Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραδιόφωνο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ραδιόφωνο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Σκέψεις σε/για 4 τροχούς...

Άκουγα το πρωί του Σαββάτου στον Real FM τον Ιαβέρη να κατακεραυνώνει με πολύ σκληρές φράσεις τον Έλληνα οδηγό για την συνολική οδηγική του κουλτούρα και συμπεριφορά... Φυσικά και είχε δίκιο, πλην ίσως κάποιων υπερβολών του ως προς τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούσε αλλά είχε δυστυχώς δίκιο...

Στο παρελθόν έχω ακούσει πολλούς μεταξύ τυρού και αχλαδιού να έχουν παρόμοιες απόψεις και στην συζήτηση να είναι εξίσου λάβροι αν όχι περισσότερο με τον βετεράνο οδηγό όταν αναφέρονται είτε στον Έλληνα οδηγό είτε σε άλλες περσόνες/ιδιότητες του Έλληνα... Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως είναι ότι αυτοί οι συνήθως λάτρεις της τάξης, της αρμονίας, του σεβασμού στους κανόνες και ούτω καθεξής, είναι παράλληλα και ένθερμοι θιασώτες του τρίπτυχου "ήλιος, φραπέ και χαβαλέ" ,   του τόσο έντονα συνυφασμένου με την (νεο)ελληνική ψυχή και κατά την ταπεινή μου άποψη όχι κατακριτέου, όχι τουλάχιστον εξ ολοκλήρου...

Εκεί που θέλω να καταλήξω για να μην το παρατραβάω με τις εισαγωγές είναι ότι όταν μιλάμε για συλλογικές συμπεριφορές και όχι ατομικές δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να συνδυάσεις χαρακτηριστικά από διαφορετικές κουλτούρες και να διδάξεις μακροπρόθεσμα συγκεκριμένους τρόπους και κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς... Οι λαοί της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης των οποίων τις συμπεριφορές, τόσο στο δρόμο ως οδηγοί όσο και σε άλλους τομείς, ζηλεύουμε έχουν διαφορετική ψυχοσύνθεση, διαφορετικές επιρροές (πολιτισμικές, πολιτικές, ηθικές), διαφορετικούς δρόμους στους οποίους κινούνται από ότι οι Έλληνες, οπότε είναι λογικό να είναι διαφορετικοί τόσο ως προς τις αντιλήψεις όσο και προς τις συμπεριφορές....

Φυσικά δεν προσπαθώ να ξεπλύνω σε καμιά κολυμβήθρα του Σιλωάμ τα όποια κρίματα του Έλληνα οδηγού, τα οποία είναι πολλά, αλλά δεν βλέπω κάποιο τρόπο να διορθωθεί η κατάσταση, και η όποια κατάσταση αντιστοίχως, στο επίπεδο του συνόλου της κοινωνίας από την στιγμή που δεν υπάρχει η βούληση από το κράτος να γίνουν συγκεκριμένες αλλαγές τόσο στην νομοθεσία όσο και (κυριότερα) στον τομέα της παιδείας... Μέχρι τότε απλά θα μνημονεύουμε ξανά και ξανά το τι γίνεται στο εξωτερικό...

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Ήρθε η ώρα της "συνευθύνης"...

Οδηγώ χθες το πρωί μέσα στον καύσωνα, με όλη την οικογένεια on board και το air condition στο τέρμα και ακούω Real Fm... Τα μηνύματα των ακροατών σχετικά με την κρίση, την οικονομική κατάσταση, την ανεργία... Ένα μήνυμα από μια ακροάτρια είναι το απόσταγμα της παραίτησης και της απελπισίας... Άνεργη τρία χρόνια, χωρίς λεφτά, χωρίς air condition, χωρίς μέλλον, ζω μονάχα με τις αναμνήσεις μου, γράφει... 

Με θλίβει να ακούω ανθρώπους να λένε ότι δεν περιμένουν τίποτα, ότι νιώθουν χωρίς μέλλον... Μετά σκέφτομαι ότι άνθρωποι τέτοιοι μπορεί να ψήφισαν Σαμαρά και ΠΑΣΟΚ, "για να κυβερνηθεί η χώρα" και κάτι παγώνει μέσα μου... Τα 'θελες και τα πάθες μανταμίτσα... Ήξερες τι θα σου κάνουν, ήξερες τι συμφέροντα εξυπηρετούν κι όμως τους ψήφισες... 

"Εσύ που ψήφισες τους 'άλλους' δηλαδή είσαι σίγουρος ότι όλα θα πηγαίνανε καλά;", θα ρωτήσει κάποιος εριστικά... 

Φυσικά και όχι αλλά εγώ τουλάχιστον εκτός από την όποια ιδεολογική και ποιοτική διαφοροποίηση για την οποία ας κάνω την παραδοχή ότι μπορεί να υπάρχει μόνο στο μυαλό μου, είχα να ποντάρω στο ότι οι "άλλοι" δεν έχουν κυβερνήσει, δεν είναι σεσημασμένοι εγκληματίες, εγώ τουλάχιστον δεν ψήφισα ξανά τον βιαστή μου... 

Να κοιτάξουμε σαν κοινωνία στον καθρέφτη, να δούμε τι σκατά κάναμε πάλι... Δεν γίνεται να μας φταίνε οι άλλοι πάντα... Σε αυτές τις εκλογές υπήρξε η δυνατότητα η ψήφος μας να άλλαζε ριζικά καταστάσεις και πρόσωπα αλλά εμείς την πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων...

Όσοι στήριξαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν έχουν δικαίωμα να ομιλούν, όχι τώρα τουλάχιστον... Έχουν τη συμπόνοια μου για τη δυστυχία που ζουν αλλά δεν έχουν δικαίωμα να γκρινιάζουν για τις επιλογές της κυβέρνησης... Επέλεξαν "κυβέρνηση συνευθύνης" και αυτό παίρνουν, εξαργυρώνουν τις επιλογές τους...

 Ήρθε η ώρα της "συνευθύνης"...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Σκατόψυχοι σκλάβοι...

Ακούω ραδιόφωνο και απελπίζομαι... Μετά από όσα έχουν συμβεί, μετά το γαμήσι που έχουμε φάει όλοι πια, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, υπάρχουν ακόμα σκλάβοι που στέλνουν μηνύματα και παίρνουν τηλέφωνα στις εκπομπές και πανηγυρίζουν για τις συντάξεις που κόβονται, ηδονίζονται με τα μέτρα, καυλώνουν με το μαστίγωμα της Ελλάδας από τον Σόιμπλε... 

Άκουσα ένα μαλάκα τώρα στο Ράδιο 9 να πανηγυρίζει για τις μειώσεις στις συντάξεις του δημοσίου και να εύχεται να πάνε οι συντάξεις στα 300 ευρώ και να αναγκαστούν οι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι και νυν συνταξιούχοι να ξεπουλήσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να ζήσουν...

Κι εγώ σου εύχομαι σκατόψυχε, σκατόπουστα, ανεργία και εξαθλίωση, να κοιμάσαι στα παγκάκια.... Και το ωραίο είναι ότι δεν θα μου πάρει πολύ καιρό ακόμα να σε δω να σέρνεσαι...

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Μεγάλα διλλήματα...

Ακούω την εκπομπή του Μπάμπη χθες το μεσημέρι στον Sport-FM, βγαίνει ένας βάζελος, βαρύς κι ασήκωτος και αναρωτιέται:

"Τι να σου πω για το ντέρμπι ρε Μπάμπη;
Σκέφτομαι τι με συμφέρει καλύτερα;
Να κερδίσω και να μείνει [*] ή να χάσω και να φύγει;"

Τι είπε ο άνθρωπας...

[*] Ο Νιόπλιας...

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Τάδε έφη Πορτοσάλτε...

Σήμερα το πρωί ακούω ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο καθώς πάω στη δουλειά... Στον ΣΚΑΙ, ο Άρης Πορτοσάλτε σχολιάζει επιστολές ακροατών και αναφωνεί...

Ο Έλληνας δεν ψωνίζει, όχι γιατί δεν έχει λεφτά αλλά γιατί δεν έχει διάθεση...

Εγώ τι να πω...;