Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Να 'χαμε να λέγαμε.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Να 'χαμε να λέγαμε.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

40...

Είμαι από τους λίγους εναπομείναντες χωρίς κανένα τατουάζ όμως εδώ και λίγες μέρες έχει αρχίσει να γυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω το πρώτο μου... Στις 18 Αυγούστου έχω τα γενέθλια μου και θα γίνω 40 χρονών, θα έχω φτάσει στο θεωρητικό μέσον της ζωής μου, σκέφτομαι λοιπόν ότι θα είναι ωραίος τρόπος να το γιορτάσω "χτυπώντας" τον αριθμό 40 πάνω μου... Το concept είναι ότι αν αξιωθώ να φτάσω τα 80 θα ήταν ωραίο να χτυπήσω άλλο ένα τατουάζ 40, δεδομένου βέβαια ότι θα με αφήσουν τα παιδιά μου και δεν θα θεωρήσουν ότι ο πατέρας τους ξεμωράθηκε τελείως... Από σήμερα μέχρι τον Αύγουστο βέβαια μπορεί να έχω αλλάξει γνώμη...

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας...

Στις 19:18 δέχτηκα μια κλήση στον κινητό μου τηλέφωνο, χτύπησε μια φορά και μετά σταμάτησε... Όταν κοίταξα να δω ποιος με κάλεσε, είδα ένα άγνωστο τηλέφωνο με κωδικό κλήσης χώρας το 00351... Το Google με πληροφόρησε ότι αυτός είναι ο κωδικός κλήσης της Πορτογαλίας και μια απλή αναζήτηση του αριθμού μου υπέδειξε ότι ο κάτοχος του είναι μια επιχείρηση που πουλάει μεταχειρισμένα αυτοκίνητα στην Alboufeira κι έχεi και σελίδα στο Facebook... Η Πορτογαλία είναι πολύ αγαπημένη μου χώρα και πάντα θυμάμαι με εξαιρετική αγάπη και γλύκα τις τρεις μέρες όλες κι όλες που πέρασα εκεί... Θα ήθελα να πω στον παρά λίγο Πορτογάλο συνομιλητή μου ένα "boa noite" και να του πω επίσης ότι επειδή είμαι σε φάση έρευνας αγοράς για καινούργιο αυτοκίνητο να με ξαναπάρει... :)

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Lay back...

Τώρα που οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία σιγά σιγά ανοίγουν και η καθημερινότητα γίνεται ξανά απαιτητική αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω, να κατεβάσω ταχύτητα, να πάω όπου με πάει το κύμα... Το ασταμάτητο άγχος, η ένταση που ποτέ δεν αποκλιμακώνεται, το κυνήγι του περισσότερου δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί σε πολύ συγκεκριμένα μέρη, σκιερά και χλοερά... Καλά τα φράγκα κι οι δουλειές αλλά τα σημαντικά είναι άλλα... Κυνήγησα πολύ τα φράγκα, την εξέλιξη, την προσωπική επιβράβευση και επιβεβαίωση τα τελευταία τρία χρόνια και ευτυχώς για μένα πέτυχα πολλά αυτό το διάστημα, τώρα όμως νιώθω ότι θέλω να ηρεμήσω λίγο, να πατήσω λίγο φρένο... Ο έντονος ρυθμός έχει αρχίσει να με εξαντλεί, τα λεφτά μου είναι ok, τις αυτοεπιβεβαιώσεις μου τις πήρα, δεν έχω να αποδείξω κάτι ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν άλλο... Τώρα, όσα έρθουν κι όσα πάνε, άλλωστε αν πασχίζεις πάρα πολύ για κάτι στο τέλος το γκαντεμιάζεις, ίσως μια πιο χαλαρή αντιμετώπιση κάποιων καταστάσεων να οδηγήσει σε ακόμα καλύτερα αποτελέσματα...

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ο χρόνος είναι χρήμα...

...και ενέργεια και αναμνήσεις και εμπειρίες και συναισθήματα και πολλά άλλα... Με άλλα λόγια είναι πολύτιμος και δεν αξίζει να σπαταλιέται σε ανθρώπους ή καταστάσεις που δεν τον διαχειρίζονται με σεβασμό, δεν του δίνουν νόημα και περιεχόμενο... Κάθε στιγμή που σπαταλιέται σε αδιέξοδα και τετριμμένες κοινωνικότητες είναι μια απώλεια για τον εαυτό σου και τους οικείους σου, αυτούς που πραγματικά αγαπάς, χρειάζεσαι και σε χρειάζονται, δεν αξίζει καμιά να πηγαίνει χαμένη... Οι ομφάλιοι λώροι είναι για να κόβονται...

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Το πρώτο μας αυτοκίνητο...

Yugo 45

Το πρώτο μας αυτοκίνητο ήταν ένα Yugo 45... Ο πατέρας μου το αγόρασε το 1986, άσπρο, 640.000 δραχμές... Δεν το ήθελε άσπρο αλλά ήταν το μόνο ετοιμοπαράδοτο και αν περίμενε να έρθει άλλο θα έπρεπε να πληρώσει γύρω στις 800.000 δραχμές γιατί κάτι άλλαζε στην φορολογία αν θυμάμαι καλά... Ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι που είχαμε αυτοκίνητο... Μπορούσαμε πλέον να πηγαίνουμε εκδρομές, να πηγαίνουμε στην θάλασσα, να πηγαίνουμε όπου θέλαμε, όποτε θέλαμε... Μέχρι τότε για να πάμε στην νονά μου που έμενε στον Διόνυσο έπρεπε να ξεκινήσουμε με τα πόδια από τον Ταύρο και να πάμε με τα πόδια στον ηλεκτρικό είτε στην Καλλιθέα, είτε στα Πετράλωνα (δεν είχε φτιαχτεί τότε ο σταθμός του Ταύρου), να πάρουμε το τρένο μέχρι την Κηφισιά και από εκεί, αν δεν ερχόταν η νονά μου να μας πάρει, παίρναμε ταξί για τον Διόνυσο... Τώρα με τον Yugo  όλα αυτά ήταν υπόθεση μισής ωρίτσας, 27 χιλιόμετρα μέσω εθνικής οδού... 

Ο Yugoς ήταν το καμάρι μας κι η ευχαρίστησή μας... Εγώ καθόμουν στην μέση, μεταξύ των δύο καθισμάτων (τότε δεν βάζανε ζώνη τα παιδάκια στο πίσω κάθισμα, το Yugo  δεν είχε καν ζώνες στο πίσω κάθισμα) για να βλέπω τον δρόμο μπροστά ενώ ο αδερφός μου ο Κ. που ήταν μικρότερος και ζαλιζόταν στο αυτοκίνητο, ξάπλωνε φαρδύς πλατύς στο πίσω κάθισμα και συνήθως τον έπαιρνε ο ύπνος... Ο Yugoς στις αναμνήσεις μου είναι συνυφασμένος με την παιδική μου ηλικία και τις διακοπές στη Ζάκυνθο... Σε ένα αμαξάκι τρίπορτο, με σχάρα από πάνω, σκέτο γιουσουρούμ με την μάνα μου να κουβαλάει ότι μπορείς να φανταστείς από κρέατα και ταψιά μέχρι βατραχοπέδιλα, τέσσερα παιδιά (ερχόντουσαν και τα ξαδέρφια μου μαζί μας) στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα και πηγαίναμε παντού... Το αστείο των διακοπών μας ήταν πάντα ότι βλέποντάς μας όλοι νόμιζαν ότι είμαστε οικογένεια πολυτέκνων... Θυμάμαι μια φορά στην Αθηνών-Πατρών κατά την επιστροφή, ο πατέρας μου δεν είχε δέσει πολύ καλά τα πράγματα στην σχάρα, φύσαγε και πάρα πολύ και ξαφνικά φεύγει ένα ταψί και το κυνηγούσαμε, πάλι καλά που δεν ερχόταν κανένας από πίσω μας να τον σκοτώσουμε...  

Στον Yugo  το πρώτο καιρό δεν είχαμε ραδιοκασετόφωνο, εκείνα τα χρόνια τα αυτοκίνητα και ειδικά αυτά που παράγονταν στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού δεν είχαν ραδιοκασετόφωνο στον στάνταρ εξοπλισμό... Του πατέρα μου η αλήθεια είναι ότι δεν του βγαίνανε όταν αγόρασε το αυτοκίνητο να αγοράσει και ραδιοκασετόφωνο, μετά όταν του βγαίνανε το αμελούσε διότι ήταν και είναι αναβλητικός μέχρι αηδίας οπότε εν απουσία ραδιοκασετόφωνου τραγουδούσαμε... Το ξεκίνησε αυτό ο πατέρας μου για πλάκα αλλά μετά συνεχίστηκε... Μετά από κάποιο καιρό βάλαμε ένα ραδιοκασετόφωνο μεταχειρισμένο και ακούγαμε μουσική και ραδιόφωνο... Θυμάμαι την τελευταία χρονιά που είχαμε τον Yugo είχα μεγαλώσει και πλέον τα μουσικά μου γούστα ήταν καθαρά εφηβικά οπότε ζήτησα στον πατέρα μου σε κάποιο ταξίδι να παίξει μια κασέτα που του έδωσα εγώ... Η κασέτα περιείχε τον δίσκο των Stress, "Ο ήχος της ανασφάλειας ΙΙ"... Την ακούσαμε μέχρι το τέλος αλλά έβλεπα τον πατέρα μου, αν και δεν είπε τίποτα, ότι δυσφορούσε πολύ... Δεν του ζήτησα να την ξαναπαίξει ποτέ... 

Όταν ανακοινώθηκε πρώτη φορά το μέτρο της απόσυρσης οι γονείς μου πήραν την απόφαση να αλλάξουμε αυτοκίνητο... Εμείς είχαμε μεγαλώσει πια και οι χώροι του Yugo ήταν μικροί όπως και να το κάνεις και δεν κάλυπταν τις ανάγκες μας οπότε αγοράσαμε ένα Renault 19... Εμείς τα παιδιά ήμασταν πολύ χαρούμενα με το καινούργιο αυτοκίνητο... Είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε από μάρκες αυτοκινήτων και ένα Zastava δεν είχε υψηλό status, όχι όπως άλλα αυτοκίνητα... Θυμάμαι ότι είχαμε πάει σε ένα γάμο και παρατηρούσα τα αυτοκίνητα των καλεσμένων στο πάρκινγκ του κέντρου που γινόταν το γλέντι και το δικό μας, το ταπεινό Yugo 45 μου φάνηκε πολύ παρακατιανό... Όταν παραδώσαμε τον Yugo για απόσυρση όλοι μας στενοχωρηθήκαμε μα πιο πολύ από όλους ο πατέρας μου, για πολλά χρόνια μετά τον μνημόνευε... Κανένα αυτοκίνητο που αγοράστηκε ή οδηγήθηκε από τον πατέρα μου, τον αδερφό μου κι εμένα μετά τον Yugo δεν απέκτησε όνομα ή δεν αναφερθήκαμε σε αυτό χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο φύλο εκτός από το ουδέτερο, όλα ήταν απλά μηχανές που κάλυπταν ανάγκες και τίποτε άλλο... 

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Μονογονεϊκή οικογένεια...

Από σήμερα και μέχρι την Παρασκευή το μεσημέρι, το χαλουμόσπιτο λειτουργεί σε mode μονογονεϊκής οικογένειας αφού η μαμά λείπει από το σπίτι για δουλειές, βρίσκεται ήδη στην Κρήτη... Εγώ και τα αγόρια είμαστε μόνοι μας και θα τα περάσουμε στα σίγουρα μια χαρά... Το πρωινό ξύπνημα κύλησε εύκολα, τα παιδιά ήταν συνεργάσιμα και ευδιάθετα μου είπαν βέβαια και οι δύο ότι τους λείπει η μαμά... Δεν ξέρω κατά πόσον το σπίτι θα γίνει αχούρι μέχρι να επιστρέψει η Μ. ,σε γενικές γραμμές είμαστε τακτικοί και οι τρεις μας ... Θα προσπαθήσω να βάλω και πλυντήριο αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα... ☺

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απλά πατέρας...

Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι ο λόγος που κάνουμε παιδιά συνδέεται άμεσα με τον φόβο του θανάτου, θέλουμε να ξορκίσουμε αυτό τον φόβο προσπαθώντας να διαιωνίσουμε την ύπαρξή μας μέσω ενός ζωντανού παρακλαδιού μας... Ανέκαθεν φοβόμουν τον θάνατο, το μετά, την ιδέα της ανυπαρξίας και του αγνώστου... Βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν νιώθω με τον καιρό αυτόν τον φόβο να φεύγει... Θα ζήσω μέσα τους, στο DNA και τις αναμνήσεις τους... Στο πρώτο άκουσμα μπορεί να ακούγεται πολύ εγωιστικό αυτό που λέω και σε ένα βαθμό είναι κιόλας αλλά όχι και τόσο αφού πλέον η δική τους η ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία κι αξία από τη δική μου την οποία θα χάριζα χωρίς δεύτερη σκέψη γι' αυτούς... Όχι δεν είμαι τόσο αλτρουιστής, είμαι απλά πατέρας... 

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Priceless...

Κι εκεί που βλέπεις το "Mr. Robot", το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν, όπου σύμφωνα με την υπόθεση, κάτι πολύ σημαντικό έχει συμβεί με αποτέλεσμα να προκληθεί παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, σε μια σκηνή παίζει μια τηλεόραση που προβάλλει σκηνές ταραχών και σχεδόν όλες είναι από την Ελλάδα και τις διάφορες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών...  Πόσο τζάμπα footage έχει χαρίσει αυτή η χώρα στη βιομηχανία του θεάματος πια...;

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Outliers...

Αναδημοσιεύω σχόλιο μου στο post του Indiblog "Δύο παρόμοιοι θάνατοι, μία δεκαετία, δύο διαφορετικοί κόσμοι." επειδή πολύ μου άρεσε η εξυπνάδα που έγραψα...

Η βιομηχανία, η όποια βιομηχανία, προσπαθεί πάντα να ομαδοποιήσει και να προσδιορίσει ανθρώπους, καταστάσεις και προϊόντα βάση κοινών χαρακτηριστικών έτσι ώστε να μπορεί να διαχειριστεί την όποια στρατηγική της πιο στοχευμένα… Αυτή η τάση έχει οδηγήσει στο γεγονός σήμερα μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες δουλειές στον χώρο της πληροφορικής και όχι μόνο, να είναι αυτή του data scientist/analyst… Ο data scientist/analyst προσπαθεί να μοντελοποιήσει τα δεδομένα έτσι ώστε να μπορέσει να τα ερμηνεύσει με τον πιο αποδοτικό τρόπο και να κάνει προβλέψεις, όσο γίνεται πιο επιτυχείς για το μέλλον… Τα μοντέλα δεν είναι αντιπροσωπευτικά 100%, υπάρχει πάντα το λεγόμενο διάστημα εμπιστοσύνης ή περιθώριο λάθους… Οι τιμές που δεν μπορούν να εξηγηθούν από το μοντέλο συνήθως αφαιρούνται από αυτό για να μην αλλοιώνουν τα τελικά αποτελέσματα… Οι τιμές αυτές λέγονται outliers… Εσύ λοιπόν φίλε indi και άλλοι σαν κι εσένα είσαι outlier, είσαι η τιμή εκείνη που αλλοιώνει τα αποτελέσματα του μοντέλου…

Ελπίζω να μην βαρέθηκες πολύ από το μακροσκελές σχόλιό μου, καλή χρονιά εύχομαι!🙂

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Εν μέσω βροχής...

Από την αποψινή προπόνηση εν μέσω βροχής το σημαντικότερο δίδαγμα είναι ότι όταν βρέχει αποφεύγουμε να τρέχουμε φορώντας γυαλιά μυωπίας επειδή από μέσα θολώνουν, απ' έξω βρέχονται και στο τέλος δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα...

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

1000 posts...

Το να τα χιλιάσει δεν έχει νόημα πια σαν ευχή για το "Ψαροκόκαλο", τα κατάφερε και τα χίλιασε με αυτό εδώ τo post... Οποιαδήποτε ευχή από εδώ και πέρα για να έχει νόημα πρέπει να αναφέρεται σε μεγαλύτερο του 1000 αριθμό posts, μπορεί να εκφράζεται και σε δύναμη του 10 αυστηρά όμως μεγαλύτερη του 3... Έχει πλάκα πάντως που σήμερα που γράφω το επετειακό post για τα 1000 posts, το post υπ' αριθμόν 1 μπήκε στην πεντάδα για τα δημοφιλέστερα posts της εβδομάδας...

most popular posts widget

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση...

Κατά καιρούς εμφανίζονται στο Internet ντοκουμέντα σαν αυτό τα οποία αποτελούν αποδείξεις ή "αποδείξεις" για την ύπαρξη πολλών μυθικών πλασμάτων... Η ύπαρξή τους έχει απορριφθεί από το συλλογικό συνειδητό της πλειονότητας των ανθρώπων και όσοι δεν το έχουν κάνει αντιμετωπίζονται σαν συμπαθείς γραφικοί...

Ο φανατισμός στην άρνηση της ύπαρξής τους ενισχύεται από δυο βασικές συνιστώσες, την θρησκεία και τον ορθολογισμό... Η μεν θρησκεία εξ ορισμού οφείλει να αρνηθεί την ύπαρξη ανθρωπόμορφων πλασμάτων πλην του ίδιου του ανθρώπου καθώς σε αντίθετη περίπτωση καταρρίπτεται το "καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση"... Ο δε ορθολογισμός, γεννημένος από τις αρχές του Διαφωτισμού, αρνείται και απορρίπτει οτιδήποτε μπορεί να είναι ή να θυμίζει δεισιδαιμονία, μεταφυσική πίστη, οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί με την λογική και την επιστήμη...

Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο προσεγγίσεις είναι λάθος... Σκέφτομαι ότι κατά την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας αναρίθμητες ήταν οι βεβαιότητες (τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης) που καταρρίφθηκαν κι ότι καλό είναι να διατηρούμε το πνεύμα μας κριτικό αλλά ανοιχτό στην εξερεύνηση της αλήθειας... Δεν μπορεί να είναι όλα hoaxes...

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Φαύλος κύκλος...

Πίνεις ένα ποτό παραπάνω γιατί θες να μουδιάσεις λίγο μέσα σου, να χαλαρώσεις από το πνίξιμο... Δεν θες να καταλήξεις να παίρνεις Xanax κάθε φορά που νιώθεις ένταση... Το αλκοόλ όμως επιβραδύνει και αδρανοποιεί την επήρεια των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων οπότε το πνίξιμο παραμένει... Οπότε εσύ πίνεις άλλο ένα ποτό γιατί δεν καταφέρνεις να πείσεις τον εαυτό σου να ηρεμήσει από μόνος του και να αφήσεις τα αντικαταθλιπτικά να κάνουν τη δουλειά τους... Αναρωτιέσαι αν τελικά θα έπρεπε να πάρεις εκείνο το Xanax και να συμβουλευτείς τη γιατρό σου... Όχι τίποτε άλλο, το αλκοόλ παχαίνει κιόλας...

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Μεγάλη η χάρη του...

Ξεκίνησα σήμερα να διαβάζω το πολλά υποσχόμενο "Getting Started with Data Science: Making Sense of Data with Analytics" του Murtaza Haider αλλά ομολογώ ότι το παρακάτω quote σχετικά με τον ορισμό του τι είναι μηχανικός (engineer) με άφησε άναυδο για μερικά δευτερόλεπτα... Η μορφοποίηση του κειμένου είναι δική μου...

...Professor Rajan is an engineer. So are Xi Jinping, the President of the People’s Republic of China, and Alexis Tsipras, the Greek Prime Minister who is forcing the world to rethink the fundamentals of global economics. They might not be designing new circuitry, distillation equipment, or bridges, but they are helping build better societies and economies...

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Εσύ είσαι το μεράκι μου...

κομπολόι

Όταν ήμουν νεότερος το θεωρούσα μεγάλη μπαναλαρία, κατάλοιπο των Οθωμανών και αξεσουάρ των δήθεν μου macho αντρών... Τον τελευταίο ένα χρόνο δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω από το σπίτι και να μην το ρίξω στην τσέπη μου... Το πρώτο μου κομπολόι ήταν ένα που είχε χαρίσει ο παλιός διαχειριστής της πολυκατοικίας μας, ο κύριος Λεωνίδας, στον Σ., όταν ήταν μικρότερος ο οποίος φυσικά δεν έπαιζε μαζί του... Όταν έκοψα ξανά το τσιγάρο πέρυσι το πήρα τυχαία κάποια στιγμή στα χέρια μου και συνειδητοποίησα ότι μου έλυνε το βασικό πρόβλημα που είχα στο τι να κάνω με τα χέρια μου τώρα που δεν κάπνιζα... Εκείνο το πρώτο κομπολόι το έχασα ένα απόγευμα που είχα πάει και τους δυο γιους μου στον παιδίατρο και το ξέχασα στον χώρο αναμονής... Το δεύτερο κομπολόι μου, αυτό που έχω τώρα και φαίνεται στην φωτογραφία, μου το χάρισε ο φίλος μου ο Θάνος... Πάνω στην κουβέντα του είπα ότι έχασα το δικό μου και μου χάρισε αυτό που κρατούσε και το είχε 7 χρόνια, για να το θυμάμαι, μου είπε... Μου είπε ότι οι χάντρες του είναι από κόκκαλο καμήλας... Το έχω πάντα πάνω μου ακόμα και στο γραφείο... Δεν το μπεγλερίζω για να μην ενοχλώ όταν είμαι με άλλους, συνήθως το κρατάω και παίζω με τις χάντρες του, τις μετράω με τα δάχτυλα και πάλι από την αρχή... Το έχω μαζί μου ακόμα και όταν περπατάω, απλά το κρατάω στα χέρια μου... Για μένα παίζει παρόμοιο ρόλο με αυτόν που παίζει ένα κομποσκοίνι, ένας τρόπος χαλάρωσης, περισυλλογής  και διοχέτευσης της νευρικότητας που έχω στα χέρια, όντας προγραμματιστής άλλωστε έχω συνηθίσει να έχω απασχολημένα τα δάχτυλα μου πολλές ώρες την ημέρα...

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ίσα μωρή σαλούφα...

Όχι δεν βρίζω καμιά κυρία, ευτραφή ή όχι, (slang.gr)... Απλά περάσαμε ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο στην Συκιά κοντά στο Ξυλόκαστρο και ξανά μπήκα σε summer mood, μια εβδομάδα μετά την λήξη της καλοκαιρινής άδειας, άντε να ξαναμαζέψω το μυαλό μου... Επίσης έπιασα δύο από τα άκακα (αλλά αηδιαστικά) μαλάκια με το κουβαδάκι των παιδιών και αυτά κάνανε μεγάλο χάζι...

Σαλούφα

Υ.Γ. Αυτή όντως δεν τσιμπάει και δεν πρέπει να την μπερδεύετε με την ξαδερφούλα της την τσούχτρα...

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Η μέρα μου εν τάχει...

Αγία Παρασκευή - Άνω Λιόσια και πίσω, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και μετά  Ξυλόκαστρο, μπάνιο στην θάλασσα για καμιά ώρα, φαγητό και πίσω στην Αγία Παρασκευή, Αγία Παρασκευή - Ταύρος και πίσω  (επιτέλους)... Δύο ΙΧ, δύο ταξί, ένας κομμένος ιμάντας δυναμό, δύο ζωγραφιές κι ένα βραχιολάκι, πέντε παιδάκια, έξι ενήλικες, μια συζήτηση που ξεκίνησε από τα λουκάνικα με πορτοκάλι και κατέληξε στις προφητείες του παππούλη για τον Γιάννη που θα σώσει την Ελλάδα...

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

The greek way...

Ο Σ. κάνει προπόνηση, εγώ κάθομαι στην κερκίδα και κάνω ότι κάνει ο Έλληνας πατέρας που σέβεται τον εαυτό του: Πίνω freddo espresso γλυκό σε σουπιέρα και χαζεύω στο Facebook...

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Όποιος διαβάζει το blog, να σηκώσει το χέρι του...

Το τελευταίο (μεγάλο) διάστημα τα πράγματα έχουν γίνει υπέρ το δέον ήσυχα στο "Ψαροκόκαλο"... Εγώ γράφω και μου φαίνεται ότι τα διαβάζω μόνος μου, οι επισκέψεις έχουν πέσει κατακόρυφα, δεν συζητάω για τα σχόλια, καμιά φορά η ησυχία γίνεται ανατριχιαστική, ακούγονται μόνο τα βήματά μου στο παρκέ... Κάντε μου μια χάρη όσοι ακόμα διαβάζετε το "Ψαροκόκαλο", κοινοποιήστε την παρουσία σας με κάποιο τρόπο, ότι θέλετε, ένα σχόλιο, ένα +1 στο Google, κάτι... Οι δέκα πρώτοι που θα δηλώσουν την παρουσία τους θα κερδίσουν ένα συλλεκτικό T-Shirt των System Of A Down... Ok, αυτό είναι ψέμα αλλά θα εκτιμήσω πολύ αν δώσετε σημεία ζωής, έχω αρχίσει και σκιάζομαι μονάχος μου...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ολλανδική επιχειρηματικότητα ή τέχνη...;

Γυρνώντας στους δρόμους της Ουτρέχτης σε αυτό το ταξίδι, παρατήρησα σε κάποια κεντρικά σημεία της πόλης ότι υπήρχαν κάποια φορητά ραδιοκασετόφωνα (έτσι τουλάχιστον τα λέγαμε παλιά όσοι τα προλάβαμε) τα οποία έπαιζαν στο repeat μια ανδρική φωνή η οποία έλεγε κάτι σε μονότονο ρυθμό... Πάνω στα ραδιοκασετόφωνο ήταν πάντα ένα άσπρο πιατάκι μέσα στο οποίο συχνά υπήρχαν κάποια λίγα νομίσματα... Όταν ρώτησα τον κουνιάδο μου περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς έλεγε η μαγνητοφωνημένη φωνή, μου απάντησε ότι η φωνή λίγο πολύ ζητούσε ελεημοσύνη την οποία αν και όποιος ήθελε να την δώσει, την άφηνε στο άσπρο πιατάκι... Μου είπε ότι αυτά τα ραδιοκασετόφωνα έκαναν την εμφάνισή τους τους τελευταίους κάνα δυο μήνες στην Ουτρέχτη και ότι κανένας δεν ήξερε ποιος τα τοποθετούσε... Αστειευόμενοι λέγαμε ότι μπορεί να είναι μια πολύ καλή επιχειρηματική ιδέα όπου με μια πολύ μικρή αρχική επένδυση μπορεί ενδεχόμενα να βγάζεις ένα καλό εισόδημα αν κάθε πρωί τοποθετείς μερικά τέτοια κασετόφωνα σε σημεία της πόλης, πας στη δουλειά σου και στην επιστροφή το απόγευμα στο σπίτι κάνεις συλλογή των ημερήσιων εισπράξεων και του εξοπλισμού... Πιθανότερο πάντως θεωρώ το όλο σκηνικό να είναι στημένο είτε στα πλαίσια μιας performance κάποιου καλλιτέχνη είτε στα πλαίσια κάποιου project για μελέτη συμπεριφορών...