Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

Για πάντα μπέμπης...

Πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό ο Θ. μου έλεγε ότι δεν θέλει να μεγαλώσει, ότι θα ήθελε να μείνει για πάντα μπέμπης... Εγώ του έλεγα δεν γίνεται αυτό, το συζητούσαμε λίγο και η κουβέντα τελείωνε εκεί... 

Χθες το βράδυ, τον έκανα μπάνιο και κάπως ήρθε πάλι η κουβέντα στο ίδιο θέμα... Τότε γύρισε ο μικρός και μου είπε ότι ο λόγος που δεν θέλει να μεγαλώσει και θέλει να μείνει για πάντα μπέμπης είναι ότι φοβάται ότι θα μεγαλώσει και θα πεθάνει και κατευθείαν άρχισε να κλαίει... Προσπάθησα να τον παρηγορήσω ότι είναι πολύ μικρός, ότι δεν πρέπει να τα σκέφτεται αυτά, ήταν απαρηγόρητος... 

Με σάστισε αυτό το σκηνικό δεν ήξερα τι να του πω, πώς να εξηγήσεις σε ένα πεντάχρονο τον κύκλο της ζωής, είναι αδύνατον!!! Μέχρι και τον Παράδεισο του ανέφερα για να τον ηρεμήσω, ότι δεν θα πεθάνει ποτέ, ότι θα είμαστε όλοι εκεί ευτυχισμένοι για πάντα, καμία από τις παρηγορίες μου δεν έπιασε τόπο, σταμάτησε το κλάμα απλά μόνος του κάποια στιγμή, τόσο απότομα όσο το ξεκίνησε... 

Ανέφερα το περιστατικό στην Μ. θορυβημένος αλλά αυτή μου είπε ότι είναι φυσιολογικό να έχει τέτοιες ανησυχίες στην ηλικία που είναι κι ότι κι ο Σ. είχε περάσει μια παρόμοια φάση την οποία εγώ ομολογώ ότι δεν θυμάμαι... Με φαρμάκωσε το περιστατικό, δεν το κρύβω, στενοχωρήθηκα που το παιδάκι μου περνάει αυτή την φάση, είναι φοβερό να έχεις υπαρξιακούς προβληματισμούς στα 5 σου...

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν έχει νόημα...

Στην Αγία Παρασκευή, στην παιδική χαρά στην πλατεία, χθες το πρωί, εμφανίζονται μια παρέα τσιγγανάκια... 

Ένα από αυτά είναι ένα αγοράκι που πρέπει να είναι από 6 ως 8 ετών... 
Φοράει ένα βρώμικο παντελόνι μακριάς πυτζάμας, φανελάκι με τιράντα και είναι ξυπόλυτο... 
Στο λαιμό του έχει περασμένη μια πιπίλα με πλαστική αλυσίδα που έχει στο στόμα την οποία βγάζει για να πιει ... φραπέ από ένα μπουκαλάκι του νερού  που κουβαλάει μαζί του... 

Η συμπεριφορά όλης της παρέας είναι συμπεριφορά αγριμιών, σε μια παιδική χαρά γεμάτη παιδάκια και γονείς/παππούδες, κάνουν ότι μπορούν για να ενοχλήσουν... 
Την προσοχή μου έχει κερδίσει ο ξυπόλυτος πιτσιρικάς με την πιπίλα στο στόμα και το φραπέ στο χέρι... 

Σκέφτομαι ότι πρέπει να ειδοποιήσω τις κοινωνικές υπηρεσίες, το Χαμόγελο του Παιδιού, την αστυνομία, αυτά τα παιδιά κι αυτός ο πιτσιρικάς συγκεκριμένα φωνάζουν την παραμέληση που υφίστανται... Δεν έχει να κάνει με την φυλή, το χρώμα του δέρματος, την θρησκεία, τα χρήματα που έχεις ή δεν έχεις, ένα παιδί με αυτή την εικόνα είναι παραμελημένο... 

Μετά σκέφτομαι τι θα επακολουθήσει μια καταγγελία... 

Θα ασχοληθεί η αστυνομία με το να εντοπίσει ακόμα ένα τσιγγανάκι που γυρνάει στους δρόμους; 
Θα τολμήσει να μπει στον καταυλισμό στον Νομισματοκοπείο (πιθανότατα εκεί μένει ο πιτσιρικάς) και να πάρει το παιδί; 

Θα γίνει σίγουρα χαμός... 

Οι γονείς του ξαφνικά θα το αγαπήσουν και θα στηθοκοπιούνται στα κανάλια ότι τους παίρνουν το παιδί τους... 
Θα απειλούν με αντεκδικήσεις και βεντέτα... 
Θα έχουν εμφανιστεί διάφοροι που θα καταγγέλλουν τον ρατσισμό που υφίσταται η Ρομά οικογένεια, το παιδομάζωμα, που θα καλούν στον σεβασμό της διαφορετικότητας λες και ΑΥΤΟ είναι το ζήτημά μας και όχι η παραμέληση ανηλίκου...

Η παρέα των μικρών τσιγγάνων φεύγει από την παιδική χαρά, συνεχίζει την περιπλάνησή της...

Δεν καλώ κανέναν, ούτε υπηρεσίες, ούτε αστυνομία...
Δεν ξέρω αν έχει νόημα... 
Δεν πιστεύω ότι έχει νόημα...

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Γολγοθάς...

Στο καράβι της επιστροφής από Αίγινα, καθόμαστε στο σαλόνι... Έχω βάλει μια ταινία στα παιδιά στο laptop γιατί δεν έχω κουράγιο να τους κυνηγάω, πονάει η μέση μου, κάθομαι δίπλα τους και απαντάω σε ευχετήρια μηνύματα στο Facebook από το κινητό μου, είναι τα γενέθλιά μου...

Παραδίπλα κάθεται μια παρέα από δύο οικογένειες που μιλούν αγγλικά... Έχουν, κι οι δυο μαζί, αρκετά παιδάκια που κάνουν την σχετική φασαρία αλλά τίποτα το ιδιαίτερο... Το ένα παιδάκι από όλα έχει μια δυσμορφία στο πρόσωπο πολύ έντονη που του αλλοιώνει εντελώς το δεξί μισό του προσώπου του... Δεν φαίνεται να έχει κάποιο άλλο πρόβλημα, νοητικό ή κάτι άλλο ας πούμε αλλά το πρόσωπό του είναι μαγνήτης για το βλέμμα... Ο Σ. το προσέχει και μου τον δείχνει ρωτώντας με τι έχει αυτό το παιδάκι και είναι έτσι... Προσπαθώ να του εξηγήσω ότι κάτι έπαθε και δεν είναι ωραίο να το δείχνουμε με το δάχτυλο διότι θα αισθανθεί άσχημα... Σκέφτομαι πόσες φορές θα έχει ήδη και πόσες ακόμα θα αντιμετωπίσει αυτό το αγοράκι και οι γονείς του αυτά τα βλέμματα της συμπόνοιας/έκπληξης/απέχθειας/κτλ , πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς ότι οι άλλοι άνθρωποι κατά κανόνα στην πρώτη επαφή μαζί σου θα σε αντιμετωπίζουν σαν αξιοπερίεργο... Δεν ξέρω τι θα μου κόστιζε σαν άνθρωπο, συναισθηματικά, ένας τέτοιος Γολγοθάς, να μεγαλώνω ένα παιδί με πρόβλημα... Προφανώς θα είχε όλη την αγάπη μου και την συμπαράστασή μου αλλά δεν ξέρω τι θα χρειαζόταν να κάνω για να διατηρήσω μια άλφα συναισθηματική και ψυχική ισορροπία μέσα μου, για το παιδί πρώτα απ' όλα και για μένα...

Όσο κάνω αυτές τις σκέψεις είμαι σκυμμένος στην οθόνη του κινητού μου και στέλνω ευχαριστήρια μηνύματα...  Χωρίς να το αντιληφθώ, ένα κοριτσάκι από τα παιδάκια της διπλανής μας παρέας, το οποίο μέχρι εκείνη την ώρα καθόταν αμίλητο στην θέση του, έρχεται δίπλα μου και με το δάχτυλο του χτυπάει σχετικά δυνατά την οθόνη του κινητού μου... Ξαφνιάζομαι, αρχικά νομίζω ότι θέλει να παίξει με το τηλέφωνό μου αλλά το κοριτσάκι δείχνει να είναι σε ένταση, ξαναχτυπάει με το δάχτυλο την οθόνη του κινητού μου και σηκώνει τα χέρια του στα πλάγια του κεφαλιού του (μου έρχονται φλασιές από το "Rainman") ενώ η μαμά του έχει ήδη σηκωθεί από την θέση της, την έχει πάρει αγκαλιά και προσπαθεί να την ηρεμήσει... Η δεύτερη κυρία της παρέας, μου λέει με σπαστά ελληνικά ότι την ενοχλεί που καθόμαστε όλοι προσηλωμένοι σε οθόνες, καλά κάνει το παιδί της λέω, προσπαθώντας να είμαι όσο πιο χαμογελαστός γίνεται και βάζω το κινητό στην τσέπη... Σε λίγο ο μπαμπάς της μικρούλας που βρισκόταν κάπου έξω με τα υπόλοιπα παιδάκια, επιστρέφει και παίρνει στην βόλτα μαζί και το κοριτσάκι που ακολουθεί ήρεμα, κρατώντας το χέρι του πατέρα της... Όταν φεύγουν η μαμά του κοριτσιού, κι αυτή με σπαστά ελληνικά, μου ζητάει συγνώμη για το συμβάν... Προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν πρέπει να στενοχωριέται κι ότι δεν συνέβη τίποτε σημαντικό...

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Φόβος - Τα σταφύλια της οργής...

How can you frighten a man whose hunger is not only in his own cramped stomach but in the wretched bellies of his children? You can't scare him – he has known a fear beyond every other...

(Πώς μπορείς να φοβίσεις έναν άντρα του οποίου η πείνα δεν βρίσκεται μόνο στο σπασμένο από κράμπες στομάχι του αλλά και στις άθλιες κοιλιές των παιδιών του; Δεν μπορείς να τον φοβίσεις, έχει γνωρίσει ένα φόβο μεγαλύτερο και πέρα από κάθε άλλο...)

Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σταφύλια της οργής" του John Steinbeck, για το οποίο είχα γράψει παλιότερα αυτό το post... Η μετάφραση είναι δική μου...

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 3ο (Η Νεκρά Θάλασσα)...

(Συνέχεια από το 2ο μέρος) 

Το πρωινό της Τρίτης ήταν και πάλι ηλιόλουστο, τίποτα δεν θύμιζε την κοσμοχαλασιά της προηγούμενης μέρας... Ξύπνησα με ένα άγχος να δω αν το αυτοκίνητο παίρνει μπρος καθώς υπήρχε πάντα ο κίνδυνος η μπαταρία να έχει "ξελιγωθεί" από το ταξίδι της χθεσινής ημέρας από τη Δημητσάνα στην Τρίπολη χωρίς καθόλου ηλεκτρικά και δυναμό... Ευτυχώς το αυτοκίνητο πήρε κατευθείαν εμπρός... Ήταν βέβαια μέσα στην υγρασία τα πάντα ενώ υπήρχε ακόμα νερό στο δάπεδο και γι΄αυτό άνοιξα όλες τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ για να εκμεταλλευτώ την λιακάδα και να στεγνώσει ότι γινόταν να στεγνώσει μέχρι να ξεκινήσουμε...

Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν ήσυχη και χωρίς απρόοπτα... Τίποτα δεν μας ταλαιπώρησε, ευτυχώς, και τα παιδιά κάνανε χάζι που βλέπανε το νερό που πήγαινε κι ερχόταν κάτω από τα πόδια τους αναλόγως με την κλίση του αυτοκινήτου... Το μεσημέρι σταματήσαμε για φαγητό στον Σ.Ε.Α. Μεγάρων, τα αγόρια (κι όχι μόνο) θέλανε να φάνε Goodys... Φεύγοντας ο Σ. είχε πάρει μαζί του δυο φακελάκια αλάτι...

Σ: Μπαμπά σε πειράζει να ρίξω το αλάτι κάτω μέσα στο νερό;
Εγώ: Πώς σου ήρθε αυτό ρε Σ.;
Σ: Θέλω να φτιάξω την Νεκρά Θάλασσα!
Εγώ: ...............
Εγώ: Ρίχτο, δεν βαριέσαι...
Φτάνοντας στο σπίτι, η Μ. επέμενε να το πάμε κατευθείαν στο συνεργείο... Εγώ πίστευα ότι δεν είχε νόημα αφού η δουλειά που χρειαζόταν να γίνει σίγουρα θα ήταν μπόλικη οπότε δεν πίστευα ότι θα την ξεκίναγαν στις 3 το μεσημέρι... Η Μ. επέμενε και το πήγε... Όταν η ώρα περνούσε και δεν επέστρεφε την πήρα τηλέφωνο... Μου είπε ότι είχαν ξηλώσει επί τόπου το ταμπλό και είχαν βγάλει μια σακούλα ολόκληρη με λάσπες και φύλλα με ένα πολύ πρόχειρο καθάρισμα... Το σημαντικότερο όλων όμως ήταν ότι η Μ. θυμήθηκε κάτι που εγώ είχα ξεχάσει εντελώς ότι η ασφάλεια του αυτοκινήτου μας περιλαμβάνει και κάλυψη ζημιών από φυσικά φαινόμενα... Η ασφάλεια είχε ήδη ενημερωθεί και είχε κλειστεί ραντεβού με εμπειρογνώμονα ο οποίος επισκέφτηκε το συνεργείο την Τετάρτη και επιβεβαίωσε τη ζημιά... Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η διαδικασία επιδιόρθωσης του αυτοκινήτου έχει ξεκινήσει και αναμένεται να κρατήσει καμιά εβδομάδα (τουλάχιστον)... Ο πεθερός μου μας παραχώρησε το αυτοκίνητό του το οποίο έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιεί ελάχιστα για να μπορούμε να καλύψουμε τις καθημερινές μας ανάγκες και κυρίως το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών που αρχίζουν κανονικά από τη Δευτέρα...

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσαμε να πούμε... Αν εξαιρέσεις την ταλαιπωρία και το στρες που τράβηξα τη Δευτέρα του Πάσχα, η εκδρομή μας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, περάσαμε υπέροχα, κάναμε πολλές δραστηριότητες και κάναμε παρέα με ανθρώπους που θα ξανακάνουμε στην Αθήνα... Ναι μεν το κόστος της επισκευής δεν θα μας επιβαρύνει τελικά αλλά από την άλλη έχει σφηνωθεί στο μυαλό μου η ιδέα της αγοράς ενός καινούργιου αυτοκινήτου αφού αυτό που έχουμε φαίνεται να έχει πολύ κακό κάρμα, αν σκεφτείς όλα όσα μας έχει κάνει... Μακάρι και του χρόνου να είμαστε καλά και να ξαναβρεθούμε σε αντίστοιχες ή και τις ίδιες παρέες και να περάσουμε το ίδιο καλά και φυσικά να λείπουν οι αναποδιές...

Χρόνια πολλά!

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στο βουνό ψηλά εκεί - Μέρος 1ο...

μια καλύβα ψηλά στο βουνό

Υπάρχουν περίοδοι που τα posts βγαίνουνε με το τσιγκέλι, η έμπνευση πάει περίπατο και όλα μοιάζουν βαρετά κι αδιάφορα για να εμφανιστούν στο blog... Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που ένα και μόνο γεγονός φτάνει να γεμίσει σελίδες επί σελίδων με posts ποικίλα κι ενδιαφέροντα (τουλάχιστον για μένα)... Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Πάσχα του 2017 δεν θα ξεχαστεί εύκολα καθώς τα είχε όλα, καλή παρέα, διασκέδαση, γέλιο, εξερευνήσεις, γνωριμίες, περιπέτειες κι αναποδιές, ήταν γεμάτο ιστορίες που θα τις θυμηθώ και θα τις διηγηθώ πολλές φορές στο μέλλον...

Η ιδέα έπεσε στο πάρτυ γενεθλίων του Σ., το Σάββατο 4/3... Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μας μια παρέα που συναντιέται συχνά τον τελευταίο καιρό, φιλενάδες της Μ. από τη δουλειά με τους άντρες τους και τα παιδιά τους οπότε και μας πρότεινε η Σ. να κάνουμε όλοι μαζί Πάσχα στο χωριό της, την "ηρωική" Αλωνίσταινα, γενέτειρα της μητέρας του Κολοκοτρώνη, γεγονός για το οποίο είναι εξαιρετικά υπερήφανη η Σ. και σύσσωμη η Αλωνιστιότικη κοινότητα... Η ιδέα έγινε άμεσα δεκτή από όλους μας... Αν και δεν γνώριζα απολύτως τίποτα για το χωριό συμφώνησα κατευθείαν να πάμε διότι αφενός ήταν μια ευκαιρία να επισκεφτώ την ορεινή Αρκαδία που δεν είχα δει ποτέ μου και είχα ακούσει τόσα καλά και αφετέρου η ιδέα ενός Πάσχα με φίλους και τα παιδιά μας χωρίς τις συνηθισμένες και βαρετές οικογενειακές φιέστες  φάνταζε πολύ δελεαστική... Η Αλωνίσταινα είναι ένα μικρό χωριό με δυο ταβέρνες, δυο ξενοδοχεία/ξενώνες, ένα καφενείο, ούτε καν περίπτερο... Εμείς και άλλο ένα ζευγάρι με την κόρη τους κάναμε κράτηση στον ένα από τους δύο ξενώνες του χωριού, η Σ.με τον άντρα της και το γιο τους θα μένανε στο σπίτι τους στο χωριό όπου θα φιλοξενούσαν και τον ξάδερφο της Σ. με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά... Η παρέα μας παραλίγο να μην έχει αυτή την σύνθεση λόγω ενός απροσδόκητου θέματος υγείας του πατέρα της Τ., μιας από της κοπέλες της παρέας αλλά τελικά την Μεγάλη Παρασκευή αναχωρήσαμε όλοι για την Αλωνίσταινα ... 

Το χωριό μας υποδέχτηκε με συννεφιά και λίγη βροχή ενώ η θερμοκρασία ήταν αισθητά πεσμένη, τα 1200 μέτρα υψόμετρο δεν είναι παίξε γέλασε... Λίγη ξεκούραση και το απόγευμα Επιτάφιος για τους περισσότερους και καφές στο καφενείο για μένα και τον Β. με μουσικό χαλί την Νένα Βενετσάνου... Η βραδιά έκλεισε με δείπνο με καλαμαράκια τηγανητά, πατάτες τηγανητές και σουπιές με χόρτα στην μια από τις δύο ταβέρνες του χωριού... Ήταν και τα μοναδικά πράγματα που σέρβιρε, είπαμε Μεγάλη Παρασκευή... Το Μεγάλο Σάββατο ξημέρωσε με μια μεγαλόπρεπη λιακάδα, ξεκίνησε με μια επιδρομή στον μπουφέ του πρωινού από τους γιους μου που τρελαίνονται για μπουφέδες και βόλτα για καφέ στη Βυτίνα... Η Βυτίνα είναι πολύ όμορφη, τόσο τουριστική και τόσο παραδοσιακή όσο πρέπει... Στην κεντρική πλατεία της ήπιαμε καφέ, τα παιδιά παίξανε με τα πατίνια τους, οι κοπέλες κάνανε κι ένα ψιλό shopping, μην ξεχνάμε και τις συνήθειές μας... Το μεσημέρι φύγαμε από τη Βυτίνα και αφού κάναμε μια περιήγηση σε υπέροχες ορεινές διαδρομές και μια στάση σε ένα μέρος όπου όλα τα παιδάκια είχαν την ευκαιρία να καβαλήσουν πάνω σε αλογάκια σταματήσαμε στο Χρυσοβίτσι για φαγητό... Η μεσημεριανή σιέστα που ακολούθησε ήταν απαραίτητη... Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί στην Ανάσταση η οποία έγινε στις 10 αφού ο παπάς του χωριού έπρεπε να πάει και σε άλλο χωριό... Η ιδέα της Σ. να πάρουμε φαναράκια που πετάνε στον ουρανό, όπως κάνουν στο Λεωνίδιο, ήταν τέλεια, όλο το χωριό μαζεύτηκε στην πλατεία να τα δει να απογειώνονται και να χάνονται στο νυχτερινό ουρανό... Η βραδιά τελείωσε με μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα του χωριού με γέλια και κουβέντες και τα παιδιά να χορεύουν, να παίζουν, να κλαίνε, να μαλώνουν και πάλι από την αρχή... Η Κυριακή του Πάσχα ξημέρωσε μεγαλόπρεπη, φωτεινή και ζεστή... Το ψήσιμο έγινε στο σπίτι της Σ. όπου μαζευτήκαμε όλοι καθώς και κάποια άλλα ξαδέρφια της Σ., οι γονείς της και κάποιοι συγγενείς... Ήταν μια τεράστια γιορτή, μια απίστευτα ωραία φάση όπου κόσμος έμπαινε, έβγαινε, τσιμπολόγαγε, έπινε, γελούσε, χόρευε, έπαιζε με τα παιδάκια που τρέχανε από εδώ και από εκεί, ευτυχία με όλη την σημασία της λέξης... Αληθινά δεν μπορώ να περιγράψω την αίσθηση της ευδαιμονίας που μου χάρισε αυτή η μέρα, της ολοκληρωτικής ευτυχίας... Η πολύ καλή μου διάθεση οδήγησε σε ένα ωραιότατο μεθύσι το οποίο ήταν εξαιρετικά ευχάριστο για όλους, όπως τουλάχιστον μου είπαν... Αλήθεια πάντως πρέπει να ήταν διότι σε αυτή την "εύθυμη" κατάσταση, πήγα και για καφέ στη Βυτίνα , χωρίς να οδηγήσω φυσικά, όπου μάλιστα απαθανατίστηκα και σε βίντεο... Το βράδυ, όχι μόνο δεν ξεράθηκα στον ύπνο αλλά πήγα και στο καφενείο μαζί με όλη την υπόλοιπη παρέα για να πιω ακόμα μια μπύρα και να παίξω UNO με τα παιδιά...

(Συνεχίζεται...)

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Το τρίτο παιδί...

Πριν παντρευτούμε λέγαμε με την Μ. ότι θα κάνουμε τρία παιδιά... Είμαστε και οι δύο παιδιά οικογενειών που είχαν από δύο παιδιά αλλά ο αριθμός τρία μας φάνταζε ιδανικός όσον αφορά τα παιδιά που θα κάναμε... 

Η γέννηση του Σ. είχε σαν αποτέλεσμα ένα ανεπανάληπτο κυκλώνα συναισθημάτων που υπήρξε καταλύτης για πάρα πολλά πράγματα... Η γέννηση του Θ,. ήταν απλά θέμα χρόνου... Η εγκυμοσύνη στον Θ. αλλά και αρκετό διάστημα μετά ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα επαγγελματικά καθώς η κατάσταση εναλλασσόταν από εξοντωτική πίεση και εξαντλητικά ωράρια σε ένα εντελώς χειροπιαστό φόβο και ανασφάλεια για το αύριο... 

Συνοδοιπόροι και συμπαραστάτες στην ανατροφή των παιδιών μας ήταν οι γονείς μου και ο πεθερός μου που μας στήριξαν με πολλούς τρόπους παρά την κούρασή τους, τα δικά τους προβλήματα και τα χρόνια που βάραιναν στις πλάτες τους... Με την Μ. καταλήξαμε ότι δεν είναι ρεαλιστικό να σκεφτόμαστε το τρίτο παιδί για διάφορους λόγους, όλους απόλυτα λογικούς και γι' αυτό φτιάξαμε καινούργιο δωμάτιο στα αγόρια, διαμορφώσαμε το παλιό δωμάτιο του μωρού σε γραφείο και προχωρήσαμε...

Δειλά δειλά η Μ. μεταξύ αστείου και σοβαρού, άρχισε να κάνει νύξεις για τρίτο παιδί... Το πάθος της για όποιο μωρό συναντούσαμε, η λαχτάρα με την οποία έπαιρνε αγκαλιά κάθε μωρό φίλων μας που συναντούσε, έκανε τους πάντες να με χτυπάνε συγκαταβατικά στην πλάτη και με πονηρό χαμόγελο να μου λένε να ετοιμάζομαι για το τρίτο... Εγώ το αρνιόμουν με πάθος και μάλιστα πρότασσα σαν επιχείρημα το πόσα λεφτά ξοδέψαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε για το νέο παιδικό δωμάτιο.... 

Δεν είναι ότι δεν το ήθελα ή δεν το θέλω ακόμα αυτό το τρίτο παιδί... Δεν έχω κάτι πιο σημαντικό στη ζωή από τα παιδιά μου, δεν υπάρχει κάποιος που να μου έχει επηρεάσει την ζωή περισσότερο από τους γιους μου οφείλω όμως να είμαι ρεαλιστής... Το να κάνεις παιδιά είναι χαρά, είναι κι ευθύνη... Για να κάνεις πολλά παιδιά πρέπει να είσαι λίγο πιο χαλαρός από ότι είμαι εγώ (και η Μ.) που είμαι συγκεντρωτικός και θέλω να έχω έλεγχο των πάντων... Εγώ καταφέρνω κάθε φορά να έχω ενοχές για τα όσα πιστεύω ότι ΔΕΝ προσφέρω στους γιους μου και προσπαθώ αλήθεια τόσο πάρα πολύ να μην περάσω αυτή την ενοχή στα αγόρια μου να μην τους βαραίνω με τις δικές μου ανεπάρκειες ή "ανεπάρκειες"...  

Μετά έρχονται τα πρακτικά ζητήματα... Από την καινούργια δουλειά εξασφαλίζω πολύ καλύτερες παροχές αλλά ο χρόνος είναι λιγότερος και το βάρος της απασχόλησης των παιδιών κυρίως κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πέφτει πάνω στην Μ. ... Οι γονείς μου και ο πεθερός μου μεγάλωσαν και δεν αντέχουν πια να ενισχύσουν με την φυσική τους παρουσία την ανατροφή των παιδιών, ήδη από τον Σεπτέμβριο έχουμε προσλάβει την Κ., μια εξαιρετική κοπέλα, που φροντίζει τα παιδιά μέχρι να γυρίσει η Μ. από τη δουλειά... 

Ο κυριότερος μου φόβος από τον πιθανό ερχομό ενός τρίτου παιδιού, δεδομένων των συνθηκών, είναι ότι στο τέλος οι δυσκολίες και το άγχος δεν θα αφήσουν κανέναν να είναι ευτυχισμένος, ούτε εμένα και την Μ,, ούτε τα αγόρια μου, ούτε και το τρίτο παιδί... Ο κυριότερος μου φόβος είναι ότι δεν θα μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων για όλα μου τα παιδιά, την Μ. και τον εαυτό μου...

Εδώ και χρόνια, βάζω desktop background σε κάθε υπολογιστή που δουλεύω εναλλασόμενες φωτογραφίες των γιων μου και κατά καιρούς κάθομαι τις χαζεύω και θυμάμαι στιγμές, αν πετύχω και καμιά που είναι μωρά, συγκινούμαι... Ως εκεί...

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απλά πατέρας...

Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ότι ο λόγος που κάνουμε παιδιά συνδέεται άμεσα με τον φόβο του θανάτου, θέλουμε να ξορκίσουμε αυτό τον φόβο προσπαθώντας να διαιωνίσουμε την ύπαρξή μας μέσω ενός ζωντανού παρακλαδιού μας... Ανέκαθεν φοβόμουν τον θάνατο, το μετά, την ιδέα της ανυπαρξίας και του αγνώστου... Βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν νιώθω με τον καιρό αυτόν τον φόβο να φεύγει... Θα ζήσω μέσα τους, στο DNA και τις αναμνήσεις τους... Στο πρώτο άκουσμα μπορεί να ακούγεται πολύ εγωιστικό αυτό που λέω και σε ένα βαθμό είναι κιόλας αλλά όχι και τόσο αφού πλέον η δική τους η ζωή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία κι αξία από τη δική μου την οποία θα χάριζα χωρίς δεύτερη σκέψη γι' αυτούς... Όχι δεν είμαι τόσο αλτρουιστής, είμαι απλά πατέρας... 

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Σόκιν...

Σάββατο απόγευμα, βρισκόμαστε στο πατρικό μου στον Ταύρο, ο Θ. ζωγραφίζει στο σαλόνι... Κάποια στιγμή έρχεται μέσα στην κουζίνα όπου κάθομαι με τους γονείς μου...

Θ: Μπαμπά, να θου δείκθω μια δωγραφιά που έκανα...
Εγώ:Ναι αγόρι μου...

Το πουλί του Θ.

Εγώ: Τι είναι αυτό, αγόρι μου...;
Θ: Το πουλί μου!!!
Εγώ: !!!

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ίσα μωρή σαλούφα...

Όχι δεν βρίζω καμιά κυρία, ευτραφή ή όχι, (slang.gr)... Απλά περάσαμε ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο στην Συκιά κοντά στο Ξυλόκαστρο και ξανά μπήκα σε summer mood, μια εβδομάδα μετά την λήξη της καλοκαιρινής άδειας, άντε να ξαναμαζέψω το μυαλό μου... Επίσης έπιασα δύο από τα άκακα (αλλά αηδιαστικά) μαλάκια με το κουβαδάκι των παιδιών και αυτά κάνανε μεγάλο χάζι...

Σαλούφα

Υ.Γ. Αυτή όντως δεν τσιμπάει και δεν πρέπει να την μπερδεύετε με την ξαδερφούλα της την τσούχτρα...

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Ο χρόνος που φεύγει...

Συναρμολόγησα την κούνια που ήταν το πρώτο κρεβατάκι και των δυο παιδιών μου κάποια στιγμή το Δεκέμβρη του 2009... Χθες την αποσυναρμολόγησα και την πακετάρισα για να πάει στη αποθήκη αφού την Τετάρτη έρχονται οι κουκέτες που αγοράσαμε για τα παιδιά... Στην αποσυναρμολόγηση με βοήθησε ο Σ., την έκανε σχεδόν μόνος του... Ένιωθα λίγο περίεργα, λίγο συγκινημένος ειδικά με τον Σ. που αποσυναρμολόγησε το κρεβάτι που κοιμήθηκε όντας βρέφος... Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου δεν είναι πια μωρά, όλα αλλάζουν κι εγώ γερνάω...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

Για την πατρότητα...

Σε κάποιο σημείο στο "Ο γιος" του Jo Nesbo λέει:

"...Η ευθύνη ενός γιου δεν είναι να γίνει σαν τον πατέρα του, είναι να γίνει καλύτερος από τον πατέρα του..."
Είναι πολύ εύκολο να γίνεις σαν τον πατέρα σου, το να αναπαράξεις τις συμπεριφορές που γνωρίζεις βγαίνει πολύ φυσικά... Φυσικά και θα κάνεις κάποια από τα λάθη που έκανε ο πατέρας σου μαζί με τα δικά σου... Το ζήτημα είναι να μην κάνεις όλα τα λάθη του πατέρα σου και να κάνεις τουλάχιστον ένα πράγμα καλύτερα από ότι τα έκανε αυτός... Μόνο τότε μπορείς να λες ότι πήγες ένα βήμα παρακάτω, έγινες έστω και λίγο καλύτερος από τον πατέρα σου...

Όταν γίνεσαι πατέρας, μόνο τότε είσαι σε θέση να κατανοήσεις κάποια πράγματα σχετικά με τον δικό σου πατέρα... Να ερμηνεύσεις συμπεριφορές και αντιδράσεις, να καταλάβεις γιατί ήταν όπως ήταν, να  τον συγχωρέσεις για όσα του κρατάς... Είναι καλό να συγχωρείς αλλά σημαντικότερο να καταλαβαίνεις... Αν δεν έχει γίνει το ασυγχώρητο, το πολύ τραγικό ή φοβερό, όλα τα λάθη και τα πάθη μπορούν να ξεχαστούν πρέπει όμως να καταλάβεις τα πως και τα γιατί, αυτό είναι σημαντικότερο...

Η σχέση μου με τον πατέρα μου όταν ήμουν παιδί και αρκετά χρόνια αργότερα δεν ήταν καλή... Δεν τον καταλάβαινα, εισέπρατα την συμπεριφορά του σαν απόρριψη στο πρόσωπό μου, συχνά συγκρουόμασταν... Η κατάσταση βελτιώθηκε όταν έφυγα από το πατρικό μου για να πάω στο δικό μου σπίτι και ακόμα περισσότερο από όταν έγινα πατέρας... Τότε μόνο και μέσα από την προσωπική μου εμπειρία όσο μεγαλώνουν τα δικά μου παιδιά, μπόρεσα να ερμηνεύσω για τα καλά την συμπεριφορά του σε αρκετά θέματα, να καταλάβω και να χωνέψω ότι δεν με απέρριπτε, απλά έκανε λάθη, όπως κάνω κι εγώ με τα δικά μου παιδιά... Λάθη που δεν ήταν ασυγχώρητα, τραγικά ή φοβερά, δεν ήταν εσκεμμένα, μου δυσκόλεψαν όμως τη ζωή, όπως και του αδερφού μου και τελικά και τη δική του ζωή την οποία πολλές φορές αδίκησε...

Έχω κι εγώ δυο αγόρια όπως είχε και ο πατέρας μου, κάνω κι εγώ λάθη μαζί τους, καμιά φορά η υπομονή που πρέπει να έχω δεν υπάρχει, ξέρω όμως στα σίγουρα ότι υπάρχουν ένα δυο πραγματάκια που τα κάνω καλύτερα από τον πατέρα μου και προσπαθώ να βρω κι άλλα κάθε μέρα... Ελπίζω και οι γιοι μου με την σειρά τους, με τα δικά τους παιδιά, να κάνουν κάτι καλύτερο από εμένα, να γίνουν λίγο ή και πολύ καλύτεροι πατεράδες από ότι είμαι εγώ γι' αυτούς, να συνεχιστεί η προσπάθεια να γίνει το βήμα παρακάτω προς το καλύτερο... 

(*) Αυτό το post είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου...

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Αναζητώντας χώρο και χρόνο...

Ο ήλιος λάμπει, η Μεσογείων είναι άδεια και έτοιμη να υποδεχτεί σε λίγες ώρες του πρώτους δρομείς που θα φτάσουν από τον Μαραθώνα... Πριν από δύο χρόνια τέτοια μέρα είχα πάρει το ποδήλατο και κατέβηκα μέχρι το Καλλιμάρμαρο για να δω τον τερματισμό και να νιώσω το vibe της ημέρας, σήμερα είμαι από τις 9 παρά στο Starbucks της Αγίας Παρασκευής και κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να παραδώσω την εργασία μου για την πρώτη εβδομάδα του course Regression Models... Το να βρεις χώρo και χρόνο για επιμόρφωση όταν έχεις δύο μικρά παιδιά, μερικές φορές είναι δύσκολο... :)

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

2 μέρες διάλειμμα....

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, για πρώτη φορά από τότε που γίναμε γονείς, εγώ κι η Μ., αφήσαμε τα παιδιά μας στους παππούδες τους και πήγαμε στην Αίγινα για να περάσουμε ένα διήμερο από τα παλιά... Πήγαμε στην παραλία, απλώσαμε τις πετσέτες μας και... αυτό ήταν! Δεν χρειαζόταν να βάλω καπελάκι κι αντηλιακό σε κανένα, να μαζέψω τα ρούχα του και να τρέξω να τον πάρω από το χέρι για να μην πνιγεί... Ένιωσα αμήχανα, έχω συνηθίσει τόσο πολύ την ζωή με τα παιδιά που ένιωσα περίεργα, ίσως και λίγο ένοχος που εγώ ήμουν στην θάλασσα και αυτοί όχι... 

Η αλήθεια είναι ότι δεν με ζόρισε ιδιαίτερα αυτό το συναίσθημα, ούτε εμένα, ούτε την Μ. ... Κάτσαμε 6 ώρες στην παραλία, διαβάσαμε τα βιβλία μας με την ησυχία μας, κολυμπήσαμε, ξανακολυμπήσαμε, φάγαμε έναν ντάκο με δυο πηρούνια, μετά το βράδυ βγήκαμε για ούζα και μετά για ποτό, κοιμηθήκαμε και ξυπνήσαμε ότι ώρα θέλαμε εμείς, κάναμε ότι θέλαμε, όταν το θέλαμε εμείς... Δεν αλλάζω τα παιδιά μου με τίποτα αλλά απόλαυσα αληθινά αυτή την ανεμελιά από το παρελθόν...

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Γονιός, τι δύσκολο πράγμα...

Το πιο δύσκολο πράγμα στο να είσαι γονιός δεν είναι ούτε η κούραση, ούτε τα ξενύχτια, ούτε οι λερωμένες πάνες, ούτε ακόμα η οικονομική επιβάρυνση για κάθε μέλος της οικογένειας...

Το πιο δύσκολο πράγμα είναι ότι το μυαλό σου δεν ξεκουράζεται ποτέ, δουλεύει ασταμάτητα, ακόμα και στον ύπνο σου... Για το αν είναι καλά, αν είναι ευτυχισμένοι, αν τρώνε, αν πίνουν, αν κοιμούνται, αν παίρνουν όλα όσα χρειάζονται, αν θα γίνουν δυνατοί άνθρωποι με αυτοπεποίθηση, αν, αν, αν...

Είναι δύσκολο αλλά δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά και ζεις με αυτό το βουητό μέσα στο κεφάλι και στο τέλος, μετά από καιρό, σου γίνεται δεύτερη φύση, μαθαίνεις τόσο πολύ να ζεις έτσι που γίνεσαι σαν τους γονείς σου που σε ρωτάνε κάθε μέρα, τώρα που είσαι κοντύτερα στα 40 πια παρά στα 30, αν έχεις φάει κι αν ντύθηκες καλά...

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Όσα μαθαίνεις στο σχολείο...

Δεν πιστεύω στον Θεό ή τουλάχιστον είμαι ακραία σκεπτικιστής απέναντι σε κάθε θρησκεία... Αρνούμαι πολλούς από τους εθνικούς μύθους, είμαι απόλυτα αντίθετος με οποιοδήποτε μιλιταρισμό, οποιοδήποτε ολοκληρωτισμό, οποιοδήποτε φασισμό... 

Επέλεξα, μετά από συζήτηση με τη Μ., να μην προπαγανδίσω τις όποιες ιδέες μου, είτε για την θρησκεία είτε για την πολιτική, στα παιδιά μου, να τους δώσω/δώσουμε μια γενική κατεύθυνση και να βρουν μόνα τους το δρόμο τους, να αποφασίσουν ελεύθερα... 

Γνωρίζω ότι το σχολείο θα περάσει στα παιδιά μου ιδέες κι εικόνες που ενδεχομένως εγώ διαφωνώ αλλά έχω επιλέξει στα περισσότερα να κάνω πως δεν καταλαβαίνω... Δεν μπορείς να τα βάλεις με όλο τον κόσμο και θέλω να πιστεύω ότι τα παιδιά μου θα πάρουν ένα δρόμο που θα τον υποδείξουν οι πράξεις και η ανατροφή που θα πάρουν... 

Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία δεν μπορώ να τα αφήσω να περάσουν έτσι... Δεν μπορώ να επιτρέψω το παιδί μου, 4,5 ετών, να συμμετέχει σε γιορτές με στρατιωτικά εμβατήρια, να του μαθαίνουν να κάνει το στρατιωτάκι, να παρελαύνει και να πυροβολάει στα ψέματα χωρίς εγώ να προσπαθήσω τουλάχιστον μετά τη γιορτή να του εξηγήσω με όποιον τρόπο μπορώ ότι αυτά είναι μαλακίες... Δεν μπορώ να αφήσω, επικαλούμενος αφελώς τον μη επηρεασμό του παιδιού μου, να αφήσω εθνικά κλισέ και άλλες χαζομάρες να του μπουκώσουν το μυαλό...  

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Διακοπές στον Πόρο...

Post πρωινό αλλά παρ' όλα αυτά καθυστερημένο, έχουμε επιστρέψει από τον Πόρο πριν μια εβδομάδα... Ο λόγος είναι ότι αν και πλέον στην Αθήνα οι διακοπές συνεχίζονται για την οικογένεια Snowball αφού πάμε κάθε μέρα για μπάνιο, για βόλτες, για φαγητό, κώλο δεν βάζουμε κάτω...

Οι φετινές μας διακοπές στον Πόρο μας φάνηκαν λίγες, επτά ημέρες, αλλά ήταν πολύ καλές... Έχω καταλήξει στο ότι είναι καλύτερο να φεύγεις από κάπου και να έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες κι άλλο παρά να φεύγεις με την σκέψη αμάν πότε να γυρίσω σπίτι μου... Μετά από τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Αίγινα, όπου το τελευταίο δεν το λες κι ιδανικό, χρειαζόμουν/χρειαζόμασταν μια αλλαγή κι έτσι επιλέξαμε τον Πόρο, ένα νησί στο οποίοι εγώ δεν είχα ξαναπάει, η Μ. είχε ξαναπάει πριν παντρευτούμε και φαινόταν βολικό για τα σχέδια μιας οικογένειας με μικρά παιδιά... 

Οφείλω να το πω εξ αρχής ότι ο Πόρος μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη... Ένα νησί προικισμένο με υπέροχη φυσική ομορφιά αλλά και φοβερά φροντισμένο και καθαρό... Κατάφυτο με πυκνό πευκοδάσος που κατέβαινε μέχρι την θάλασσα, υπέροχες πεντακάθαρες παραλίες, απίστευτη θέα όπου κι αν βρισκόσουν και ευγενικούς ανθρώπους... Το νησάκι είναι πολύ μικρό, ή μάλλον το οδικό του δίκτυο, και το γυρίζεις ολόκληρο μέσα σε λίγες ώρες είναι μέρος ιδανικό για ανθρώπους σαν κι εμένα που στις διακοπές θέλουν ηρεμία και όσο λιγότερο αυτοκίνητο γίνεται... Πήγαμε στο νησί μέσω Γαλατά, ο δρόμος δεν ήταν ιδανικός αλλά ούτε κι επικίνδυνος, με συντηρητική οδήγηση χρειάζεσαι 2,5 ώρες περίπου... Το πέρασμα απέναντι διαρκεί ούτε πέντε λεπτά και το κόστος είναι ανάξιο λόγου (0,60€ το εισιτήριο για τον επιβάτη και 4,40€ για το αυτοκίνητο)...

Οι διακοπές μας ήταν παιδοκεντρικές και αυτό σήμαινε ότι κάναμε ότι έπρεπε για να περνάνε καλά τα παιδιά αφού όταν περνούσαν αυτοί καλά ήταν ήρεμοι, χωρίς γκρίνιες ή ξεραίνονταν στον ύπνο από το πολύ παιχνίδι οπότε περνούσαμε κι εμείς καλά... Τα αγόρια μου πραγματικά ήταν άριστα παιδάκια... Παιχνίδι, γέλιο, δεν αφήσαμε παραλία που να μην σκάψουμε, δρόμο που να μην τον περπατήσουμε, παιχνίδι που δεν παίξαμε... Ο Σ. μου έγινε αντράκι αυτό το καλοκαίρι, έγινε κοινωνικός, έπαιζε με άλλα παιδιά, πολλές φορές πολύ μεγαλύτερά του, κολύμπησε ατέλειωτα, έτρεξε, έπαιξε... Ο Θ. μου, τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με τον Σ., έκανε τα πρώτα του μπάνια, έπαιξε, γέλασε, μαύρισε ΠΟΛΥ θυμίζοντας την καταγωγή της προ-προγιαγιάς του και ανακάλυψε, μαζί του κι εμείς, ότι λατρεύει τα μπιφτέκια στα κάρβουνα, με αποτέλεσμα να τρώει ποσότητες που δεν αντιστοιχούν σε μωρό 15 μηνών... Μιλώντας για μαύρισμα, εγώ ο ασπρουλιάρης που όταν ήμουν νεότερος στα νησιά όλοι νόμιζαν ότι είμαι Εγγλέζος, μαύρισα όσο ποτέ με το να κυνηγάω τους γιους μου στις θάλασσες και στις βόλτες...

Επειδή το δις εξ αμαρτείν ου ανδρός σοφού, φέτος είχαμε και παρέα μαζί μας τις μισές μέρες των διακοπών, τόσο για την παρέα όσο και για ψυχολογική και άλλη υποστήριξη στην περίπτωση που τα παιδιά δεν ήταν τόσο βολικά... Περάσαμε πολύ ωραία με την παρέα μας αν και φέτος θα μπορούσαμε κάλλιστα να είμαστε και μόνοι μας όπως τις πρώτες μέρες των διακοπών οπότε και περάσαμε τέλεια με τα παιδιά, εγώ κι η Μ. ...

Οι διακοπές μας ήταν καταπληκτικές και συνεχίζουν να είναι και αυτές τις μέρες που η άδεια μας συνεχίζεται αλλά έχουμε επιστρέψει στο σπίτι... Χαρακτηριστικό των καλών διακοπών ότι νιώθω και πάλι τις μπαταρίες μου γεμάτες, νιώθω την διάθεση να κάνω πράγματα καινούργια, έχω κόψει και το τσιγάρο (ξανά) εδώ και είκοσι μέρες...

Και του χρόνου, έτσι και καλύτερα...

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Τα μπαμπόθρεφτα...

Πολλές φορές, ειδικά όταν τον μαλώνω για κάτι που έκανε, η Μ. μου λέει ότι μιλάω στον Σ. σαν είναι μεγάλο παιδί κι όχι 4,5, κι ούτε, χρονών... Όταν αποφασίζουμε τι θα κάνουμε, πού θα πάμε βόλτα, σε ποιο εστιατόριο θα φάμε, τον ρωτάω τι θέλει αυτός... Τον αφήνω να διαλέξει τα ρούχα του, τι θα φάει, τι θα πιει, τι παραμύθι θα διαβάσουμε... Η Μ. μου λέει ότι τον κακομαθαίνω, ότι τον έχω κάνει μπαμπόθρεφτο κι ότι τα ίδια κάνω (κατ' αντιστοιχία) και με τον Θ... Ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να έχουν τόσες επιλογές, ότι τα αποσυντονίζει να παίρνουν τόσες αποφάσεις... Κατά πάσα πιθανότητα έχει δίκιο αλλά κι εγώ έχω τους λόγους μου... 

Από την μια θέλω να κανακέψω τα παιδιά μου, να είναι ευτυχισμένα και να έχουν ότι μπορούν να ζητήσουν κι ότι μπορώ να τους προσφέρω... Από την άλλη θέλω να έχουν επιλογές και άποψη, το γεγονός ότι τους ρίχνω 30 χρόνια και βάλε δεν σημαίνει ότι αυτά δεν έχουν γνώμη ή άποψη ή ότι η δική μου είναι καλύτερη από τη δική τους και πρέπει a priori να υπερισχύει... Το δικαίωμα στην επιλογή σημαίνει και ανάληψη των ευθυνών αυτής της επιλογής... Ένα πράγμα που προσπαθώ να περάσω στον Σ. είναι ότι κάθε μας επιλογή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, το κόστος των οποίων οφείλουμε να επωμιστούμε... Αν το καταφέρω, πιστεύω ότι θα έχω κάνει κάτι πολύ καλό για το παιδί μου...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τι χρειάζονται τα παιδιά...

Η μάνα μου λέει ότι τα παιδιά χρειάζονται μόνο αγάπη... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη... Χρειάζονται όρια, χρειάζονται κανόνες, χρειάζονται σεβασμό... Χρειάζονται να τους λες την αλήθεια, να μοιράζεσαι μαζί τους ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι, να τους δίνεις ευθύνες... Το σπίτι πρέπει να είναι μια απλοϊκή ρεπλίκα του έξω κόσμου που θα τους προετοιμάσει για την ζωή εκεί έξω... 

Τα παιδιά χρειάζονται να τους δώσεις ένα μοντέλο ζωής, να τους το διδάξεις έτσι ώστε να έχουν ένα μπούσουλα μεγαλώνοντας αλλά να τους δώσεις να καταλάβουν ότι αυτό το μοντέλο δεν είναι ευαγγέλιο, ότι πρέπει να το αμφισβητήσουν, να το αποδομήσουν και να κρατήσουν μόνο που αυτά χρειάζονται και θέλουν... 

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο αγάπη, χρειάζονται και την αυστηρότητα και την τιμωρία (όχι την σωματική φυσικά)... Πρέπει να προετοιμαστούν ότι ο κόσμος εκεί έξω δεν θα τους αγαπά όπως οι γονείς και οι παππούδες, ότι η αγάπη και ο σεβασμός κερδίζονται από τους ξένους, δεν είναι δεδομένοι όπως μέσα στην οικογένεια... 

Αν δεν είναι προετοιμασμένα τα παιδιά για όλα αυτά που θα συναντήσουν μεγαλώνοντας, το σοκ της επαφής με τον έξω κόσμο είναι τεράστιο, η προσαρμογή είναι δύσκολη στα εκτός οικογενειακής εστίας δεδομένα, η δυσπιστία και η ανασφάλεια απέναντι στους άλλους δεδομένη...