Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο γιος μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ο γιος μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

The greek way...

Ο Σ. κάνει προπόνηση, εγώ κάθομαι στην κερκίδα και κάνω ότι κάνει ο Έλληνας πατέρας που σέβεται τον εαυτό του: Πίνω freddo espresso γλυκό σε σουπιέρα και χαζεύω στο Facebook...

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Για σένα μπαμπά...

Μπαίνω στην κουζίνα και βλέπω τον Σ. να έχει φτιάξει ένα σάντουιτς...
Εγώ: Τι είναι αυτό αγόρι μου, έφτιαξες σάντουιτς;
Σ: Ναι, είναι σάντουιτς με φυστικοβούτυρο, το έφτιαξα για σένα που σου αρέσει...
Εγώ: Σε ευχαριστώ πολύ αγάπη μου!
Σ: Το έφτιαξα για να σου πω ευχαριστώ που έπαιξες μαζί μου...
Ο Σ. μου είναι 6 χρονών, είναι ένα παιδί πολύ ώριμο συναισθηματικά για την ηλικία του που κάθε μέρα μου δίνει λόγους να είμαι περήφανος που είμαι πατέρας του...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Κάτι σωστό έχουμε κάνει...

Σ: Μπαμπά, πότε θα ανοίξουμε τον κουμπαρά μου;
Εγώ: Πότε θες να τον ανοίξουμε, θες να τον ανοίξουμε το καλοκαίρι;
Σ: Όχι, θέλω να τον ανοίξουμε τώρα.
Εγώ: Εντάξει, μπορούμε να τον ανοίξουμε τώρα απλά θα πρέπει να πάμε στην τράπεζα όλα αυτά τα ψιλά που έχει ο κουμπαράς για να μας δώσουν χάρτινα λεφτά.
Σ: Εγώ μπαμπά λέω να μην τα δώσουμε όλα στην τράπεζα, να πάμε τα μισά στην τράπεζα και τα άλλα μισά να τα δώσουμε στους φτωχούς (!!!)
Ο Σ. είναι 6 χρονών...

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Μικρά...

Τις προάλλες μου έλεγε ο Σ. ότι όποιος κοροϊδεύει κοροϊδεύει τον εαυτό του, έτσι του λέει η δασκάλα του διότι αυτός κοροϊδεύει καμιά φορά τον φίλο του το Δ. αλλά μετά του ζητάει συγνώμη κι η δασκάλα του είπε ότι είναι πολύ πονηρό παιδάκι γιατί το έχει κάνει σύστημα, κι αυτός της απάντησε ότι δεν είναι πονηρό παιδάκι, είναι πολύ έξυπνος τύπος...  (lol)

Ο Θ. όταν θυμώνει βάζει τις φωνές, χτυπάει το πόδι κάτω και μου λέει πολλές φορές ότι θα με "καρπαδώθει" ... Αν εγώ ή η Μ. τον μαλώσουμε πάει στον άλλον κλαίγοντας να παραπονεθεί ότι  "μαμά/μπαμπάς μάλωθε" ...  Τον ρωτάς, "είσαι μωρό;" και σου λέει "είμαι Θ. !"... 

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015

Για πάντα...

Ο Σ. κοιτάζει μια φωτογραφία της Μ. από όταν ήταν μωρό...

Σ: Μπαμπά, εσύ πού είσαι, στην κοιλιά της μαμάς σου;
Εγώ: Όχι, εγώ είμαι μεγαλύτερος από την μαμά, δεν ημουν στην κοιλιά της μαμάς μου, απλά δεν γνωριζόμαστε τότε...
Σ: Τι εννοείς δεν γνωριζόσαστε, δεν την ήξερες τότε την μαμά;
Εγώ: Μπορεί να είμαστε πολλά χρόνια με την μαμά, σχεδόν από πάντα, αλλά τότε δεν γνωριζόμαστε...
Σ: Ναι, αλλά θα είσαστε μαζί για πάντα!
Εγώ: Ναι, αγόρι μου, για πάντα... :)

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Μικρά και μεγάλα...

  • Τις τελευταίες μέρες ανακάλυψα στην πράξη ότι το να μιλάς χαμηλόφωνα με σταθερό τόνο φωνής εκπέμπει μια ηρεμία η οποία είναι μεταδοτική... Το δοκιμάζω και στα παιδιά μου τις τελευταίες μέρες και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι επιδρά θετικά στην συμπεριφορά τους... 

  • Σκέφτομαι ήδη ταξίδια και διακοπές, έξω από το παράθυρο ο ήλιος λάμπει κι εγώ σκέφτομαι το πόσο θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια παραλία και να πίνω τον καφέ μου...

  • Οι υποχρεώσεις έχουν μαζευτεί η μια πάνω στην άλλη τον τελευταίο καιρό και ο χρόνος είναι είδος πολυτελείας... Ο λόγος είναι ότι τα μαθήματα που παρακολουθώ on line για να πάρω ένα δίπλωμα εξειδίκευσης απαιτούν προσπάθεια και χρόνο... Νιώθω σαν ξεφούσκωτο λάστιχο (πάλι), νομίζω ότι θα πατήσω λίγο φρένο, ας καθυστερήσει η απόκτηση του διπλώματος, δεν χάθηκε κι ο κόσμος...(;)

  • Αλήθεια, δεν χάθηκε; Δεν θα χαθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου; Θα πτωχεύσει η χώρα ή θα την σώσει ο Γιάνης με το ένα ν; Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, πάντα βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή... Τι είχες Γιάνη, τι είχα πάντα;

  • Ο Σ. έχει καρδιά αγκινάρα... Φέτος από την αρχή της χρονιάς είχε προτίμηση σε μια συμμαθήτριά του στον παιδικό σταθμό , την Μ. ... Το Σάββατο γνώρισε την Η. σε ένα μεζεδοπωλείο που βρεθήκαμε και έπαιζαν όλη την ώρα μαζί... Την επομένη μου δήλωσε ότι δεν είναι πια τόσο αγαπημένος με την Μ. και ότι τώρα πια αγαπάει την Η. ... Το Σάββατο δε προσπαθούσε να βγάλει selfie μαζί με την Η. ...

  • Η Μ. θα λείψει στην Θεσσαλονίκη για δυο μέρες λόγω δουλειάς, επιστρέφει Σάββατο πρωί... Θα είμαστε οι τρεις άντρες μόνοι στο σπίτι, για πρώτη φορά... Ελπίζω όλα να πάνε καλά, κυρίως σκέφτομαι ότι πρέπει να κρατήσω την ψυχραιμία μου γιατί σίγουρα θα γκρινιάξουν αφού θα τους λείψει η μαμά τους, ειδικά ο Θ. ...

  • Διαβάζω ένα πολύ ωραίο βιβλίο αυτές τις μέρες, το "Οι σταυροφορίες από την σκοπιά των Αράβων" του Amin Maalouf ... Είναι φοβερά ενδιαφέρον το πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορούν να έχουν τα ίδια γεγονότα... Επίσης είναι ενδιαφέρον να θυμόμαστε από καιρού εις καιρόν το πόσα εγκλήματα έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ιστορίας στον βωμό των θρησκειών και άλλων υψηλών ιδανικών...

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Ταξίδι στας Ευρώπας...

Έχω να ταξιδέψω στο εξωτερικό από το Γενάρη του 2009 οπότε και πήγα με την Μ. στην Ρώμη, νέο, φρεσκοπαντρεμένο ζευγαράκι τότε... 

Αύριο, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα ταξιδέψουμε ξανά στο εξωτερικό, εγώ κι η Μ., μαζί με τα αγόρια και θα πάμε στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη όπου μένει ο αδερφός της Μ. μόνιμα τα τελευταία 2 χρόνια...

Δεν κρύβω ότι έχω άγχος καθώς τόσα χρόνια εντός των συνόρων είναι σαν να ταξιδεύω και πάλι για πρώτη φορά και έχει ξυπνήσει ο βλάχος (με την κακή έννοια) μέσα μου αλλά και γιατί φοβάμαι ότι ένα τρίωρο ταξίδι με το αεροπλάνο και τα παιδιά μπορεί να είναι πολύ κουραστικό... 

Θέλω κι ελπίζω όλα στο τέλος να είναι τέλεια και καταπληκτικά...

Καλό μας ταξίδι!

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Μια φέτα ευτυχίας...

Τα αγόρια έχουν ξυπνήσει αργά από τον μεσημεριανό τους ύπνο, φοράνε τις πυτζάμες τους κι είναι ξυπόλυτοι... 

Έχουμε πάρει το ραδιόφωνο στο δωμάτιο του Σ., ακούμε μουσική και χορεύουμε...

Ο Θ. ανακαλύπτει κάποια ξεχασμένα μπαλόνια μέσα στο συρτάρι του Σ., φουσκώνουμε δύο μεγάλα και κάνουμε κεφαλιές... 

Τα παιδια γελάνε και ξεφωνίζουν... Είμαστε μόνοι μας πάνω στον κόσμο, μόνο οι τρεις μας... 

Η ευτυχία είναι στιγμές...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Να χορέψουμε κιόλας...

Απόγευμα Παρασκευής, γυρνάω από το γυμναστήριο και αφήνω το κινητό με τα ακουστικά πάνω στο τραπέζι... 

Ο Σ. βρίσκει την ευκαιρία να το πάρει γιατί θέλει να ακούσει μουσική και να φορέσει τα ακουστικά την ίδια επιθυμία όμως έχει κι ο Θ. (ότι θέλει ο μεγάλος, θέλει κι ο μικρός... ) και για να αποφύγω την "αιματοχυσία", προτείνω στον Σ. , και το δέχεται, να βγάλει τα ακουστικά και να ακούσουμε μουσική όλοι μαζί από το μεγάφωνο... 

"Να χορέψουμε κιόλας, μπαμπά", μου λέει, "αυτά που χόρευες όταν ήσουν μικρούλης" (τα ξέρει γιατί τα βλέπαμε κάποτε μαζί στο YouTube), όπερ και εγένετο... 

Ο Θ. ακολουθεί πιστά, φυσικά, έτσι λοιπόν βρεθήκαμε να "μπιστάμε" κι οι τρεις μέσα στην κρεβατοκάμαρα με το κινητό να παίζει, με όσο περισσότερη ένταση του επέτρεπε το μεγάφωνο του, Astral Projection - "People Can Fly", σχεδόν 20 χρόνια μετά που τους άκουσα live για πρώτη φορά στο Battery... 

Το τι φιγούρες κάνανε και οι δύο δεν περιγράφεται με λόγια... :)

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

5 χρονών...

Σήμερα ο Σ. μου έγινε 5 χρονών, ένας άντρας μεγάλος που έκανε και πάρτυ σε παιδότοπο όπου κάλεσε τους φίλους του και το κορίτσι του...


Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Εγώ: Σ. τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Σ: Δήμαρχος!
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό αγόρι μου, γιατί θες να γίνεις δήμαρχος;
Σ: Δεν ξέρω μπαμπά, πιστεύω ότι θα είναι ωραία...

Χρόνια σου πολλά αγόρι μου!

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Home is where your heart is...

Κάποτε μέσα σε ένα ταξί, ένας ταρίφας μου έλεγε ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής του, όταν παντρεύτηκε κι έκανε παιδιά, τα έζησε μέσα σε ένα ισόγειο δυαράκι στην Καλλιθέα με έξοδο στον ακάλυπτο, όπου όπως μου έλεγε, ψήνανε και μαζεύονταν οι φίλοι τους... "Εκεί κάναμε τα καλύτερα γλέντια της ζωής μας", μου είπε... Κάποτε κατάφερε να αγοράσει δικό του σπίτι, μεγάλο, καινούργιο αλλά τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι για να σπουδάσουν... Τα γλέντια σταματήσανε γιατί τα χρόνια πέρασαν και γέρασε κι αυτός και οι φίλοι του και όπως μου έλεγε, "Μείναμε εγώ κι η γυναίκα μου να κοιτιόμαστε μέσα σε ένα άδειο σπίτι"... 

Στο πρώτο σπίτι που μείναμε μαζί με την Μ. θυμάμαι το πρώτο φιλί που δώσαμε όταν μείναμε μόνοι μας μέσα στο σπίτι με το κλειδί στο χέρι πια, χωρίς έπιπλα, με τις φωνές μας να κάνουν αντίλαλο... Εκεί γεννήθηκε ο Σ. μου, περπάτησε, μεγάλωσε... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που φύγαμε από εκεί, που ξαναείδα το σπίτι άδειο και έρημο...

Στο δεύτερο σπίτι που μείναμε και μένουμε ακόμα, γεννήθηκε ο Θ. μου, περάσαμε και περνάμε υπέροχα και από τα δύσκολα που περάσαμε βγήκαμε ζωντανοί και όρθιοι...

Ξέρω ότι η ζωή μου επιφυλάσσει ακόμα πολλές εκπλήξεις, εμπειρίες, χαρές και λύπες αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εμένα και την οικογένειά μου να αλλάζουμε ξανά σπίτι, να ζούμε κάπου αλλού, έστω και αν μιλάμε για δικό μας σπίτι...

Σπίτι δεν είναι τέσσερις τοίχοι και μια σκεπή, σπίτι είναι εκεί που είναι οι αναμνήσεις σου... Στα αγγλικά υπάρχει η έκφραση "Home is where your heart is"  και είναι απόλυτα σωστή... 

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Γλυκόλογα...

Την Κυριακή το μεσημέρι, είμαστε καλεσμένοι για φαγητό... Ο Σ. βαριέται, δεν έχουν έρθει οι άλλοι καλεσμένοι που έχουν παιδάκια και θέλει να δει YouTube στο κινητό μου... Εγώ προσπαθώ να το αρνηθώ διπλωματικά...

Εγώ: Δεν παίζει το YouTube  αγόρι μου, χάλασε...
Σ. : Γιατί χάλασε;
Εγώ: Δεν παίζει το Internet...
Σ. : Γιατί δεν παίζει;
Εγώ: Γιατί δεν ξέρω τον κωδικό του WiFi...
Σ. : Φτιάξτο!!!
Εγώ: Πώς να το φτιάξω αφού δεν ξέρω τον κωδικό;
Σ. : Πες του κανένα γλυκόλογο και θα φτιάξει... (!!!)

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Αίγινα - Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι...

Στο καράβι της επιστροφής την Κυριακή το απόγευμα, μετά από μίνι διακοπές τριών ημερών στην Αίγινα, ρώτησα τον Σ. που του άρεσε περισσότερο φέτος, στον Πόρο ή στην Αίγινα... 

"Στην Αίγινα", μου απάντησε χωρίς να το σκεφτεί... Από μωρό πάει κάθε καλοκαίρι στην Αίγινα, στο ίδιο ξενοδοχείο, το νησί είναι το χωριό που δεν έχουμε... 

Όταν είπαμε φέτος ότι θα φύγουμε για διακοπές ρώτησε πότε θα πάμε στην Αίγινα... Δεν γινόταν να μείνει το παιδί με τον καημό ότι φέτος δεν πήγαμε στο νησάκι μας αλλά ούτε κι εμείς... 

Πήγαμε από την Παρασκευή και γυρίσαμε την Κυριακή το απόγευμα, ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετίσουμε αυτό το καλοκαίρι και να θυμηθούμε γιατί πρέπει να επιστρέψουμε και του χρόνου...

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Το φως της ζωής...

Γυρνάω χθες το απόγευμα από τη δουλειά και βρίσκω τον Σ. μουτρωμένο, η Μ. τον έχει μαλώσει για κάτι που έκανε... Λίγο αργότερα ενώ βγάζω τα παπούτσια μου τον βλέπω στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου να με κοιτάζει με παράπονο... Τον παίρνω αγκαλιά και του εξηγώ ότι η μαμά είχε δίκιο που τον μάλωσε γιατί έκανε κάτι άσχημο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάμε αφού αυτός είναι το φως της ζωής μας... Το σκέφτεται για λίγο και μετά μου λέει :

Σ.: Μα μπαμπά, δεν έχω φάει λάμπα...
Εγώ: Τι εννοείς Σ. ;
Σ.: Είπες ότι είμαι το φως της ζωής σας, δεν έχω φάει λάμπα...

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Κατιρίνα, χυμό!!!

Προχθές κλείσαμε τις διακοπές μας, θα πάμε μια βδομάδα στον Πόρο, κι έχω μπει σε καλοκαιρινό mood παρά το γεγονός ότι ο Θ. είναι λίγο αρρωστούλης και εξαιρετικά νευρικός και με αποσυντονίζει... Μου έρχονται φλασιές από διακοπές των περασμένων χρόνων με τον Σ. στην Αίγινα κι έχω αποφασίσει ότι ο πιο σίγουρος τρόπος να διασώσω όλες αυτές τις αναμνήσεις και κάθε ευτράπελο (ή όχι) που συμβαίνει με τα παιδιά είναι αυτό εδώ το blog...

Είναι το καλοκαίρι του 2012, η δεύτερη χρονιά που κάναμε διακοπές στην Αίγινα... Ο Σ. είναι 2,5 χρονών και έχουν έρθει να περάσουμε κάποιες μέρες μαζί ο αδερφός της Μ., ο Χ., και η κοπέλα του η Κατερίνα... Είναι απόγευμα, η Μ. με τον Σ., τον Χ. και την Κατερίνα είναι στην πισίνα (στις Φυστικιές) και περνάνε καλά, εγώ κοιμάμαι στο δωμάτιο... Ο Σ. με τον Χ. είναι μέσα στο νερό και παίζουν, οι κοπέλες κάθονται απ' έξω στις ξαπλώστρες... Κάνουνε πλάκα, ο Χ. παίρνει δήθεν μου αυταρχικό ύφος και διατάζει την Κατερίνα να του φέρει τον καφέ του που είναι στο τραπεζάκι έξω από την πισίνα:

X.: Κατερίνα, καφέ!!! 
Η Κατερίνα σηκώνεται δήθεν μου υπάκουα, του πάει τον καφέ στην άκρη της πισίνας, του βάζει το καλαμάκι στο στόμα να πιει μια τζούρα και φεύγει, επιστρέφοντας τον καφέ στο τραπεζάκι... 

(Σ.Σ. Ο Σ. δεν πίνει καφέ (φυσικά), πίνει χυμό που τον περιμένει έξω από την πισίνα στο τραπεζάκι...)

Η πλάκα επαναλαμβάνεται δυο τρεις φορές μέχρι που ο Σ. παίρνει τάχα μου σοβαρό ύφος και φωνάζει προς την Κατερίνα ενώ είναι μέσα στην πισίνα:

Σ.: Κατιρίνα, χυμό!!!

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Ο γκρίζος...

Το πρωί του Σαββάτου κατά τις 10 , πίνουμε οικογενειακώς καφέ στο Χαλάνδρι... Ο Σ. είναι γκρινιάρης και προσπαθεί να μας πείσει να του πάρουμε παγωτό... Η Μ. του λέει ότι δεν γίνεται να φάει παγωτό πρωί πρωί χωρίς να έχει φάει πρωινό κι ο Σ. από τα νεύρα του σφίγγει τα δόντια και μουγκρίζει...

Μ.: Μην μουγκρίζεις παιδί μου και μίλα...
Σ.: Θα σου γκρίζω όσο θέλω!