γινόταν (και δεν θα ήθελαν οι ίδιοι) να είναι opening act σε κάποια μπουζούκια, να "ζεστάνουν" το κοινό πριν από τη Βανδή και τον Ρέμο...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Αστέρι μου, φεγγάρι μου...

Ο γιος μου λατρεύει τα τραγούδια... Εγώ και η μάνα του του τραγουδάμε συνέχεια από τότε που ήταν βρέφος, το ίδιο και οι παππούδες του...

Μέχρι εδώ όλα είναι απόλυτα συνηθισμένα, καμιά πρωτοτυπία, το βλαστάρι μου κάνει ότι και χιλιάδες άλλα παιδάκια της ηλικίας του και όχι μόνο...

Η πρωτοτυπία βρίσκεται στο γεγονός ότι το αγαπημένο τραγούδι του γιου μου αυτή την εποχή είναι το "Αστέρι μου, φεγγάρι μου" σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη που το ερμήνευσε πρώτη φορά η Μελίνα Μερκούρη στην ταινία "Φαίδρα" και  που ο Σ. άκουσε από τη γιαγιά του...

Και όχι μόνο αυτό...

Από όλες τις εκτελέσεις του κομματιού προτιμά αυτή της Χαρούλας Αλεξίου τόσο πολύ που όταν καθόμαστε να δούμε... τραβούδια (όπως τα λέει) στο YouTube και φτάνει η ώρα να ακούσουμε το  "Αστέρι μου, φεγγάρι μου", αν του βάλω να ακούσει άλλη εκτέλεση δυσανασχετεί!!!

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

High Energy Protons...

Όταν βγαίνω για τρέξιμο έχω μαζί μου μόνο τα κλειδιά μου και το κινητό για να ακούω μουσική... Προτιμώ να ακούω χορευτική μουσική για να μου δίνει ρυθμό στο τρέξιμο κι επειδή δεν είμαι 18 χρονών πια, τα κομμάτια έχουν και αυτά μια ηλικία ανάλογη με τη δική μου...

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Dead Kennedys Live San Francisco 1984...

Είχα δει αυτό το live σε βιντεοκασέτα πριν πολλά χρόνια και το ανακάλυψα τυχαία απόψε στο You Tube... Είναι κατατοπιστικό για το τι ήταν αυτό το συγκρότημα και της ιδιόρρυθμης περσόνας που λεγόταν Jello Biafra...Το video περιλαμβάνει ολόκληρη την εμφάνιση των Dead Kennedys, διάρκειας μιας ώρας, σε μια συναυλία που ήταν η τελευταία του club "On Broadway" το οποίο αποτέλεσε συναυλιακό χώρο για punk συγκροτήματα για πολλά χρόνια στο San Francisco...


Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Κατρίν...

Μεγάλη φάση λαίμε, το θυμήθηκα βλέποντας το nickname μιας follower του blog (της το αφιερώνω δικαιωματικά)... Το βλέπαμε ένα βράδυ στο MAD με φίλους μαζεμένοι σπίτι μου και δεν μας είχε μείνει άντερο... 


:lol: ρεεε!!!

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Keny Arkana - La rage

Το "La rage" ήταν ένα από τα soundtrack των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008... Εγώ δεν το είχα ακούσει, το γνώριζα μόνο ως τίτλο από διάφορα σχόλια, θετικά ή αρνητικά... Μεγάλη κομματάρα, με ωραίους στίχους (το βίντεο είναι υποτιτλισμένο στα ελληνικά), εξαιρετικά επίκαιρη και πάλι, περιέχει δε εικόνες που έχουμε δει και είμαι σίγουρος ότι θα ξαναδούμε στην Ελλάδα...


Πληροφορίες για την Keny Arkana στο official site και στη wikipedia...

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Αξίζει τον κόπο...

Χθες το βράδυ, για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκε ο κύριος Σ., εγώ και η Μ. βγήκαμε οι δύο μας και πήγαμε στο Γκάζι στη συναυλία του Νίκου Πορτοκάλογλου και άλλων καλλιτεχνών για το το "Χαμόγελο του Παιδιού" ... Πήραμε το αυτοκίνητο, το αφήσαμε στην Άμυνα και κατεβήκαμε με το μετρό... Στο Γκάζι ο κόσμος πολύς, χιλιάδες, και ο Νίκος Πορτοκάλογλου στα κέφια του με άξιους συμπαραστάτες τον Νίκο Ζιώγαλα, τον Μανώλη Φάμελο και άλλους καλλιτέχνες...

Περάσαμε πολύ ωραία, τραγουδήσαμε, ήπιαμε μπύρες, φάγαμε βρώμικο στα όρθια, ανακατευτήκαμε με τον κόσμο... Θυμήθηκα τα παλιά όταν ήμασταν μόνο οι δυο μας και κάτι τέτοια ή μια βραδινή βόλτα στην πόλη χωρίς πρόγραμμα ήταν κάτι συνηθισμένο... Όταν γυρνούσαμε το βράδυ με το μετρό προς την Άμυνα για να πάρουμε το αυτοκίνητο και να γυρίσουμε στο σπίτι, νυσταγμένοι και κουρασμένοι, ασυνήθιστοι γαρ πλέον σε νυχτερινές εξόδους, καθισμένοι με τους αγκώνες μας να αγγίζουν και να έχει γύρει ο ένας πάνω στον άλλον, σκεφτόμουν τον κύριο Σ. που μας περίμενε κοιμισμένος στο σπίτι, κοιτούσα την Μ. και σκεφτόμουν ότι αξίζει τον κόπο...

Υ.Γ. Το "Ψαροκόκαλο" αναχωρεί αύριο το πρωί για την εξωτική Αίγινα, Θεού θέλοντος και ταρίφα επιτρέποντος... Θα ακολουθήσουν ανταποκρίσεις μέσω Android από το νησί του φιστικιού... αν δεν βαρεθώ... :P 

Καλές διακοπές!!!

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις ή λίγα λόγια για τον Nicky Crane...

Strength thru Oi!
Το 1981 κυκλοφόρησε η συλλογή "Strength thru Oi!" η οποία περιελάμβανε μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της Oi! μουσικής... Στο εξώφυλλό της εμφανιζόταν μια φιγούρα εμβληματική για τους Βρετανούς νεοναζί skinheads, o Nicky Crane... Ο Crane, ο οποίος όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος ήταν φυλακισμένος για ρατσιστική επίθεση, ήταν διακεκριμένο στέλεχος του British Movement, οργανωτής της περιοχής του Kent... Είχε πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ρατσιστικές επιθέσεις καθώς και σε επεισόδια σε αντιρατσιστική συναυλία... Όταν αποφυλακίστηκε άρχισε να δουλεύει σαν security στα live των Screwdriver, συνδέθηκε φιλικά κι επαγγελματικά με τον Ian Stuart και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο στήσιμο και τη δημιουργία του νεοναζιστικού δικτύου Blood and Honour το 1987...

Ο Crane όμως επιφύλασσε μια δυσάρεστη έκπληξη για τους θαυμαστές και τους συντρόφους του... Το 1992 εμφανίστηκε στην εκπομπή Out του Channel 4 και παραδέχθηκε ότι είναι ομοφυλόφιλος και ότι ζει διπλή ζωή! Εξήγησε μάλιστα τους λόγους που σαν ομοφυλόφιλος τον είχε τραβήξει η skinhead σκηνή... Η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων του Nicky Crane δεν σταμάτησε διότι μεταξύ άλλων παραδέχθηκε ότι ήταν τακτικός θαμώνας των gay clubs του Λονδίνου, ότι είχε εργαστεί στο Gay Pride του Λονδίνου το 1986 όπως επίσης και σαν πορτιέρης σε ένα S&M club... Το κερασάκι όμως δεν είχε τοποθετηθεί στην τούρτα μέχρι που ομολόγησε την συμμετοχή σε ένα ερασιτεχνικό gay porn film, όσο ακόμα ήταν ενεργός νεοναζί ακτιβιστής...

Το σοκ των αποκαλύψεων του Nicky Crane είχε σαν αποτέλεσμα να αποκηρυχθεί από τους νεοναζιστικούς κύκλους ενώ ο ίδιος ο  Ian Stuart  να δηλώσει "προδομένος"...

18 μήνες αργότερα ο Nicky Crane πέθανε από AIDS...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Χαλάρωση...

Πίνω μια Boddingtons, έχω πάρει το lap top αγκαλιά κι έχω αράξει στον καναπέ, η Μ χαζεύει το CSI... Όσα περισσότερα μου συμβαίνουν τόσο λιγότερο έχω μυαλό για να γράψω στο blog... Αυτή την περίοδο συμβαίνουν πολλά και ο χρόνος είναι λίγος, αυτό που θέλω είναι να ρίξω λίγο τις στροφές, να μειώσω το άγχος... Παρ' όλα αυτά, έχω διάθεση για δημιουργικά πράγματα, από χθες μου την κάρφωσε κι άρχισα να διαβάζω Python κι έκανα αίτηση για ένα μεταπτυχιακό!!! Ευχηθείτε μου καλή τύχη, θα την χρειαστώ...

Άλλη μια γουλιά μπύρα, μην γίνει και κάτουρο, και καληνύχτα με το αγαπημένο τραγούδι του Σ. μου...

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Locomondo: Goal!!!


Άκουσα το καινούργιο τραγούδι των Locomondo χθες το πρωί κατά τις 7:30 που πήγαινα στη δουλειά και συγκινήθηκα καθώς κάνανε εισβολή στο μυαλό μου πάρα πολλές εικόνες...
Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι, αυτό του 1986, που είδα με τον πατέρα μου στο μπαλκόνι με την τηλεόραση γυρισμένη προς τα έξω...
Μια συναυλία των Locomondo στην Tεχνόπολη στο Γκάζι, ένα βράδυ με πολύ ζέστη και μερικές χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε καταϊδρωμένοι...
Τα μελλοντικά Μουντιάλ που θα δω κι εγώ με τον μπέμπη παρέα...

Υ.Γ. Το ξέρω, έχω γίνει πολύ μελό...

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

DEAD KENNEDYS...

Dead Kennedys

Οι Dead Kennedys ήταν μια από τις δημοφιλέστερες και σημαντικότερες αμερικανικές hardcore/punk μπάντες στα τέλη της δεκαετίας του '70 και στις αρχές της δεκαετία του '80. Δημιουργήθηκαν στο Σαν Φρανσίσκο το 1978 όταν ο East Bay Ray τοποθέτησε μια αγγελία σε μια μουσική εφημερίδα στην οποία απάντησε ο τραγουδιστής Jello Biafra. Σύντομα προστέθηκαν στην μπάντα ο μπασίστας Klaus Flouride, ο ντράμερ Ted και ένας δεύτερος κιθαρίστας γνωστός στο μέλλον απλά ως 6025. Ο τελευταίος αποχώρησε από το γκρουπ τον Μάρτιο του 1979, ενώ ο Ted αντικαταστάθηκε στο τέλος του 1980 από τον D.H.Peligro.

Μετά από μια σύντομη περίοδο με συνεχείς πρόβες, οι Dead Kennedys έκαναν το πρώτο τους live τον Ιούλιο του 1978 στo Mabuhay Gardens. Το "Fab Mab" ήταν ένα Φιλλιπινέζικο εστιατόριο στην περιοχή North Beach του San Francisco το οποίο λειτουργούσε σαν «στέγη» για punk μπάντες, για μια περίοδο δέκα ετών, Δεν πέρασε πολύς καιρός και γρήγορα το γκρουπ απέκτησε ένα σημαντικό αριθμό πιστών οπαδών. Τα live των DKs ήταν ένας συνδυασμός χάους και θεατρικότητας Ο ήχος τους μπορούσε να περιγραφεί σαν ένας συνδυασμός του ήχου των Sex Pistols και των Ventures.

Η πρόωρη επιτυχία των Dead Kennedys τους οδήγησε στην ηχογράφηση του πρώτου τους single "California uber Alles" το 1979, μια δριμεία επίθεση στον τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνια, Jerry Brown. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τη δική τους δισκογραφική εταιρεία Alternative Tentacles Records, που οργανώθηκε από τον East Bay Ray. Το single κυκλοφόρησε αργότερα στην μεγάλη Βρετανία από την εταιρεία Fast Products. Η κυκλοφορία του επόμενου single που βγήκε στα δισκοπωλεία το 1980, "Holiday in Cambodia", αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για την μπάντα καθώς ήταν ένας τέλειος συνδυασμός εύθυμων στίχων και δυσοίωνης, «διαβολικής» μουσικής. Επίσης πολύ σημαντικά ήταν τα singles "Kill the Poor" (1980) και "Too Drunk to Fuck"(το οποίο έφτασε στο Βρετανικό Top 40) και το ντεμπούτο LP , "Fresh Fruit For Rotting Vegetables" (1980) για το οποίο τους απονεμήθηκε χρυσός δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία.

Βασισμένα σε μια οξεία αίσθηση του χιούμορ, τα πρώιμα τραγούδια τους όπως τα "Let's Lynch the Landlord", "I Kill Children" και "Chemical Warfare" σατίρισαν τα δίδυμα στοιχεία της ακραίας βίας και του συντηρητισμού που χαρακτηρίζουν ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας. Το «εμπρηστικό» όνομα των Dead Kennedys και η προκλητική τους συμπεριφορά (το 1979 ο Jello Biafra έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο και κατέλαβε την τέταρτη θέση στις εκλογές) τράβηξαν την προσοχή ακροδεξιών πολιτικοθρησκευτικών ομάδων. Τα προβλήματα της μπάντας με τους αυτοδιορισμένους ηθικούς θεματοφύλακες προκλήθηκαν από την «πολεμική» σχέση με τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών, γεγονός που προκάλεσε τη βίαιη αστυνομική παρουσία στις περισσότερες συναυλίες τους. Παρ’ όλα αυτά όμως, η μπάντα συνέχισε να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, εμφανιζόμενη σε διάφορους underground χώρους τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στον Καναδά. Η πρώτη περιοδεία στην Βρετανία έγινε στα τέλη του 1980 και καθιέρωσε τους Dead Kennedys σαν κυρίαρχη μουσική φιγούρα για ένα κοινό το οποίο ένιωθε «εγκαταλειμμένο» από τους Pistols. Οι Dead Kennedys συνέχισαν με μια παγκόσμια περιοδεία καλύπτοντας τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία.

Το EP, "In God We Trust, Inc" (1981) πήγε τα πράγματα ακόμα παραπέρα καθώς άφησε αμήχανους κοινό και κριτικούς. Το EP περιείχε μια «άγρια» εκτέλεση του "Rawhide" και το "Nazi Punks, Fuck Off", ένα παιάνα ενάντια στη βία. Η μπάντα άλλαξε μουσικό ύφος με τον επόμενο δίσκο, "Plastic Surgery Disasters" που κυκλοφόρησε στα τέλη του 1982. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί ένα σύνολο τραγουδιών στα οποία έχουν διατηρηθεί τα χαρακτηριστικά της αγριότητας και της σάτιρας αλλά το μουσικό περιεχόμενο έχει διαφοροποιηθεί καθώς περιέχει πολλές απροσδόκητες στιγμές όπως ας πούμε τον Klaus Flouride να παίζει κλαρινέτο. Από αυτόν το δίσκο ξεχωρίζουν τα κομμάτια "Bleed for Me" και "Halloween" ενώ περιέχει επίσης και το "Moon Over Marin", ό,τι κοντινότερο δημιούργησαν ποτέ οι DKs σε μπαλάντα, το οποίο περιέχει στίχους ενάντια στην μόλυνση του περιβάλλοντος.

Μετά από δύο χρόνια περιοδείας, όπου έπαιξαν σε όλη τη Βόρεια Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία, κυκλοφόρησε το πιο μελωδικό "Frankenchrist" (1985) στο οποίο αντανακλάται μια έντονη αίσθηση απελπισίας για τη διαφαινόμενη ραγδαία άνοδο των δεξιών πολιτικών στην Αμερική και με τραγούδια όπως το "MTV Get Off the Air". Όπως πάντα, για άλλη μια φορά η μπάντα θα προκαλέσει καθώς ο δίσκος θα κυκλοφορήσει με την συνοδεία αφίσας με το έργο του Ελβετού ζωγράφου H. R. Giger , "Penis Landscape" το οποίο απεικόνιζε παραταγμένα σε σειρές ανδρικά γεννητικά όργανα και προκάλεσε νομικές επιθέσεις εναντίον της μπάντας που ξεκίνησαν τον Απρίλη του 1986. Ενώ το διαμέρισμά του έγινε στην κυριολεξία "φύλλο και φτερό" από την αστυνομία, ο Jello Biafra κατηγορήθηκε για διανομή επιβλαβούς υλικού σε ανηλίκους, κατηγορία την οποία κατέρριψε επικαλούμενος την Πρώτη Τροποποίηση για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και η οποία κατερρίφθη τον επόμενο χρόνο. Πριν πάντως τη δικαστική διαμάχη, η μπάντα είχε ήδη αποφασίσει να διαλυθεί τον Ιανουάριο του 1986 και να ολοκληρώσει την ηχογράφηση του "Bedtime For Democracy" το οποίο κυκλοφόρησε αργότερα εκείνη την χρονιά. Η μπάντα ακούγεται και σε αυτό το άλμπουμ τόσο καλή όσο και κάθε άλλη φορά.

Οι Dead Kennedys έδωσαν το τελευταίο τους live τον Φεβρουάριο του 1986 στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο, εκεί από όπου ξεκίνησαν. Επί της ουσίας, ο λόγος διάλυσης της μπάντας ήταν όχι τόσο η αφίσα που συνόδευε το "Franchenchrist" όσο η δικαστική διαμάχη που άνοιξε η μπάντα με το αμερικανικό κράτος όταν αρνήθηκε να δεχθεί να τοποθετηθεί η σήμανση "Parental Advisory, Explicit Lyrics" στα εξώφυλλα των δίσκων τους. Η διαμάχη αυτή εξόντωσε οικονομικά την μπάντα και κόντεψε να φαλίρει την Alternative Tentacles, το αποτέλεσμα όμως ήταν νικηφόρο για τους DKs οι οποίοι το γιόρτασαν (έστω και..."μετά θάνατον") με τη διασκευή στο κλασσικό κομμάτι των Clash, "I fought the law" με μια μικρή αλλαγή στο ρεφρέν... (Στο κλασσικό κομμάτι έλεγε "I fought the law and law won" ενώ οι DKs έλεγαν "I fought the law and I won"). To κομμάτι κυκλοφόρησε στη συλλογή "Give me Convinience or Give Me Death", μια συλλογή κλασσικών singles, B sides και σπάνιων κομματιών, που κυκλοφόρησε μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, το 1987.


[*] Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο phorum, ως πηγή χρησιμοποιήθηκε το deadkennedys.com/


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Back in time...

Σήμερα το πρωί στον Nitro Fm, στην εκπομπή του Βαγγέλη Χαρισόπουλου, άκουγα το "party του κάγκουρα", ένα tribute στα '90s, στα κομμάτια εκείνα που όταν τα ακούμε ένα ειρωνικό γελάκι σχηματίζεται στο στόμα μας... Vanilla Ice, Snap, 2 Unlimited και τράβα κορδέλα... Έχουν περάσει κοντά 20 χρόνια, γαμώτο, απ' όταν ξεκίνησαν τα '90s... Πρέπει να είμαι από τους πρώτους στην Ελλάδα που αγόρασαν το "Nevermind" και θυμάμαι την μέρα που πέθανε ο Cobain... Στο γυμνάσιο, στα party χορεύαμε pogo με Αντίδραση... Θυμάμαι όταν ακούσαμε για το νέο είδος ηλεκτρονικής μουσικής που έπαιζε ένας dj σε ένα club στην Φρανκφούρτη... Έχω πάει στην περιβόητη συναυλία των Prodigy στο Βύρωνα που διακόπηκε λόγω επεισοδίων... Έχω πάει στα party του Αλίμου, στο X-Movie Theater και σε party σε γκαράζ... Ήμουνα στο Rockwave που έγινε στον Άγιο Κοσμά, όπου είχαν γίνει επεισόδια (πάλι έπαιζαν οι Prodigy!) και είχαμε μπει στη ζούλα από μια τρύπα στα κάγκελα...

Έχω ζήσει ωραία και χαίρομαι για όλα αυτά (και άλλα) και δεν θέλω μονίμως να γκρινιάζω αλλά έχουν περάσει πολλά χρόνια και νιώθω λίγο γέρος...