Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νεύρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νεύρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Για μια σφραγίδα...

Άλλη μια ιστορία καθημερινής τρέλας, τόσο γελοία και τραγική ταυτόχρονα, χαρακτηριστική όμως της χώρας/κράτους ανέκδοτου στο οποίο ζούμε...

Αν εργάζεσαι σε τράπεζα η ασφάλιση υγείας σου είναι στο ΤΑΥΤΕΚΩ... 
Αν πάψεις να εργάζεσαι σε τράπεζα για να έχεις βιβλιάριο υγείας από το ΙΚΑ πρέπει πρώτα να προχωρήσεις σε διαγραφή από το ΤΑΥΤΕΚΩ... Το γιατί χρειάζεται μια τέτοια διαδικασία από την στιγμή που παύεις να έχεις ένσημα από τράπεζα και πλέον τα ένσημα σου είναι από άλλου τύπου εταιρεία, το αφήνω ασχολίαστο...

Τα γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ που πας να κάνεις την αίτηση διαγραφής βρίσκονται στην Χαρίλαου Τρικούπη... Πας εκεί με το βιβλιάριο υγείας, την ταυτότητα σου, κάνεις την αίτηση και σου δίνουν τη βεβαίωση διαγραφής... η οποία ΟΜΩΣ δεν έχει καμία ισχύ αν δεν πας από τα ΑΛΛΑ γραφεία του ΤΑΥΤΕΚΩ (Upd: Είναι γραφεία του ΕΦΚΑ τελικά) που βρίσκονται στην Πατησίων για να σου βάλουν μια σφραγίδα στη βεβαίωσή σου...

Είναι περιττό να πω το πόσο παράλογο είναι όλο αυτό, το τι κούραση προϋποθέτει, το πόσες ώρες/μέρες χάνονται από την εργασία σου, το πόσο αντιπαραγωγικό είναι κ.ο.κ.... Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δυστυχώς μετά από τόσα χρόνια μνημόνια, ταλαιπωρία, στερήσεις, δεν άλλαξε απολύτως τίποτα, οι νοοτροπίες παραμένουν ακλόνητες, ριζωμένες εκεί που βρίσκονταν χρόνια τώρα και καμιά ελπίδα δεν υπάρχει για κάτι άλλο, καλύτερο από αυτό που ζούμε... 

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Ο χρόνος είναι χρήμα...

...και ενέργεια και αναμνήσεις και εμπειρίες και συναισθήματα και πολλά άλλα... Με άλλα λόγια είναι πολύτιμος και δεν αξίζει να σπαταλιέται σε ανθρώπους ή καταστάσεις που δεν τον διαχειρίζονται με σεβασμό, δεν του δίνουν νόημα και περιεχόμενο... Κάθε στιγμή που σπαταλιέται σε αδιέξοδα και τετριμμένες κοινωνικότητες είναι μια απώλεια για τον εαυτό σου και τους οικείους σου, αυτούς που πραγματικά αγαπάς, χρειάζεσαι και σε χρειάζονται, δεν αξίζει καμιά να πηγαίνει χαμένη... Οι ομφάλιοι λώροι είναι για να κόβονται...

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Life of a programmer...

Έχασα 3 μέρες από τη ζωή μου δουλεύοντας ατελείωτες ώρες, δούλεψα Σαββάτο και Κυριακή (από το σπίτι) για να ανακαλύψω μόλις πριν μια ώρα ότι ο λόγος που δεν συμφωνούσαν τα νούμερα στο application που φτιάχνω ήταν μια γαμημένη στρογγυλοποίηση στον υπολογισμό του price, κάποια επιπλέον δεκαδικά ψηφία... Δεν ήταν κάποιο λάθος στον κώδικα της εφαρμογής, στα data της βάσης, κάποιο bug του QlikView αλλά μια γαμημένη στρογγυλοποίηση που δεν είχε γίνει...

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Let's lynch the landlord...

Αυτό  που κάποιοι εκεί έξω εννοούν ότι πρέπει να βγουν από πάνω βρέξει χιονίσει, ακόμα και αν έχουν κάνει μαλακία, αληθινά με ξεπερνάει... Που πουλάνε τρέλα, ξεκινούν επιθετικά και με φωνές και προσπαθούν να σε "τρομάξουν"...

Πριν από 20 λεπτά είχα μια τέτοιου είδους αντιπαράθεση με γείτονες από την πολυκατοικία, ιδιοκτήτες, οι οποίοι εννοούσαν ότι επειδή είμαι ενοικιαστής έπρεπε να κάνω μόκο που βρήκα ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο στην θέση μου στην πυλωτή... Η αντιπαράθεση δεν πήγε πέρα από το σημείο που θα δυσκόλευε την συγκατοίκηση, καλώς ή κακώς είμαστε γείτονες και πρέπει να ζήσουμε κάτω από την ίδια στέγη...

Τα νεύρα μου πάντως για να καλμάρουν θα χρειαζόταν να ξεριζώσω το κεφάλι των γειτόνων και να κατουρήσω στον λαιμό τους...

Αλλά δεν το έκανα...

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Να το δεχτεί σαν άντρας...

Χθες το βράδυ γύρω στις 12:30 οδηγώ στο Χαλάνδρι, κινούμαι σε στενά και δεν τρέχω, σταμάτα ξεκίνα... Θέλω να στρίψω δεξιά αλλά αφηρημένα ανάβω το φλας ένα στενό νωρίτερα, όταν το συνειδητοποιώ το σβήνω και συνεχίζω... Βλέπω στον καθρέφτη μου δίκυκλο που προσπαθεί με ζήλο να με προσπεράσει... Πηγαίνω όσο πιο δεξιά μπορώ, έρχεται δίπλα στο παράθυρό μου ντελιβεράς, κάτι μου λέει με ένταση και προσπερνάει αλλά δεν τον ακούω, το παράθυρο μου είναι ανεβασμένο... Του κορνάρω γιατί εκνευρίζομαι και αυτός κάνει κίνηση με το χέρι, όχι την κλασσική με το δάχτυλο αλλά "δεν μας παρατάς"... Πατάω γκάζι, τον προλαβαίνω στη διασταύρωση πάω δίπλα του και κατεβάζω το παράθυρο... Όταν γυρνάει και με κοιτάει βλέπω μια φάτσα σίγουρα άνω των 50 και με κοιτάζει... 

"'Έχεις κάποιο πρόβλημα;" του λέω, "Εσύ έχεις πρόβλημα", μου κάνει, "δεν είχες βγάλει φλας να στρίψεις δεξιά;"... "Κι εσένα ποιο είναι το πρόβλημά σου, έπαθες τίποτα;" του λέω... Μου απαντάει με άναρθρες κραυγές και ασυναρτησίες, άντε παράτα μας και τα ρέστα... "Τράβα κάνε το μεροκάματο σου" του λέω "και μην ψάχνεις μπελάδες"... Άναρθρες κραυγές και πάλι, γκαζώνει και μου φωνάζει "Άντε γαμήσου, μουνόπανε"... 

Δεν το συνέχισα, είχα και την Μ. μέσα στο αυτοκίνητο που μου έλεγε "Σε παρακαλώ, ηρέμησε" αλλά αλήθεια, μα τον Θεό που δεν πιστεύω, ο επόμενος που θα μου φερθεί έτσι, ανεξαρτήτως ηλικίας ελπίζω να είναι αρκετά μάγκας, αφού θέλει να κάνει νταηλίκια στο δρόμο, ώστε όταν τον σπάσω στο ξύλο να μην καλέσει την αστυνομία, να το δεχτεί σαν άντρας που (νομίζει ότι) είναι...

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Στην υπηρεσία του πολίτη...

Σήμερα το απόγευμα, κατά τις 7:00, ο Θ. αποφάσισε ότι έπρεπε να βάλει ένα μακαρόνι  (άβραστο) στην κλειδαριά της εξώπορτας... Δεν το πήραμε χαμπάρι κατευθείαν παρά μόνο όταν έβαλα το κλειδί στην πόρτα και συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν αδύνατο... Ρωτώντας τα παιδιά έμαθα τι είχε συμβεί κι αποφάσισα να βγάλω τον αφαλό της κλειδαριάς μήπως και καταφέρω και αφαιρέσω το μακαρόνι που είχε κολλήσει μέσα όπως κι έγινε... Όταν δοκίμασα να ξαναβάλω την κλειδαριά στην πόρτα αυτό ήταν αδύνατο οπότε, έπειτα από την συμβουλή της Μ., αποφάσισα να πάω μέχρι το κλειδαράδικο για να πάρω τις κατάλληλες οδηγίες ή να αγοράσω καινούργια κλειδαριά...

Η ώρα ήταν ήδη 8 και φεύγα, το κλειδαράδικο είναι στην πλατεία και είχε απίστευτη κίνηση ενώ ένα περιπολικό ήταν παρκαρισμένο έξω από το κλειδαράδικο κι έκοβε κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα.... Δεν βρήκα να παρκάρω οπότε ανέβασα το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο λίγο παρακάτω και το άφησα με alarm... Πλησίασα στο περιπολικό που ήταν σταματημένο μπροστά στο κλειδαράδικο, ήταν ο οδηγός μόνο μέσα,  έσκυψα στο ανοιχτό παράθυρο και του είπα:
"Μάστορα,  σε παρακαλώ, έχω μείνει χωρίς κλειδαριά στο σπίτι  (του έδειξα την κλειδαριά που κρατούσα στο χέρι), έχω αφήσει το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο, να το αφήσω για πέντε λεπτά, να πάω στο κλειδαράδικο και να φύγω;"
Η απάντηση του ήταν:
"Πρώτα από όλα μάστορας είναι αυτός εκεί μέσα,  όχι εγώ... Στο χωριό μου μάστορες λένε τους γύφτους, κατάλαβες κούκλε;"
Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε μόλις πει, μάζεψα όλη την ψυχραιμία που μου είχε απομείνει και του είπα:
"Ok, υπάρχει πρόβλημα αν αφήσω το αυτοκίνητο για πέντε λεπτά πάνω στο πεζοδρόμιο για να μπορέσω να κάνω τη δουλειά μου;"
Η απάντηση μου δόθηκε χωρίς να με κοιτάζει καν:
"Ναι υπάρχει... Ο μάστορας δεν αφήνει σήμερα..."
Δεν είπα τίποτα, κατάπια την οργή μου, έφυγα και πάρκαρα δύο τετράγωνα παρακάτω κι έφτασα στο κλειδαράδικο με την ψυχή στο στόμα μήπως είχε κλείσει... Πήρα τις οδηγίες που χρειαζόμουν κι έφυγα μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά ... Έξω από το κλειδαράδικο ήταν ακόμα το περιπολικό και δυο-τρεις μπάτσοι που κόβανε κλήσεις αλλά ο "μάστορας "  δεν ήταν εκεί...

Ήταν καλύτερα που δεν ήταν... Ίσως επειδή ήμουν πολύ εκνευρισμένος που κάποιος προσπάθησε να με ταλαιπωρήσει εσκεμμένα για να ικανοποιήσει ένα καπρίτσιο, να αποφάσιζα να του πω ότι πραγματικά σκεφτόμουν... Ότι είναι δηλαδή ένας πουτάνας γιος από ένα κωλοχώρι που είναι η κωλοτρυπίδα του κόσμου... Ευτυχώς όμως δεν ήταν εκεί και τώρα γράφω αυτό το post από το σπίτι μου κι όχι από το κρατητήριο κάποιου τμήματος...

Υ.Γ. Με τις οδηγίες που πήρα από το κλειδαράδικο επισκεύασα τελικά την κλειδαριά...

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Γκαλίπ και Αϊλάν...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Οι δικοί μου γιοι έχουν ηλικία 5,5 και 2,5, περίπου τόσο ήταν κι αυτοί... Η φωτογραφία του μικρού Αϊλάν ξαπλωμένου στην παραλία, μπρούμυτα σαν να κοιμάται, με αρρώστησε... 

Χαίρομαι για την αντίδρασή μου γιατί πάει να πει ότι η καθημερινότητα δεν μου έχει πάρει όλη την ανθρωπιά και την ευαισθησία μου...

Σκέφτομαι διάφορα.... 

Ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για την ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει όσο επιτρέπουμε να πνίγονται παιδιά στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο... 

Ότι μισώ τον Θεό όλο και περισσότερο, για το αίμα που χύνεται στο όνομά του, για τις διαχωριστικές γραμμές που υψώνονται στο όνομά του, για το ότι αν υπάρχει, επιτρέπει να γίνονται όλα αυτά...

Τι σημασία έχει ο πολιτισμός, η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογία όταν ακόμα εν έτει 2015 υπάρχουν ακόμα παιδιά που τα ξεβράζει η θάλασσα νεκρά, στην προσπάθειά τους να σωθούν από τον πόλεμο;

Ντροπή στον άνθρωπο, στην ανθρωπότητα, σε κάθε ένα από εμάς...

Θα μπορούσαν να ήταν παιδιά μου... 

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Πρωτομαγιάτικα παραλειπόμενα...

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι μας

Αυτό είναι το πρωτομαγιάτικο στεφάνι που φτιάξαμε προχθές στην Πεντέλη... Το πήρα φωτογραφία να το θυμόμαστε γιατί είναι το πρώτο που φτιάχνουμε κι οι τέσσερις μας... 

Υπήρχαν κι άλλα πράγματα στο περιβάλλον που ίσως θα έπρεπε κι αυτά να αποθανατιστούν αλλά μου έφτανε μια φορά το πόσο "φούντωσα"... 

Δίπλα σε μια παιδική χαρά, έξω από τον οικισμό, εκεί που σταματήσαμε το αυτοκίνητο, εμείς κι άλλοι σαν κι εμάς, υπήρχαν διάσπαρτα από αποτσίγαρα, κουτιά αναψυκτικών,  κόπρανα και χρησιμοποιημένα χαρτιά υγείας μέχρι σελοφάν από συσκευασίες προφυλακτικών καθώς το σημείο, προφανώς, θεωρείται καλή "καβάντζα"... 

Είναι τόσο ευδιάκριτο το αποτύπωμα από το πέρασμα του ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον που σοκάρει, κανένας άλλος έμβιος οργανισμός επί της γης δεν πλησιάζει τα  "κατορθώματα" του...

Ο άνθρωπος και δη ο νεοέλληνας, είναι μια ανοιχτή πληγή για την ισορροπία και την καλή λειτουργία του πλανήτη ο οποίος θα ήταν πολύ καλύτερος χωρίς αυτόν...

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Για αυτούς που "δεν μπορούν να επέμβουν"...

Κυριακάτικο ξύπνημα και ξαφνικά μου έρχονται μες τα μούτρα η υποκρισία και η μικροαστική "ηθική"... 

Των ανθρώπων εκείνων που εκκλησιάζονται ανελλιπώς κάθε Κυριακή, είναι "αξιοσέβαστοι" και με οικονομική επιφάνεια αλλά κλείνουν τα αυτιά και τα μάτια στα δράματα που συντελούνται στην διπλανή πόρτα διότι δεν μπορούν να επέμβουν, διότι είναι λεπτή η θέση τους, διότι δεν τους πέφτει λόγος... 

Είναι οι ίδιοι που θα κλάψουν με κροκοδείλια δάκρυα όταν η τραγωδία κορυφωθεί και θα αποδώσουν ευθύνες επί δίκαιων και αδίκων χωρίς ντροπή... 

Είναι οι ίδιοι που κρύβουν καλά τα δικά τους δράματα, τα μικρά και μεγάλα τους εγκλήματα πίσω από τις κλειστές τους πόρτες και τα προσωπεία της σοβαροφάνειας τους... 

Είναι συνένοχοι τόσο όσο οι φυσικοί αυτουργοί διότι ξέρουν και δεν μιλούν, από μια υποσυνείδητη αλληλεγγύη που υπαγορεύεται από την σιωπηρή συμφωνία του δεν μιλάω για να μην μιλήσει κι ο άλλος εναντίον μου όταν έρθει η ώρα μου... 

Μόνο σιχασιά και μίσος για τέτοιους ανθρώπους...

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Κακή αρχή...

Τέτοια είναι αυτή που έχει κάνει η νέα δημοτική αρχή στην Αγία Παρασκευή... Δεν έφτανε το αφάνταστο μπάχαλο που προκλήθηκε με τις επιλογές των παιδιών που γράφτηκαν στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς το οποίο αναστάτωσε ολόκληρη την πόλη με τον παραλογισμό που επικράτησε και τον γελοίο τρόπο που τελικά πήγαν να το μπαλώσουν...
 
Την Παρασκευή το απόγευμα πήγα τα παιδιά στην πλατεία να παίξουν, την κεντρική πλατεία της πόλης, αυτή με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής πάνω στη Μεσογείων, τη βιτρίνα της πόλης... Ήταν γεμάτη σκουπίδια και σπασμένα γυαλιά παντού, αναγκάστηκα να απαγορεύσω στον Σ. να κάνει ποδήλατο για να μην χτυπήσει ή να σκίσει τα λάστιχά του... Καταμεσής της πλατείας, μπροστά στο θεατράκι για όποιους γνωρίζουν, ήταν πεταμένο μέχρι κι ένα τάπερ! Το συντριβάνι δεν λειτουργούσε, ως συνήθως, το νερό του είχε ένα χρώμα βαθύ πράσινο, κλαδιά και σκουπίδια ήταν πεταμένα μέσα, σκέτη χαβούζα... Η παιδική χαρά της πλατείας ήταν γεμάτη σκουπίδια (τι πρωτότυπο ε;), κούνιες ήταν σπασμένες, παγκάκια ήταν ξηλωμένα...Η πλάκα είναι ότι είχε περάσει συνεργείο του δήμου για να κάνει απογραφή παγίων (αυτοκόλλητα απογραφής ήταν κολλημένα πάνω σε κάθε πάγιο της παιδικής χαράς), δεν είχε μπει κανένας στον κόπο να αναφέρει την κατάσταση που επικρατεί; Οι κούνιες είναι σπασμένες εδώ και καιρό, από το καλοκαίρι, δεν τις έχει δει κανείς; 

Καλές οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει η νέα δημοτική αρχή αλλά δεν μπορεί να παραμελούνται βασικές υποχρεώσεις και κυρίως όσα έχουν να κάνουν με καθαριότητα και παιδιά... Πολύ θετικό ότι υπάρχει πλέον τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας των πολιτών με το δήμο, την οποία χρησιμοποίησα σήμερα πρωί πρωί για να ενημερώσω για την κατάσταση της πλατείας αλλά από την άλλη μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι η υπάλληλος που κατέγραφε την μαρτυρία μου έδειχνε να εκπλήσσεται για όσα της έλεγα σε σημείο που δεν άντεξα και την ρώτησα αν κάνουνε ποτέ καμιά βόλτα από το δήμο στις γειτονιές για να δούνε σε τι κατάσταση είναι... 

Ελπίζω, αληθινά, η κατάσταση να βελτιωθεί και να πούμε ότι οι ελλείψεις οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν έχει ρολλάρει ακόμα ο μηχανισμός του δήμου κι όχι ότι αυτή θα είναι μια πάγια κατάσταση που πρέπει να γίνει συνήθεια γιατί δεν θα γίνει και το αργότερο σε τέσσερα χρόνια θα μπει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του...

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Από κάποιον θα το βρουν...

Δεν ξέρω αν θα το βρούνε από χιπχοπάδες ή άλλους αλλά σίγουρα από κάποιους θα το βρουν... Είναι επιβεβλημένο για να μην θρηνήσουμε άλλα θύματα...
Antifa Hip Hop
Πηγή

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Για λίγο νερό...


Μίσος, απόγνωση και οργή... Αυτά είναι τα συναισθήματα που νιώθω βλέποντας αυτό το βίντεο ενός πεντάχρονου Παλαιστίνιου που ουρλιάζει και κλαίει όταν ο πατέρας του συλλαμβάνεται στη Δυτική Όχθη από τον ισραηλινό στρατό με την κατηγορία ότι έκλεψε νερό...

Σχετικό ρεπορτάζ από το Sky News ...

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Ο άνθρωπος ιός...

Μπήκα στο σπίτι πριν από λίγο μετά από μια βόλτα στον Υμηττό, στο δασικό δρόμο πάνω από το μοναστήρι του Άη Γιάννη του Κυνηγού, έκανα τη διαδρομή μέχρι το νεκροταφείο του Παπάγου και πίσω... 

Στη διαδρομή όταν δεν ήμουν (εντελώς) απορροφημένος από τις εικόνες γύρω μου και από τις σκέψεις μου, παρατηρούσα σε αρκετά σημεία τα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας... Μπουκάλια μπύρας και νερού, χαρτομάντηλα, συσκευασίες από τσίχλες και κρουασάν, μέχρι και προφυλακτικά, ένεκα η απομονωμένη περιοχή...

Αναρωτιέμαι τι ακριβώς σου λείπει από την ζωή σου για να πας εκεί πάνω, σε ένα από τα λίγα σημεία πρασίνου και φυσικής ομορφιάς στην Αττική και να αφήσεις τα σκουπίδια σου... Είναι το μυαλό που δεν έχεις, είναι η παιδεία που δεν σου δόθηκε ποτέ, ο σεβασμός στην φύση και στον πλησίον σου που δεν σου διδάχθηκε ποτέ, τι από όλα αυτά είναι; Μήπως όμως δεν είναι τίποτε από όλα αυτά απλά είσαι ένας ιός, που σαν τους άλλους ιούς καταλαμβάνεις έναν οργανισμό και τον απομυζάς και τον καταστρέφεις μέχρι να τον σκοτώσεις και μαζί τον εαυτό σου; 

Αν ναι, εμείς οι υπόλοιποι τι φταίμε;

Υ.Γ. Στην επιστροφή μάζεψα ένα γυάλινο μπουκάλι μπύρας το οποίο βρήκα πεταμένο για να το πετάξω στον κάδο μπροστά στο μοναστήρι... Κάποιοι "φυσιολάτρες" που έκαναν τη βόλτα τους στο βουνό και έτυχε να βρίσκονται κοντά μου, με κοίταξαν χαμογελώντας ειρωνικά...

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Για το χτύπημα στο The Mall...

Θα ήθελα να πω δυο πραγματάκια για το χτύπημα στο The Mall...

Δεν ξέρω ποιος θα αναλάβει την ευθύνη του χτυπήματος, αν ήταν προβοκάτσια, πολιτικό, από αναρχικούς, φασίστες ή μαφιόζικο... Αν ήταν και πολιτικό ένας λόγος παραπάνω για αυτά που θα πω...

Καλώς ή κακώς και δεν θα το αναλύσουμε εδώ τώρα, το The Mall είναι ένας χώρος που μαζεύονται πολλοί άνθρωποι και ειδικότερα πολλές οικογένειες με παιδιά, ειδικά τις Κυριακές, γιατί δίνει τη δυνατότητα στο γονιό να πιει τον καφέ του, να κάνει τη βόλτα του και να αφήσει το παιδάκι του να τρέξει χωρίς να σκέφτεται για τα αυτοκίνητα που περνούν, το κρύο ή τη βροχή... Το ξέρω γιατί το έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές και θα το ξανακάνω... Το να επιλεγεί λοιπόν το The Mall ως στόχος την συγκεκριμένη μέρα και ώρα, φανερώνει έλλειψη σεβασμού για την ανθρώπινη ζωή, ανθρώπους/κτήνη που αδιαφορούν πλήρως για το αν οι πράξεις τους έχουν συνέπειες και αθώα θύματα... 

Δεν με ενδιαφέρει ο συμβολισμός του χτυπήματος, εφόσον αυτό είναι πολιτικό, διότι εξόχως συμβολικό θα ήταν αν είχε γίνει και σε ώρες που το πολυκατάστημα ήταν κλειστό, όχι βέβαια ότι η ζωή των υπαλλήλων security που θα βρίσκονταν στον χώρο, έχει μικρότερη σημασία από ενός παιδιού ή κάποιου ενήλικα που απολαμβάνει τη βόλτα του...

Αν το χτύπημα είναι πόνημα μηχανισμών που στόχο έχουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την καυτή επικαιρότητα και την καθημερινότητα, ένας λόγος παραπάνω να επιμείνω στα συμπεράσματα που έβγαλα πιο πάνω για την ποιότητα των δραστών...

Σκέφτηκα αρκετές φορές χθες τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ κι η οικογένεια μου χθες στο The Mall, εγώ, ο γιος μου και η έγκυος γυναίκα μου, την λαχτάρα που θα παίρναμε για να μην πω τίποτα χειρότερο...

Ότι χρώμα, ύφος και σκοπό και να έχει αυτό το χτύπημα είναι καταδικαστέο... Αλίμονο αν κάνουμε εκπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Αποφασίζομεν και διατάσσομεν...

Έχει πλέον κανένας καμιά αμφιβολία ότι το καθεστώς στο οποίο ζούμε είναι μια χούντα τύπου Τουρκίας με "δημοκρατική" βιτρίνα; Από πότε έχει να κηρυχθεί απαγόρευση συναθροίσεων σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα; Πρέπει να είναι από την επταετία των συνταγματαρχών...

Πόσο γλοιώδης και δουλοπρεπής η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην μαιτρέσα της;

Εν τω μεταξύ, κόμματα και συνδικάτα έχουν καλέσει σε συγκεντρώσεις... 

Χαμός θα γίνει αύριο...

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Το τέκνο της οργής...

Ο Οδηγητής
( από "Το φως που καίει")

Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιας ζωής.
Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής.

Δεν κατεβαίνω από τα νέφη, γιατί δε μ΄ έστειλε κανείς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια, για σένα,σκλάβε, που πονείς

Μέσα στο νου και στην καρδιά μου αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν με φλογισμένες αστραπές

Δε δίνω λέξεις παρηγόρια, δίνω μαχαίρι σ΄ ολουνούς.
καθώς το μπήγω μές το χώμα γίνεται φως, γίνεται νους

Όθε περνά,γκρεμίζει κάτου σαν το βοριά,
σαν το νοτιά όλα τα φονικά ρηγάτα θεμελιωμένα στην ψεφτιά.

Κι ένα στηλώνει κι ανασταίνει το 'να βασίλειο της Δουλειάς
(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο της Πανανθρώπινης Φιλιάς.


Κώστας Βάρναλης
Τελευταία με όσα συμβαίνουν γύρω μου, στην κοινωνία, στη δουλειά, νιώθω όλο και περισσότερο τέκνο της οργής...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Σκατόψυχοι σκλάβοι...

Ακούω ραδιόφωνο και απελπίζομαι... Μετά από όσα έχουν συμβεί, μετά το γαμήσι που έχουμε φάει όλοι πια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, υπάρχουν ακόμα σκλάβοι που στέλνουν μηνύματα και παίρνουν τηλέφωνα στις εκπομπές και πανηγυρίζουν για τις συντάξεις που κόβονται, ηδονίζονται με τα μέτρα, καυλώνουν με το μαστίγωμα της Ελλάδας από τον Σόιμπλε... 

Άκουσα ένα μαλάκα τώρα στο Ράδιο 9 να πανηγυρίζει για τις μειώσεις στις συντάξεις του δημοσίου και να εύχεται να πάνε οι συντάξεις στα 300 ευρώ και να αναγκαστούν οι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι και νυν συνταξιούχοι να ξεπουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να ζήσουν...

Κι εγώ σου εύχομαι σκατόψυχε, σκατόπουστα, ανεργία και εξαθλίωση, να κοιμάσαι στα παγκάκια.... Και το ωραίο είναι ότι δεν θα μου πάρει πολύ καιρό ακόμα να σε δω να σέρνεσαι...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Απορρώ με το θράσος τους...

Χθες το απόγευμα, με την νεροποντή, πήγαμε στο ΙΚΕΑ του αεροδρομίου... Όπως ίσως δεν γνωρίζετε όσοι δεν έχετε πάει ποτέ, σε αυτό το IKEA το parking είναι υπαίθριο και με την χθεσινή βροχή μια θέση κοντά στην είσοδο του καταστήματος ήταν το ζητούμενο για όλους τους επισκέπτες... Κάποια γυφτοελληναριά βέβαια είχαν λύσει αυτό το πρόβλημα...

Ο μοναδικός χώρος με υπόστεγο στο parking του IKEA είναι ο χώρος φόρτωσης των εμπορευμάτων στα αυτοκίνητα ο οποίος όμως δεν προορίζεται για στάθμευση αλλά για στάση λίγων λεπτών, φόρτωση του αυτοκινήτου και άμεση αναχώρηση... Αρκετοί πιθηκάνθρωποι, που θέλουν να λέγονται συμπολίτες μας, θεώρησαν σωστό για να μην ταλαιπωρηθούν σαν εμάς τους μαλάκες που παρκάραμε πιο έξω και βραχήκαμε μέχρι να μπούμε στο μαγαζί, να παρκάρουν στον στεγασμένο χώρο φόρτωσης των εμπορευμάτων... Αποτέλεσμα της "εξυπνάδας" τους ήταν να έχουν απομείνει 2 θέσεις όλες κι όλες για όλους εμάς τους υπόλοιπους που απλά θέλαμε να φορτώσουμε τα αυτοκίνητά μας και να πάμε στην ευχή του Θεού και να γίνεται της κακομοίρας... Η βροχή έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα...

Απορώ πραγματικά με το θράσος αυτών των ανθρώπων... Δεν σκέφτονται ότι θα ενοχλήσουν, ότι θα ταλαιπωρήσουν τους υπόλοιπους πελάτες του μαγαζιού, καταπατούν τους κανονισμούς της επιχείρησης που επισκέπτονται, θεωρούν (προφανώς) τον εαυτό τους έξυπνο και τους υπόλοιπους μαλάκες, κορόιδα που έγιναν μούσκεμα στην νεροποντή... Απορώ με τι τσίπα αντιμετωπίζουν την παρατήρηση άλλου πελάτη του καταστήματος ή ακόμα και εργαζόμενου ή μάλλον δεν απορώ, είμαι σίγουρος ότι απαντούν με τσαμπουκά και νταηλίκι, "και τι θες να κάνω τώρα;"… Υπολείπονται στοιχειώδους ευγένειας, στοιχειώδους σεβασμού στον διπλανό τους και στους κανονισμούς του χώρου που βρίσκονται.... Στενοχωριέμαι για τα παιδιά που μεγαλώνουν, μια νέα γενιά με ίδια και απαράλλαχτη νοοτροπία, σημαία της ο εαυτός της και οι άλλοι ας πάνε να κουρεύονται...

Όταν η Μ. διαμαρτυρήθηκε σε υπάλληλο του καταστήματος για την κατάσταση της απάντησε ότι τους διώχνουν διαρκώς αλλά κάποιους δεν τους προλαβαίνουν, παρκάρουν, κλειδώνουν τα αυτοκίνητα και φεύγουν...

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Πρωτοσέλιδο θράσος...

Αυριανή - 28/12/2011

Τι μας λέει το σημερινό πρωτοσέλιδο της "Αυριανής"; Ότι οι εργαζόμενοι του ALTER είχαν το θράσος και την απαίτηση να... πληρώνονται για την εργασία τους για 9 ολόκληρα χρόνια!!! Ότι υπήρχαν μισθοί των 100.000 Ευρώ που προφανώς η διοίκηση του σταθμού τους έδινε (όταν τους έδινε) επειδή της είχε βάλει κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό... Ότι το ALTER πλήρωνε και Εφορία, άκουσον, άκουσον!!! Μήπως πλήρωνε και εισφορές στο ΙΚΑ;;; Δεν θα αντέξω τέτοια συγκίνηση, τόσο αλτρουισμό... Τέλος, για κερασάκι, μαθαίνουμε ότι άδικα κυνηγάνε τον γέροντα Εφραίμ, σκοτεινές δυνάμεις θέλουν να πλήξουν την σχέση μας με το ξανθό γένος...

Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, εφημερίδες σαν την "Αυριανή" που στήριξαν το κρατικό/παρακρατικό οικοδόμημα για δεκαετίες, συνεχίζουν να κυκλοφορούν πουλώντας τρέλα, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη Δύση και ότι τα κοκόρια μας γεννάνε... Έχουν φτάσει σε σημείο να διαστρεβλώνουν τόσο αναίσχυντα την αλήθεια που φτάνουνε στα όρια του σουρεαλισμού... Όσο εμείς όμως εξοργιζόμαστε ή ξεκαρδιζόμαστε με τις απίθανες ανοησίες της "Αυριανής", οι εργαζόμενοι του ALTER εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι, χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική... Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από τον εργαζόμενο που έχει εργαστεί και δεν έχει πληρωθεί για την εργασία του... Δεν είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης να πουλάνε τρέλα ανενόχλητοι... 

Αλήθεια, αυτός που συνέταξε αυτό το πρωτοσέλιδο, μπορεί να κοιταχτεί στον καθρέφτη; Για όσους δεν το γνωρίζουν και στην "Αυριανή" οι εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες...

Δείτε και αυτό, όσοι δεν το ξέρετε : Blog εργαζομένων ALTER.