Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική Ορθότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική Ορθότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Όταν η προβοκάτσια γίνεται τέχνη...

Στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Bill Drummond και ο Jimmy Cauty  μετά από διάφορα μουσικά σχήματα που είχαν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια, δημιουργούν τους KLF και περνάνε στην ιστορία καθώς το group σημειώνει τεράστια επιτυχία...Παρ' όλα αυτά η επιτυχία δεν φαίνεται να είναι αρκετή για τους δύο KLF και στις 12 Φεβρουαρίου 1992, μετά από μια αμφιλεγόμενη εμφάνιση με τους Extreme Noise Terror στην σκηνή των Brit Awards κατά τη διάρκεια της οποίας ο Drummond  άνοιξε πυρ με άσφαιρα πυρά πάνω από τα κεφάλια των θεατών, ανακοινώθηκε η αιφνιδιαστική αποχώρηση των KLF από την μουσική βιομηχανία ενώ στις 14 Μαΐου του ίδιου χρόνου ανακοινώθηκε η διαγραφή της δισκογραφίας των KLF και η διακοπή της όποιας ανατύπωσής της... Η είδηση έκανε πολλούς να απορήσουν και να εκπλαγούν καθώς οι KLF βρίσκονταν στην κορυφή της δημοτικότητας τους... 

Καθ' όλη τη σύντομη διάρκεια της ζωής του group, η πρόκληση ήταν κύριο στοιχείο των δημόσιων εμφανίσεων του... Ο αρχικός σχεδιασμός της τελευταίας τους εμφάνισης στα Brit Awards του 1992 περιλάμβανε το να περιλούσουν το κοινό με κουβάδες από αίμα ζώων, γεγονός που δεν επετράπη από την σταθερή αρνητική στάση των διοργανωτών... Παρ' όλα αυτά οι KLF δεν πτοήθηκαν ιδιαίτερα και εγκατέλειψαν ένα νεκρό πρόβατο με την επιγραφή "I died for ewe—bon appetit" στην είσοδο ενός εκ των parties που έγιναν μετά τα βραβεία... 

Τα καλύτερα όμως δεν είχαν ακόμα έρθει... 

Στις 23 Αυγούστου του 1994, σε ένα νησί της Σκωτίας, οι Drummond  και Cauty, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων τους ως K Foundation πλέον, καίνε τα εναπομείναντα κέρδη που τους είχαν απομείνει από την καριέρα τους ως  KLF, γύρω στο ένα εκατομμύριο λίρες στερλίνες, και αφήνουν όλη την Βρετανία άναυδη... 

Στο παρακάτω video από τηλεοπτική εκπομπή της εποχής σχετικά με τον εμπρησμό των χρημάτων, είναι χαρακτηριστική η αδυναμία του παρουσιαστή να κατανοήσει τα κίνητρα της πράξης αυτής από την στιγμή που ο ίδιος παραδέχεται ότι οι δύο πρώην KLF δεν έκαναν καμία προσπάθεια να "εξαργυρώσουν" (οξύμωρο) την πράξη τους... Φοβερά ενδιαφέρουσα η οργή που εκφράζουν κάποιοι από τους θεατές της εκπομπής που βρίσκονται στο στούντιο που δείχνουν αληθινά προσβεβλημένοι από την "βδελυρή" βεβήλωση του χρήματος με αυτόν τον τρόπο...


Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Πολιτικά ορθές μαλακίες...

Έχω ένα θέμα με την πολιτική ορθότητα, μου την σβουρίζει διότι πιστεύω ότι κατά βάση είναι ένας εύσχημος τρόπος να καμουφλαριστεί η υποκρισία... Υπάρχουν δύο πολιτικά ορθές εκφράσεις που με εκνευρίζουν αφάνταστα...

Η πρώτη είναι ο "έγχρωμος" όταν αναφέρεται κάποιος σε άνθρωπο μη-λευκό / Καυκάσιο και ειδικά σε μαύρους... Τι πάει να πει έγχρωμος, για άνθρωπο μιλάμε όχι για τηλεόραση... Υπάρχουν λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, κόκκινοι, γιατί τους λευκούς τους λέμε λευκούς και τους υπόλοιπους έγχρωμους; Για να μην φανούμε ρατσιστές; Από πότε είναι ρατσιστικό να λες την αλήθεια; Είναι ντροπή να λες ότι κάποιος είναι μαύρος; Το τραγούδι του James Brown και μετέπειτα moto της Black Power έλεγε "Say it loud, i 'm black and i 'm proud" δεν έλεγε "Say it loud, i 'm coloured and i 'm proud"... Το να αποκαλείς κάποιον μη-λευκό έγχρωμο δεν επιδεικνύει ευαισθησία και σεβασμό στη διαφορετικότητα αλλά τύψεις που ενδεχόμενα νιώθει ο λευκός για ότι του έχει κάνει και μια υποκριτική, τάχα μου ανθρωπιστική στάση, "να δείτε με, σέβομαι όλους τους ανθρώπους, σέβομαι το διαφορετικό, δεν τους λέω μαύρους τους λέω έγχρωμους"... Μη χέσω...

Η δεύτερη πολιτικά ορθή έκφραση που με εκνευρίζει είναι το να ονομάζεις τους ανθρώπους με αναπηρία, "άτομα με ειδικές ικανότητες"... Ok, καλή η θετική σκέψη αλλά το να βαφτίζεις το ψάρι κρέας, δεν καλυτερεύει κάτι στις ζωές αυτών των ανθρώπων... Υπάρχουν άνθρωποι που είτε γεννήθηκαν έτσι είτε τους συνέβη να έχουν κάποια αναπηρία, είναι υποχρέωση της κοινωνίας μας να τους αποδεχτεί και να τους βοηθήσει να ενταχθούν σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, στην εκπαίδευση, την εργασία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό... Το να προσπαθείς να λειάνεις τις γωνίες τις αναπηρίας ονομάζοντάς την "ειδική ικανότητα" είναι σκέτη υποκρισία, ένα όνομα δεν κάνει τη διαφορά, ησυχάζει απλά τον τρόμο που νιώθουν οι υπόλοιποι, μη - ανάπηροι, στο άκουσμα ή στην θέα ενός ανάπηρου ανθρώπου και τις τύψεις για την κρυφή, άγρια χαρά που νιώθουν γιατί δεν συνέβη σε αυτούς και τους αγαπημένους τους, στη ζωή του πραγματικά ενδιαφερόμενου δεν αλλάζει κάτι... Είμαι σίγουρος ότι ένας ανάπηρος θα προτιμούσε να έχει συμπολίτες που σέβονται την ύπαρξή του, δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια πάνω στις ράμπες διέλευσης αμαξιδίων, ούτε παρκάρουν στις θέσεις πάρκινγκ ειδικά για αυτόν στα πολυκαταστήματα και ένα κράτος που δεν είναι αδιάφορο, για να μην πω εχθρικό, απέναντί του, που δεν τον αντιμετωπίζει σαν στατιστική και σαν βάρος του συστήματος υγείας... Είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε όλα αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη με τον τίτλο "άτομο με ειδικές ικανότητες"... όπως είμαι σίγουρος ότι θα αντάλλασσε τις "ειδικές ικανότητες" του εν μια νυκτί για να έχει την υγεία του και την αρτιμέλεια του... Αν είχε περιεχόμενο το ενδιαφέρον και ο ανθρωπισμός, οι λέξεις δεν θα έπαιζαν ρόλο...